L' YSERTTOUT.

Alles over de restauratiewerken aan ons boerderijtje "l' YSERTTOUT" gelegen in Le Cassan, 12440 Lescure Jaoul (Aveyron), en af en toe een cursiefje.

Woonzorgcentrum en bijen.

geschreven op 31/10/2017

Nog altijd geen nieuws van het rusthuis. Ga ik daar nu wel of niet bijen mogen plaatsen? Ze moeten nu ook niet wachten tot ikzelf klant word van het Dijlehof. Trouwens, als er tegen dat ik dementeer geen kasten staan in het Dijlehof dan ga ik bij de concurentie logeren! Eerst plaatst, eerst maalt, voilà!

Om ook de laatste twijfels of bijensteek-angsten weg te werken wil ik de directie van het Dijlehof wijzen op een miskend of niet gekend voordeel van een paar bijenkasten in de tuin of op het dak. Beginnen we eerst met wat inleiding, wat uitleg.
Bijen zijn geen agressieve beestjes tenzij ze lastig gevallen worden of gestoord worden in hun bezigheden. Wat is een belangrijke bezigheid voor een bij? Stuifmeel ophalen en dat mag best wat vooruit gaan want stuifmeel is niet het hele jaar beschikbaar. Een bij vliegt altijd in rechte lijn van haar kast naar de bloem of bloemen, dat is namelijk de kortste weg heen en terug.
Als ik bij mijn ma op bezoek ben kijk ik nogal eens door het raam, naar de prachtige tuin van het Dijlehof in Leuven centrum. Bij mooi weer zie je dan oudjes met hun rollator rondjes draaien, rondom de plataan en dat is heel goed voor hun gezondheid en fysieke paraatheid. Maar zo langzaam dat het gaat, sommige halen nog geen halve kilometer per uur, nochtans, eens de 80 of 90 jaren voorbij moet ge niet te veel treuzelen onderweg, God weet wat er allemaal tijdens dat vertraagd slenteren kan gebeuren! Een attakske, een hersenbloedingske, misschien een val ter aarde gevolgd door ademnood en vroegtijdig overlijden. Alhoewel, vroegtijdig… laten we dat vervangen door onverwacht.

Bon, terzake nu. Stel je in de plaats van een bij die zopas haar voorraad stuifmeel verzameld heeft.  Zoals altijd wil ze met die stuifmeelkorrels stante pede naar haar kast terugvliegen. Helaas, dat lukt haar niet want een reusachtig obstakel, vanuit bijenstandpunt bekeken, staat in de weg en verhindert haar terugvlucht. En, nog een helaas, die hindernis blijft erg lang het bijenverkeer hinderen want aan een halve kilometer per uur gaat dat echt niet voorruit! Wat doet ons bieke na, weeral vanuit bijenstandpunt, lang genoeg gewacht te hebben? Efkes een scheervlucht maken, vlak langs dat verkeersobstakel want normaal helpt dat om een mens wat rapper te doen bewegen. Wat een bij natuurlijk niet weet, of nog niet weet wegens recent op het dak van een woonzorgcentrum geplaatst, is dat die oudjes geen tweede of derde versnelling meer hebben want de versnellingsbak heeft zijn beste tijd gehad.
Natuurlijk wordt de bij ongeduldig, hoe zou je zelf zijn, en gaat ten einde raad ten aanval.  Een steek geven, een klein steekje, heel simpel maar o zo efficient! Alhoewel, niet zo simpel want wat zich achter de rollator bevindt is zelfs bij zonnig weer warm ingepakt, slechts enkele vierkante centimeter gerimpelde huid zijn beschikbaar voor de bij. Weet dat een verkoudheid loert achter iedere struik of plataan. Met in de toekomst hoogstwaarschijnlijk een rusthuisverblijf in het gastvrije Dijlehof mag ik er niet aan denken:  maar stel dat een 92-jarig verkouden oudje niet uit haar hoest geraakt en haar onderste valse tanden belanden in het bord van opabus? Als ex-tandtechicus weet ik dat een bovengebit vaster zit dan een ondergebit, vandaar dat de kans groter is dat een zwabberend stel ondertanden het ruime sop kiezen, enfin, voor mijn soep kiezen. 
Sorry, laten we niet afdwalen en ons verder concentreren op de positieve gevolgen van een bijensteek op een hoge, hogere, hoogste leeftijd. Beseft de directie wel hoe kostenbesparend een goed geplaatste steek kan zijn? Van anderhalve kilometer per uur wordt de snelheid opgedreven naar een risicovolle vier tot zelfs vijf km/uur, de banden van de rollator zullen piepen in de bochten, nog nooit meegemaakt in het Dijlehof. En dat is nu juist mijn sterk punt: dankzij die extra beweging, die adembenemende sprintjes hoeft het half uur conditietraining in de daarvoor uitgeruste ruimte niet meer. Meer zelfs, na voldoende bijensteken en bijhorende recordpogingen op de 15 meter snelwandelen mogen zelfs de begeleidende fietsvrijwilligers afgeschaft worden, samen met die vreselijk dure elektrische duofietsen.DSCN7698
Leuven zal een attractie rijker worden: “De Vrolijke Biekes” komen eraan, zijnde fietsers geboren tussen de eerste en de tweede wereldoorlog, met een door het Dijlehof gesponsord koerstruitje en een fietsbroek met dubbel zeemvel wegens last van aambeien. Met of zonder zijwieltjes om het evenwicht te bewaren want halverwege moet de dorst gelest worden, bv. met een dubbele Westmalle in “De Lange Trappen” in Leuven.
Voor die fietsclub “De vrolijke biekes” moet nog een secretaris en een president gekozen worden. Als papiculteur tegen dan ook een bijenkast heeft mag hij president worden, misschien kan ik het secretariaatswerk combineren met het imkeren, we zien nog wel. Alhoewel, bijenkasten, dementie en secretariaatswerk lijkt me geen haalbare combinatie.
Weetje: in de “Jardin du Luxembourg” (zie foto) in het centrum van Parijs, staan er sedert 1856 enkele bijenkasten, naast een wandelpad en een speelterrein voor kinderen. Moesten bijen een slecht karakter hebben dan waren die kasten (13 voor het ogenblik) al lang meegegeven met het groot vuil.
705947_939e0aa816bb4850a93d5dd690ec4461

Pesticiden.

geschreven op 26/10/2017

Terwijl ze daar in Brussel discuteren over het al of niet verder toelaten van het onkruidgif glysofaat (roundup), over het kiezen voor het vele (omkoop-)geld van bv. Monsanto of kiezen voor de wereldgezondheid, laat ik jullie een schrijven lezen van Ilse, van de De Koningsbemde, van het bijenparadijs.
Dag Willy,
Niet alleen de wereld is om zeep maar ook mijn bijenkast.
Ik vind het rot, sucks, alles wat maar kan. Een verschrikkelijke vaststelling. Het voelt alsof ik de bijen heb bedrogen.
Ik heb er meteen Ludo bijgehaald. Na een grondige analyse van de kast en de omgeving is hij tot de conclusie gekomen dat er tekenen zijn van contaminatie.
Verdomme toch. Heb ik die beesten van maart tot en met nu in de waan gelaten. Ik gaf hen een klein paradijs vol diversiteit. Alles wat ze nodig hadden, ver moesten ze niet gaan. Tot nu, het veld biedt minder, planten en bloemen komen in herfstmodus en bijen moeten verder foerageren weg van dit kleine bijenparadijs. Ik heb ze zoveel gegeven dat ze 25 kg honing produceerden en nog een mooie voorraad voor de winter. Maar dan moesten ze verder vliegen om voedsel te vinden. De boze wereld in. Plots niet meer het kleine paradijs maar de pesticidenwereld in. Pfff wat heeft het nog voor zin die dieren een foute realiteit voor te schotelen. Een half jaar te doen alsof alles peis en vree is. Het volk laten groeien en dan, pats.
Plots weet ik ook niet of het een goed idee is om je bijen hier te zetten. Hier wordt zoveeeeeeel gespoten dat het niet schoon is. Heeft het dan wel zin om bijen eerst iets mooi voor te schotelen om hen dan in het najaar de dood in te drijven. Ik weet het niet maar op dit moment moet ik echt geen bijen hebben. Dit is erover, echt. En plots besef ik ook hoe fragiel zo’n volk is, hoe snel het gaat om zo’n hele populatie in 2 dagen naar de knoppen te halen. Het is om ziek van te worden.
ilse

825.000 ton roundup is er in 2014 verbruikt. We staan tot ons enkels in het glysofaat. In Duitse natuurgebieden vliegen ruim driekwart minder insecten rond dan dertig jaar geleden. Die teruggang is veel groter dan eerder werd gedacht! Hoe dom kan een mens zijn, er wordt getwijfeld of ze glysofaat nog 5 jaar of nog 10 jaar gaan toelaten. Leve de Roundup, misschien maar een beetje kankerverwekkend maar er zijn nog geen harde bewijzen, zeggen ze bij Monsanto. Ge kunt evengoed aan Stella Artois vragen of bier drinken schadelijk is!
Ondertussen heb ik met Ilse afgesproken om tegen volgende lente terug een paar kasten te plaatsen. We gaan de vergif-sproeiende buur proberen voor te zijn en de kasten (met bijen) tijdig verplaatsen naar betere oorden. In de lente halen we die dan terug. Zoals het er nu voorstaat gaan we dit minstens 5 jaar moeten volhouden.

Laten we het nog eens over Theo hebben, met positief nieuws deze keer. Zijn gastvrijheid verrast mij, verblijdt mijn hart en stemt mij hoopvol. De staatssecretaris voor Asiel en Migratie, T. Francken dus, laat weten dat Carles Puigdemont (hoe spreekt ge Puigdemont uit in het Spaans?) als het moet asiel kan krijgen in België, Spaanse vluchtelingen zijn welkom. Toch erg dat Theo daarvoor onder zijn voeten krijgt van premier Charles Michel, nog veel erger is dat de gastvrijheid van onze Theo zo selectief is! Als ge de foto bekijkt, het zijn precies geen vriendjes, Theo en de premier! unnamed

Ik ben glad vergeten dat ik mijn blog ging splitsen, geen probleem, ik ben toch van gedacht veranderd: “ce ne sont que les foux et les imbéciles qui ne changent jamais leurs idées”.

De biekes en de bloempjes.

geschreven op 20/10/2017

Groot nieuws, misschien wel het belangrijkste nieuws sinds het 10-jarig bestaan van de opabus-blog.
Ik ga mijn blog splitsen!
Bart, zoon van Geert, heeft mij met een terechte opmerking aan het denken gezet. Mijn lezers zijn vooral mensen van gelijke strekking, vrienden en kennissen die zich, op een paar uitzonderingen na,  niet storen aan mijn politiek gerichte Theo-uitschuivers. De opabus-blog zal  een schrijven worden  “kinderen toegelaten” en met lezers die graag op de hoogte gehouden worden van faits divers, van biekes en bloempjes, van God en klein Pierke.
Om in de toekomst toch verder pogingen te doen om mensen een geweten schoppen, heb ik dus  een oplossing bedacht,  geniaal in zijn eenvoud, meesterlijk in zijn uitvoering.
Opabus, opapiculteur blijft bestaan, kabbelt rustig verder en schrijft  zich onbezorgd naar een  rusthuisverblijf toe. Maar om te vermijden dat bij een ondoordachte uitschuiver het scharnierke te veel schuurt zal een tweede  blog opgestart worden: afdeling politiek, specialiteit vluchtelingen.

Natuurlijk zal ik onder een andere naam moeten publiceren en zal ik geen 83 mensen meer verwittigen bij  het verschijnen van een nieuw artikel. Ik wil meer mensen bereiken, op welke manier moet nog uitgezocht worden. Ook de nieuwe schrijversnaam moet nog gevonden worden. Eventueel te rade gaan bij de scouts waar iedereen de naam van een dier krijgt, een totem? Wat dacht je van “ Wild om zich heen slaande boskangoeroe” ?

Om dit schrijven af te ronden, gedenkt lieve mensen de voor mij wel zeer toepasselijke spreuk: “wie minder hoort zal meer schrijven”.

Open brief.

geschreven op 16/10/2017

Daar gaan we:
Alhoewel, waarom moet dat een “open” brief zijn? En als ik nu een gewone “gesloten” brief stuur naar de directie van het Dijlehof? Kwestie van ambras te vermijden met de rusthuisbewoners? Geen hongerstakingen wegens geen bijen? Ik twijfel maar ik ga het toch houden op een open brief.
Open Brief:
Maar stelt dat alle Dijlehof-oudjes effectief in hongerstaking gaan en er dagelijks een paar sterfgevallen zijn? Tachtig- en zeker negentigplussers hebben al niet veel reserve, niet in jaren en niet in vet of andere calorierijke reserves. Soit, een beetje risico nemen moet kunnen.Tweede poging:
Open Brief:
Het zou natuurlijk kunnen dat de directie kort op de bal speelt en dank zij de loslippigheid van Karin (zonder e) het menu verandert naar bruine boterhammen en in plaats van een duo, een trio van beleg! Honing wordt dan overbodig. Maar lezers weten: ik ben een Franckiaanse volhouder, dus opnieuw:
Open Brief:
Trouwens, als honingverslaafde heb ik er alle belang bij dat die bijenkasten er komen, ik heb namelijk in het Dijlehof al een verblijf gereserveerd, op de tweede verdieping en met een rollator. Het mag een tweedehandse rollator zijn, om de neig dure verblijfkosten binnen de perken te houden.

Nieuwe start: Open Brief:

Francken gebruikt zwakke en hulpeloze mensen om bij de kiezers te scoren met ranzige uitspraken. “ (Van Rompuy)
Oeps, sorry, verkeerde start, heeft niks met bijenkasten te maken.

Laatste poging!

Open Brief:
Le Cassan, maandag 16 oktober 2017.

Geachte directie,

WIJ WILLEN BIJEN, WIJ WILLEN BIJEN, WIJ ...

Met achtingsvolle en optimistische groeten,

Opabus

Bijen in een woonzorgcentrum.

geschreven op 16/10/2017

Laten we het niet meer over Theo hebben. Die brave man doet ontzettend zijn best met zo weinig resultaat dat ik er bijna medelijden mee krijg. 
Nee, ik heb belangrijk nieuws! Dank zij mijn huidig sober leven (één glas wijn per dag) en de juiste pillen is de prostaatoperatie afgelast en daar ben ik mijn huisarts Hilde ontzettend dankbaar voor! Ik moet natuurlijk dat sober leven blijven volhouden wil ik dat er in de toekomst niet aan mijn plasapparaat geprutst wordt. Voila, bij deze, iedereen gerustgesteld.
De bijen nu, het is al lang geleden dat geïnteresseerden upgedated werden. Samen met Karine, mijn vriendin veeartse hebben we een uitgebreide bijencontrole gehouden. Het is namelijk belangrijk dat die beestjes goed de winter doorkomen, nogal wiedes. Wel, alles is ok of toch bijna, van de tien kasten moeten er twee bijgevoederd worden wegens geen reserves. Ze doen het goed, mijn bijen. Het grote nazicht ging wel gepaard met 4 bijensteken, ook dat doen ze goed! Samengevat: ik mag op mijn twee oren slapen. Zou Theo ook op zijn 2 oren slapen? Ik denk het niet, zijn “grote opkuis” lukt precies niet goed.

Wat doen we met de lamentabele toestanden in veel commerciële rusthuizen? Ik heb een idee, een voorstel, weliswaar maar een klein honingdrupje op een gloeiende plaat maar toch. Zet op  het dak van die instellingen 4 of 5 bijenkasten, met de opbrengst kan ieder oudje dan op zijn witte, smakeloze boterham wat honing smeren, wat afwisseling brengen in het “duo van beleg” en aldus de eetlust weer op gang brengen. Waarom op het dak? Omdat die rusthuizen geen prachttuin hebben zoals in het Dijlehof!
Wacht, wacht, wacht efkes. Man man man (beroemde  uitspraak van L. Peeters), heb ik niet in een vorig artikel voorgesteld om een paar  bijenkasten in het Dijlehof te plaatsen?
 En heb ik daar een reactie op gekregen? Nopes. Mijn moeder, 94 jaar oud (en ge moet niet zeveren, 94 jaar jong bestaat niet) verblijft in het Dijlehof, wordt er gekoesterd en verwend en is er gelukkig. Wat ik zeggen wilde, mijn ma heeft veel jaren lief en leed gedeeld met een hobby imker, mijn ma zou zeker akkoord zijn met wat bijenkasten in de buurt.
Hoe lossen we dat op? Hoe kan ik de verantwoordelijken van het Dijlehof overtuigen van het bijennut? Zijt ge aan het lezen Karin (zonder e)?
Ik weet het, man man man, ik heb de oplossing! Ik schrijf een open brief naar de directie en misschien mag die open brief in hun tijdschrift “Rondom de plataan” gepubliceerd worden? Dan zie ik het al gebeuren: zitten de oudjes aan tafel en slaan in de maat en allemaal samen met hun vuist op tafel: “WIJ WILLEN BIJEN, WIJ WILLEN BIJEN, WIJ ...” Blijven lezen Karin!
OK, daar gaan we dan.
Open brief:

Of nee, dat is voor een volgend artikel, als een schrijfsel te lang wordt dan vallen lezers in slaap, zeker als ze de rusthuisleeftijd bereikt hebben.

Haro

geschreven op 29/09/2017

Haro

Ah, wat was het leven vroeger toch simpel! Een beetje kritisch bloggen over De Lijn, al of niet terecht, en toch geen negatieve commentaar, zelfs niet van de directie. Wat me enigszins verwonderde want ik weet uit goeie bron, uit heel goeie bron, dat ook de directie mijn schrijfsels volgde. En nu? Een simpel artikel over T. Francken en de vluchtelingen en je krijgt de volle laag. Akkoord, het zijn moeilijke tijden en vanop een luxe camping in Spanje ga ik die problemen ook niet oplossen, trouwens, daar hebben zich toch bekwame politiekers voor kandidaat gesteld, om die problemen op te lossen? Succes mannen!  Er staat vandaag een artikel in De Standaard: “Francken, dossiers Soedanezen getoetst aan artikel 3 mensenrechtenverdrag”. Je moet de bijhorende foto van Theo eens te goei bekijken, precies of er komt een Soedanees zijn kantoor binnen!

Via een tussenstop in Salamanca zijn we in Haro beland, we gaan hier vier dagen verblijven en onder andere wat aan wijncultuur doen, tenslotte zijn we in de rioja streek en na de nodige cultuurmomenten, monumenten, in Madrid en Salamanca is wat extra wijnkennis opdoen ook interessant.
We zitten op een vrij grote camping met opvallend veel Engelsen, geen idee hoe dat komt. Weinig Nederlanders, ook geen idee hoe dat komt, verder nogal wat Duitsers, Zwitsers, een paar Franse toeristen en een enkele Belg.  En ook een Zweeds koppel, met een super kampeerauto en achteraan een aanhangwagen met daarop een kleine auto, twee fietsen en een Vespa. Met die mini-auto ben ik akkoord, ze geraken met hun mastodont geen enkel dorp binnen. Twee fietsen, ook goed, wat sporten na lange ritten kan geen kwaad. Maar ook nog een vespa?  Misschien eens mee gaan socialaisen, vragen waarom ze ook die Vespa meesleuren?
Sedert ze mijn schrijfsels in een boekvorm gegoten hebben ben ik wat onzeker geworden. Ofwel moeten mijn blogartikelen boeiend genoeg blijven ofwel kan ik er beter mee ophouden. Aangezien ik over dat boek toch wat mijn bedenkingen heb is ermee ophouden misschien wel de beste keuze. Bon, ik ga dit artikel afwerken terwijl ik er nog goesting in heb en daarna zien we wel.
Laten we het hebben over de koetjes en de kalfjes, de bijtjes en de bloemetjes. En ook af en toe nog wat bedenkingen, persoonlijke meningen over nationale en internationale problemen. Tenslotte is het niet omdat ik wegens hoorproblemen geen nieuws meer volg op radio of tv dat ik niet op de hoogte ben van de wereld rondom mij. Bij het ontbijt ’s morgens wordt het nieuws gelezen op de laptop, vroeger was dat de krant maar een Franse krant leest wat trager en een Vlaamse krant naar Le Cassan laten opsturen is te duur. Eerst de hoofdartikelen overlopen en daarna, bij een tweede boterham een paar onderwerpen selecteren. Daarvoor is internet toch wel fantastisch, je kunt verder zoeken, dieper graven, geen enkel feit wordt nog verborgen of gecensureerd, enfin, nog niet.  Stel dat ik in Turkije hetzelfde schreef over Erdogan als hier over Francken, oeps, dan zat ik nu in een Turkse gevangenis en daar is niks geen internet! 
Tijdens ons reis in Spanje hebben we al redelijk wat kilometers afgestapt waardoor mijn cultuurkennis wat gestegen is en ook mijn spierpijntjes. Ibuprofen is overal te krijgen zonder doktersvoorschrift en hier in Spanje à 2€06 voor een doosje met dertig pillen, wel van 400 mg. Dus waarom mijn wandelkilometers beperken? Te voet zijn we al naar twee bodegas geweest waarvan een met een redelijk uitgebreide proeverij. En vanavond opnieuw te voet, deze keer naar het dorp, ik ga Geert trakteren in het betere restaurant, voor haar bijna 65-jaren.
Er doemt wel een groot probleem op, mijn slaappillen en peppillen zijn bijna op en die krijg je alleen maar op voorschrift en mijn huisdokter woont op exact 1322 km van Haro. Om te vermijden dat ik slaapdronken en depressief de rest van ons reis afwerk is een lokale Spaanse dokter misschien een tijdelijke oplossing? Met wat gebarentaal moet dat lukken, tonen waar de problemen zijn en er flink wat grimassen bij trekken (ik kan niet slapen en het leven is heel droevig).
pussy-willow-502575_960_720
Stuifmeelkorrels, rechtsreeks van de bijen, dat is de oplossing, toevallig gevonden na wat argeloos over de imkerij te internetten. Onder andere goed voor problemen in je hoofd en bij het plassen, de rest interesseert mij niet. Ik heb een halve kilo gekocht om te starten en stuifmeel is best betaalbaar in Spanje. Iedere morgen twee koffielepels heb ik gelezen.  Misschien wordt dan de prostaatoperatie in november overbodig en kan ik weer verder dan mijn schoenen plassen en weer … en weer wat? Ben ik wel vergeten zeker, ik ga overschakelen naar drie koffielepels, minstens.

Spanje.

geschreven op 23/09/2017

2017-09-22_08-35-58 2017-09-23_10-44-05 Ruime plaatsen voor de caravan, voortent en auto, een sanitair om U tegen te zeggen, een prima restaurant, tenzij Geert zelf wil koken in de caravan of onder het overdekte gedeelte van ons kampeerplaats…. kostprijs 17 euro per nacht of 15 euro als we 5 nachten blijven. Een hotelkamer in het centrum van Madrid is ietsje duurder.
Het openbaar vervoer brengt ons om de 15 minuten van de campinghalte naar het centrum, niks geen stress, niks zoeken naar een parkeerplaats in het overdrukke Madrid, enfin, voor ons is het genieten. Natuurlijk, ge moet tot hier geraken met een caravan achter de auto maar zolang ik tegen het rijden niet opzie en redelijk probleemloos met dat ding in alle mogelijke richtingen kan manoeuvreren blijft het onze favoriete manier van reizen.
Vandaag een verkennende wandeling in de Spaanse hoofdstad gedaan. Volgens Geert haar iPhone hebben we 10,3 km gewandeld, geslenterd, wel nog geen musea gedaan, alles op zijn tijd.

Ondertussen zijn we 17 dagen op reis, we hebben inkom betaald voor zeven musea, ik als 65-plusser aan 50%, Geert is nog 14 dagen verwijderd van haar 65+ dus aan 100%, en we hebben ook de verplichte kerken en paleizen en supermarkten afgedweild, Sofia museum Madridflink van opabus! En ik moet altijd mijn identiteitskaart laten zien om te bewijzen dat ik 65+ ben, wel wel wel, we reizen om te leren.
Ondertussen ben ik al twee sigarettepakjes na elkaar aan het zeggen dat het nu gedaan moet zijn, dat we er opnieuw moeten mee stoppen, met roken. Helemaal niet simpel want een schoonzus vindt al die inspanningen om te stoppen onnozel en een gewaardeerde schoonbroer antwoordde me in een mail, die ik koester en bewaar (die mail): “enjoy the cigarette”! SigaretEnfin, bewonder de foto, het vlammend eindpunt van de asse van mijn laatste sigaret, toch mooi om zo een finaal einde achter het roken te zetten (zijn er eindpunten die niet finaal zijn? Wil mijn héél verstandige vriend papiculteur daar op antwoorden?) . Tenzij, tenzij mijn karakter minder sterk is dan mijn wil om te stoppen en ik nog maar eens de bestraffende blik van Geert ga verdragen. “Liefde is een vuurtje geven aan je aan sigaretten-verslaafde geliefde” , citaat van de Bond zonder Naam.

Vandaag hebben we de “Santa Cruz del Valle de los Caidos” bezocht, in de buurt van El Escorial. 2017-09-22_08-22-19Op een heuveltop staat een 150 meter hoog kruis en eronder is een basiliek uitgehakt, 250 meter diep in de rotsen, ter ere van dictator Franco. Gedurende 16 jaar hebben krijgsgevangenen en andere stoute mensen zich eraan kapot en dikwijls doodgewerkt. Dit allemaal ter ere van Generalissimo Franco. Zijn witte grafsteen kreeg een ereplaats vlak voor het altaar van die basiliek en wat ik wel straf vind, er lagen ook bloemen op zijn graf..! De katholieke kerk en weet ik veel welke paus zal hem zijn zonden wel vergeven hebben zeker? Weetje voor wie graag quizt: in welke kerk vergaderen regelmatig Spaanse fascistische groeperingen?
Enfin, ik ga er mijn caravanslaap niet voor laten, daar zorgt een halve Zolpidem wel voor en ondertussen bespaart dat medicament me ook benauwende dromen over een zekere populaire Theo Francken en Soedanezen en machteloosheid. Eigenlijk is het voor opapiculteur toch wel gemakkelijk, comfortabel op reis gaan, lekker eten met een glas wijn en ondertussen maar kritiek geven. 2017-09-22_08-24-08Alhoewel, ik vermoed dat ook de presidenten en voorzitters die zich inspannen voor de wereldvrede niet in een simpel hotelkamertje slapen, laat staan in een caravan, en die geven nog veel meer terechte kritiek dan opabus.

Zou ons huis ondertussen al verkocht zijn? Wie weet, de notaris heeft een sleutel en een volmacht om geïnteresseerden binnen te laten. Wat natuurlijk een groot probleem zou geven: komen wij platzak en vermoeid thuis van een lange reis en er wonen al andere mensen in ons huis. L’Yserttout bv. in handen van vreemdelingen die gevlucht zijn uit een plat gebombardeerd land. Maar kunnen die wel de volle 185.000 euro betalen? En gaan die ons kiekens niet onmiddellijk slachten want dat soort volk heeft natuurlijk honger? Het is altijd hetzelfde met die mensen, profiteurs zijn het, maar goed dat onze Theo ze allemaal terugstuurt. Nu we terug over Theo bezig zijn, onze meest populaire politicus, dat is toch maar een vies ventje. Ik wed dat Theo ’s morgens voor de spiegel oefent om zijn gezicht in de juiste plooi te krijgen zodat hij geloofwaardig en oprecht bezorgd overkomt, althans toch bij zijn soortgenoten van gelijke racistische strekking, de enige bedoeling is tenslotte van punten te schoren, er komen nog verkiezingen! Of dacht ge soms dat die vluchtelingen hem interesseren? Alhoewel, hoe meer vluchtelingen er komen, hoe meer Theo zijn onverzettelijke principes kan demonstreren en verontwaardigd op zijn discours kan rondbazuinen dat die massa sukkels van ons profiteren aan een gemiddeld tarief van 200 euro per dag. Als Theo ze allemaal terugjaagt naar hun land van herkomst dan heeft Theo niks geen werk meer en wordt hij nog economisch vluchteling in eigen land en dan zal hij honger lijden en dan zal hij de vluchtelingen nog dankbaar moeten zijn als ze hem een half opgepeuzelde linker vleugel geven van wat er van ons kiekens nog overblijft.
“De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij” zingt Urbanus en hij heeft gelijk.

Te koop. A vendre.

geschreven op 7/09/2017

Deze keer is het serieus, L’Yserttout staat officiëel te koop. De kogel is door de kerk. Tiens, wat bedoelen ze eigenlijk met “de kogel is door de kerk”? Hoe komen ze erbij dat om te bevestigen dat iets beslist is men eerst een kogel door een kerk moet schieten? Omdat ik dat zo onnozel vind, toch maar eens gegoogeld naar wat uitleg: “Hierom plegen de kerken in belegeringen en verwoestingen verschoont te worden. Is dan de kerk zelf aangetast en doorschoten, ‘t is een blyk dat men door geen ontzag wordt afgeschrikt, en nu alles durft ondernemen. Die het heilige niet spaart, en de vreeze daar voor afgelegd heeft, zal dan het ongewyde nog minder verschoonen.” 
 Aha, deze verklaring uit 1726 is duidelijk en een bevestiging dat ons huis in Le Cassan te koop is en als ge door de prijs afgeschrikt wordt, gelieve mij daarvoor te sparen en te verschonen.
Dus de notaris is langs geweest en heeft een voorstel gedaan, het had meer kunnen zijn, het had minder kunnen zijn maar wij zijn akkoord gegaan met het voorgestelde bedrag. Gisteren is een ook man langsgekomen die heel wat moet controleren voor een huis überhaupt mag verkocht worden, toch in Frankrijk.  Een 10 op 10 hebben we gekregen: elektriciteit, gas, isolatie, termieten, lood in de verf, afmetingen, loopruimte voor ons twee kiekens, alles pico en zelfs bello! Wilt ge het bedrag weten? Geen probleem, voor 185.000 euro is ons stulpje te koop. Een hoger bedrag was natuurlijk leuker geweest maar we willen de ellende van een paar mensen die we kennen niet meemaken: starten aan een veel te hoog bedrag en drie jaar later voor 50.000 of zelfs nog meer korting hun eigendom toch niet verkocht krijgen. Vergeet niet dat we hier in L’Aveyron wonen en niet in het Leuvense!
OK, genoeg daarover. We zijn gisteren, direct na de controle van ons huis, op vakantie vertrokken, de zwaluwen achterna, richting zuiden dus. Eerst hebben we een tussenstop gemaakt in Argelès want ik ga me zaterdag nog wat bijscholen in de bijenkweek, t.t.z. me verder bekwamen in het ecologisch imkeren met horizontale (Kenyaanse) kasten. En dinsdag worden we bij Luc en Ann verwacht voor een tweesterren etentje, voor mijn verjaardag. Dat is dan tandtechnieker en er kan niet eens een driesterren etentje vanaf en ik ben wel 70 jaar geworden! Soit, het is genoteerd. 
unnamed-2
Ook belangrijk, Geert is vijftig jaar geleden met haar pa op bedevaart geweest in Lourdes, dat is hier vlak in de buurt en we gaan dat overdoen. Niet dat we gaan meelopen in de kaarsjesprocessie maar ik wil die bron eens uittesten. Heel gelovige mensen beweren dat het water van de bron gewijd is en heel veel helende kracht heeft, zelfs tot geneeskundige wonderen in staat is. De procedure is eenvoudig, gewoon je te herstellen onderdelen in dat water steken en er is een kans dat het lukt, een waterkans. Ik moet wel nog de gebruiksaanwijzing lezen en beslissen: ga ik mijn hoofd tot over mijn oren in het water steken of moet ik alleen maar mijn Cochliair toestel in de bron gooien? En als het voor mijn gehoor niet lukt … ik heb ook wat prostaatproblemen, niet uitzonderlijk voor een 70-jarige man. Maar wat moet ik dan in het water steken?
In ieder geval, het experiment lijkt me te belangrijk om mijn lezers, vooral mijn gelovige lezers niet op de hoogte te houden. Misschien zitten we tegen dat een beginnend mirakel merkbaar is al in Spanje of Portugal maar daar het geloof geen grenzen kent mag dat geen verschil maken.
Tenzij, tenzij er tijdens ons bezoek aan de heilige plaatsen een kogel door de kerk vliegt, met het terrorisme van de laatste tijd weet ge nooit, of een orkaan passeert en de bron overloopt want met de opwarming van de aarde weet ge ook nooit. Misschien ga ik toch meelopen in de kaarsjesprocessie en bidden en zingen van te Lourdes, alhoewel, met de aanslagen van de laatste tijd . … Dat ik het ook niet meer weet.

Record

geschreven op 1/09/2017

Ik wil in het Guinness book of records komen door het schrijven van zoveel mogelijk woorden in 60 minuten. Natuurlijk niet zomaar woorden aan elkaar rijgen, het moeten zinnen zijn die leesbaar zijn, de inhoud zelf doet er niet zoveel toe. Stel dat zo’n recordpoging nog niet bestaat, dan moet ik niet veel moeite doen, een paar zinnen zouden voldoende zijn. Maar laten we het spel serieus spelen, iets of wat niveau en een lichtjes boeiende tekst kan de recordpoging alleen maar aangenamer maken. De idee is bij me opgekomen door het lezen van het nawoord van Danny in “Mijn Boek” waar hij het heeft over herlezen en herschrijven en net geen zweet, bloed en tranen.
Aangezien er hier geen deurwaarder naast mij zit valt de eerlijkheid van mijn recordpoging moeilijk te controleren, maar voor mezelf vind ik het boeiend, dus laten we het correct doen.

START: 10 u 31.
Er is direct al een eerste probleem: mag ik foto’s bij deze tekst plaatsen? Vertegenwoordigt een foto ook een aantal woorden en hoe bereken je dat? Bijvoorbeeld met het tellen van het aantal gebruikte bits of zijn het pixels? Niks voor mij, dit is voor computerdeskundigen en dus laat ik de foto’s maar vallen. Eigenlijk jammer want ik had er graag een foto bijgevoegd, het is te zeggen (vier woorden!) een schilderij van mezelf dank zij Danny, vriend van Hilde. Zeer tevreden ben ik daarover, voor mijn 70-ste verjaardag heeft hij mij op doek vereeuwigd en hoe meer ik naar zijn meesterwerk kijk, hoe knapper ik mezelf vind. Wees getroost Danny, in een volgend artikel kom ik daarover terug, met foto. Jammer genoeg ligt dat schilderij nog in België, wegens te weinig plaats in ons twee valiezen, wegens formaat handbagage in het vliegtuig was er geen plaats meer vrij. Onder andere omdat mijn vuil ondergoed ook mee moest naar Frankrijk wegens een dringende wasbeurt en Geert altijd redelijk wat reserve kledij meeneemt. Reservekledij, moet dat niet in één woord? Alhoewel, reserve kledij dat maakt twee woorden, goed voor mijn recordpoging. Maanden geleden moest ik vrij vroeg het vliegtuig nemen terug naar huis, naar Le Cassan. Ik logeerde bij dochter Anne-Leen en omdat ik ‘s morgens vroeg nogal verdwaasd rondloop had ik een plastieken zak op haar ontbijttafel laten staan, met mijn vuil ondergoed. Thuis gekomen kreeg ik van Anne-Leen een telefoontje, of het zou kunnen dat de inhoud van die zak aan mij toebehoorde en wat ze ermee moest aanvangen? Neus en ogen dichtdoen heb ik gezegd en in het wasmachien gooien, toch redelijk génant.
Bon, nu wat nadenken, het is 10u43.
We gaan verder, diepe zucht (10u45).
Toen ik nog voor De Lijn rondreed was artikels schrijven veel gemakkelijker. Als ik een goed idee had dan stopte ik aan de volgende halte lang genoeg om iets te noteren op een lijnticket en hield dat dan bij tot na mijn dienst. Ik had toen het aantal volgekrabbelde ticketten moeten bijhouden, waarschijnlijk zat daar ook een record in. Ik heb tijd verloren met een paar fouten te verbeteren, beter is dat te vermijden en Geert het schrijfsel te laten nalezen, maar mag dat wel? Als Geert achteraf fouten verbetert dan is dat misschien een schending van het artikel betreffende de eisen van een geldige recordpoging?
We gaan verder, over de honing, daar gaan vast veel woorden in kruipen. Het was me opgevallen dat Geert me in de augustusmaand bezorgd vroeg of ik honing zou kunnen recupereren tegen dat we naar België vertrokken, een paar dagen voor mijn zoveelste gehoorcontrole. Eigenlijk had me er toen al een lichtje moeten opgaan want we gingen met het vliegtuig en dan stop je toch geen honing in je bagage? Naïviteit kent geen leeftijd en dus heb ik mijn bijen aangemoedigd om gas te geven, allé mannekes, stuifmeel binnenhalen. Rond 15 augustus kon ik Geert melden dat de oogst een 16 kilogram betrof. Niet veel maar wegens een slecht seizoen toch voldoende om te verdelen onder kleinkinderen en kinderen. Dat veel van die honing zou verdeeld worden tijdens mijn verjaardagsfeest in de parochiezaal in Winksele, daar had ik geen flauw benul van. Van dat feest trouwens ook niet.
Wie gaat de woorden tellen van dit artikel? Eventueel mijn zoon Pieter die de brand weert in Brussel? Ik voeg er zijn naam bij want ik heb nog een andere brandweerzoon, ook in Brussel, Jan Willem. Daar zou ik nu echt graag een foto bijplaatsen, mijn twee knappe zonen in brandweeruniform, eilaas, geen foto’s want dat mag niet tijdens een recordpoging. Wees gerust beste lezers, daar komt zeker nog een apart schrijfsel over. Probleem is dat Pieter weinig vrije tijd heeft (alhoewel, bij de brandweer met een 24-uur regime?), hij is namelijk met een opleiding bezig om deel uit te maken van een soort eerste interventiedienst bij aanslagen. Als ze in haast en spoed moeten uitrukken na de zoveelste aanslag zullen ze begeleid worden door gewapende militairen, oef, een hele troost voor een bezorgde vader. Ok, ik zal dan maar aan Danny W. vragen om de woorden te tellen, hij is de aanleiding tot dat belachelijk recordgedoe waar ik nu al veel spijt van heb. Het is nog maar 11u08, dus nog nog 27 minuten te gaan, denk ik. Waarom moet ik ook altijd overdrijven, 20 minuten was toch ook genoeg geweest? Dan was ik er nu al van af en kon ik beginnen zoeken in de diepvries hoe ik vandaag de inwendige mens zal versterken. Geert is namelijk met een vriendin op city-trip in Bordeaux en komt vanavond pas thuis. Gisteren was het spaghetti dag, misschien leg ik een steak op de barbecue met fritten en een pot mayonaise van de Lidl. Of anders vanmiddag een simpele boterham met een eike van eigen kippekweek? En vanavond een restaurantje doen met Geert? Lijkt mij een leuker idee. Nog iemand aan het lezen? Ik ben bijna zeker van ja, mensen willen nu eenmaal weten hoe dit hier afloopt, de recordpoging bedoel ik en ongetwijfeld zijn er die met leedvermaak denken: hij haalt het niet, ongetwijfeld krijgt hij kramp in zijn vingers of raken zijn hersenen uitgeput. Awel nee, ik ga rap nog iets bedenken om de resterende minuten vol te maken. Help eens efkes, iemand een goed idee? Nog een beetje over mijn bijen schrijven? Moeilijk, want het bijenseizoen raakt stilaan op zijn einde, de biekes zijn zich nu al aan het voorbereiden op de komende winter: de koningin is volop aan het leggen om zoveel mogelijk bijen te hebben die de winter overleven en de haalbijen hebben geluk dat de klimop nu begint te bloeien zodat ze hun voorraad stuifmeel kunnen aanvullen. Ikzelf laat ze gerust, alles wat ze nog binnenhalen en alle honing die ze nog produceren is voor de bijen, volgende lente wil ik starten met gezonde colonies en hoop ik op een deftige honingoogst. De inhoud (dat zijn de bijen) van twee dadantkasten heb ik overgeplaatst in twee Kenyaanse kasten, benieuwd hoe die zullen evolueren. Weeral jammer dat er nu geen foto’s bijkunnen, nietwaar papiculteur? Ik zou natuurlijk een paar foto’s zonder artikel kunnen doorsturen naar papiculteur en ook naar Ilse en naar Karel L. en zijn er nog bijenliefhebbers die geïnteresseerd zijn?
De week alleen hier is het me nog maar eens opgevallen hoe stil en rustig het in Le Cassan kan zijn. Na een (te) hete dag, zo’n 36 graden heb ik een paar avonden op het terras gezeten. Behalve het horen van mijn eigen ademhaling (met dank aan het cochliair implant), was de stilte volmaakt. Audiologe Liesbeth, die de controles doet en mij opvolgt en het apparaat zoveel mogelijk aanpast en verbetert beweert dat volledige stilte niet bestaat, zal wel waar zijn natuurlijk maar ‘s avonds rond tien uur komt het hier in Le Cassan toch wel dicht in de buurt.
Stop, we zijn er, 11u31.

Tiens, toch minder dan ik verwacht had, dus bij deze mijn excuses, artikels schrijven duurt blijkbaar iets langer dan de vermelde 20 à 40 minuten. 

Feest.

geschreven op 22/08/2017

Het verslag van het feest was bijna klaar om te publiceren.
Ik wilde afronden en het toch tamelijk lang artikel (45 min.) publiceren maar grote pech, niks meer terug te vinden behalve de eerste zin en daar kan ik mij vreselijk aan ergeren. Misschien zou het kunnen dat ik vergeten ben het op te slaan, te “saven”? Dat is al een paar keer gebeurd en omdat met verouderen dat risico vergroot zegt Bart, van “Blau.be”, dat ik het artikel eerst op een tekstverwerker moet schrijven. Komt in orde. Maar dat verslag, dat komt er niet meer, twee keer hetzelfde schrijven lukt me niet en dan is het spontane eraf. Eigenlijk wel goed dat ik nu een blog-boek heb want nu gaan mijn artikels tot in der eeuwigheid blijven bestaan. Stel dat de stoppen van Trumpie doorslaan en er komt een wereldramp met o.a. een totale internet-lockdown en vier atoombommen, het Boek, Mein Buch, zal blijven bestaan. 2017-08-26_09-43-02
Ik mag niet vergeten mijn excuses aan te bieden aan Anita. Met haar commentaar op het einde van het Boek heb ik een beetje gefoefeld, alhoewel, foefelen is te sterk uitgedrukt, laat ons zeggen dat ik simpelweg “tijdens” en “na” verwisseld heb. Mijn vriendin Anita (ik heb ook drie vriendinnen) is na het lezen van mijn blog in slaap gevallen, niet tijdens, groot verschil. Maar ben ik nu een supertalent? Allé dan maar, ik ga me kandidaat stellen voor de “Gouden Pen”, de Bronzen Uil, de prijs der Nederlandse letteren, de Professor Emiel Vlieberghprijs en de prijs voor het Religieuse Boek. Jammer dat er nog geen prijs bestaat voor het beste “De Lijn” boek, daar zou ik vast en zeker 16 gouden passanten of epauletten voor gekregen hebben, acht op de linkerschouder en acht op de rechterschouder.
Enkele dagen terug was er een feest voor de 40 jaren van zoon Jan Willem. Intiem etentje ‘s middags en veel volk ‘s avonds. Hij is er kompleet ingelopen en dat doet me deugd, zo vader zo zoon! Hij wist niet eens dat ik speciaal voor hem 3 dagen langer in België gebleven ben. Wel leuk, 1 dag mogen vissen in de zwemvijver van zoon Pieter 2017-08-25_09-29-58 en geslapen in zijn boomhut (eerder een boomappartement). 2017-08-26_09-44-04
Voila, dat was een 10 minuten artikeltje.
Bijna vergeten, er zijn nog enkele blogboeken ”Willy, Buszzy Bee” te koop. Voor wie goed wil slapen. 

Zeventig jaar.

geschreven op 21/08/2017

Ik ben er nog niet goed van, van het feest, van het zo blindelings in de val lopen, van de vele wensen en complimenten, van de meer dan 3 vrienden, van het boek, Mijn Boek, 230 blogartikels.
Wel een kleine correctie: Danny W. of D. Wildemeersch denkt dat de schrijfsels het werk zijn van veel schrijven, herschrijven en veel schrappen of dat ik anders een supertalent ben. Ernaast Danny, twee keer ernaast. Als de goesting bovenkomt dan zeg ik tegen Geert dat ik efkes een goed of leuk idee op papier moet zetten. Twintig minuten later, bij een langer artikel zelfs veertig minuten later laat ik Geert het schrijfsel lezen, worden er een paar fouten verbeterd (dt-fouten, o schande) en kies ik de optie “open” wat betekent dat het gepubliceerd mag worden. Weinig inspannend denkwerk, zelden schrappen, nog minder herschrijven. Ben ik daarom een supertalent? Laat ik uit het nawoord van Anita citeren: “zelfs naast een snurkende Egide is ze tijdens het lezen van mijn blog in slaap gevallen”. Kan het nog duidelijker zijn?
Maar goed, of het nu het werk is van een buschauffeur met een tandtechnieker verleden of van een supertalent, ik heb een boek, Mijn Boek! Ik ben trouwens “Willy, Buszzy Bee” aan het lezen want ik begrijp nog altijd niet dat Geert en ons kinderen het de moeite vonden om mijn artikelen in boekvorm uit te geven.
Ik heb chanche, geluk, er zal nog een kliniek-artikel komen. Ge weet hoe dat gaat bij chirurgen, ‘s avonds komen ze na hun dagtaak samen om nog wat bij te babbelen, hun werk te evalueren en hun inkomsten te vergelijken. En ook om de vooruitzichten, de toekomstige operaties te bespreken. “Daarstraks heb ik er nog een kunnen overtuigen voor een dubbele by-pass” waarop een schouderklopje volgt met een “goed gedaan collega, ik heb er twee kunnen vangen voor een prostaat-operatie”.
Een van die twee ben ik dus, arme opabus, och arme opapiculteur. Niks erg want het is goedaardig, ze gaan met een lazer wat aan mijn prostaat peuteren, een paar dagen kliniek en ik ben ervan af. Zeggen ze. Over dat niks erg volgt in een volgend artikel een al of niet bloedstollend verhaal.
Om af te sluiten wil ik de medewerkers, de mensen die gezorgd hebben voor een onvergetelijke 70-ste verjaardag oprecht bedanken en zoals ik al schreef, ik ben er nog niet goed van!

Druivensap.

geschreven op 13/08/2017

Ik ben de laatste 5 maanden 11 kg vermagerd. Niet dat ik me veel zorgen maak, integendeel, iedereen zegt dat ik er goed uitzie. Tis te zeggen, de carroserie ziet er goed uit, over de motor gaan we het niet hebben. Maar waarom ik vermager snap ik niet. Ik eet voldoende en Geert kookt zoals altijd 1, 2 of 3 sterren menu’s.
De bijen, mijn bijen doen het goed. De te lange afwezigheid heeft wel voor wat verlies gezorgd, o.a. één kast helemaal leeg, maar de resterende 9 kasten zijn flink bezig. Op veel honing moet er niet gerekend worden maar dat komt vooral door de slechte weersomstandigheden. De beestjes halen nu stuifmeel op en zorgen zo voor een voorraad voor de winter. Prima, als ik bijen zie binnenkomen met stuifmeel dan moet ik altijd aan Ilse van de De Koningsbemde denken, mens wat brachten die bijen daar karrevrachten stuifmeel binnen.
De honingoogst (begin augustus) was inderdaad geen groot succes. Negen kasten met weinig of niks, één kast met 16 kg honing. Waarom negen kasten niks en één kast 16 kg? Dat ik het niet weet. Enfin, de kleinkinderen hebben elk een pot honing en de rest is voor hun ouders. Een kilo heb ik voor mezelf gehouden met de voorzichtige hoop om eind augustus van 2 kasten nog wat drupjes honing te recupereren.
Stel nu dat ik blijf vermageren, dan ga ik toch gewoon verdwijnen? Ik weeg nu nog 72 kg, tien kilo minder per 4 maanden, dat betekent dat ik binnen 28 maanden niks meer weeg. En waar is opabus nu? Oei, we vinden hem niet meer. Zo’n verdwijnziekte spaart natuurlijk ontieglijk begrafeniskosten uit.
Ondertussen is het leuk in Le Cassan. 2017-08-15_08-19-35 Veel bezoek, veel kinderen en kleinkinderen, mee met de tractor rijden mee de koeien halen, onnozel doen in het zwembad en nog niemand is door een bij gestoken (behalve ikzelf).
2017-08-15_08-15-03 Om te vermijden dat Glorian alle druiven rechtsreeks van de trossen opeet is de “NV druivenperserij Lilli en Jef” opgestart. Middels de honingpers (fruitpers) van opapiculteur hebben de twee jeugdige ondernemers de druiven leeggeperst. 2017-08-15_08-15-59 Vier liter supervers, superbio druivensap kan nu ten huize L’Yserttout verkregen worden. Het is te zeggen dat wegens de nu nog bescheiden hoeveelheid het sap ter plaatse moet gedronken worden. Later, in de toekomst, als ons huis nog niet verkocht is, zal het sap middels een 20.000 liter tankwagen Europees verdeeld worden. Zopas heb ik een glaasje van hun brouwsel geproefd: het sop, sorry, sap is zonder de minste twijfel zeer gezond! Er is een beginnende smaak van edele rotting, veel body en zeer evenwichtig, ook in de neus. Mits het enige tijd bewaren in een koele kelder met het juiste vochtigheidspercentage behoort het verkrijgen van een mousserend druivensap tot de mogelijkheden.

Een bijenparadijs!

geschreven op 20/07/2017

Ik hoop dat, behalve voor mijn implant, de kliniekbezoeken er voor een tijdje opzitten. Het is genoeg geweest, een coloscopie, een gastroscopie, een slangetje via mijn neus wegens een keelonsteking, tussendoor de galblaas verwijderd en om af te ronden een sonde omdat ik niet meer kon plassen. Wat die laatste sonde betreft ben ik volledig akkoord met schoonbroer Wim: liever in mijn gat dan in mijn fluit! Als ze drie pogingen nodig hebben om ter plaatse te geraken ... miauw!! Ze zeggen dat ik er nu goed uitzie, kan best, ik ben de laatste maanden 10 kg vermagerd dus mijn façade, mijn buitenkant kan er best goed uitzien. Over mijn binnenkant gaan we het niet hebben, das afwachten
Overmorgen rijden we terug naar Le Cassan en omdat ik geen risico wil nemen en absoluut mijn bijen wil terugzien hou ik me rustig: geen vermoeiende bezigheden, geen lange wandelingen, ook geen korte, niet teveel alcohol, gezond eten, veel rusten, het perfecte leven na een kliniekperiode! Benieuwd hoe het er zal zijn op de bijenstanden. Zouden de beestjes wat honing geproduceerd hebben? Geen kasten zonder koningin? Geen zieke of zelfs lege kasten? Misschien kan ik nog een paar hoogsels plaatsen voor wat honing tegen eind augustus? Zou Jef het goed gedaan hebben, mijn nog altijd enige Keniaanse kast? Of Lili, mijn eerste Warrékast? Ik hoop het want aangezien ik volgend jaar op die twee types kasten wil overschakelen zou een flop niet bemoedigend zijn. Maar wat wilt ge, vanaf 2 mei zaten we vooral in België, hoe kunt ge dan uw bijen opvolgen, het moet een beetje haalbaar zijn!
Trouwens, we gaan dat kordaat en doortastend oplossen: werk maken van de verkoop van ons huis. Geert is direct akkoord en ik ben na die al of niet kleine gezondheidsproblemen meer en meer overtuigd van de betere verzorging in België. Vergeet ook niet dat het veel gemakkelijker is om je problemen uit te leggen in de Vlaamse taal dan in de Franse taal, vooral als het gaat om de lager gelegen functies in het menselijk lichaam.

2017-07-22_03-35-45 2017-07-22_03-13-24 2017-07-22_03-13-01

En dan nog iets, ik heb een bijenparadijs ontdekt in Hoeleden. Daar woont Ilse van De Koningsbemde en Roland van De Waaiberg. ”Voed de bodem, niet de planten”, dat lees je op de webvoorstelling van Ilse haar groentenbedrijf. De vergelijking met mijn imkerij is treffend: eerst de bijen, dan de honing. Op de Koningsbemde doen ze aan zelfoogst en ik citeer:: ”de deelnemers oogsten zelf op het veld hun groenten en/of fruit. Verser kan niet. Ze winnen een maximum aan smaak en vitaminen, ervaren hoe alles groeit en bloeit, en eten met de seizoenen mee”. Wilt ge meer weten over dit bedrijf dat overloopt van enthousiasme, kijk op haar website. Maar mij gaat het vooral over de perfecte symbiose van groenten, kruiden, bloemen en de bijen die je terugvindt op Ilse haar domein. Ilse is dit jaar begonnen met één kast, met de hulp en goede raad van een dorpsimker. De honingoogst bedraagt een slordige 25 kg, dit zonder bijvoederen of eender welk produktie bevorderend middel, nou dan weet je het wel. De bijen gaan zelfs nog genoeg voorraad hebben om de volgende winter door te komen. De beestjes vinden water in een vijver vlakbij, vinden alle soorten stuifmeel in grote hoeveelheden dank zij Ilse haar doordachte aanplantingen en kennis van de bloeiwijze van bloemen, kruiden en groenten. En pas op, het is een win-win situatie voor beide partijen.
In dat bijenparadijs komen volgend jaar twee van mijn Kenyaanse kasten. Ik kijk ernaar uit, het wordt ongetwijfeld een leuke samenwerking en een reden, aanmoediging om naar België te verhuizen.

***** NKO *****

geschreven op 15/07/2017

Neus (2), oren (2) en mond (1), ook wel de 5 gaten afdeling genoemd. Voor mij mag het ook de vijf sterren afdeling genoemd worden. Ik heb het over de NKO dienst St. Augustinus in Antwerpen: “teamwerk, topkwaliteit en hoffelijkheid” zijn hun streefpunten. In alle bescheidenheid maar met toch wat klantervaring vind ik dat ze daar goed in slagen, in hun streefpunten.
Vergeet efkes dat ge wat pijntjes hebt en geniet mee van mijn verblijf.
Ik had, zoals altijd, een tweepersoonskamer met deze keer mijn bed aan de kant van het raam: panoramisch uitzicht op een heel grote kastanjeboom, nog wat ander groen en een parking. De echt oude man naast mij had vooral uitzicht op de TV met een voorkeur voor “De Kotmadam” en “FC de Kampioenen”. Ik heb niet gesocialised, ik weet niet eens zijn naam of waar hij woont. Voordeel van mijn cochleair implantaat is dat ik selectief doof kan zijn, machientje tijdelijk op standby zetten.
Wat opvalt, toch op de NKO-afdeling, is de spontane vriendelijkheid van het personeel. Eerst dacht ik dat de super service vooral voor mij was, wegens trouwe klant maar nee, ook de echt oude man naast mij mocht genieten van de oprechte aandacht. Geloof me vrij, het was een zeurpiet en mijn bewondering voor het geduld van het verplegend personeel was en is groot!
Als ge iets nodig hebt dan duwt ge op de rode knop en zo snel als mogelijk staat er een verpleegster (verpleger mag ook) naast uw bed. Room service ten top! Of meneer plat water gewenst had? Spuitwater? Misschien wat ijsblokjes (wegens pijnlijke keel en slikmoeiljkheden)? Niet dat ze je direct een aperitief of een dame blanche kunnen aanbieden, laat staan een vuurtje om een sigaret op te steken! Tiens, wat dat laatste betreft moet er me toch iets van het hart. De tweede avond, toen Geert terug naar Leuven was, voelde ik me wat eenzaam, wat depri, dus een glaasje wijn kon troost brengen. Met mijn infuusapparaat als trouwe gezel naar de kliniek winkel getrokken om zo’n mini flesje wijn te kopen. OK, ik weet dat ze aan patiënten geen alcoholische drank mogen verkopen maar wie niet waagt niet wint. Of ik een pakje sigaretten kon kopen en een aansteker? Tuurlijk, en van welk merk? Aha, ik had me voorbereid: dat het toch wel straf is dat ze tabak mogen verkopen, giftig en kankerverwekkend en dat zelfs aan patiënten met keel- en slikproblemen en dat een klein flesje wijn, goed voor de gezondheid, niet mag? En dat het nog straffer was dat ik in de cafetaria ernaast geen sigaretten kon kopen maar wel zoveel glazen wijn kon bestellen als ik wilde? De dame gaf me volledig gelijk maar ik zou dat beter tegen de directie zeggen en of ik een flesje rode of witte wijn wilde? De sigaretten werden teruggegeven en met een mini-flesje bordeaux in mijn rechterzak ben ik naar mijn kamer terug gewandeld. Later op de avond is de verpleegster komen vragen of ik nog iets nodig had en dat ik altijd mocht bellen. We hebben elkaar goede nacht gewenst, het glas wijn en een halve Zolpidem hebben mij de nodige nachtrust bezorgd, ik ben er zeker van dat goed slapen belangrijk is voor het genezingsproces.
Misschien dat ik nu zwaar onder mijn voeten ga krijgen van de artsen in het algemeen en een paar in het bijzonder? Dan ga ik de wijze opmerking van Geert citeren: dat we ouder worden en moeten profiteren van ieder moment in het leven!
Ik heb geen ervaring met andere klinieken, niet veel ervaring met andere afdelingen maar wat de afdeling NKO betreft: een dikke proficiat en dank je wel voor de goede zorgen!

Coloscopie

geschreven op 8/07/2017

Bwah, zo vreselijk is dat nu ook weer niet. ‘s Morgens flink wat drinken, in de namiddag onder verdoving een onderzoek en rond 18u terug naar huis. Ok, het is nu ook niet direct te vergelijken met een pretpark-dag in Walibi want vier liter drinken van een vies sopje met een lichte zeepsmaak is redelijk wat van het goede teveel maar het geeft wel een spetterend resultaat. Tijdens de ingreep kon ik meevolgen op het scherm en het was verrassend te zien hoe proper mijn darmen er na 70 jaar nog uitzien. Ik heb wel niet de volledige weergave van het onderzoek kunnen volgen want halverwege ben ik blijkbaar in slaap of is het verdoving gevallen. En waarom ik zonodig een colosaal, sorry, een coloscopie moest ondergaan? Omdat ze tijdens een vorig kliniekverblijf micro bloeddeeltjes in mijn stoelgang hadden ontdekt.
Sè, daar ga ik nu eens mijn gedacht over zeggen! Awel, als ge na enkele dagen overleven op een karig darmsparend menu, eigenlijk waardeloze troep, een staal moet afleveren, dan kan dat lelijk tegenvallen. Zit ge u daar een kwartier onnozel te persen om een drol te produceren en dan zijn ze verwonderd dat ze micro restjes bloed ontdekken! Ik zag de bui al hangen en iets zei me: dat loopt hier slecht af.
Al bij al is de coloscopese dag nog redelijk meegevallen. Ik deelde de kamer met een sympatieke 83 jarige man, woonachtig in de Oude God in Mortsel.  Hij was een beetje zenuwachtig, was er niet helemaal gerust in en tot overmaat van ramp kon de brave man niet bellen met zijn senioren-gsm want hij wist zijn pincode niet meer. Of ik met zijn adres in te tikken op mijn gsm (smartphone!) zijn pincode kon vinden? Het lukte hem ook niet om zijn kastje met de geheime code open- en of dicht te krijgen. We hebben zijn waardevolle spullen (horloge, portefeuille, ...) dan maar in mijn kastje opgesloten en de code gedeeld (1234). En hoe het kwam dat ik er zo rustig bij bleef? Ik was gewoon een bijenboek aan het lezen en dronk ondertussen beker na beker na beker na beker na beker… terwijl hij zenuwachtig rondliep, een babbelke deed, efkes op de gang ging kijken, nog eens een pincode probeerde, althans in het begin want na de tweede liter blijft ge best in de buurt van het toilet zitten. Voor alle duidelijkheid, de kamer was op het gebeuren voorzien met elk een apart toilet.
Woensdag nog eens naar de kliniek voor de galblaas en hopelijk kunnen we zondag terugrijden naar La Douce France en laten ze ons voor een tijd gerust. 

Age quod agis

geschreven op 6/07/2017

Klinkt goed, age quod agis, fais bien ce que tu fais.
Wat ook goed klinkt is mijn implant, mijn Cochleair implantaat. Als ge kijkt op Wikipedia dan leest ge dat men in beperkte mate weer klanken en spraak waarneemt. Ik ben daar niet zo erg mee akkoord. Na anderhalve maand rondlopen met mijn implant en de nodige controles vind ik dat mijn gehoor is verbeterd, nog een paar maanden en wat “updates” en ik herken mijn bijenkasten aan het gezoem van die beestjes. Zal ik vanop afstand kunnen zeggen welke bijenkast goed bezig is of welke kast een opkikker nodig heeft.
Met de voorbije rotlente hebben trouwens heel wat kasten een opkikker nodig. Tot nu ziet de toekomstige honingoogst er niet bepaald veelbelovend uit. Het was ofwel te warm en te droog ofwel te koud en te nat. Te droog heb ik opgelost door een ton water vlak bij de kasten te zetten, daar drijven een paar planken in rond en de bijen maken daar dankbaar gebruik van.  Te nat en te koud en dus te vochtig wil ik oplossen met eco-kasten waar meer gelet wordt op een correcte verluchting. Bij een klassieke bijenkast is de bovenkant potdicht en onderaan zijn er verluchtingsgaten of een bodem die uit een groot rooster bestaat. Stel je voor dat in je huis de living, keuken, slaapkamers en zolder potdicht zijn, dat er alleen verluchting komt vanuit de kelder, dan ga je toch rap in een vochtige, ongezellige en ongezonde woonruimte zitten? Niet dat ik de enige ben die rondloop met die bedenking, Jean Marie Frèrès (een Belgische imker) en zijn bijen-vriend Jean Claude Guillaume (een Fransman die in de Pyreneeën imkert) hebben er veel ervaring mee en er een goed boek over geschreven. Ik ben dus van plan om mijn Kenyaanse kasten uit te breiden en voor een deftige verluchting te zorgen. Dat geeft redelijk wat timmerwerk en zo breng ik mijn dagen nuttig door.
Wat dat nuttig doorbrengen betreft, we zitten weer eens voor een tiental dagen in België om mijn gezondheid veilig te stellen. Bij een van de vorige kliniekbezoeken hebben ze via mijn mond, van boven naar onder, mijn inwendige mens onderzocht, nu gaan ze hetzelfde doen, maar dan van onder naar boven. Om een paar dagen later mijn galblaas te verwijderen, het schijnt dat ge die galblaas best kunt missen, waarbij ik me dan toch afvraag waarom ik dan al 70 jaar rondloop met iets dat ge niet nodig hebt? Misschien vinden ze nog iets dat ik niet nodig heb en in de prullemand mag? Het zijn solden voor het moment, 30% korting als ze een tweede orgaan vinden dat eruit mag, bij een derde krijgt ge 50% korting voor uw begrafenis.

Lectori salutem, heil aan de lezers, en tot een volgende keer. 

Piep Piep.

geschreven op 13/05/2017

De eerste test van het implant is blijkbaar geslaagd: ik heb rechts een paar piepjes gehoord, dus de verbinding met de gehoorzenuw is ok, nu nog verder laten genezen, nog wat aanpassingen en dan hup naar het genieten van de “Rococovariaties van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski voor cello en orkest” of “Le Cygne, van Camille Saint-Saëns”. En als alles naar behoren werkt, dan wil ik wegdromen bij “Le temps des cérises”
Ik weet waarom ik er nu al dagenlang bleekjes bijloop, met ongeveer evenveel fut als een mossel in winterslaap. Ik heb vandaag, zaterdag 13 mei, zelfs het circusfestival in Leuven geschrapt, ga dit super gebeuren eilaas aan mij laten voorbijgaan. En nochtans nemen daar 4 van ons kleinkinderen aan deel, met de circusschool van Leuven. Treden daar ook mijn favoriete artiesten op, Dirk en Fien met “Sol bémol”. Hoe onrechtvaardig kan het leven zijn? Niet omdat ik nu een beetje ziekjes ben, wel omdat de wereld ondertussen niet stil staat en niet wacht op mijn aanwezigheid.
Al 14 dagen mis ik mijn favoriete honing! Vanmorgen, bij Bart en Hilke eindelijk nog eens twee boterhammen gegeten besmeerd met “le miel du Cassan” en ik wist het direct, dit was het ontbrekend voedselelement in mijn huidig eentonig bestaan. Hoe wil je dat mensen genezen op een dieet van een waterig soepje, zoutloze puree, een lapje vlees en slappe groentjes? Ze mogen daar nog zoveel eigen nat bijvoegen als ze willen, dat werkt niet!!
Tot mijn ontgoocheling moet ik nu wel toegeven dat echte honing blijkbaar niet alle ziektes voorkomt, dat een galblaasontsteking bijvoorbeeld niet in het lijstje voorkomt. Alhoewel, zou die ontsteking al niet lang aan het kiemen geweest zijn, nog van voor ik aan de imkerij begon? En is de enige reden van dat plotse galblaasprotest niet die enkele kliniekdagen voor de acute opstoot? Wegens verdovingen en veel medicamenten en geen honing op de boterham? En ook door dat alles door te spoelen, te verwerken met een teveel aan plat- en/of spuitwater? 
En toch, met mijn beperkte ziek-zijn en klinek-ervaring kan ik jullie verzekeren dat België een luxe landje is qua medische verzorging. Laat je verzorgen, verwennen en in de watten leggen, de meeste verplegers en verpleegsters doen dat met de glimlach, het moet een roeping zijn waar ze gelukkig goed en dik voor betaald worden. Na 10 jaar anciënniteit zou het gemiddelde maandelijkse nettoloon een royale 1697 euro zijn, tel daar nog maaltijdcheques bij, beetje extra centen voor onregelmatige uren en eventueel nachtwerk en ze verdienen ongeveer evenveel als ik indertijd als buschauffeur bij De Lijn waar ik ook mijn passagiers in de watten legde en met een glimlach rondreed, toch meestal ....!
Ik wens de verpleegsters en verplegers nog een lang en gelukkig leven, ze krijgen mijn dank en bewondering maar dan liefst van op een veilige huis, tuin- en keuken afstand. 

Infuusstandaard.

geschreven op 10/05/2017

2017-05-09_01-43-04
Je komt ze overal in de kliniek tegen, in kamerjas en op sloefen op stap met hun infuusstandaard. Niet erg handig, in het slechtste geval draait een wiel niet goed mee en dan is het zoals in de Colruyt tussen de rekken winkelen met een kar die scheef trekt. Ik heb een idee, de simpelheid zelve en dat wil ik eens uittesten. Je maakt aan je riem achteraan of aan het lint waarmee je je kamerjas dichtdoet een touw vast, laat ons zeggen anderhalve meter lang. Dat verbind je met je standaard op ongeveer 1/3 van de hoogte, kwestie van het ding niet omver te trekken en je gaat op stap. Geen zorgen, de infuusstandaard zal je volgen. Mijn eerste test dacht ik te doen met een korte trip, de gang opwandelen, efkes met de lift tot aan de cafetaria om daar tussen de tafeltjes te laveren en zo het bochtenwerk te controleren en terug naar mijn kamer voor eventueel een paar kleine aanpassingen.  Daarna niet vergeten de pers te verwittigen om mijn uitvinding wereldkundig te maken. Vlak voor de kliniek stopt een bus van De Lijn, direct voordeel is dat je je twee handen vrij hebt om op te stappen, je kaartje te zoeken en te valideren, nadeel is dat een eventueel verstrooide Lijnbuschauffeur de deur te vroeg sluit en zo een einde maakt aan het experiment. Bon, als bestemming dacht ik aan de autovrije Meir in Antwerpen, een van de drukste winkelstraten in België. Met mijn handen in mijn broekzakken, trouw gevolgd door mijn infuus-standaard en neuriënd van “zie ik de lichtjes van de Schelde” wandel ik ontspannen tot de volgende halte om de Lijnbus terug te nemen.
Hebben ze zojuist mijn standaard wel afgepakt zeker? Ik ben overgeschakeld van vloeibare medicatie naar vaste medicatie!
O, ik mag niet vergeten de verpleging te verwittigen dat ik morgen, 10 mei, in de namiddag een paar uur zal afwezig zijn. Er is een ziekenzalving in de kapel.  Het zal een teken zijn van Gods zorg en aanwezigheid, en troost en bemoediging geven.  Er is o.a. een zalving van hoofd en handen en dat zal veel vrede en vreugde geven. Ik wil daar bij zijn. Onlangs zag ik nog een documentaire van National Geographic waar een ziekenzalving doorging in een Afrikaans dorp en waar de gemaskerde en in prachtige gewaden getooide hoofdtovenaar een patient lelijk toetakelde. Maar met resultaat, de “gezalfde” man zag er op het einde van de rit toch beter uit, zij het met schuim op de lippen en een paar eigenaardige spiertrekkingen. Jammer genoeg heeft de reporter vergeten te vragen aan de zieke of hij er ook veel vreugde en plezier aan beleefd had? Foutje van National Geographic.
Het heeft niet mogen zijn, dinsdag 9 mei ben ik ontslagen, mocht ik St. Augustinus, de dokters en verplegers vaarwel zeggen. Een paar verpleegsters had ik liever vaarwel gekust maar ook dat heeft niet mogen zijn.
Mijn schoonzus, dr. Hilde Van Kerkhove, mijn nichtje, dr. Ruth Maes en nog vele andere geneesheren en specialisten hebben telefonisch overleg gepleegd, een video-conferentie gehouden en mijn dossier bestudeerd.  Ik was voldoende hersteld om het ziekenhuis te verlaten. De ziekenzalving was niet meer nodig, de medicamenten zouden hun werk wel doen, zij het misschien met minder vreugde en vrede. Alhoewel ...
Morgen, donderdag om 8 uur, terug afspraak in de kliniek want dan wordt mijn Cochleair implant voor de eerste keer in werking gesteld: spanning ten top!

In eigen nat.

geschreven op 7/05/2017

Als je voor langere tijd naar de kliniek moet, neem dan een vatje peper mee en een paar snuifjes zout. Op de menukaart ziet het er allemaal best lekker uit: een lentesoepje, veel in eigen nat, ook al eens op een bedje en met een korstje..! Laat je niet vangen, het is één waardeloze troep, culinaire rommel. Ik vraag me af of dat niet strafbaar is, waar aanprijzen die niet aan de verwachtingen voldoet. Denk ook niet dat je naar een kliniek komt om uit te rusten, lekker uit te slapen. Des morgens om 7u30 wordt de klaroen geblazen en dat is niet eerlijk want ik slaap niet goed, slaap te weinig. Een paar dagen terug vond Geert dat ik er wat geel, gelig uitzag. Dus ze hebben bloed afgetapt, echo genomen, weer een scan en laps: een ontsteking van de galblaas. Dat wordt dus eerst liters antibiotica verwerken en een operatie binnen 6 weken. Als ik door denkwerk niet vlot kan inslapen dan heeft dat zijn reden. Vanmorgen, zondagmorgen dus, kwam een verpleger stipt om 7u30 binnen, trok de gordijnen open, zwaaide het raam open en in een enthousiaste stijl van “hoort ge ook de vogelkes fluiten?” moest ik kiezen tussen koffie of thee. Ook goeiemorgen en een M.o.M was hier op zijn plaats geweest.
Morgen is het gastroscopie-dag, een maag-en darmspecialiste gaat via mijn mond een camera inbrengen om de galblaas ter plaatse te controleren. Dat is wel een vrij lange weg vind ik, ik dacht dat er kortere wegen waren. Na het handjesschudden en een eerste kennismaking heeft ze mij de methode uitgelegd. Mond wijd open, vergeet uw tanden vooraf niet te poetsen, en het instrument, het slangetje zoekt zijn plaats, of wordt naar de plaats des onheils geleid.  Om het ongemak te verminderen wordt de keel wat verdoofd en voor schrikpieten kan ook nog een lichte verdoving bijgegeven worden om wat te ontspannen. Voor mij de volle pot, heel de afstand waar dat instrument gaat passeren moet afgezet worden met nadarhekkens en die lichte verdoving mogen ze vervangen, gasfles vol open! Ik heb de dokters al verwittigd van mijn lage pijndrempel en mijn onbedwingbare neiging om de boel onder te kotsen. Ik zou het dan ook heel verstandig van de dame vinden om zich een mondmasker aan te schaffen, een wegwerpbril en een lichte plastieken wegwerpoverall. Misschien ook een haardoekje, mijn kots kan wreed plakkerig zijn.
Nu de harde werkelijkheid: met een weinig verhullend operatieschortje aan word je op je ziekenbed het lokaal, eerder lokaaltje, binnengerold. De dame vroeg me vriendelijk op mijn linkerzij te gaan liggen en was ondertussen wat instrumenten aan het klaarleggen of aan het ontsmetten. Ik dacht aan een klein slangetje met een minicamera, tegenwoordig zijn die nog een speldekop groot, tot ik tot mijn afgrijzen zag dat de dame een zwarte rubberen tuinslang, minstens 1 meter lang, aan het afspoelen was. Ook de lamp, het koplicht werd getest. Mens, met zo’n lamp kan ik tijdens de nacht vanuit ons huis in Le Cassan mijn bijenkasten inspecteren die in de wei staan. Ik vroeg met trillende stem of ik niet op mijn rechterzij mocht gaan liggen omdat ik links liggend niks hoor maar dat hoefde niet, vergeet niet dat ik mij bevond op de afdeling darmklachten en niet die van NKO, mijn geliefd ziekenhuisverblijf. En of ik efkes mijn mond wijd wou opensperren want ze zou mijn keel wat verdoven. Dat doen ze met een spuitbus die ik best kan vergelijken met de bus kruipolie die ik thuis gebruik om roestige onderdelen los te krijgen. Na dagenlang troosteloze kliniekkost is de scherpe smaak van het produkt het enige positieve dat over dat gastrodinges gedoe te vertellen valt. Voor dat je er erg in hebt duwen ze een soort super fopspeen tussen je tanden (maar dan zonder speen) en echt waar, van de rest herinner ik me niks meer. Hadden ze de doodsangst in mijn ogen gezien en mij in paniek en in recordtempo helemaal verdoofd? Ik denk het, in ieder geval, ik werd wakker op de gang en uit pure dankbaarheid wou ik me uit mijn bed laten rollen om Allah te danken, mijn hoofd op de grond richting Mekka. Ik heb het niet gedaan, met een operatieschortje dat langs achter openvalt doe je dat niet!

TE KOOP.

geschreven op 26/04/2017

Nee, nee en nog eens nee, mijn bijen zijn niet te koop. De auto misschien? Omdat die al aardig wat kilometers heeft en wat sleetplekken vertoont zou dat eventueel kunnen. Voor Geert zou dat kunnen, ikzelf zou de C5 liever tot slunsen rijden, op naar de 300.000 kilometer. Slunsen, voor de niet-West-Vlamingen, dat zijn vodden. Waarbij ik moet denken aan een schoonzus van mij die zelfs met een slunse aan presentabel is. Alhoewel, ik moet oppassen wat ik schrijf want die slunse zal nog een belangrijke rol spelen in mijn postoperatieve periode.
Een broer van mij, Walter, heeft in een zotte bui een sportwagen gekocht. Een Mazda décapotable van 25 jaar oud, altijd perfect onderhouden geweest, een betaalbaar juweeltje.  IMG_1531 Samen zijn we enkele dagen terug met dat juweeltje een toerke gaan doen rond de kerk van Nijlen. Erin kruipen, dat gaat nog wel, ge moet u gewoon laten vallen met uw zitvlak in de richting van de lederen zeteltjes, hoofd intrekken, benen bijtrekken, kwartslag draaien en nog wat onderuitschuiven, of hoe moet ik het uitleggen? Maar dan zit ge wel comfortabel op ongeveer 10 cm van de straatkasseien en-of asfalt en kunt ge genieten van het authentieke onvervalste motorgeronk. Het linnen dak hebben we dichtgelaten: ten eerste is dat veel werk, ten tweede was het niet warm genoeg en ten derde doet de eigenaar dat alleen maar met een blonde schone naast hem, een slunse mag ook. Samen, die broer en ik, zijn we bijna 140 jaar oud, de ene is nog wat sportiever dan de andere, vooral die andere, maar de jaren beginnen door te wegen. Niet simpel, absoluut niet simpel, doe er nog vijf jaar verouderen bij en we zitten nog steeds vastgeklemd in die sportkar. Dat is ook de reden waarom ik altijd het telefoonnummer bij heb van mijn twee brandweerzonen, om mij te bevrijden uit benarde omstandigheden. Jan Willem is in de sporen van zijn broer Pieter getreden, heeft het circusleven vaarwel gezegd en start na de nodige geslaagde selectieproeven op 1 juni bij de brandweer in Brussel. Twee zonen bij de brandweer, alle twee in Brussel! Ik zie of hoor ze al bezig: “nee, ik was eerst bij die brand dus ik mag nu blussen” of ge weet wel, brandweermannen laten zich bij nacht en ontij maar vooral bij alarm van een paal naar beneden glijden, kwestie van rap in de camion en ter plaatse te geraken. Als bv. Pieter vlak achter Jan Willem aan paalglijden doet, dan belandt de ene op de schouders van de andere. Ah lieve mensen, er zijn nog leuke blogartikels in het vooruitzicht.
Bon, terug naar de harde realiteit van kleine, lederen sportwagen-zeteltjes.  Walter, met iets of wat meer sportervaring dan opapiculteur zei dat ik me aan de dakrand moest vastpakken en me zo naar boven trekken. Ja zeg salut, dat is een linnen dak van 25 jaar oud, ik moet al sparen voor een nieuwe ski-dakkoffer, ik wou er geen autodak bij krijgen wegens scheuren in de stof en verwrongen sluitmechanisme. Eerst hebben we eens rondgekeken of er geen buren buitenstonden, geen voorbijgangers even hun stap vertraagden en na het slaken een gezamelijk kreet, vergelijkbaar met de HAKA van het Nieuw-Zeelandse rugbyteam zijn we uit de sportkar gerold en op straat beland.
Is die sportwagen nu misschien te koop? Ook niet want dat is een goede belegging, als ge er helemaal niet meer in kunt kruipen dan kan die nog met veel winst verkocht worden.
Wat is er dan wel te koop? Ons huis, L’Yserttout wordt te koop gesteld. Zoek het niet te ver, we willen na 10 jaar gewoon terug naar het Belgenland. Het heeft veel te maken met kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden. Tien jaar geleden wilde ik graag naar Frankrijk verhuizen en is Geert mij gevolgd. Nu, tien jaar later zou Geert graag terug in België wonen en dus is het mijn beurt om haar te volgen. Zo simpel kan het leven zijn.
Voor mijn hobby kan het zeker geen kwaad, ik weet al van 5 mensen dat ik er bijenkasten mag plaatsen en waar we samen onze imkerij kunnen uitvoeren. Ik weet ook wel dat ik na een week de prachtige natuur, de blauwe lucht, de rust en de stilte van de Aveyron zal missen. Tja, een mens kan niet alles hebben.
Iedere trouwe bloglezer weet alles over de verbouwingen, de super-isolatie, de luxe keuken, de twee logeerkamers met eigen sanitair, een pizza-oven, twee kiekens, een pétanqueplein, een comfortabele werkplaats ... en vergeet ik nog iets? Wie geïnteresseerd is mag een bod doen, mits het begint met een twee en er enkele nullekes achter staan.
Ik weet ook wel dat het (te) veel schrijfsels zijn op korte tijd maar nu stop ik voor een tijd(-je).
Tot “wederhoren”! 

Nr. 13

geschreven op 25/04/2017

Ik heb niks tegen het getal 13 of bv. de dertiende van de maand. Zelfs als vrijdag op een dertiende valt, zelfs dan durf ik bijvoorbeeld een zwarte kat een M.o.M. geven (een Mot op haar Muil) en onder een ladder doorlopen. Bijgeloof is niet aan mij besteed, ik vind het de moeite niet om er energie in te steken, behalve misschien die M.o.M.
Het maximum aantal bijenkasten dat ik onder mijn hoede wil hebben is twaalf. We hebben 12 kleinkinderen, ieder kleinkind heeft of zal in de toekomst een kast op zijn naam hebben. Lili, Lias en Felien moeten nog ingevuld worden maar daar zijn we volop mee bezig, komt hoogst waarschijnlijk nog dit jaar in orde. Het zou zelfs met zekerheid in orde gekomen zijn ware daar niet mijn verplicht verblijf in België van 1 mei tot minstens 6 juni. Soit, het zij zo, ik berust in mijn droevig lot en probeer optimistisch te blijven. Ik ben met een optimistisch karakter geboren maar dat is wel al heel lang geleden, er komt wat sleet op.
Waar was ik gebleven? Juist, het getal 13 en 12 bijenkasten. Men herinnert zich ongetwijfeld Papiculteur? De man van het Begijnhof in Leuven en van de FdOP? Enfin, de FdOP moet nog opgericht worden maar het voorstel komt in ieder geval van Papiculteur. En raad nu eens wie er als dertiende komt vragen om ook zijn naam op een bijenkastje te krijgen? Wie wil zich tussen het jeugdig geweld van de Lili-, Elioth-, Mara-, Parsifal-, Glorian-, Lukas-, Malin--, Jef-, Felien-, Fien- en Tristankast komen wringen?  De Ere-Rector van de Universiteit van Leuven!  Zeker geen plaats genoeg in het Begijnhof of mag het niet wegens werelderfgoed? Ik weet het allemaal niet zo goed, het is nu middag, ik ga me wat in mijn werkkot amuseren en vanavond mijn beslissing bekendmaken.
Ik schreef een paar artikels terug dat ik heel vlot mijn Siret-nummer gekregen had, zomaar, zonder veel paperassen-werk. Ja mijne man, ik had het kunnen weten. Zeker 12 of misschien zelfs 14 vragenlijsten zijn hier al binnengekomen, op A4 formaat en of ik die zo snel mogelijk wil invullen en terugsturen. Omdat ik mijn buik vol heb van dat eindeloos (Franse) administratie gedoe heb ik alles netjes teruggestuurd met de opmerking dat ik een 70-jarige imker ben die voor zijn plezier en zonder winstgevend doel wat bijenkasten heeft en dat ik het graag ook zo zou houden. Er zal daar ongetwijfeld reactie op komen, afwachten maar.
Frelon. Waar we deze lente veel last van hebben zijn de ”frelons” ook Aziatische hoornaar of Vespa velutina genoemd. Op de foto ligt er een bij naast, het is te zeggen de bij heb ik aan zijn pootje vast, de frelon heb ik opgevist uit een wespenval, zo heb je een idee van de grote van die wesp (tot 5 cm!!). Bij iedere bijenkast hangt een wespenval en dat lukt redelijk goed maar nog teveel van die frelons blijven mijn arme bijen aanvallen.
Het is nu avond en laten we terugkomen op de vraag van Papiculteur. Ik ga het maar doen zeker, mijn dertiende kast dopen in de naam van de Vader, de Zoon en Papiculteur? Met het risico dat ze nu langs alle kanten aan mijn mouw gaan trekken om ook een kast op hun naam te krijgen. Trouwens, zo’n goed idee vind ik dat niet, je moet zuinig omspringen met namen geven. Want stel dat Papiculteur een standbeeld krijgt in het Begijnhof van Leuven met een bijenkorf in zijn rechterarm en links een pot honing? En met een koperen plaat op de sokkel: “Papiculteur, stichter en bezieler van de FdOP”? Dat ligt een beetje gevoelig want hier in Le Cassan zal een bijenkast staan met zijn naam erop, ook op een sokkel en met de nodige honing, noemen ze dat niet plagiaat plegen door die Leuvenaars?
Om te eindigen, zopas nog opbeurend nieuws ontvangen: tijdens mijn operatie op 3 mei is Ireen, de schoonzus van Geert, op reis in Griekenland. Ze zal daar rond de middag een sirtaki voor mij dansen bij het genot van een dubbele ouzo! Zou haar vriend Jan dit gebeuren niet via skype rechtsreeks kunnen doorsturen zodat ik vanop de operatietafel van dit ongetwijfeld uniek spektakel kan genieten? Mag men trouwens iemand verdoven die onder de invloed van een slappe lach is? 

Bijenboom.

geschreven op 24/04/2017

Bijenboom Die prachtige boom staat hier in de buurt en is ondertussen einde bloei. Dat is dus die super bijvriendelijke boom, een “Tetradium daniellii”.
Het was vandaag een drukke dag: omdat we binnen een paar dagen (vijf om precies te zijn) naar België moeten voor 5 à 6 weken ben ik afscheid aan het nemen van mijn bijen. Vandaag twee kasten afgewerkt, dat is ongeveer 35.000 bijen, nog zeven te gaan. We vertrekken maandagmorgen 1 mei, dus dat moet lukken. Ik geef aan ieder bieke ook goeie raad: : dat ze niet mogen zwermen en veel honing moeten produceren. Om wat bij-technische uitleg te geven: van de drie meest bevolkte kassen heb ik er zes gemaakt, dus de bijen verdeeld over zes kasten waardoor ze niet meer gaan zwermen maar ook minder of geen honing op overschot gaan produceren. Wie daar meer uitleg over wil mag me altijd een mailtje sturen.
Dakkoffer. Ik had vorige dinsdag 6 afspraken in de st. Augustinuskliniek in Wilrijk. Een mens is daarmee bezig want dat is de ganse dag van de het ene bloedonderzoek naar de volgende scan met tussendoor de nodige wachttijd. Ik was daar vooral die bewuste dinsdagmorgen mee bezig, zo rond 8u45, want na de nodige kilometers aanschuiven tussen Leuven en Wilrijk wou ik vooral niet te laat komen. Probleemloos ben ik de ondergrondse parking binnengereden, heb onderweg geen enkel daglicht geraakt, alleen, een verwarmingsbuis was duidelijk wat doorgezakt. De tweede foto maakt duidelijk dat ik niet de eerste was die de buishoogte verkeerd inschatte. Dakkoffer Omdat ik onder de middag een dik uur vrij had ben ik met de bewuste foto’s de parkingverantwoordelijke gaan opzoeken. Tot bij de directie ben ik geraakt maar noch hun medeleven, noch hun bereidheid tot medewerken voldeden aan mijn verwachtingen. Dat die buis niet op de aangeduide hoogte van 2.02 meter hangt? Tja, zou kunnen, zou eens moeten nagekeken worden. Ik heb nog 16 postoperatieve afspraken in dat ziekenhuis, dus tijd en mogelijkheden zat om dat zelf eens op te meten. Ik ben wel akkoord dat zo’n koffer vooral dient om op skivakantie te gaan en daarom niet noodzakelijk moet passen in een parkeergarage. Maar zoals ge zelf kunt zien, alleen het deksel van die koffer is een beetje kapot, van de onderkant kan best nog een bootje gemaakt worden, voor de klein mannen? Met een mast en een zeil? Weeral eens pech voor opapiculteur, de eigenaar van die auto en bijhorende koffer is een fietsfanaat, zeilen staat niet op zijn programma. Of ik de volgende keer terug zijn auto zal mogen lenen zal me, los van een nieuwe dakkoffer, waarschijnlijk kweetniethoeveel potten honing kosten. Ik ga toch wat aandringen, het adres van die kliniek (Oosterveldlaan 24 in Wilrijk) zit in zijn gps geprogrammeerd en als ik elders een auto ga lenen dan moet ik weeral veel moeite doen en nadenken om dat adres voor mijn neus te krijgen.
Pecrot. Mijn eerste bijenkast staat in België! In Pécrot bij zoon Jan Willem, in elkaar geknutseld tijdens mijn vorig Belgisch verblijf en nu klaar om een zwerm te ontvangen. Die kans zit er dik in want in de muur van zijn huis, in een ongebruikte schouw, zit sedert vorig jaar een zwerm bijen en mits het smeren van de nodige honing kunnen die beestjes best wel naar die TBH ofte Kenyaanse bijenkast gelokt worden. Duimen maar.

Gezondheid !

geschreven op 9/04/2017

T’is mislukt. (Artikel van 09/02/2017) Ik heb meer dan een half uur diep nagedacht en ben tot een wijs besluit gekomen. Hoewel de kans dat ik statistisch de 80 jaar bereik imkersgewijze heel groot is ga ik toch geen risico’s nemen. Het zou kunnen, maar alleen God weet dat en daar heb ik wegens gehoorproblemen niet zoveel contact meer mee, maar het zou heel eventueel kunnen dat ik door omstandigheden buiten mijn wil niet de gezegende 80 jaren bereik, dat mijn verjaardag op 31 juli 2027 me niet gegund wordt.  Dat de Heer mij tot Hem heeft geroepen op pakweg 30 juli 2027, dat zou dan tien jaar min één dag voor niks alcoholvrij geweest zijn.  Mislukt is niet het goeie woord, zonder alcohol door het leven gaan was tot mijn verrassing niet zo moeilijk, ik ben na zeven weken gewoon veranderd van gedacht. Ik miste het genot van wijn te walsen in het juiste glas, de geur op te snuiven en vooral niet uit te spuwen in zo’n aluminium beker. Om zeker te zijn van mijn besluit heb ik ook hetzelfde gedaan gedaan met een glas water, met de nodige concentratie gewalst en toch maar uitgespuwd.
Wat ik een beter idee vind (et les excuses sont fait pour s’en servir) is het minderen van het vleesverbruik. Recent twee vreselijke filmpjes gezien, een van het slachthuis in Tielt (varkens) en een van het slachthuis in Limoges (koeien en kalveren). Awel, ik ga ons Geert, sorry, mijn Geert voorstellen om alleen op vrijdag vlees te eten. Bv. de eerste vrijdag van de maand steak met bearnaisesaus en de tweede vrijdag steak met pepersaus. Aangezien onze paus Franciscus nogal breeddenkend is zal hij daar vast mee akkoord gaan: geen vrijdag-visdag meer maar vrijdag-vleesdag.
Twee weken heb ik mijn bijen in de steek gelaten om in België zoon Jan Willem wat te helpen bij de werken in zijn toekomstig huis. Wordt een toffe woning maar daar gaat het nu niet over. Het gaat hem over de trein tussen het station Leuven (zijnde het logeeradres) en het station Pécrot (zijnde het werkadres). Prima verbinding, om het half uur een trein en maar een 18 minuten onderweg. Kwestie van de werken niet te laat te starten en mijn 14 dagen maximaal te benutten nam schrijver dezer de trein in Leuven om 8u23 . Het had me enig zoekwerk gekost maar voor de eerste keer in mijn zeventig jarig bestaan had ik een online ticket op mijn smartphone kunnen versieren, een biljet senioren heen en terug voor 6 euro 20 cent. Er was controle, iets na de halte van St. Joris-Weert, en redelijk fier toonde ik mijn online ticket. Eerst leek het ok, maar met haar duim en wijsvinger zoomde ze in en de dame met de pet stelde een overtreding vast, op mijn smartphone verscheen een uitvergroot senioren ticket. Ik was daar volledig mee akkoord en wilde zelfs via mijn identiteitskaart bewijzen dat ik, ondanks mijn fris en jeugdig uiterlijk, wel degelijk behoor tot wat de jeugd noemt: ouwe zakken. Nochtans, ik neem niet meer plaats in dan dat jeugdig snotvolk, ik behoef ook geen extra plaats voor een rollator en ik heb nog geen hulp nodig om de 40 cm perron-trein te overbruggen en toch was ik niet welkom op de trein. De NMBS laat slechts vanaf negen uur in de morgen 65 plussers toe aan het senioren tarief, zijnde 6,20 euro, overtreders betalen een boete van 10 euro. Het openbaar vervoer en ondergetekende, een succesverhaal wordt het nooit. 

Rolstoel-imkeren.

geschreven op 13/03/2017

Vroeger werd er o.a. geïmkerd in holle boomstammen of in korven. In 1838 is men begonnen met uitneembare ramen en daar zijn tal van variaties van, dikwijls genoemd naar de uitvinder of ontwerper. Zo heb je de Dadantkast, de Langstrothkast, de Duitse Heroldbeute enz. In Nederland wordt vooral gewerkt met de spaarkast en in Vlaanderen met de simplexkast. Dus voor de Vlamingen simpele kasten en voor de Nederlanders spaarkasten, zelfs in de imkerij kent men zijn volk.
Waar ik eigenlijk toe wil komen: die kasten met uitneembare ramen zijn indertijd ontworpen om zoveel mogelijk honing te recupereren. Voor professionele kwekers een geweldige vooruitgang maar eigenlijk niet direct bedoeld voor hobby-imkers. Tenzij je alleen of vooral geïnteresseerd zijt in een maximale honingopbrengst. Ik moet oppassen wat ik verder schrijf of ik krijg de halve imkerwereld op mijn kop. In een studie van 2013 en 2014 werden 5800 bijenkasten gevolgd, werd o.a. genoteerd hoeveel kasten, enfin de bijen in de kasten, de winter overleefden. België had het grootste aantal sterfgevallen, gevolgd door Frankrijk ( in 2013 in België 31 %, in 2014 verminderd naar 14 %) . In Frankrijk was 2016 voor de imkers een zwart jaar: tot 30% van de bijenkolonies zijn verdwenen. In laatste studie van het Franse ministerie van landbouw , gepubliceerd op 8 november 2016, worden de drie voornaamste oorzaken van de bijensterfte vernoemd:  varoa, vijand nr. 1 van de bijen, dan de fouten van de imker (!) en tenslotte door gebrek aan eten. Voor wie de Franse taal geen problemen oplevert kan hier het volledige verslag lezen. Ik denk niet dat ik slecht bezig ben, mijn bijen hebben vlot de winter overleefd en zijn al volop stuifmeel aan het binnenhalen. 2017-03-13_07-57-25 2017-03-13_07-52-10
Is er eigenlijk nog iemand aan het lezen? Altijd maar over die bijen, precies of er geen belangrijker dingen in het leven zijn. Dat papiculteur met enige aandacht verder leest lijkt me logisch, misschien zijn er nog drie of vier mensen geïnteresseerd maar is dat wel de moeite om verder te schrijven? Het is niet omdat ik eerder met mijn gevoel schrijf dan met mijn verstand dat het publiceren van schrijfsels geen inspanning vraagt. Vroeger, nu toch al meer dan veertig dagen geleden, wisselde ik het schrijven af met een teug bier of wijn, nu probeer ik hetzelfde met water te bereiken maar dat valt lelijk tegen. Ik heb ook de indruk dat de schrijfsels saaier geworden zijn, meer aan de droge kant.
Toch nog iets over de imkerij: ondertussen weet ik waarom ik zo snel en gemakkelijk een SIRET nummer gekregen heb, om de bijenteeld te bevorderen krijgt iedereen die een aanvraag indient i.f.v. de apiculture (toch in Frankrijk) probleemloos dat SIRET-nummer!!
En eigenlijk schrijf ik toch wat ik zelf wil zeker? Als dat nu over mijn hobby, mijn bijen gaat, dan kan niemand daar toch iets op tegen hebben? Tenslotte leest ge wat ge zelf wilt lezen en schrijf ik wat ikzelf wil schrijven. Ik doe dat voor mijn plezier en als er gepubliceerd wordt dan is het omdat een paar mensen er ook plezier aan beleven. Voilà. Dank zij die blog ga ik ook wat centen recupereren, er heeft al redelijk wat volk gereageerd met de vraag om voor hen een potje honing opzij te zetten, gisteren kwam een dame van het dorp vragen of ze honing kon reserveren, komt dus dik in orde.  Ik ga binnenkort ook een paar foto’s publiceren van mijn zelfgemaakte ecologische bijenkasten: warrékasten en een bijgewerkte Kenyaanse kast, misschien zijn er imkers of toekomstige imkers geïnteresserd in zo’n kast. Ik moet dan wel hout bijbestellen want mijn voorraad douglas-planken is op. 
TBH Warré Alle elementen zijn met een kijkvenster, leuk voor de kinderen.
Aan die Kenyaanse kasten is er een geweldig pluspunt waar blijkbaar nog niemand over nagedacht heeft! Ge moet weten dat die kasten ongeveer op tafelhoogte staan (hoger of lager kan ook) en er moeten geen zware hoogsels geplaatst worden of afgenomen. Met andere woorden: imkeren vanuit een rolstoel kan perfect! Of ge laat bij uw kast een oude bureaustoel staan, zo een op wieltjes waarvan ge de hoogte wat kunt regelen, en met uw krukken geraakt ge wel ter plaatse. Bij beleidsmedewerker Karin Vandoorne in het Dijlehof staat een bureau die in de hoogte regelbaar is, komt van Ikea schijnt, hetzelfde kan perfect toegepast worden op zo’n TBH kast (TBH = Kenyaanse kast). Wacht es efkes, waarom zich dan ook niet met een rollator verplaatsen naar die kasten in het rusthuis en zelfs ver daarbuiten? Allé, in plaats van bier en wijn op dat tabletje te zetten, plaatsen we er ons imkergerief op. Ik zie me al samen met papiculteur met onze rollator ons bijen gaan inspecteren. En stel dat we een sponsor vinden om die rollator speciaal uit te rusten voor imkerij? Papiculteur zegt dat ze veel aan zijn mouw trekken, ik stel voor dat hij eens stevig terugtrekt en ons ding laat sponseren, bv. door Pick-it, een bedrijf dat ongetwijfeld toekomst ziet in ons idee, al ware het maar om een paar handelingen te robotiseren.

828 072 975 00018

geschreven op 10/03/2017

Bijna niet te geloven, één week na de aanvraag kreeg ik mijn SIRET-nummer toegestuurd:  828 072 975 00018. Vanaf nu mag ik doen aan “l’élevage d’animaux semi-domestiqués” en daar zitten wel een paar verrassingen tussen. Zo mag ik nu struisvogels kweken, ook bisons, konijnen, rendieren, zijderupsens, hamsters, slakken en ook nog andere gezelschapsdieren (uitgezonderd vissen).  De lijst is nog langer maar er staan tot mijn grote opluchting ook bijen bij. Ik heb nog niet beslist wat ik naast de imkerij ga doen: misschien die bisons kweken? Of slakken? Eerst toch eens overleggen met Geert.
En dat overleggen gaat binnenkort beter lukken want op 3 mei gaat men in Antwerpen het cochleair implant plaatsen en zal ik in de nabije toekomst beter kunnen overleggen, luisteren, de mensen terug verstaan. Zelfs al moet ik daarvoor minstens de maand mei, de belangrijkste imkermaand van het jaar in België blijven, ik kijk ernaar uit. De operatie gaat door in het St. Augustinus ziekenhuis in Antwerpen en ik heb dr. J. van Dinther (om geen namen te noemen) een potje honing beloofd, voor na de operatie. Hij heeft dat nog gedaan, opereren bedoel ik, ik heb er vertrouwen in.
Omdat ze daar in de kliniek nog veel te vertellen hadden ben ik efkes op en af naar Antwerpen gevlogen met Brussels Airlines en omdat de uitleg uitgebreid was en met veel geduld verteld werd krijgt ook audiologe L. De Coninck (om nog eens geen namen te noemen) een potje honing.
Ik ben woensdagavond geland in Zaventem, na eerst door Geert naar Gaillac gebracht te zijn, daar de trein naar Toulouse genomen en via metro en tram in Blagnac (Toulouse Airport) op tijd vertrokken. In Zaventem moest ik bijna drie kwartier wachten op de trein naar Leuven. Op zich niet zo erg, alhoewel, daar in het treinstation van de luchthaven kan dat tegenvallen. Ge scant uw ticket in en dan gaan er van die glazen klapdeurtjes open en ge kunt naar de sporen stappen, spoor 2 in mijn geval. Eigenlijk zag ik toen pas het uur van vertrek van de trein (21u21) en omdat er meer te beleven valt in de luchthaven dacht ik terug te gaan, bv. een beetje mensen kijken in de aankomsthall. Ja mijne man, vergeet het, die glazen deurtjes werken maar in één richting, ge kunt niet meer naar buiten. Op dit late uur, alhoewel, rond 21 uur, liep er daar ook geen personeel meer rond om raad te vragen. Bon, ik heb mijn onovertroffen Samsungtablet uitgehaald om wat te internetten maar dat gaat niet als er geen wifi is. En omdat een mens ook al eens moet plassen een toilet gezocht. Hebben ze dat wel vergeten zeker!? Nergens het bordje met een manneke en een vrouwke erop gevonden. Het was niet hoogdringend dus heb ik mij daar ook bij neergelegd. De trein was wel op tijd moet ik toegeven. Een vuil, vies en vol graffiti bekladderde locomotief trok een stel wagons voort die hun betere tijd gekend hebben en als ze eventueel van recente datum waren, dan waren ze in ieder geval al lang niet meer gekuist! Welkom in België! Ik nodig iedereen uit om bv. eens de trein te nemen van Gaillac naar Toulouse of van Toulouse naar Albi zoals vandaag: netjes, proper, wifi en comfortabele zetels met aparte leeslampjes en dat is geen toeval, al meerdere keren heeft de netheid van het openbaar vervoer mij en ook Geert verrast.
Omdat ik een goed gevoel had na mijn kliniek bezoek heb ik een uitzondering gemaakt en donderdagavond bij dochter Anne-Leen in Leuven een glas wijn gedronken, mijn eerste na 40 dagen. Maar ik voel me nog altijd goed, wat denkt ge, nog een paar uitzonderingen maken?

Alcoholvrij.

geschreven op 6/03/2017

Ik vraag me af of stoppen met alcoholhoudende dranken wel zin heeft, althans in mijn geval. Iedere morgen besmeer ik mijn boterham met twee lagen honing en zoals ik al schreef, dat zal me een nog een lang en gezond leven bezorgen. De voordelen van het stoppen met alcoholverbruik zou zich op drie vlakken manifesteren, zeggen ze: je gezondheid, je sociale leven en je budget. Voor de gezondheid moet ik het al niet doen, daar zorgen mijn bijen en hun honingproductie voor. Mijn sociale leven? Als mijn oren gerepareerd zijn gaan we het daar terug eens over hebben. Blijft over: het budget en akkoord, daar zit iets van waarheid in. Volgens Geert zit daar zelfs honderd euro in, per maand. Ik geef het niet graag toe maar die rekening klopt, dus spaar ik 1200 euro per jaar uit die dan weer bruikbaar zijn om in mijn imkerij te investeren. OK, daarvoor wil ik verder spuitwater, plat water en kraantjeswater drinken, en ook koffie. Trouwens, Geert beweert dat de imkerij geen hobby meer is maar een verslaving! En dan? Is dat niet veel beter dan verslaafd te zijn aan gokken, overspel, tabak of alcohol? Laat staan verslaafdheid aan geld, dat is pas erg.

Een mens kan al eens extra kampeergeluk hebben. Om er efkes uit te zijn en beter weer op te zoeken zijn we met de caravan richting Marseille gereden, dat is zo’n 400 km van Le Cassan. 2017-03-05_08-37-05 2017-03-05_08-44-12 2017-03-05_08-36-00Volgens de web-site was de camping open vanaf 1 maart dus stonden wij dinsdagnamiddag 1 maart voor de poort van “Le Devançon”. Ai ai, wegens werkzaamheden die vertraging opgelopen hadden was de camping nog niet open, dat zou nog drie dagen duren. Waarschijnlijk was de ontgoocheling duidelijk af te lezen van ons gezicht want de dame liet ons na enig aarzelen toch toe. Als we het sanitair comfort 2 dagen konden missen en ons niet stoorden aan werkzaamheden (waar we weinig of niks van gemerkt hebben) dan mochten we een plaatsje uitkiezen en ze zou een speciale prijs maken. De sanitaire afdeling van onze caravan is wel geen grote luxe maar voor een paar dagen best bruikbaar, dus waren we akkoord. De voorlaatste dag hebben we als allereersten gebruik gemaakt van het splinternieuwe en superluxe sanitair blok, vijf sterren waard! Om het kort te maken: de zeer vriendelijke eigenaars hebben ons 17 euro aangerekend, één nacht in plaats van vier nachten. Voor een bezoek aan Marseille, Aix-en-Provence of Cassis is “Le Devançon” perfect gelegen, we komen terug. De foto’s zijn getrokken tijdens ons wandeling (klimtocht..) in Les Calanques. De figuur met de rode pull op de tweede foto is Geert, ze was al veel hoger dan ik maar dat komt omdat ik gewacht heb om een foto te nemen. Om een leuke vijfdaagse af te sluiten zijn we naar de Lidl gaan shoppen: 25 oesters voor 6 euro, dat kan toch niet? Waarschijnlijk een drukfout en moesten het 25 mosselen zijn.2017-03-05_08-37-58 Ge moogt ze natellen, het zijn er 25, met veel smaak hebben we de glibberige massa naar binnen geslurpt, Geert met een glas witte wijn, opapic met een glas spuitwater.

Ik heb die foto die bij Staf Kamers hoort (in het vorig schrijfsel) nog eens bekeken: daar staat de huidige burgemeester van Leuven bij en hij is duidelijk een bijenliefhebber. Had ik nu een paar glazen wijn teveel gedronken dan zou ik het mezelf nog kunnen vergeven, maar bloednuchter zijnde, in staat van algemene nuchterheid verkeren en dan vergeten Louis Tobback te inviteren in het bestuur van de FdOP ?! Hoe bestaat het. Want wat als Lorin Parys niet tot burgemeester verkozen wordt? Dan staan we daar schoon, weg alle Tilia Henryana en niks geen Tetradium Daniellii bomen. Dat papiculteur er niet aan gedacht heeft is hem vergeven, hij zegt dat ze langs alle kanten aan zijn mouw trekken. Alhoewel, ge moet weten wat ge wilt: een belangrijke post bekleden in het FdOP bestuur of verder aan uw mouw laten trekken als Ere-Rector van de KUL. Als ik de volgende keer in Leuven ben ga ik eens aankloppen bij meneer Tobback, ik mag nog geen Louis zeggen. Ik ga hem onmiddellijk mijn voorzitterschap afgeven, moet lukken, en hem ook de voordelen uitleggen van veel honing eten. Tenslotte is burgemeester Tobback niet meer van de jongste maar het lijkt mij een ouwe kar te zijn die nog lang gaat rollen. Voilà, dat is ook geregeld.

Gezoem in Leuven.

geschreven op 2/03/2017

Ik ben geen racist, ik ga niemand een hand weigeren omdat zijn of haar kleur me niet aanstaat! Ik ben geen geen pro-Trump, geen pro-Poetin of pro-Erdogan, geen Kim Jong-un, Bashar al-Assad, Joseph Kabila, Victor Orban ... de lijst is eindeloos lang, ge kunt er nog veel namen aan toevoegen en hun aantal groeit onrustwekkend snel. Wacht maar totdat een deel van de anderhalf miljard Chinezen de westerse wereld zal overspoelen en financiëel inpalmen, de pro-trumpkes en al die andere pro’s gaan er niet goed van zijn.  Ik kan dat niet begrijpen, wat heeft in Godsnaam (voor mijn part mag het ook Allah zijn) iemand als bv. commissaris Jinnih Beels uit het Mechelse politiekorps misdaan zodat een collega commisaris haar weigert de hand te drukken wegens iets donkere kleur? Als er onder mijn lezers mensen zijn met een allergie voor allochtonen, dat ze bij deze rechtstaan en zich kenbaar maken, ze worden geschrapt van mijn bloglijst.  Misschien ga ik daardoor de helft van mijn lezerspubliek verliezen? Ik denk het niet, om te genieten van mijn schrijfsels moet je een minimum aan hersenen hebben en best ook een beetje een gevoel voor humor. Maar dat vreemd volk moet nu ook niet allemaal in Le Cassan komen wonen, mijn bijen houden van rust en als al de bloemen vertrappeld worden door een teveel aan volk dan hebben mijn beestjes ook geen eten meer.

Om te weten of een bijenkolonie het goed doet moet je je oor te luisteren leggen tegen de kast. Als er dan een druk gezoem te horen is zijn ze goed bezig. Ja zeg, ik hoor begot niks, mijn oren moeten eerst terug gerepareerd worden want rechts ben ik helemaal doof en links is het een en al akoestieke miserie. Misschien zou het helpen als ik mij zo’n teut zou aanschaffen waarmee dokters in vroegere tijden probeerden in te schatten wanneer het kind zou geboren worden. Ik moet nog geduld hebben, er is een goeie kans dat ik ergens in mei een cochleair implantaat krijg en met dat toestel zou ik na de nodige oefeningen en na weeral veel geduld opnieuw (bijna) normaal kunnen horen. Ge wilt weten wat een cochleair implantaat is? Googelen mensen of anders hierop klikken.

Er is groot imkernieuws! In een niet nader te bepalen nabije toekomst wordt de FdOP opgericht! Dat staat voor “Fondation des OP’apiculteurs” en OP staat dan weer voor Opapiculteur en Papiculteur. Opapiculteur wordt de voorzitter en papiculteur de secretaris. Ik zou het liever omgekeerd hebben: papiculteur als voorzitter want dat is een man met heel veel ervaring in leiderschap en hij heeft ook veel te zeggen in het Groot Begijnhof in Leuven. Streefdoel is een super-ecologische bijenvereniging te starten in het Leuvense. Imker Staf Kamers, kunt ge ook op klikken, de verantwoordelijke voor een bijenhal in Abdij Park in Heverlee wordt ook geïnviteerd. En wie ik zeker niet zal vergeten is Lorin Parys, de misschien volgende burgemeester van Leuven. Die bijna toekomstige burgemeester zal dat niet kunnen weigeren want Lorin is de broer van de vrouw van Geert haar oudste zoon! Dus krijgen we in het bestuur een schrijver-imker opapiculteur, een toekomstige imker papiculteur, een zeer ervaren imker Staf Kamers en een burgemeester, ik mag Lorin zeggen. Bon, maar nu weet ge nog altijd niet waar de absolute meerwaarde van de FdOP uit bestaat!? Awel, papiculteur, die heel veel te zeggen heeft in het Groot Begijnhof zal iedereen daar verplichten om in hun tuintje, op hun terras, hun vensterbank, zelf links en rechts van hun voordeur stuifmeelrijke bloemen te zaaien of te planten. Of anders zal het inpakken zijn en wegwezen, zegt papiculteur. De burgemeester zal alle parken van Groot-Leuven bebloemen en beplanten, bv. met Tilia Henryana en Tetradium Daniellii bomen en ook zal hij alle inwoners verplichten om hetzelfde te doen op straffe van deportatie naar Aarschot waar sedert kort extra veel vervuilende bussen rijden.  Als ex-buschauffeur van De Lijn heb ik ook nog een voorstel: alle bussen die passeren aan een woning waar aan bijenkweek gedaan wordt, waar een bijenkast staat, worden omgeleid want nog teveel Lijnbussen stinken en maken te veel lawaai. Soms vind ik het jammer dat ik niet meer met de bus rijd want over De Lijn waren altijd boeiende verhalen te schrijven!
Maar we zijn er nog niet want er zijn een paar problemen. Opapiculteur woont in Frankrijk, iets te ver om alle bestuursvergaderingen bij te wonen en in het begijnhof mag niet zomaar vanalles gebeuren wegens beschermd en werelderfgoed. Geert en ikzelf zijn niet van plan om in Frankrijk te blijven wonen maar de verhuis zal toch niet voor morgen zijn. Op zich niet erg want aangezien ik als imker héél oud zal worden is er nog tijd zat. Tiens, papiculteur is van 1949, ik raad hem aan om niet lang meer te wachten om te imkeren zodat hij ook héél oud wordt en we samen het 20-jarig bestaan van de FdOP uitbundig en rollators-gewijze kunnen vieren.
Ik weet nog iemand die we moeten aanspreken: Henri Maria Dymphna André Laurent Torfs, afgekort tot Rik Torfs is de baas van de Leuvense Universiteit maar ook een bekend mediafiguur. Zo iemand zou perfect passen in onze planning, als ik het goed voorheb heeft hij ook iets in de pap te brokken in de universitaire kliniek van Leuven en daar zijn heel wat platte daken waarop bijenkasten kunnen geplaatst worden. Volgens mij kent hij al op zijn minst de basisbegrippen van het imkeren want hij heeft een boek geschreven: “Wie gaat er dan de wereld redden?”, de bijen natuurlijk en ook “Congregationele gezondheidsinstellingen”. Ik weet niet wat congregationele wil zeggen maar een bijenstand is duidelijk een gezondheidsinstelling. Waarschijnlijk zal hij als rector weinig vrije tijd hebben maar Rik Torfs is geboren in 1956, wordt het dan niet stillekesaan tijd dat hij aan zijn pensioen begint te denken?
De FdP zal ook moeten personeel aanwerven om al die kasten in en rond Leuven na te kijken en honing te oogsten. Of nee, in plaats van die onbetaalbaar geworden Polen gaan we vrijwilligers zoeken, die gaan allang content zijn met een potje honing. En nog een laatste opmerking en dat geldt voor iedereen: haal het niet in je hoofd om kasten te plaatsen in het Dijlehof , vooruitziend als ik ben heb ik er al een aanvraag tot het installeren van twee kasten ingediend, alsook een kamer op de tweede verdieping en een rollator.

Over bijen, of wat dacht ge?

geschreven op 25/02/2017

Stel dat de lente meevalt want veel zon en alleen indien nodig een regenbui en stel dat ook de zomer veel zon brengt met niet teveel onnodig nat en ook niet te droog, wel, dan zou de honingoogst van 9 kasten kunnen meevallen. En wat gaan we dan doen met al die kilo’s honing, geslingerd of geperst?  Tès te zien oevele zjiem da de bien goan èn vaneigens.
Elke imker in Frankrijk moet (zou moeten) een “Napi” nummer hebben.  Ik heb Napi nr. 12-1443 (12 van de Aveyron) en dat wil zeggen dat ik mijn bijen gedeclareerd heb bij het ministerie van landbouw: aantal kasten en waar ze staan.  De “déclaration de détention et d’emplacement de ruches” kunt ge invullen via het internet en is van een verbazende eenvoud, toch voor Frankrijk. Maar met zo’n Napi nr. mag je alleen maar honing weggeven aan familie, niet eens aan vrienden, laat staan dat je er geld durft voor vragen! Nu ben ik wel een enthousiaste bijenkweker maar helemaal zot ben ik niet. Iemand die bv. als hobby aan houtbewerking doet en voor een of ander familielid of vriend een meubel maakt doet dat toch ook niet gratis? Dus wat heeft opapiculteur gedaan? Een Siret nummer aangevraagd want met een Siret nummer mag men honing verkopen en zolang je niet meer dan 10 kasten hebt moet men zich fiscaal geen zorgen maken. Met de miserie die we een paar jaar terug gehad hebben om onze caravan in te schrijven in Frankrijk had ik me op het ergste voorbereid (zie eventueel schrijfsels van mei 2014), awel, de Siret aanvraag heeft me slechts een drietal uur computerwerk gekost en is vandaag verstuurd. Hoe deed men dat vroeger zonder internet? Als ik nu ook nog dat fameus nummer krijg, kan 3 à 4 weken duren, dan mag ik een bord plaatsen: honing te koop.
Wie honing wil zal dus best een potje op voorhand reserveren want eind juli passeert voor ons deur “La marche gourmande”, dat zijn ongeveer 1300 wandelaars (artikel van 19/08/2008) en ik zal zorgen dat het bord “miel à vendre” goed leesbaar is! Ik heb tot mijn verwondering gezien dat onder dat oud schrijfsel commentaar staat die daar niks mee te maken heeft en waarvan de auteur mij totaal onbekend is, er staat trouwens ook commentaar bij andere artikels… vraag me niet van waar die commentaar komt, ik weet het niet.

Een van de rederen waarom ik terug blog is dat ik mijn goeie MacBook Air terug heb en die heeft een klassiek klavier wat me veel meer bevalt dan mikken naar lettertjes op een tablet. Maanden geleden heb ik een glas Campari op mijn toetsenbord omgekieperd. De computer had niet direct last van een teveel aan alcohol, het beestje kent zijn meester en is nog paar weken blijven werken om dan plots en ineens de geest te geven. In Albi is er een apple-dealer en die heeft na nazicht van het toestel een prijsofferte doorgemaild: 1587 euro voor werk en onderdelen! En mijn masjien kost nieuw zo’n 1100 euro .... dus terug naar Albi gereden om mijn kleinnood op te halen en ondertussen aan de winkelmeneer gevraagd of hij in acute geldnood zat, (echtscheiding of vrouw pas bevallen bv.) en of de onderdelen op bestelling gemaakt werden? Beetje serieus blijven.  Een paar maanden later, het moet ergens in september geweest zijn, waren we in België en heb ik mijn MacBook Air voor herstelling aangeboden in de Applewinkel in Leuven. Een week later kreeg ik de prijsofferte doorgemaild: ongeveer de helft maar toch nog 864 euro. Mailke teruggestuurd dat ze het ding niet moesten herstellen, een opgefriste en perfect bruikbare Apple (refurbished) met garantie vindt ge voor de helft van de prijs!  Omdat we ondertussen terug naar Frankrijk waren kon ik pas in december de rotte appel, sorry, de kapotte apple terug ophalen, geen probleem, ze zouden het toestel opzij leggen.
Omdat ik nu eenmaal een optimist ben heb ik na het ophalen (eigenlijk pas in januari) de computer efkes opgeladen en terug opgestart: alles perfect, mooi beeld, geen bestanden kwijt en uiterlijk terug als nieuw. Ik denk, enfin, ik ben er zeker van dat ze de mail waar ik de herstelling weigerde pas gelezen hebben toen het toestel al hersteld was. Dus als ik iedereen een goeie raad mag geven: als uw auto defect is, wacht de nodige tijd met de prijsofferte en weiger dan de herstelling te laten uitvoeren wegens te duur, ge kunt er alleen maar wel bij varen. Ik heb trouwens nog een goeie tip maar ge moogt die niet rondvertellen. In maart vorig jaar een proces gekregen in Leuven wegens te lang in de blauwe zone staan: 27 euro. Ik heb op het betaalformulier 2,7 euro ingevuld, nooit iets meer van gehoord!

Terug naar de bijen;
VS. Jaarlijks worden in de VS 1.500.000 bijenkasten verplaatst naar de amandelboomgaarden in Californië (270.000 hectaren of 80% van de wereldproduktie) en dat gaat over een afstand van 1000 à 1500 km, vooral vanuit Florida. Dat er veel kasten de tocht niet overleven wordt gecompenseerd doordat de imker ongeveer 180 dollar per geplaatste kast krijgt want geen bijen = geen bestuiving, geen bestuiving = geen amandelen, geen amandelen = geen centen en het gaat om veel, maar dan ook om héél veel dollars per seizoen. Toch redelijk indrukwekkend, typisch Amerikaans zou ik denken: groot, groter, grootst of is het nu Trump, Trumper, Trumpst? Ge zult trouwens zien dat in de volgende editie van de Dikke Vandaele het woord trumpen zal staan. Ik ben de trumpste van de familie zou dan kunnen betekenen dat ik de rijkste van de familie ben, of mijn zoon is de trumpste van de klas zou willen zeggen dat hij de domste van zijn klas is. Persoonlijk zou ik kiezen voor: ik ben van mijn stamcafé trump naar huis gelaveerd. Buurman Christian spreekt niet meer van “se tromper”, wel van “se trumper”.

Om even voor wat bijen contrast te zorgen, een foto uit China: China. In die streek (het zuid-westen van Sichuan) zitten de grootste perenproducenten van China. Vanaf de jaren 1980 is daar deels door onwetenheid, deels door slechte organisatie enorm gebruik gemaakt van pesticiden. Woordje uitleg: in 1980 is de landbouwgrond door Deng Xiao Ping terug gegeven aan de landbouwers en daar fruitteelt veel meer opbracht dan bv. rijst werd er in die streek massaal overgeschakeld op peren. Wat is er gebeurd? De imkers hebben de streek verlaten wegens te veel sterfgevallen bij de bijen (en ook andere bestuivende insekten) en nu zorgen seizoenwerkers, vooral dames en kinderen, voor het manueel bevruchten van de bloemen middels een stok met een pluimpje op. Mannen doen dat minder omdat die meer wegen en daardoor de takken gemakkelijker kunnen afbreken. De foto dateert van 2014 of 2015.

Een prachtig fotoboek betreffende wereldwijde honingoogst is: “Les routes du miel” van Eric Tourneret, daar vindt ge o.a. die foto’s terug.

Opapiculteur.

geschreven op 9/02/2017

Vijftien dagen ben ik al alcoholvrij, geen druppel, geen procentje alcohol is in mijn lijf terechtgekomen. Faut le faire. Niet dat ik meedoe aan die alcoholvrije maand in België, dat is voor doetjes. Ik ga het 10 jaar volhouden, dus tot mijn tachtigste verjaardag. En dan, op 31 juli 2027 ga ik mij terug in de drank gooien en ook tabaksartikelen kopen en een liederlijk leven lijden. Zal het liederlijk lijden of leiden zijn? Valt af te wachten maar ik maak me niet veel zorgen, indien nodig laat ik een aangepaste rollator maken, met een tabletje vooraan waar links een glas bier of wijn kan staan en rechts een asbak. Voor wie geen rollator kent, dat is een ding op wielen met handvaten om u recht te houden en een rem voor als het bergaf is.

Zopas een interessant artikel gelezen: over de heilzame invloed van een bijensteek en het dagelijks smeren van honing op uw boterham. Een steek op regelmatige basis, zoals in mijn geval, verlaagt de bloeddruk en verwijdt de bloedvaten en dit vooral in de hersenen (!), is ook heilzaam bij peesontsteking, bij jicht, bij lumbago, bij spierpijn, bij sommige huidaandoeningen en bij klachten van reumatische aard. En vooral: het bevordert de productie van cortisol in de bijnieren. Vraag me niet hoe dat zit met die bijnieren maar dat klinkt wel veelbelovend. Honing, om het kort samen te vatten, versterkt je algehele gezondheid en zorgt ervoor dat de imkers heel heel oud worden. 2017-02-10_06-58-06

Ik heb een weidestand (rucher prairie) met vier bevolkte kasten, er staat wat verder beneden in de wei nog een ruche Kenyane, dat is dat langwerpig ding. 2017-02-16_10-07-36.2017-02-16_10-14-13
In mijn schuurtje (rucher maison) staan nog 4 kasten, dat maakt samen 9 bijencolonies wat bevordelijk is voor af en toe een bijensteek en dus ook goed voor mijn gezondheid.
Die boomstam (ruche tronc) is de trots van mijn bijenstand. Het bovenste derde is uitgehold en er zijn twee plateau’s voorzien, op de onderste komt misschien deze zomer een Warrékast en de bovenste plateau dient om de bijen in de boomstam op te volgen. Alles gefabriceerd met de kettingzaag en maar goed dat Geert voor een paar dagen naar België was! Toekomstige ruche tronc Ruche troncWegens iets te zwaar (ongeveer 600 kg) heeft buurman Roger met zijn tractorvork de stam helpen plaatsen en de bedoeling is dat daar deze lente een zwerm in komt of in geplaatst wordt.

Tussendoor: het is gedaan met “opabus”, vanaf nu is het “opapiculteur”, opa en apiculteur, snap je? Familie en goeie vrienden mogen ook opapic zeggen. Imkerij is best wel verslavend, ik had nooit verwacht dat ik daar zoveel mee zou bezig zijn: boeken en tijdschriften lezen, op joetjoep staan tientallen filmpjes, zelf kasten maken, hoogsels en ramen voorbereiden tegen de lente, bij mooi weer de kasten inspecteren, het houdt niet op! Voor de geïnteresseerden of voor mensen die graag honing lusten:  er wordt volgende zomer een onderscheid gemaakt tussen twee soorten honing: geslingerde honing en geperste honing. Te vergelijken met dagdagelijkse olie en olie van eerste persing (extra vierge).
Wie niet houdt van honing (ons Geert bv.) mag volgende alinea overslaan want ik wil een woordje uitleg geven bij die twee soorten.
Klassiek systeem dat voor 98% gebruikt wordt, o.a. bij alle commerciële honing, is dat de honing uit de ramen geslingerd wordt, dat is vrij duidelijk. Bij dat slingeren vliegt de honing met grote kracht uit de ramen, komt tegen de wand van de kuip terecht en neemt zo veel microluchtbelletjes op en dat beïnvloedt de smaak van de honing. 2017-02-16_10-08-14Ook krijgen de bijen ramen met een prefab laagje was waar ze verder op bouwen en omdat zo’n prefab vellen was vrij duur zijn worden die ramen zolang mogelijk gerecupereerd.
Bij geperste honing krijgen de bijen om te starten niks geen prefab was, alleen een houten latje of een leeg kader waar ze verder moeten op bouwen, dus alle was wordt door die beestjes zelf geproduceerd! 2017-02-16_10-09-17 Op de foto ziet ge een raam dat door de bijen al half opgevuld is, prachtig werk! Als die vol honing zitten zijn er twee mogelijkheden: ofwel snijdt men de ramen los van dat houten latje en wordt die ramen, nog verzegeld door de bijen, zo gepresenteerd (verkocht) ofwel wordt de honing eruit geperst middels een honingpers, eigenlijk vergelijkbaar met een fruitpers. Zuiverder en meer bio kan niet en ge moet er niet aan twijfelen, de smaak is beter! Alleen vraagt dat veel meer tijd maar voor de gepensioneerde opapiculteur is dat geen probleem. 2017-02-16_10-08-59Ook laat ik mijn bijen zoveel mogelijk overwinteren op eigen honing waardoor er wat minder kan geoogst worden. Misschien snapt ge er niks van maar kort samengevat is het teruggaan naar de oeroude manier van imkeren.
Als ik een goeie raad mag geven, koop geen van die goedkope honing uit de supermarkt, de kans dat die o.a. uit China komt en aangelengd is, is reëel en dat doen ze bv. met rijstsiroop omdat rijstsiroop (nog) niet detecteerbaar is. Trouwens, er wordt wereldwijd minder en minder honing geproduceerd en het aanbod van zuivere honing voldoet niet meer aan de vraag.
Ervaren imkers zullen ongetwijfeld zeggen dat ik al veel noten op mijn zang heb na een paar jaar imkeren! Awel, ik heb het geluk van een dierenarts in de buurt te hebben die gespecialiseerd in de bijenteelt. Mevrouw Saget (ik mag Karin zeggen) is zelf hobby-imker en heeft vorig jaar haar doctoraat “apiculture” afgelegd. Als ik vragen heb of twijfels, dan maken we een afspraak en doen we samen een inspectie. Mevrouw Saget (Karin dus) doet dat wel niet voor niks, nogal logisch. Hier in de buurt heeft ze de nodige jaren vooral koeien en kalveren verzorgd en ze is al die stront beu geworden, strontbeu dus. Wat doen de muisjes: piep piep, wat doen de varkentjes: knor knor, wat doen de koetjes: beueu beueu. Nu wil Karin zich meer toeleggen op imkeren, voordrachten geven en cursussen organiseren. Haar doctoraat ging over de hygiëne in en rond de bijenkast en het bestrijden van bijenziekten.
Vandaag 16 febr. is het schitterend weer, blauwe lucht en 16°, veel activiteit gezien bij alle kasten en vooral bij de Kenyaanse kast, er wordt al redelijk wat stuifmeel binnengehaald, dus opapiculteur is een tevreden man.
2017-02-16_11-18-45

Sire, er zijn geen winters meer!

geschreven op 20/12/2015

PC210033
Dat is maar één helft van het reetje (chevreuil), de andere helft ligt al in de diepvries. Met dank aan buur Roger:  vorige zondag zijn ze op jacht geweest en daar zijn diepvries nog vol ligt met vroeger geschoten wild heeft hij ons een halve bambi cadeau gedaan. Zo’n Bambi-boutje, samen met gecarameliseerd witloof en een gestoofd appeltje met veenbessen kan mij wel bekoren. Nu nog zoeken naar een aangepast wijntje en “que la fète commence”! Het dessert mag niet misstaan in dit culinair festijn, daarom heeft Geert een kerststronk gemaakt, maar wel zonder die eeuwige crème-au-beurre. Het is een heel luchtige” bûche de Noël” geworden, afgewerkt met geflambeerde Italiaanse méringue. Weight Watchers en B.M.I. toestanden zetten we opzij, dat is voor na de feestdagen. PC160029
Cirkelzaag ... Hai iedereen, nieuw en kei-heet van de naald: ik ga mijn houtcombiné verkopen en stoppen met bijenkasten maken. Mijn duim laat dat niet meer toe want ik heb er een stukje uitgezaagd, het is te zeggen wat vlees met vellekes aan. Vraag me niet hoe het gebeurd is, ik weet het niet. Ik was gewoon latjes aan het zagen voor mijn Keniaanse kasten toen plots, floep, bloedspetters en veel pijn. Ongetwijfeld een milliseconde van verstrooidheid, kan zelfs opastis overkomen. Eigenlijk vind ik het niet zo erg, ik ga gewoon mijn hobby houtbewerking verwisselen voor een nieuwe hobby: tuinieren, lijkt me perfect samen te gaan met imkeren. Ik ga me niet bezighouden met patatten, Lea en Roger hebben er elk jaar te veel en als wij vier patatten eten per week dan zal het veel zijn. En het moeten gemakkelijke groenten zijn met een duidelijk onderscheid tussen onkruid en groenten. Het zou wel eens kunnen dat het idee van die groenten verdwijnt samen met de pijn in mijn duim. En wat dan nog? Ons buurvrouw Lea heeft gewoonlijk sla, tomaten en patatten teveel, Marleen van La Salvetat levert regelmatig kruiden, pompoenen en pastinaak en van Crhistian van Lescure kregen we witloof en patissons (ook een soort pompoenen). Overdaad is voor niks goed, misschien dat ik me beter concentreer op de bijen en tussendoor veel op reis ga met Geert. Lijkt me leuker en zoals Bredero al zei: het kan verkeren!
Ondertussen zit ik hier, ge kunt begot niks doen met zo’n ingepakte duim, behalve dan op het terras genieten van zomerse temperaturen en dat eind december! Ik verveel me en ik kan niet eens oesters opendoen en het is straks wel kerstavond! Waarbij ik iedereen gelukkige en warme feesten wens.

Top Bar Hive.

geschreven op 3/12/2015

Vijfentwintig september 2015 ben ik onder het chirurgisch mes gegaan, in het St. Augustinusziekenhuis in Antwerpen, afdeling NKO. Omdat er redelijk wat te repareren viel aan mijn rechter oor hebben ze dat eens grondig bekeken. Tijdens een zes uur durende operatie heeft de chirurg goed werk geleverd en zowat alles dat hij tegenkwam, bv. trommelvlies, hamer, aambeeld, stijgbeugel, enz. heeft hij eruit gegooid en vervangen. De operatie is goed geslaagd en nu moet ik veel geduld hebben, zeker 3 tot 4 maanden voor alles (eventueel) terug werkt. Ondertussen behelp ik mij de nodige keren met “wablief” en soms al eens met “wuk”, maar dan tegen West-Vlamingen. Tegen de buren, dorpsgenoten of Fransen tout court ligt dat iets moeilijker. Als ik zeg: “pardon?” dan denken ze dat ik hen niet verstaan heb en dat is niet helemaal waar. Een paar dagen terug ging ik een brief afgeven in de post van La Fouillade (op 14 km en het dichtstbijzijnde postkantoor voor ons). De dame achter het loket zei iets waarop ik zei dat ik haar niet verstaan had.  Spontaan en heel klantvriendelijk schakelde ze over op de Engelse taal in de hoop dat die “tourist” daar beter mee overweg kon. Waarop ik zei, in de Franse taal natuurlijk, dat ik haar wel verstond maar niet begreep wegens een probleem met mijn oren.  Enfin, redelijk ingewikkeld want ik hoor dat ze iets zeggen maar ik versta ze niet, of is het omgekeerd? Mijn audio-systeem heeft blijkbaar nogal wat tijd nodig om terug normaal te functioneren. 
Gelukkig is het nu winterperiode en dus zeer rustig in Le Cassan en wijde omgeving zodat ik weinig moet proberen te verstaan en mij ten volle kan concentreren op de imkerij. Alhoewel, in de winter mogen die beestjes niet gestoord worden, dan koelt de kast teveel af. Eigenlijk moet het minstens 15° en nog beter 18° zijn voor je er terug mag “invliegen”. Dan heeft Geert meer geluk met haar patchwork-hobby, patchen is niet temperatuur gebonden en kunt ge altijd doen. En wat doet een mens die moeilijk kan stilzitten dan? Weeral bijenkasten maken.
PC130002 PC130007 PC130008 PC130009
Deze keer zijn Keniaanse bijenkasten, ook “Top Bar Hive” genoemd, nog niet zo bekend maar wel meer en meer in gebruik door hobbyisten in verschillende landen. Het is een super bij-vriendelijke kast, eerder kist waar de nadruk niet ligt op het maximaal oogsten van de honing maar op het welleven van de bijen. De kast is langwerpig (ongeveer 1 meter lang) en wordt niet voorzien van voorgevormde raten met was. Omdat ze heel eenvoudig te maken zijn, eventueel met oude palletplanken (om de kosten te drukken) werden ze oorspronkelijk, en nu nog natuurlijk, gebruikt in Kenia en andere Afrikaanse landen. Als ge er meer wilt van weten, tik op ”Keniaanse bijenkasten” en ge vindt alle informatie. Ikzelf ga in de meimaand een dag stage volgen bij een imker in de Pyreneeën die dergelijke kasten in gebruik heeft. Voor niet imkers: zo’n Keniaanse kast kan ook gebruikt worden als wieg om er lieve babytjes in te leggen en als die kleine mormels te veel krijsen: deksel toe!

Mijn streefdoel is volgend seizoen te imkeren met 4 klassieke bijenkasten en 2 Keniaanse bijenkasten. Eigenlijk zijn mijn klassieke kasten niet zo klassiek maar omdat ik het gesleur met die loodzware houten bijenkasten te pijnlijk vond voor mijn rug heb ik me twee kunststof Nicot kasten aangeschaft. Die kasten zijn treffelijk betaalbaar, 87 euro en in promotie kreeg ik er nog de ramen bij. Over het samengaan van plastiek en bijen kan men lang discuteren maar de jaren hebben bewezen dat de bijen zich er prima in thuisvoelen, ze wegen minder dan de helft van houten kasten en zijn gemakkelijk te onderhouden. PC150026. Voorlopig is één kolonie verhuisd naar zo’n Nicot kast, volgende lente verhuis ik ook de bijen van de andere houten kast.
Volgend jaar, of beter gezegd volgend bijen-seizoen belooft boeiend te worden want buur Roger wil zich toeleggen op het houden van bijen in (holle) boomstammen. Eén heeft hij er al, met bijen in.  P5070002 Op de foto ziet ge een soort vogelkooitje op de stam, dat diende om frelons te vangen maar dat is een beetje mislukt. Trouwens, die frelons of “Aziatische hoornaars” zijn hier een echte plaag. 
Geef toe, volgend jaar wordt boeiend: een combinatie van boomstammen, palletplanken en plastiek, waar het op aankomt is niet het oogsten van kilo’s honing maar wel het houden van grote, gezonde bijenkolonisch. Ik ben heel benieuwd of we erin gaan slagen

Juni 2015.

geschreven op 28/11/2015

Bijen mag je niet zomaar verhuizen, ge moet afstand en tijd respecteren. Bijvoorbeeld de kasten verhuizen van bij Roger naar mijn bijenkot, dat mag niet in één keer, je moet de bijen eerst minstens drie of nog beter 6 kilometer verder plaatsen en dat gedurende een paar weken.  Dat is omdat die biekes anders terugvliegen naar hun oude plaats want in hun GPS staat dat geprogrammeerd als hun thuis. Zet ge de kasten ver genoeg dan gaan ze niet meer zoeken naar hun oude plaats en na 14 dagen zijn ze die vergeten. Ik moest dus eigenlijk een flinke omweg maken om de kasten naar mijn bijenhal te verhuizen en uiteindelijk staan ze maar een goeie 100 meter verder. 
Vriend Karel, van La Salvetat, had er geen probleem mee om die twee kasten gedurende enkele dagen te huisvesten en La Salvetat is 17 km verder, dus ruim ver genoeg. Als ge dat in de boeken leest dan lijkt dat allemaal heel simpel, in de praktijk kan dat een beetje tegenvallen. Zo’n stevige kastanjehouten kast, gevuld met ramen en bijen weegt al gauw 40 kg en zoiets steil omhoog sleuren tussen de koeievlaaien is niet aan mij besteed. Met de hulp en steun van sterke Danny, dat is de vriend van Hilde en Hilde is een van de zussen van Geert, is de verhuis gelukt, Danny slechts twee bijensteken en ik kwam ervan af met één steek. Normaal moet dat lukken zonder bijensteken maar alle begin is moeilijk en bijen zijn echt rapper dan ge denkt!
Veertien dagen later was het eindelijk zover, ik zou de kasten terughalen en in mijn bijenkot plaatsen, naar mijn gevoel kon het imkeren nu echt beginnen. ‘s Morgens heel vroeg naar La Salvetat gereden met de bedoeling de twee kasten in de auto te laden. De eerste kast ging vlot, vlieggat dichtgeplakt, effe diep ademgehaald kwestie van mijn spieren te spannen en de kast in de auto gezet. Bij de tweede kast is het mislukt, die bijen hadden duidelijk geen goesting om terug te keren naar Le Cassan, nog voor ik de tijd had om het vlieggat tegoei dicht te maken waren er al honderden bijen aan het rondvliegen. Ik had goed roepen van koerekoere en kom kom kom .... bijen vallen niet uit de lucht zoals de duiven! Bon, ik ben dan maar met 1 kast naar huis gereden met het voornemen om de volgende morgen nog vroeger te vertrekken, zo rond 4u00, kwestie van zeker te zijn dat de bijen nog zouden slapen.
Om 4u15 was ik present, de remorque aan de auto omdat ik dacht dat als er toch nog bijen zouden ontsnappen het in ieder geval niet in de auto zou zijn! Op de terugweg is er een hert, zo’n bambi met grote ogen, voor de auto gesprongen en wat doet ieder normaal mens dan:  remmen dichtgooien. Het hert is verder gelopen, dat denk ik toch en de bijenkast is net niet van de remorque gedonderd maar bijen en honing stroomden letterlijk uit de vliegopening. Noch in de boeken, noch op youtube had ik gelezen wat je in zo’n geval moet doen en dus ben ik maar verder gereden. Thuisgekomen heb ik de bijen een paar uur tot rust laten komen en dan efkes in de kast gekeken (deksel afgenomen). Het zag er binnenin een beetje rommelig uit maar nog bruikbaar.  Het leven van een beginnende imker is niet bepaald simpel! Volgend jaar in maart ga ik een week een cursus imkeren volgen in Toulouse, ik heb geluk dat ik erbij ben want de vraag is groter dan het aanbod en er zijn maximum 12 deelnemers per cursus. 

Le rucher du Cassan.

geschreven op 26/11/2015

PA250161

Ik had al een tijdje goesting om een paar bijenkasten in de tuin te zetten maar het bleef bij goesting hebben en uitstellen. Nochtans denk ik van mezelf dat ik niet tot de uitstellers behoor, zeker niet als ik goesting heb. Enfin, buurman Roger gaf in maart van dit jaar de doorslag, hij vroeg me of ik voor hem geen paar bijenkasten wilde maken. Hij wilde, op de vooravond van zijn pensioen, de “apiculture” (= imkerij) die hij jaren geleden gestopt had, terug opnemen. Tegen zijn huis had zich, in een holle boomstam, een zwerm bijen geïnstalleerd en die biekes deden hem ook goesting krijgen. En aangezien de honing kruipt waar de bijen niet gaan kunnen vroeg hij mij om in mijn eindeloze vrije tijd een paar bijenkasten te maken. Hij zou het hout leveren: degelijke kastanjeplanken van 27 mm dik die hij al jaren droog liggen had. Een bijna vermolmde kast van toen hij nog bijen had diende als voorbeeld. Goed zo, Le Cassan zou een bijenparadijs worden.
P5070002
Bijen doen hun werk in een straal van zo’n drie km rond de kast, de bijenstand zou ideaal gelegen zijn want in onze omgeving zijn vooral kastanjebomen, notenbomen, redelijk wat wilde bloemen en veel gewassen waarvan ik de naam nog moet leren maar waar de bijen wreed content mee zijn. Geeft niet, Roger kent alle bloemen, planten en bomen en is een wijs man. Ge kunt stellen dat de nodige ingrediënten aanwezig zijn om zo ergens rond april te starten met “Le Rucher du Cassan”. Roger is ook een rustige man met veel geduld en een liefhebber en kenner van de natuur, Opabus daarentegen is eerder ongeduldig, het mag best wat vooruitgaan en van de natuur moet ik nog veel leren.
P3010002 P3010001
P3250009

Een aandachtig lezer zal zien dat er op de laatste foto verschillende kasten staan en hij heeft gelijk. Er staan vier ruches (Dadant-kasten) vier ruchettes (kleine kasten), telkens twee voor Roger en twee voor mij en ook een oude kast. Met die oude kast gaan we niks aanvangen, die staat er bij als versiering. Die kleine kasten zullen dienen om zwermen op te vangen en voorlopig in onder te brengen. Belangrijk voor de kenners is het feit dat we gaan werken met “Dadant"-kasten, het is een veel gebruikte kast, zeker in Frankrijk, en het is belangrijk om met één soort standaard kast te werken, kwestie van het uitwisselbaar van ramen tussen de kasten mogelijk te maken. Daarom dat we die oude kast, met dat puntdak erop, niet gebruiken wegens andere afmetingen.
Roger was voorlopig content met zijn bijenkolonie in zijn boomstam en hoopte daar in de nabije toekomst een zwerm van te recupereren, ikzelf heb me begin mei twee kolonies aangeschaft bij een imker in de buurt van Rodez. Naar een winkel stappen en daar aan de toog twee keer 6500 bijen kopen is niet doenbaar. Tegen dat ge uw bijen geteld hebt en met de winkelbazin gediscuteerd over het ontbreken van 12 bijen zijn de rest van de klanten verdwenen en als welopgevoede Belg in de Aveyron willen we dat niet.
Een woensdagavond zijn we naar Rodez gereden met twee lege kasten waarin de verkoper de koopwaar geplaatst heeft. Dat zijn dus de ramen en de bijen van zijn kast, m.a.w. een verhuis van de inboedel. De bijen hebben ter plaatse een dag de tijd gekregen om te wennen aan hun nieuw verblijf en de volgende avond, donderdagavond zijn we erom gereden. Als ge huiswaarts rijdt met twee bijenkasten in de koffer van de auto, in ons geval een C5 break, doe dat dan heel rustig. Enkele bijen hadden toch nog een gaatje gevonden om te kijken waar we naar toe reden en om zodoende ook verslag te kunnen uitbrengen aan hun collega’s in de kast. Heel frustrerend is dat, bijen die rondvliegen in de auto en op de voorruit rondlopen! Natuurlijk zou je alle ramen kunnen openzetten maar dan zouden ongetwijfeld bijen verdwijnen in de natuur en tenslotte had ik voor die beestjes betaald: 100 euro per kast! Verspilling is aan mij niet besteed, denk ik. Waarmee ook bewezen is dat zolang ge rustig blijft en die beestjes niet enerveert je niet moet vrezen voor een bijensteek. Bovenop je remmen gaan staan doe je beter niet en een bocht nemen met piepende banden is op dat moment ook geen aanrader.
P5070005 P5070007
Roger had een prima plaats om de kasten te plaatsen: tegen een muur, achter zijn schuur, uit de wind en aan het begin van de vallei. Niet direct vlot te bereiken, ofwel via de ladder ofwel langs de weg die de koeien tweemaal daags namen. Niet erg want we zouden de bijen zo weinig mogelijk storen en de natuur zijn gang laten gaan. ..althans, dat was Roger zijn voornemen of zijn theorie, geërfd van zijn grootvader. Ik had ondertussen al wat in boeken gelezen en heel wat opgezocht op internet en joetjoepfilmpjes bekeken ... blijkbaar was er de laatste tientallen jaren heel wat veranderd in de bijenteelt en is een visuele controle af en toe noodzakelijk.
P4300003
De start was goed: Roger kon een zwerm recupereren van zijn boomstronkbijen en mijn twee aangeschafte kasten deden het goed. Alleen de bereikbaarheid van onze “rucher” was voor mij een probleem: ik hou niet van ladders wegens hoogtevrees en af en toe door de koeienvlaaien naar beneden glijden is niet bevorderlijk voor de imkerij. De helling van het terrein was nogal fel, ik schat zo’n 30%, en om eerlijk te zijn: omhoogsprinten tussen de koeienstront omdat er een paar bijen mij hardnekkig achtervolgden deed bij mij de honingemmer overlopen. Wijs besluit van opabus: ik zou een deel van mijn werkplaats opofferen en inrichten als bijenstand of bijenhal, een beetje zoals mijn vader zaliger gedachtenis er ook een had achter in zijn tuin.
PB260196 Die fotos zijn vandaag genomen en de kasten zijn ondertussen wat geïsoleerd voor de komende winter maar daarover later meer. Bewonder ondertussen ook de originele manier om de kaders of ramen op te hangen! P5240027 Al bij al, zo’n bijenkot is heel comfortabel om alles netjes bij te houden en de bijen (steekvrij) te observeren. Wat ik ondertussen wel geleerd heb: altijd de bijenroker bij de hand hebben en je beschermende kledij aantrekken. Het geeft mij zo’n 10 tot 15 bijensteken gekost om daarvan overtuigd te geraken maar ondertussen heb ik ook geleerd dat bijensteken niet zo erg zijn, althans voor mij niet, voor Geert daarentegen ....

Fini les vacances.

geschreven op 5/07/2015

IMG_2191 Laatste kampeerplaats in de schaduw van 4 meter hoge bamboeplanten. Overmorgen nog een duwke van 250 km en we zijn terug thuis en we kunnen beginnen plannen maken voor een volgende vakantie. Tenslotte bestaat een jaar uit 365 dagen, we zijn nu 38 dagen onderweg geweest, dat is maar een goeie 10% van onze bruikbare vakantietijd en dus hebben we nog veel te plannen, of noem het fantaseren en dromen. Er is trouwens goed nieuws: de wijngaarden van de Champagnestreek en ook enkele van de wijngaarden in Bourgogne zijn zopas erkend als werelderfgoed. Moeten we als werelderfgoedfans zeker bezoeken!!
Camping “le Fief” in Anduze krijgt redelijk goeie punten, er is bv. een zwembad voor volwassenen en een even groot zwembad voor de jeugd en dat is prima: geen blèrende peuters die van hun mama het water in moeten en geen krijsende tieners die doen alsof ze niet willen dat hun lief hen in het water gooit. Nee, wij genieten van de rust in het zwembad gereserveerd voor de “grote mensen”. Als ik moe gezwommen ben dan hang ik met mijn ellebogen aan de rand van het zwembad , de benen lichtjes voorwaarts peddelend op zoek naar het perfecte evenwicht, achteloos rondkijkend naar de volwassenen die met ons de waterkoelte opzoeken. En dat valt tegen, dat achteloos rondkijken, niks geen “café au lait” kleurtjes met een licht gewelfd buikje, ook niks geen onschuldig oogkontakt met mama’s die mijn dochter zouden kunnen zijn. Ik schat de gemiddelde leeftijd in ons zwembad iets ouder dan 65 jaar en dat geeft veel overtollige lichaamsomvang. Akkoord dat mijn buik iets meer gewelfd is dan van een 18--jarige schone maar volgens Geert “kan ik er nog mee door” ...  bij de 65-plussers dan toch.
Morgen ga ik een babbel doen met de campingeigenaar want ik heb weeral een goed idee: zoals er twee zwembaden zijn zouden er ook twee campings moeten zijn, een voor hondeneigenaars en een voor mensen die geen behoefte hebben aan eender welke soort van het hondenras. Op een van de vorige campings in Italië was zelfs een wasplaats voor honden voorzien. Ik heb even een idee waar Gaia niet mee zal kunnen lachen, maar ik moet plots denken aan die Nederlanders die hun poedel vastgebonden hadden aan de trekhaak van hun auto. Nou, laat die eraan hangen en rij ermee door een carwash maar dan moet ge wel de optie “velgen wassen” laten vallen anders heeft het beestje geen poten meer. Niet dat ik geen dierenvriend ben want anders had ik geen tienduizenden vrienden, laten het dan bijen zijn, maar mijn overpeinzingen hebben alles te maken met het poedelke van de mensen die naast ons kamperen. Zijn pootjes zijn amper 10 cm hoog en als ze daarmee door de carwash zouden rijden dan vinden ze alleen nog de leiband terug.

Wifi.

geschreven op 2/07/2015

Na de vakantie in Albanië en in Kroatië kan Italië wat mij betreft de pot op.
Na een geslaagde tweedaagse in Venetië hebben we vandaag 2 juli een camping gekozen aan het Lago Maggiore.  Volgens hun internetsite zeer belovend en een ASCI camping, dus maximum 18 euro per nacht, buiten het hoogseizoen weliswaar. Nog een plaatsje gevonden aan de oever van het meer, poten uitgedraaid, enfin, ge kent het ritueel.  Geert wil gaan betalen voor twee nachten maar dat kan niet, er mag alleen afgerekend worden tussen 19 en 21 uur s’avonds en nee, om 16 uur was dat niet mogelijk. Merkwaardig, dat zal wel zijn reden hebben maar begrijpe wie kan. Voor twee nachten vroeg de dame 56 euro wat niet klopte met de aangekondigde ASCI prijs van 36 euro. Het staat niet vermeld op hun website maar voor wie een plaats inneemt aan de oever van het meer gelden andere regels, duurdere regels. We hebben beslist om maar één nacht te blijven want om de poten terug op te draaien, de caravan aan de auto te koppelen en ons 30 meter meer landinwaarts te installeren kwestie van aan hun kampeerregelmenten te voldoen hadden we geen goesting wegens o.a. te warm maar misschien vooral omdat we de Italiaanse kampeertoestanden beu geraken. (Beetje teveel verwend in Albanië?) Ge moet ons hier ook niet komen bezoeken want dan moogt ge maar een uur blijven tenzij je de dagprijs betaald en voor internet betaal je hier minimum 3.5 euro voor 180 minuten en die 180 minuten zijn in 1 keer op te gebruiken, ge moet niet denken: ik internet vanavond 100 minuten en morgenavond 80 minuten, zo werkt dat niet in Italië.  Ter infomatie:  in het hoogseizoen komen kamperen, bv. met twee kinderen, kost 70 euro per nacht. Ge kunt natuurlijk ook de kinderen thuislaten, scheelt 14 euro maar aangezien ge dan bereikbaar wilt zijn om te skypen met de thuisgebleven kinderen moet je weer vele euro’s neertellen voor de WIFI verbinding. Camping Solcio aan het lago Maggiore is wat ons betreft geen aanrader. Trouwens, voor wie budgetvriendelijk wil kamperen is gans Italië geen aanrader: dure diesel, de nationale wegen zijn slecht en hoe meer naar het zuiden hoe erger, alhoewel, als oefening in het vermijden van putten en als voorbereiding op Albanië is Turijn in Noord-Italië een aanrader. De autostrada’s zijn prijzig en Italië heeft wel de duurste maar niet altijd mooiste (of properste) campings van Europa. Als ge dat vergelijkt met de prima campings, de gastvrijheid, de betaalbaarheid, de ongerepte natuur en bv. ook de perfecte en gratis WIFI in Albanië en Kroatië, nou dan weet ge het wel. Onze vakantiebestemming voor volgend jaar staat al vast, alleen moeten wel nog uitzoeken hoe we Italië kunnen vermijden.
Omdat we, zoals reeds vermeld Italië, inbegrepen de Italianen en hun arrogantie beu zijn we de volgende dag doorgereden naar camping Le Nautic aan het Lac de Serre-Ponçon in de Hautes Alpes, en dat is weeral 300 km dichter bij huis.  We staan op een schitterende plaats, ik kan bij wijze van spreken vissen vanuit de caravan, IMG_2186we hebben zicht op de bergen, we kunnen zwemmen in het meer maar voor de niet natuurzwemmers is er ook een zwembad beschikbaar. Voor een bruikbare wifi moet je wel tot aan de receptie gaan maar who cares, het is gratis. Prijs voor 1 nacht tot 6 juli: 18 euro, daarna 33 euro. 

Bijen.

geschreven op 27/06/2015

Hoe zou ‘t met Rosa zijn en met Jacoba
Hoe zou ‘t met Carla wezen en met Annie Twee
Ik dacht de hele dag maar aan de beesten
Ik liep te piekeren bij alles wat ik dee .....

Martine Bijl.

We hebben de reis met 1 dag ingekort, dat was het maximum dat Geert wou toegeven en daar ik geen moeilijke ben .... aankomst in Le Cassan dinsdagavond 7 juli. Ik denk dat ik onmiddellijk mijn (resterende?) bijen ga natellen. Maandagavond gaan we eerst nog een nachtje logeren bij Dirk en Fien, dat zijn collega’s van Jan Willem en ze hebben een groooot zwembad.

Dinsdag 30/6. Zalige dag vandaag: vlak voor de camping de bus opstappen en van het busstation in Venetië de boot op naar het San Marcoplein. Wel druk druk en warm. Pintje op een terras in Venetië = een volledige maaltijd in Albanië! En als we moegestapt zijn dan pakken we de “vaporetto” en doen een rondje Venetië via het “Canal Grande”.IMG_2167 Die foto van Geert is niet op het Canal Grande maar onderweg naar “L’isola di Murano”. In 1996 is Geert in Venetië geweest en heeft toen alle kerken bezocht waarvoor mijn dank aan Danny en Moo want dat hoeven we dus nu niet meer te doen. Spaart ontieglijk veel trappen uit.
Morgenvroeg gaan we naar de vismarkt in Venetië, met de verse ingrediënten komen we direct terug naar de camping alswaar Geert een Bouillabaisse gaat klaarmaken, er volgt ongetwijfeld een middagdutje en in de late namiddag zullen we terug naar ‘t stad gaan om bij zonsondergang wat aan Venitiaanse romantiek te doen.
Dat het leven schoon kan zijn.
Minder aangenaam waren de laatste paar honderd kilometer van Starigrad (Kroatië) naar Venetië. Vooral op de kustweg in Kroatië ging dat echt niet vooruit. Misschien ga je mij beginnen verdenken van een soort kampeerauto-racisme en dat is niet terecht want ik vind die dingen prima op een camping, alleen moeten ze van de weg afblijven. Veertig tot zestig km/uur, al eens vijfenzeventig, zelfs tachtig km/uur op een recht stuk weg. Dan zie je inhaalmaneuvers van personenauto’s waarvan de chauffeur nog iets anders te doen heeft dan de natuur te bewonderen en soms is dat akelig nipt. Als we met de caravan onderweg zijn en ik zie achter mij een rij auto’s, dan ga ik even opzij staan om iedereen voorbij te laten, maar dat is eerlijk gezegd niet dikwijls nodig. Als ge met uw kampeerauto of caravan niet mee kunt volgen met het normale verkeer, sorry, maar zet uw ding dan op stal (een camping mag ook) of ga rijlessen volgen. Voila, dat is weeral een frustratie minder.

Het leven zoals het is op de camping, deel 2.

geschreven op 25/06/2015

Als we geen schaduw hebben van de bomen dan zetten we ook onze voortent maar dat is op deze reis eerder uitzondering dan regel. Maar eerst draai ik de poten uit en sluit Geert de elektriciteit aan. Tafel en twee stoelen buiten en even bekomen van de verplaatsing. Laat ons zeggen dat we na 10 minuten het glas heffen op de volgende kampeerdagen. Dat is vrij snel maar wij zijn dan ook ervaren rotten in het kampeervak. Ook niet te vergeten is het aansluiten van onze draagbare frigo, die doet het alleen nog op 220 volt maar daar we de verplaatsingen vrij kort houden, max. 300 km, is dat geen probleem, de drank blijft fris.
Tenminste als die campingfrigobox goed werkt. Heel interessante tip voor als die frigo het niet meer doet of maar heel weinig koelt: draait die ondersteboven en laat die zo een nacht staan: bij ons heeft dat al twee keer perfect resultaat gegeven, we kunnen er daarna zelfs ijsblokjes in maken.
Gisteren naar Trogir geweest en er de kerktoren beklommen “op eigen risico” en onder de 14 jaar mocht ge de trap niet op. Voor de 60-plussers stond er geen verboden toegang dus zijn we via een smalle stenen trap en een steile metalen trap tot helemaal boven geklommen. Ging vrij vlot en het uitzicht over het middeleeuws gedeelte van Trogir loonde de inspanning. Het afdalen duurde iets langer want een vrij jonge dame met slippers aan haar voeten (dom kiek) durfde na vier treden niet verder meer naar beneden, we hebben meelevend toegekeken en geduldig ons beurt afgewacht, ten slotte was het “op eigen risico”.
Vandaag, in het oude stadsgedeelte van Split, weeral een toren beklommen, hoger ditmaal maar zonder eigen risico. Het is niet dat ik zo graag trappen doe maar het is een goeie oefening voor onze toekomstige reis eind augustus, maar daarover later misschien meer, bij leven en welzijn. We doen ook niet zomaar aan toerisme, we doen aan werelderfgoed-toerisme, en daar zijn er nogal wat van. Het is genoeg dat er wat van die gladgelopen marmeren tegels liggen met smalle straatjes en huizen die tegen elkaar aanleunen en hups: Unesco werelderfgoed. Ik ga een aanvraag indienen voor Le Cassan: Christian, Roger, Lea en vooral Tati met haar 102 jaar, dat moet toch ook stillekesaan werelderfgoed worden?
Schuin achter ons heeft zich een Duitse kampeerauto geïnstalleerd, kan moeilijk anders want het zijn hier bijna allemaal Duitsers. Madam stapt uit en geeft meneer aanwijzingen middels zwaaien met beide armen. Moderne kampeerauto’s hebben een achteruitrijcamera en dat is maar goed ook, kwestie van geen vakanties vroegtijdig te verknoeien wegens verkeerd begrepen zwaai-instructies gevolgd door “scheisse, wieder eine blutse”.  Soms vragen we ons af hoe die in ‘s Here zijn naam tot hier geraakt zijn. Komt volgend voorspelbaar onderdeel: de schotelantenne verheft zich ten hemel en zoekt het favoriete thuis- en of familieprogramma op waarna madam het hondje uitlaat en een schoteltje water vult want het beestje heeft grote dorst. Verder hebben we er weinig last van want we behoren tot het soort kampeerders dat weinig of geen contact zoekt met de buren. Niet dat we mensenschuw zijn maar zolang ze niet behoren tot het werelderfgoed doen we niet aan “socialaising”. Ik stel me voor dat die eigenaars van die jumbo-kampeerauto’s geen arme sukkels zijn, goeie kans dat het patrons zijn van een groot bedrijf en daar gewichtig rondlopen in maatpak en bijhorende stropdas. Moet je dezelfde heren hier zien rondlopen in zwembroek en bijhorende afhangende buik. Het doet me denken aan een overjarige hond die je bij zijn nekvel in de hoogte houdt, alhoewel, toch niet zo’n goede vergelijking.
Ah, bijna vergeten, in het oude stadsgedeelte van Split, op een klein pleintje, hebben we geluisterd naar een 8-koppig mannenkoor.  IMG_2121Voor wie zich Vidoubitchy uit Kiev herinnerd:  zelfde hoog niveau, zelfde ontroering bij het luisteren naar de traditionele liederen van “Klapa Vestibul” uit Split. Voor mij zeker een Unesco-werelderfgoed-nominatie waard!

Het leven zoals het is op de camping, deel 1.

geschreven op 21/06/2015

Vanmorgen vroeg opgestaan, toch voor acht uur, en brood gaan halen. Een wandeling van dik een half uur maar voor opabus geen probleem, vooral als het langs de zee is. Prima brood trouwens, ge kunt er goed bollekes mee kneden om mee te gaan vissen. Na het ontbijt, voor mij honing op de boterham, voor Geert geen zoetigheden, is het tijd om te vissen.IMG_2027 Er is hier voor de camping een klein steigertje en dat voldoet uitstekend om een paar uur een lijntje te gooien, het is wel een privésteiger maar van de eigenaar mag het, als ik het maar “sauber” hou. Vier vissen gevangen deze morgen en teruggegooid omdat het klein grut was. Groot grut heb ik trouwens nog niet gevangen en dat is omdat ik niet over echt zeevisgerief beschik. Zo tegen de middag steekt Geert een bladwijzer op de juiste bladzijde en komt me roepen voor het middagaperitief, gevolgd door een koude schotel, mijn voorkeur gaat uit naar “coeur de boeuf” tomaten en “buffalo-mozarella” maar het mag ook iets anders zijn: asperges in een rolleke hesp en een half eitje, ik ben geen moeilijke.IMG_2035
Tijd voor de middagdut en dat is goed om onze fysiek op peil te houden want we moeten nog drie weken reizen. Fris, monter en uitgerust maken we dan een wandeling, niet te ver maar wel ver genoeg en omdat het al lang geleden is, toch zeker van de vorige dag, koop ik een ijsje.
Na de wandeling leest Geert haar boek verder en wil niet gestoord worden dus doe ik een kleine opoffering en ga nog wat vissen en dat hou ik vol tot ongeveer zeven uur want dan zegt mijn biologische klok dat het tijd is voor het avondaperitief. Geert beschikt over drie gasvuren in de caravan, een Weberbarbecue plus een kleiner gasvuurtje onder de voortent en dat volstaat voor de betere vis- of vleesbereiding. Vanavond was dat een drie centimeter dikke chateaubriand met gegrilde groenten en klein patatjes.
Met een volle maag en een laatste glas wijn wordt er nog een hoofdstuk afgewerkt van mljn bijencursus om daarna de bedstede op te zoeken, moe maar voldaan van weeral een geslaagde kampeerdag aan de Kroatische kust.
IMG_2047 Om een idee te geven van onze camping op sanitair gebied: een van de doucheruimtes met toilet, lavabo, haar- en handdroger, super clean, ge moet bijna reserveren om er gebruik van te maken want ze worden voortdurend gereinigd.  Alhoewel je nooit moet wachten, hier staan vooral kampeerauto’s en die dingen hebben hun eigen saniraire ruimte. Toen ik dank zij Geert startte met het caravanreizen, nu 17 jaar geleden zag je op de campings tenten, caravans en een enkele doe-het-zelf-kampeerauto, een omgebouwde camionette. Nu worden caravans een uitzondering en staan er voor 80% kampeerauto’s. Te beginnen met mooi omgebouwde bestelauto’s, iets voor ons ware het niet dat die dingen ook al gauw 30 à 40.000 euro’s kosten, tot mastodonten waarvan je de prijs niet wil weten. En zeggen dat die dingen gemaakt zijn om te reizen, niet om 14 dagen of langer op een camping te staan. Enfin, ieder zijn goesting. Waar mannen op een camping blijkbaar ook veel goesting voor hebben dat is om te koken en af te wassen. Thuis denken ze er nog niet aan om in een kookpot te roeren en hier staan ze als driesterrenchefs met de pollepel te zwaaien voor zover ge bij het barbecuen een pollepel nodig hebt.

Kroatië.

geschreven op 17/06/2015

We hebben een tussenstop gemaakt in Utjeha (Montenegro), halfweg tussen Shkoder en Dubrovnik. Geert heeft een kleine camping uitgezocht aan het strand en met schaduw van eeuwenoude olijfbomen. Toen we de camping wilden oprijden werden we vriendelijk maar kordaat geweigerd, voor ons was geen plaats meer in de nochtans lege herberg.  Bleek dat de volledige camping afgehuurd was door de ANWB, zijnde de Koninklijke Nederlandse Toeristenbond. Geen probleem, 150 meter verder was er een mini-camping en ook daar kregen we de schaduw van een stokoude olijfboom. Misschien hadden we er wat langer moeten blijven, vlak voor de deur was een klein haventje en ik kon er prima vissen.
Exact 10 jaar geleden, bijna dag op dag, waren we hier ook en het moet gezegd, de kust van Kroatië is wondermooi. We zitten op het uiterste puntje van het schiereiland Peljesac, op 15 meter van de zee. Schitterend uitzicht, glasheldere zee, aangename temperatuur dankzij een fris zeebriesje en een prima camping met een snelle en gratis wifi. Ook voor de eerste keer gezien op een camping: een kinderbadkamer, met een klein ligbadje, een mini-WC en kleine lavabo op kinderhoogte, leuk! Een aanrader voor wie met kinderen Kroatië bezoekt. We denken hier enkele dagen te blijven.
Gisteren uitgebreid Dubrovnik bezocht en o.a.de volledige vestingsmuur rond de oude stad afgewandeld, flink van opabus! Als beloning trakteerde Geert in het restaurant “Lady Pi Pi”, rare naam maar die eetgelegenheid staat goed aangeschreven in verschillende gidsen. Ge kunt er niet reserveren en er worden geen groepen toegelaten en ge gaat best op tijd. We waren er om 18u30, om 19u30 kregen we een tafel toegewezen en achter ons stond nog een rij braaf hun beurt af te wachten.IMG_2013 IMG_2015 De zeevruchtenschotel voor twee personen was lekker en meer dan voldoende maar toch zou Sergio Herman ze de grond in boren: de mosselen waren niet gekuist!
Allé, het betere restaurant geeft toch geen mosselen waar nog zeewier en een baard aanhangt, of is dat ook al bio?
Vrijdag 19 juni, 19 uur, effe stoppen, aperitiefke drinken, Geert Campari-orange, ik vin blanc au Picon. De witte wijn (en rode wijn) eerst geproefd bij een lokale wijnboer en goedgekeurd, Peljesac staat gekend als de beste wijnstreek van Kroatië. Het is maar dat ge het weet. 

Theth.

geschreven op 16/06/2015

We dachten vandaag naar Theth in het Albanese berggebied te rijden maar het werd ons afgeraden, niet haalbaar voor gewone auto’s. Bon, we zijn dan maar naar Lake Koman gereden, 55 km waarvan 10 km onverhard maar voor iedere auto haalbaar. Prachtige natuur, het Koman meer is de verplaatsing meer dan waard.
Wat vind ik vanavond op het internet? Betreffende Theth? “Starting from this Monday, 5 august 2014, the road was made accessible even for normal cars.” Zie website:Theth. Pech, we verlaten morgen Albanië, eerst nog een paar dagen kamperen in Montenegro en daarna een beetje de toerist uithangen in Kroatië.
Toen we terugreden van het Koman meer zijn we gestopt bij de “Shkoder Mask Factory”, de poort stond open en dus zijn we binnengereden. We werden ontvangen door de huidige directeur, een charmante man met helemaal niet de allures van een “big boss”. We mochten in het bedrijf rondlopen, rondkijken en als we vragen hadden, de patron sprak vlot Engels, Frans en Italiaans. Ieder masker is met de hand gemaakt in papier-maché, met een fijn penseeltje beschilderd en sommige met zilver- en of goudglitters afgewerkt, andere met veren of met belletjes, enfin, bekijk de foto’s op Venitiaanse Maskers . Er waren echte juweeltjes bij. Toen we vroegen of er ook te koop waren bracht hij ons naar een lokaal waar de muren volhingen met maskers, te koop vanaf 25 euro tot een paar duizend euro. Hadden we het niet gevraagd dan had de brave man niet eens gezegd dat ook privébezoekers een masker konden kopen. We hebben door onze gastheer een zeer betaalbaar exemplaar laten uitzoeken dat volgende maand zal te bewonderen zijn in Le Cassan.
Geert en ik voelden ons als toerist welkom in Albanië, we hebben nooit een gevoel gehad van onveiligheid en de gastvrijheid en behulpzaamheid van de bevolking zijn voorbeeldig. Er is nog veel armoede (de gemiddelde Albanees verdient 4 à 5 euro per dag) maar toeristisch is er een enorm potentiëel. Volgende zondag zijn er verkiezingen in dit land, laten we het beste hopen, de Albanezen verdienen beter. 

Shkoder.

geschreven op 15/06/2015

Geert zegt dat die andere twee kilo honing rozemarijn-honing is. Precies of ik dat niet wist.
Vanwaar komen de meeste Venitiaanse Maskers ? Van de “Shkoder Mask Factory” in Albanië! De eigenares, Majlinda Angoni is in 1996 op stage geweest in Venetië en is daarna een bedrijfje gestart met 4 werknemers. Nu zijn er 96 werknemers en voert ze haar maskers uit naar zowat alle carnavalsteden ter wereld. Vanmorgen hebben we na veel zoeken en vragen (veel jongeren spreken Engels) het bedrijf gevonden, helaas gesloten. Omdat het maandag is? Omdat ze in jaarlijks verlof zijn? Morgen proberen we het opnieuw.
We staan aan de oever van het Shkodermeer op de Lake Shkodra Resort Camping en zoals op de vorige campings: alles piccobello, de camping staat in de top tien van de beste Europese campings! Niet dat alles hier piccobello is, we zijn vandaag ook naar de markt in Shkoder geweest en er is nog veel, heel veel achterstand in te lopen. Ge moogt me verdenken van visserslatijn maar toch overdrijf ik niet: er waren visstanden met bijna uitsluitend karpers, uit de kluiten gewassen exemplaren die met honderden lagen te apegapen op een stuk krantenpapier op de grond. Sommige karpers hadden meer geluk (alhoewel?) en dreven in een betonnen bassin met 10 cm water. Ik ben er bijna zeker van dat ze uit kwekerijen komen en nog weinig te maken hebben met de lokale visserij op het Shkoder meer (met 368 km2 het grootste meer van de Balkan). En toch hebben we drie vissen gekocht, forellen met blinkende ogen, roze kieuwen en glanzende schubben, voor vanavond, op de barbecue. Het scheelt ook niet veel of we zijn vegetariërs geworden: de overdekte vleeshall was vreselijk, er hing een weeë zoete geur van ingewanden en ander slachtafval, er buitenwandelen, ondanks de 32° celcius was een verademing. De groenten en het fruit lagen er in in grote hopen en volgens Geert van uitstekende kwaliteit: kersen, aardbeien, olijven, ajuinen, aardappelen, alle soorten verse kruiden, pruimen, perzikken, meloenen, look, sla en ben ik nog iets vergeten? We hebben al het nodige gekocht om vanavond gezellig en redelijk uitgebreid te tafelen, totaalrekening: 7,5 euro. Ondertussen ook met enige verwondering gekeken naar het openbaar vervoer, ik denk dat ze het merendeel van de bussen zelfs in Peru zouden weigeren.
En een minpunt voor de camping: ze vermelden in hun folder uitstekende vismogelijkheid: vergeet het, je moet minstens 100 meter het meer inwandelen (of hoe noem je zoiets?) om geen grond meer onder je voeten te voelen, veel te ondiep en dus is mijn vismateriaal voorlopig overbodige last. Er grazen ook een paar koeien juist naast het campingstrand, enfin, ze grazen niet, ze staan met hun poten in het ondiepe water. Leuk zicht en een koeiestront op 368 km2 water, bah, er zijn dingen die minder bio zijn. 

Onbekend Albanië, onbemind Albanië.

geschreven op 13/06/2015

Met spijt in ons hart, maar dankbaar om wat de Heer ons gegeven heeft, hebben we vanmorgen Ksamil verlaten en zijn we landinwaarts gereden. Meer bepaald naar camping Berat, op 8 km van het gelijknamig stadje Berat, geklasseerd als Unesco erfgoed. Ik zou daar wat meer kunnen over schrijven maar ge kunt beter googelen. Om het jullie gemakkelijker maken is al enig voorbereidend werk gedaan, gewoon klikken op de onderlijnde naam. Trouwens, we zijn gisteren ook naar Butrint geweest, ook een Unesco erfgoed. Pas op, bij 32 tot 36 graden is aan cultuur doen niet simpel, eigenlijk zouden we ook beter googelen, dan kunnen we aan cultuur doen op een terrasje met een wit wijntje en in de schaduw.
Tussen haakjes, zijnde (), vandaag 230 probleemloze Albanese kilometers gereden, wel uitsluitend via hoofdwegen. Voor een groot deel vernieuwd, vlak als een biljarttafel en voor de rest vergelijkbaar met de Franse routes nationals. Alleen bij het door steden of bebouwde kommen rijden moet je oppassen, daar is het soms stapvoets rijden wegens venijnige putten en bulten. En als je een rustige 90 km/uur bolt moet je wel wat attentie doen voor schapen, geiten en soms varkens. Maar dat went, noch aan de auto, noch aan de caravan hangt bloed van een voortijdig onverdoofd geslacht schaap of varken.  De chauffeurs vertonen ook een zekere nonchalance wat de verkeersregels betreft: doorlopende witte lijn, doorlopende dubbele witte lijn, geen probleem, gas geven en voorbijsteken. Rood licht? Effe kijken en doorrijden.  Toeristen zijn hier welkom en dat merk je zelfs aan de talrijke politiecontroles: ze zwaaien naar ons en laten ons steeds met een brede glimlach doorrijden. Er zijn ook veel wegenwerken bezig, dus wie over een paar jaar komt zal alleen biljarttafels voorgeschoteld krijgen, maar of het met dezelfde brede glimlach zal zijn ??
Wat de camping betreft: zelfde vriendelijk onthaal met ijskoffie en kraaknet. Deze keer iets groter (30 plaatsen) waarvan 6 plaatsen bezet zijn: 2 Duitse koppels, een Frans koppel, een Nederlands, een Pools koppel en wij. Zoals altijd zijn we de enige caravanreizigers. Er is ook een restaurant, zopas zijn we gaan souperen: Geert een lokale specialiteit (gevulde paprika’s) en ik vis (zeebaars): 12 euro, of 1800 lek voor ons twee. Om toch een kritische noot toe te voegen: mijn witte wijn was drinkbaar, Geert haar rode wijn trok op niks.
Ook een Albanees woord geleerd “shitet”, dat ziet ge hier o.a. op veel auto’s, het betekent “te koop”, doe er de “et “ vanaf en je weet wat je gekocht hebt.
Omdat ik niet zo zeker ben van mijn eigen honingoogst dit jaar heb ik onderweg 4 kg honing gekocht. We zijn gestopt aan een van de talloze kraampjes langs de weg en daar heb ik 6 soorten honing geproefd. Uiteindelijk 2 kilo van sinaasappebloesem gekocht en 2 kilo van, zut, ik ben de naam vergeten, doet er niet toe, enfin, voor 34 euro waren we gediend. Misschien niet supergoedkoop maar wel supellekkele zuivele honing, tiens, wat me er doet op denken dat hier nergens horden Japanese of Chinese toeristen rondlopen, ze zijn nog onderweg zeker. Wat ge overwegend ziet zijn Duitsers met dikwijls uit de kluiten gewassen kampeerauto’s en dat geeft zo zijn beperkingen want daarmee kunt ge het oosten van Albanië niet bezoeken, wij trouwens ook niet met onze caravan. Volgens de campingeigenaar is het nog het Albanië van 50, 100 jaar geleden, de natuur is er woest en ontoegankelijk en dat zijn de wegen daar ook, je trekt er door de ongerepte schoonheid van de Albanese Alpen. 

Jumbo mosselen.

geschreven op 11/06/2015

In België, bij Bols in Kampenhout betaal je die minstens 8 euro de kilo, hier 80 cent de kilo. De mosselbanken liggen vlak voor de deur en een buur van de campingeigenaar is visboer. Dus vanmorgen samen met de eigenaar 5 kilo jumbomosselen besteld, werden geleverd deze namiddag en geconsumeerd deze avond, enfin, ieder de helft. Van Alexander (de eigenaar) kreeg Geert wat peterselie en rozemarijn. Look, venkel, ajuin, witte wijn en nog wat noodzakelijke ingrediënten hadden we zelf, ik heb bijgedragen tot het welslagen middels de mosselen af en toe flink op te schudden: een super festijn, culinair genieten, Jeroen Meus waardig maar geen dagelijkse kost. Morgen gaan we bij dezelfde visboer zeebaars bestellen en overmorgen gaan we op restaurant, Geert moet immers ook af en toe wat vrijaf krijgen. Dat het leven shoon, schoon kan sijn, zijn, ... precies teveel witte wijn bij de mosselen? 

Ieder huisje zijn Mercedes.

geschreven op 11/06/2015

In Bari mochten we dinsdagavond als nummer vier de boot oprijden, het laden begon om 20 uur en de afvaart was voorzien om 22 uur. De “Bridge” is 140 meter lang en er kunnen 1040 passagiers op en naar ons gevoel ook veel te veel auto’s en vrachtwagens en ook één enkele caravan, de onze! Vooruit oprijden, prima, maar omkeren in de boot en achteruit onze caravan op een paar centimeter in de verste hoek parkeren, niet simpel, vooral omdat ik echt niet snapte wat hun bedoeling was. IMG_1947Na veel geroep en onverstaanbare commando’s door de “parkeerverantwoordelijke” is dat gelukt, geen bloed en tranen maar wel veel zweet heeft me dat gekost.  Geert heeft al lang bewondering voor mijn rijkunst maar nu kreeg ze ook bewondering voor de stuurkwaliteiten van de vrachtwagenchauffeurs, niet te doen hoe die zich achteruit ertussen moesten wurmen en vooral kalm blijven ondanks aanwijzingen die soms van drie kanten tegelijk kwamen. Behalve een die het niet meer zag zitten, op een bepaald ogenblik is hij uit zijn vrachtwagen gestapt en zelfs voor ons was zijn commentaar duidelijk: dat ze het zelf maar moesten oplossen en dat ze eens allemaal zijn ... konden kussen. Uiteindelijk, na een verhitte discussie is de “parkeerverantwoordelijke” vervangen en heeft een collega-chauffeur het vehikel na 20 (!) minuten op zijn plaats gekregen. Om 24u30 gingen de boegdeuren dicht en zagen we de lichtjes van Bari achter ons verdwijnen. Een beetje te laat maar zelfs Geert vond het volproppen van de boot een aparte ervaring! We hebben goed geslapen in onze hut met zicht op zee.
Vlot de douane gepasseerd en onze eerste Albanese kilometers aangevat, 250 km verder naar de Ksamil caravan camping gereden. Voor 95% een prima geasfalteerde kustweg, voor 5% een slechte weg, maar dan ook echt slecht. Soms een beetje steil bergop en bergaf maar we zijn om 17u30 probleemloos aangekomen in Ksamil, een stadje op 30 km van de Griekse grens. Ik heb ondertussen wat meer respect voor onze Hobby-caravan gekregen, alles werkt nog en ook de lavabo is op dezelfde hoogte gebleven, we zijn hier trouwens geen enkele andere caravan tegengekomen, de mensen weten niet wat ze missen.
De kleine camping (8 plaatsen) is schitterend gelegen aan de Adriatische kust op wandelafstand van het stadje en we hebben nog nooit een dergelijk sympathiek onthaal meegemaakt. De perfect Engels sprekende eigenaars kwamen onmiddellijk met een dienblad met naar keuze ijskoffie of ijswater en wat snoepjes (eindelijk snoep voor mij), het sanitair is super blinkend proper, er staat een Miele wasmachine en droogkast ter beschikking, er is goed werkende WIFI en dat allemaal voor de prijs van 14 euro per dag. De eigenaar vertelde dat ze vijf jaren geleden met hun camping begonnen zijn en dat de buren zeer wantrouwig waren en hen gek verklaarden. Maar goed dat ze hun camping begonnen zijn want voor ons is het een nog niet meegemaakte positieve ervaring en dat vergoedt best een paar slechte autokilometers!
Dat je uitsluitend Mercedessen ziet rijden is overdreven, maar hier denken ze blijkbaar dat die Duitse wagens beter rijden dan een degelijke Franse Citroën.

Campingtoiletten.

geschreven op 8/06/2015

Bezoek 100 campings en op 95 ervan vindt je WC-potten zonder WC-bril. Niet dat de toeristen die brillen meenemen als souvenirs maar gewoon om praktische redenen. Voor het personeel is een WC reinigen zonder bril veel minder werk dan met bril, zo simpel is dat. Ik denk dat hier voor een enthousiaste ondernemer toekomst in zit. Moest ik veel jonger zijn, ik begon er zelf aan: een fabrikant van WC-potten opzoeken en een ontwerp laten maken van een integrale WC-pot. Het is te zeggen, met de vorm van de bril meegebakken in het porselein. Zitcomfort verzekerd en gemakkelijk te kuisen. Met het prototype zouden Geert en ik dan de campings afreizen en steenrijk worden. Hier op deze camping alleen al zijn zo’n 50 toiletten zonder bril, reken maar eens uit. Omdat de fabrikant de vraag niet kan volgen richten we in de toekomst een eigen fabriek op en omdat die dingen (we gaan die opapot noemen) ter plaatse moeten geraken hoort er ook een vervoerbedrijf bij, of waarom dacht ge dat ik een C rijbewijs heb? En hebben wij geen projectontwikkelaar onder ons kinderen? Ge moet er niet te lang mee wachten, opa en oma worden er niet jonger op.
Ons WIFI krediet op deze camping is opgebruikt, het publiceren van dit artikel zal voor in Bari zijn. Commerciëel is dat niet verstandig, want dat van die opapotten is dringend.
Een paar kleine herstellingen aan de caravan zijn ook dringend. Geert probeert een gordijn terug op te hangen in het slaapgedeelte, het is sukkelen. De slotjes aan de deuren, ik denk dat het dezelfde zijn als die in een Barbypoppenhuisje, de lavabo in de “badkamer’ is anderhalve cm gezakt, dat beloofd voor in Albanië…enfin, het is een mooie en gezellige caravan maar ge rijdt er best niet teveel mee rond. Als we ooit wereldwijd de “opapot” gaan verkopen, dan schaffen we ons terug een Fendt-caravan aan.
Dat moet ik nog vermelden, Juventus heeft verloren tegen Barcelona en toch hebben we goed geslapen. Niet omdat Barcelona gewonnen heeft maar omdat het hier na 22u30 merkwaardig rustig is op de camping. In tegenstelling tot wat men soms leest over Italiaanse campings en nachtlawaai hebben wij tot nu geen klachten, misschien omdat we buiten de vakantieperiode reizen en het snotjong nog op de schoolbanken zit. Waar we wel een beetje last van hebben is muggen, voor mij staat een “Prébutix"-spuitbusje en dat is een “lait corporel répulsif & adoucissant” … Franse rommel is het, ik ga seffens binnen zitten en onze romantische indirecte verlichting aansteken, kwestie van Geert ook naar binnen te lokken. 

Gelateria Dondoli.

geschreven op 5/06/2015

Camping Orlando krijgt 4 sterren. Schitterend gelegen tussen Firenze en Siena op 700 meter hoogte. Buiten seizoen en met de Asci kaart betalen we 16 euro per nacht. Stel dat je in het hoogseizoen komt, bv. een koppel met twee kinderen dan betaal je 59 euro per nacht. Italië mag dan al het duurste kampeerland van Europa zijn, 59 euro betalen om met je eigen tent, caravan of kampeerauto een nacht op een lap grond te mogen staan is toch goed betaald. Er zijn drie zwembaden die ‘s nachts romantisch blauw verlicht zijn, het sanitair is kraaknet en er is gratis WIFI die maar af en toe werkt en dan nog zeer langzaam en, nog nooit meegemaakt, de douches zijn gewoon te warm, vandaar vier sterren, geen vijf. We blijven hier tot zaterdag, we gaan Siena, Volterra en S. Gimignano bezoeken, ook een beetje niks doen, wat lezen en wat in het zwembad plonzen. Tussendoor studeer ik ook “bijenkunde” via een internetcursus die ik me recent aangeschaft heb. Het gaat niet te rap vooruit want het is in de Franse taal met af en toe moeilijke woorden maar er staan veel foto’s en video’s in en dus leer ik veel bij.
In S. Gimignano, in de “Gelateria Dondoni”, al verschillende jaren verkozen tot ‘s werelds beste ijsbar, hebben we een ijsje gegeten. Een bol mango- en een bol bosvruchtenijs voor Geert, voor mij een hoorntje met straciatelli en framboos. Dat van dat beste ijs, dat herinnerde ik mij van lang geleden, toen er nog in lires betaald werd, zo slecht is mijn geheugen ook niet.
Vandaag, zaterdag 6 juni, doorgereden naar Pescara, aan de Adriatische kust waar we ons geïnstalleerd hebben tussen vooral Italiaanse families, de overige plaatsen zijn opgevuld door Duitsers, Nederlanders en een paar Fransosen. Best leuk, die Italiaanse sfeer, beetje veel lawaai maar het geeft een extra vakantiegevoel. Als je op de camping rondwandelt dan zie je hier standplaatsen waar een familie zijn hele hebben en houwen heeft geïnstalleerd. Complete keukens, terrassen om u tegen te zeggen met minstens drie kabouters en soms een fonteintje en vooral; een TV, een groot-scherm-tv. Dat het vanavond voetbal is en dan nog Juventus-Barcelona, dat wisten we niet, dus wat extra lawaai, eventueel vuurwerk en uitzinnige feestvreugde gaan we er moeten bijnemen. Of we hier één of twee dagen blijven gaan we morgenvroeg beslissen, deels omdat Eurcamp gekend is voor zijn goed restaurant en dat zouden we morgenavond willen uitproberen, deels omdat we afwachten wie er gaat winnen vanavond en wat de gevolgen zijn van een eventueel slapeloze nacht. 

Pizza.

geschreven op 3/06/2015

We zijn vorige zondag vertrokken, weg voor 5 weken en de bedoeling is een rondje Italië, Albanië, Kroatië en terug via Italië naar huis. Kwestie van onze nieuwe caravan uit te proberen. Tot nu toe, we zijn drie dagen onderweg, geen echte problemen, maar “ceci n’est pas une caravane Fendt”!. Kleine problemen lost handige opabus op in een handomdraai, grotere problemen duren iets langer. Maar goed, het is een zes jaar oude Hobby-caravan waarvoor we niet teveel betaald hebben, we zijn best tevreden, we zijn ook geen moeilijke mensen, ik toch niet.
We hadden ons voorgenomen om péage-autostrades te vermijden en rustig en toeristisch een 350, maximum 500 km op een dag te rijden, en regelmatig een drietal dagen ter plaatse te blijven. Niks definitief gepland, niks gereserveerd, immers, begin juni is er op elke campings nog plaats zat want geen hoogseizoen.
De tweede reisdag is ons péage-voornemen al in het water gevallen. Na anderhalf uur gesukkel langs de Middellandse zee, zo tussen Fréjus en Nice, besloten we dat het wat vooruit mocht gaan en zijn we toch maar de autostrade opgereden, tot voorbij Genova (Gène in het Frans). Geert had iets voorbij Genua een leuke camping uitgezocht, we waren er rond 16 uur maar helaas, alles volzet, geen caravanplaatsje meer vrij. Hoezo, begin juni en alles volzet? De Italianen hadden vrijaf: zaterdag, zondag, maandag en dinsdag en het was schitterend weer, ideaal om de kust op te zoeken en met de eerste zonnewarmte uw blote lijf bij te kleuren. Gelukkig heeft Geert op haar Ipad een camping-programma en daarop was vlug een andere camping gevonden, 24 km verder en wie weet, misschien nog leuker en niet volzet. Zes van die vierentwintig km waren zowat de spannendste die ik ooit gereden heb met een caravan achter de auto. De GPS had een weg rechts gekozen terwijl we eigenlijk de linkse moesten nemen, maar de wijsheid indachtig: waar een weg is daar kan een caravan door, reed opabus verder. Geert was er helemaal niet gerust in maar we hadden geen keuze meer, omkeren werd gewoon onmogelijk. Prachtige weg overigens, vlak langs de zee, met af en toe lange en pikdonkere tunnels en extra smalle stroken. Gelukkig werd het verkeer via verkeerslichten afwisselend doorgelaten, mits wachttijden van 10 minuten. De caravan is 2m30 breed, daar ben ik zeker van, dat die tunnels 2m50 breed waren, daar ben ik nu ook zeker van. En wegens die vrije dagen en het mooie weer waren we niet de enige op die weg, wel de enige met een caravan achter de auto. Ik ga het maar toegeven en schuld bekennen, het was nipt, net niet te nipt.
De tweede camping was ook overvol, maar op een derde camping kregen we nog een plaatsje op de parking tegenover de receptie. Maar zoals jullie al weten, we zijn geen moeilijke mensen. We hadden nog ruim tijd om te aperitieven, lekker te eten en vrij vroeg te gaan slapen want toch een beetje “moegetjoold”.

Dinsdag, dag drie, de poten uitgedraaid op camping Italia, akkoord, niet de meest originele naam, maar wel een vier- of vijfsterren camping en dank zij Geert haar Asci-kaart kost die ons 16 euro voor een nacht. Trouwens, dank zij zo’n Asci-kaart betalen we in de meeste gevallen maar 16 euro voor een nacht. Camping Italia ligt in de buurt van Pisa en Lucca. Ik dacht dat Lucca een klein ommuurd stadje was, juist groot genoeg om mij voor deze reis toeristisch en cultureel op te warmen. Nou, het was een stevige start maar wel een bezoek waard.
We zijn ook naar Pisa gereden, die scheve toren gaan bekijken. Dat was maar 25 km verder en Geert had die nog niet gezien.  Die toren staat toch wel serieus scheef. Ik begrijp dat niet goed: stel dat de aannemer uw huis een beetje scheef bouwt, dan moet hij toch herbeginnen? Maar het zijn Italianen, ge kent dat, wat smeergeld, beetje maffia, de architect omkopen en laten staan die toren, goed voor het toerisme.
Tegenover ons staat een Nederlands koppel, met een Dethleffs caravan en een Peugeot 3008 met open dak en trekhaak. En dat is nu mijn zorg, aan die trekhaak hebben ze een koord bevestigd met daaraan een hond. Ik kan me voorstellen dat die hond tot 40 km/uur kan volgen, maar wat als die Hollander iets meer gas geeft? Die trekhaak dient toch om hun caravan aan te hangen? Het is een iets ouder koppel dan wij, enfin, zo zien ze er toch uit, dus is verstrooidheid hen ongetwijfeld niet vreemd. Misschien toch straks eens gaan babbelen met die mensen. Normaal denken ze dat we Fransen zijn omdat we rijden met een Franse nummerplaat en aangezien de kennis van Nederlanders betreffende de Franse taal zich gewoonlijk beperkt tot “bonjour et au revoir” merk je dikwijls een beginnende paniek. Ik stel hen direct op hun Hollands gemak: “leuk plekkie hebben jullie, hartstikke leuke camping en dat hun broodje patat met een Heineken ziet er best lekker uit.”
Wij vertrekken morgenvoormiddag naar een camping tussen Firenze en Sienna waar we een drietal dagen gaan blijven.

Traktor.

geschreven op 20/05/2015

vendeuvrebmsuper.jpg
Weet ge waar ik al van droom sedert mijn kindertijd? Van een oude, antieke traktor. Zo’n puffend en vieze rook uitbrakend vehikel wil ik restaureren, zij het met tijd en geduld en tussen de andere bezigheden door. Niet zomaar eender welke traktor, het moet een “Vendeuvre” zijn, een Franse tractor gebouwd tussen de jaren 1952 en 1964, met een ééncilinder diesel, die pof-pof-pof doet als de motor draait. Er zijn er in de al of niet verre buurt te koop voor een haalbare prijs. Moet dus ooit lukken. Vooral dat pof-pof-pof geluid is uniek en van ver herkenbaar.
En wat ik met die traktor ga doen? Reizen beste lezers, het is te zeggen één grote reis maken, van Le Cassan naar België. Ge fronst uw wenkbrauwen? Ge kijkt ongelovig, meewarig met uw hoofd schuddend? Ik ken persoonlijk mensen die van kweetnietwaar naar Compostella stappen, te voet en met een of twee wandelstokken en een rugzak! En rond hun nek hangt een schelp te slingeren. Bij de kapitaalkrachtigen is dat een St. Jacobsschelp, de rest behelpt zich met een oesterschelp.  Maar zowat iedereen doet dat, die Compostella bedevaart, dan kunt ge later tegen uw kleinkinderen zeggen dat ge er ook geweest zijt. Tja, wie niet? Met een tractor 1000 km puffen (pof-pof-pof) naar Wommersom of naar Pécrot, daar gaan kleinklinderen pas naar luisteren! En hebt gij dat echt gedaan opa? Met die stokoude Vandeuvre? Helemaal naar Wommersom, als Pieter meefietst of naar Pécrot, als Jan Willem meefietst? Want dat wordt de kers op uitlaat van mijn tractor: mijn zonen gaan me begeleiden op de fiets, elk zo’n 500 km. En als ze moegefietst zijn mogen ze ook eventjes pof-pof-pof doen en ga ik fietsen. Of misschien toch niet. Lang geleden, kan best 40 jaar geleden zijn, heb ik me op de Tiensesteenweg laten voorttrekken door een traktor, tis te zeggen, ik greep die vast terwijl hij me voorbijreed. Is dat barslecht uitgevallen, ik ben overkop gegaan en lag iets later in het H. Hartziekenhuis met een ietsje verplaatste schouder. Dus is het nee, fietsers gaan met hun handen van mijn bloedmooi gerestaureerde Vandeuvre-tracteur afblijven. Wat er wel zal mogen aanhangen in plaats van die fietsers is een kar. Ook een oude antieke kar, zou een “tomberau” kunnen zijn. Kwestie van wat voorraad bij te hebben, wijn en bier en misschien ook wat water voor de fietsende zonen. En honing, niet te vergeten de nodige potjes honing om in België veel vrienden te verblijden met “Le miel de l’Yserttout” 100% bio en van eigen kweek. Ik moet het nog aan dochter Anne-Leen vragen maar zij zal ook mee moeten, in de kar dan, om onderweg honing te verkopen en zodoende te zorgen voor de nodige euro’s om de péage en de diesel te betalen. Ik weet niet of jullie het ook zien maar ik zie de toekomst weeral eens zeer rooskleurig in. Ah, aan wie ik ook honing zal verkopen dat is aan de Waaiberg in Leuven. Ilse, van de ”De Koningsbemde” heeft me op dat idee gebracht, waarvoor mijn dank. Dan kunnen ze in de Waaiberg hun vinaigrette-saus iets opkrikken mits het toevoegen ven een koffielepel van mijn superhoning. Als we ooit naar België terugkeren dan ga ik aan Ilse vragen of ik op haar boerderij geen paar bijenkasten mag zetten. Ilse zal maar wat blij zijn als haar ex-buurman daar toekomt met zijn zakken vol bijen!

Swiss Epic Finale

geschreven op 21/09/2014

Bart zegt dat ge u dat niet kunt voorstellen als ge dat niet zelf hebt meegemaakt. Precies of ik ga op mijn 67ste nog een beetje de sportieve zot uithangen en mountainbiken en daarbij, ik heb nu al veel spierpijn, vooral mijn afdaalspieren (de musculus quadratus femoris) zijn precies dubbeldik, lang geleden dat ik zoveel gewandeld heb. Bart zegt ook dat ik na een paar kilometer in het beste geval in een gracht zou liggen, in het slechtste geval in een ravijn. Wat weet Bart toch veel.
Vandaag was het de koninginnerit in Zermatt en omgeving, op alle gebied indrukwekkend! Prachtig landschap met zicht op de besneeuwde Matterhorn en met mooi zonnig weer. Iedere biker had een transponder bij zodat je op de computer exact kon volgen wie waar zat, hoe snel (of traag) ze reden, hun naam, nationaliteit, leeftijd, enfin, een perfecte organisatie, op zijn Zwitsers. Een sympathieke Duitser met twee zonen in de wedstrijd had een Iphone met internet zodat we precies wisten waar het Eco Mountain Team zat. We zagen ze nog niet maar ze waren op 600 meter en binnen gehoorafstand en dus moedigden we hen luidkeels aan:” HOP HOP BART, HOP HOP RAF”. Dat gaf een mooi echo-effect daar in de bergen. Om geen ruzie te veroorzaken hebben we ook een keer geroepen van “hop hop Raf en hop hop Bart”.
Even iets anders: Geert heeft een goeie camping gevonden die redelijk centraal gelegen is om de vijfdaagse wedstrijd te volgen. Schuin tegenover ons staat een kampeerauto, een recente Chausson 717 Flash. Volgens mij een duur ding en niet direct het geprefereerde mobiel vakantiehuisje van de vierde wereldmensen. Dat Moo me tegenspreekt als ik ongelijk heb. Soit, zij aperitieven, wij aperitieven. Wij drinken een fris roséwijntje met een scheut geconcentreerde pompelmoes, zij drinken ook iets uit plastieken bekertjes. En dat is het nu juist en dat begrijp ik niet, een beetje vakantiegenieter, een beetje kamperende levensgenieter die aperitieft niet middels plastieken wegwerpbekertjes. Zeker niet als je rondzwerft in een Chausson 717 Flash.  Wij hebben ons glazen netjes afgewassen, die van de kampeerauto hebben hun plastiekrommel in de vuilbak gegooid en dat geeft twee keer vier negatieve punten op hun eco-voetafdruk. Minstens. En ze hebben zo’n kortbenige keffer met een ingedeukte muil. Het mini-monster hangt vast aan een uittrekbaar touw dat gelukkig tot net niet bij ons komt. Geert is aan het lezen en ziet niks, ik ben aan het schrijven en kan, als ik over het computerscherm kijk, loeren bij de buren en daarom vind ik kamperen zo leuk.
Mijn verbinding tussen het fototoestel en mijn laptop ben ik vergeten, of kwijt en dus kan ik geen foto’s publiceren van de mountainbikers. Lees aandachtig en fantaseer een beetje mee, dan lukt het wel. Stel je voor, een smal pad waar een fiets samen met een wandelaar kan passeren mits die laatste zich goed aan de kant drukt en met opzij een koord waar de wandelaar zich mee naar boven kan trekken, zeer steil dus. We waren deze keer op tijd om ook de profs te zien afdalen, zo rond 10u45. Kompleet tureluut, knettergek, dat gelooft ge niet, die remmen efkes af voor een haakse bocht, zetten geen voet, geen tipje van hun tenen op de grond maar gooien hun voorwiel in de goeie richting en laten zich verder naar beneden vallen. Oeps en ohlala en woef, nee, geen woef, dat is die keffer van hier schuin tegenover. Tussen de profs en de amateurs, iets van 270 resterende teams, is er minstens 45 minuten verschil en dat gaf ons de tijd om wat verder te wandelen, Bart en Raf tegemoet. Dat tegemoet komen is sterk uitgedrukt, dat was hoop en al 500 meter klimmen terwijl de renners vandaag tot 2400 meter zijn geklommen, 60 km moesten rijden met daarin ongeveer 3000 te verwerken hoogtemeters. Oeps en ohlala en …
Omhoog fietsen, ok, dat is lastig, soms zo lastig dat ze van de fiets moeten en hun vehikel naar boven duwen maar het leek me niet erg gevaarlijk. Naar beneden “suizen” op een 80 cm breed pad met links een ravijn en rechts de rotsen, dat wilt ge niet zien, zeker niet als het je zoon of stiefzoon is. Met de fiets aan de hand naar beneden stappen is ook geen optie want al even moeilijk als op de fiets blijven en ge kunt niet efkes stoppen want ge schuift gewoon verder naar beneden. Ik weet niet welke sportieve microbe die mensen gebeten heeft maar het lijkt me niet de verstandigste! Al bij al vielen de “blessures” nog mee, slechts een paar lichte breuken maar we hebben weinig renners zien binnenkomen zonder schaafwonden. En zeggen dat ze daar veel en schoon geld voor betalen, om die Epic te mogen meerijden. Zwitsers geld!! Die Zwitsers zijn trouwens geen commerciële kiekens, voor het gebruik van de transponder betaalden Bart en Raf 50 euro waarborg en bij aankomst in Zermatt kregen ze die waarborg terug: 50 Zwitserse frank.
Geert kijkt redelijk streng naar mijn bijgevuld glas roséwijn, misschien terecht, maar ik kan toch niet schrijven met een droge keel? Dat gaat toch niet? Ik, wij hebben vandaag weer veel gestapt en veel vocht verloren, dat moet toch aangevuld worden, of niet?
Het team Bart en Raf zijn 39ste geëindigd, vrij kort na de profs! Als ge weet dat de laatsten zo’n vier uur later zijn binnengekomen dan zijn ouderlijke fierheid en een glas rosé hier op hun plaats. Proficiat voor Bart Houben en Raf De Bakker, het Eco Mountain Team.

Epic

geschreven op 18/09/2014

Dat we dat weeral mogen meemaken, het “EPIC” gebeuren!  We volgen het team Bart en Raf (Eco Mountain Team, met Static op hun truitjes) dat gedurende zes dagen met hun fiets (de bike) over de Zwitserse bergen (the mountains) trekt, vandaar de naam: een mountainbike-wedstrijd. Geert en ik bestuderen ‘s morgens in de caravan het parcours, gemiddeld zo’n 70 km, en zoeken uit tot waar we met de auto geraken. Daarna zetten we de auto aan de kant en stappen we te voet en zover als haalbaar langs het parcours tot we een goeie plaats gevonden hebben om die 300 teams (is gelijk aan 600 mafketels) in het algemeen en Geert haar zoon Bart in het bijzonder aan te moedigen. Vandaag hebben we bv. gedurende 1 uur gestapt, ondertussen 500 meter naar beneden gesukkeld (ze noemen dat 500 hoogtemeters) om aan een extra moeilijk stuk Bart en Raf op te wachten. We hebben daar een dik uur gestaan of moet ik zeggen ons in evenwicht gehouden op de steile helling. Eerst passeren de profs, maar die zijn knettergek, die gooien zich de dieperik in met een ware doodsverachting, echt niet te doen. Volgen dan de “amateurs”, voor mijn gevoel ook niet te doen maar de overlevingskansen zijn beduidend groter, zij het dat het woord kamikaze ook hier op zijn plaats is. Aan het begin van dat supersteil stuk naar beneden werden de renners door iemand van de organisatie, een Epicer, met enige aandrang verzocht om af te stappen en te voet, dus met de fiets aan het handje, tussen de keien naar beneden te laveren. Bart en Raf zijn niet van hun fiets afgestapt, flink zo en ik vind dat zij dichter bij de profs aanleunen dan bij de amateurs. Ik ga mijn best doen om het filmpje van het gebeuren op de blog te zetten, dan ga je begrijpen waarom Geert vrij hard in mijn arm kneep toen we haar zoon zagen voorbijschuiven. Wij waren dus al 500 hoogtemeters afgedaald en er resten nog zo’n 300 hoogtemeters te doen langs een steile berghelling, zoals ik al zei: goed zot! Dat ik hier nu vrij ontspannen en zonder te veel spierpijn zit te schrijven komt omdat Geert en ik vanuit het dal een lift terug naar boven konden nemen, zo’n ding waarvan ik vermoed dat de skiërs in de winter (er zijn weinig skiërs in de zomer) gebruik van maken.
Morgen doen de mountainbikers een lokale rit rond Grechen, naar het schijnt een zware rit van 80 km, overmorgen fietsen ze (fietsen?) naar het einddoel Zermatt waar Geert en ik hopen dat het team Bart en Raf hun 38 plaats zal behouden hebben. Al bij al geen kattepis en niet weggelegd voor brave doetjes. Er doen 300 teams van over de hele wereld mee, een team bestaat altijd uit twee personen en bij aankomst mogen ze maximum 200 meter van elkaar zijn, het team van twee personen bedoel ik, niet de 600 deelnemers.  Bart en Raf eindigen gewoonlijk zo’n 60 minuten na de profs en dan denk je: “hebben die dan geen jus in de benen?” Je zou de vergelijking kunnen maken tussen de betere chauffeur (ik dus) en een formule-1 piloot.  Als je Swiss Epic googelt dan krijg je alle informatie. In ieder geval, Geert en ik gaan morgen terug zoeken waar we het best plaatsnemen en dat moet naar vakantie-normen vrij vroeg gebeuren want om een of andere reden (omdat het mafketels zijn?) starten ze om 7u30. Goed zot maar we gaan ervoor. En al wie de “Swiss Epic” uitrijdt verdient een staande ovatie en ook zoenen van de lokale “miss mountainbike” en veel bloemen en kransen. 

DH-851-LH

geschreven op 8/07/2014

Eind-, Einde-, Eindelijk !!!

Artrose.

geschreven op 2/07/2014


En of die caravan nu 1260 kg weegt of 1460 kg, het kan me geen moer meer schelen. Het hoogstnodige papier, het “Certificat de conformité” is vanmorgen per post vanuit Strasbourg toegekomen. We kunnen nu rechtsreeks naar de Préfecture in Rodez gaan met de juiste papieren zonder ons nog iets aan te trekken van de negatieve adviezen van de mensen van de technische controle of van de bureaucraten van de Dreal. Ik kan of mag er niet teveel uitleg aan geven maar een paar telefoontjes en de tussenkomst van de invoerder heeft alle problemen opgelost, waarvoor onze oprechte dank. En pas op, het was een gratis service, ik wens de invoerder van Fendt-caravans in Frankrijk nog een lang en gelukkig leven toe. Eigentlijk gaan we maar helemaal gerust zijn als we die grijze kaart hebben en de nummerplaat aan de caravan hangt. Volgende week ga ik naar Rodez, duimen maar.
Natuurlijk hebt ge ondertussen de nieuwe layout van de blog gezien. Geef toe, leest veel beter. Dat geeft Bart, van Static, voor mij op een rappeke gedaan. Static maakt websites en webapplicaties en dat voor firma’s zoals Dockx en Duvel en Flanders Today en L’Yserttout !! Goed bezig zeg ik altijd tegen Bart en dat loont zich.
Om de jeugd, en meer speciaal ons klleinkinderen te plezieren ben ik een kamp aan het bouwen: “La petite l’Yserttout”. Ze gaan zich kunnen terugtrekken in een versterkt fort met een fantastisch uitzicht op de omgeving. Ik sta ondertussen wel al redelijk wat verder dan op deze foto. Er is al een balkon gemaakt, het dak is tegoei geïsoleerd tegen toekomstige zomerhitte en vandaag ben ik gestart met het voegen van de binnenmuren. Met de overschot van de terrastegels ga ik er een vloerke leggen maar dat is voor binnen een paar dagen. Wat we met de trap gaan doen weet ik nog niet goed. Liefst zou ik er een ophaaltrap voor maken, soort ophaalbrug, zodat wanneer de vijand aanvalt ze niet bereikbaar zijn en zich kunnen verdedigen door emmers vol brandend pek en ganzevederen naar beneden te gooien. Om het iet of wat kindvriendelijker te maken zou ik dat pek kunnen vervangen door een waterstraal. Niemand kan me uitleggen waarom, maar op het leidingwater dat hier toekomt staat 10 kg druk en dat is best heel veel. Ik ga dat met zoon Pieter bespreken, hij weet alles af van slangen en hoge druk en veel water. Ik zie het al gebeuren, terwijl wij op het terras genieten van een pastis kunnen die kinderen ons besproeien met een ferme straal water.  Teveel water in de pastis mag niet dus misschien toch een drukregelaar tussenzetten zodat het een pisstraaltje à la Opastis wordt dat flauwkes van hun balkon naar beneden drupt.  Zo moeilijk kan dat niet zijn: de afstand tussen hun balkon en ons terras is 12m34, de binnendiameter van de waterslang is 43 mm en de druk is 10 kg. Deel dat door drie en vermenigvuldig dat met twee glazen pastis en ge weet op hoeveel die drukregelaar moet afgesteld worden. Ze gaan me wel moeten dankbaar zijn: werken in dat kinderverblijf kan ik alleen maar in een gebogen houding of op mijn knieën, ze moeten me minstens met hun spaarcenten de “Iboprufen 600 mg” terugbetalen en hun moeders moeten dagelijks mijn pijnlijke rug masseren. Het is vooral mijn linker schouder die pijn doet.  Geert zegt dat het gewoon een beetje artrose is en dat de meeste mensen van mijn leeftijd daar last van hebben. Geert zegt ook dat ik moet ophouden met de ganse dag te zuchten en te kreunen en te kermen van de pijn. Vrouwen weten niet wat afzien is!

Bijvoegsel:
Iemand vroeg me waarom met pek en ganzevederen? Dat die dat nu niet snapt!? Pek dat krijgt ge gratis als ze de wegen aan het asfalteren zijn: een pint ruilen voor een emmer dampende verse pek of teer, dat werkt altijd. Ganzen en eenden en andere kwek-kweks lopen hier voldoende rond. Regelmatig stikt er zo eentje wegens te veel graan in de strot geduwd om de lever te doen opzwellen en dan krijgt ge de veren gratis. De lever, de lekkere foie-gras kunt ge er eventueel bijkopen. Goed, er staan dus enkele emmers pek en vier zakken veren klaar in hun kamp “Le p’tit l’Yserttout” om de vijand uit Cadoulette te verslaan. Eerst kappen ze de pek naar beneden die dan lekker plakt en brandt op de bijna gaar gebakken vijand maar omdat dat geen zicht is voor onze onschuldige kleinkindjes gooien ze die veren achterop, twee zakken tegelijk worden uitgeschud. Dat vormt dan een mooi wit tapijt en al die vederen die zo vredevol naar beneden dwarrelen dat zorgt voor mooie foto’s, om aan opa en oma te laten zien. Duidelijk?

Caravan…miserie….

geschreven op 26/06/2014

P6260017
Toeval of niet maar drie dagen na mijn bezoek aan de préfecture in Rodez zijn de papieren bij ons aangekomen, opgedoken uit het niets! De poststempel was van twee dagen terug, dus lag het caravan-dossier wel degelijk in de préfecture van Rodez, afdeling “Carte grise”. Er was zelfs een handgeschreven briefje bij, beginnend met Bonjour en eindigend met cordialement, sympatieker kan niet. We moesten alleen nog passeren bij de “controle technique poids lourds” met de caravan en daarna alles terugbezorgen aan hun diensten. P6260013
Bon, als we alleen nog maar het ledig gewicht moeten meedelen en die kontrole passeren, dan zagen we het zitten. De laatste keer in België waren de remmen vernieuwd, er staan nieuwe banden op en de lichten werken naar behoren, zou dus geen probleem mogen zijn. Zou ....
Afspraak donderdag om 9u45 in Onet-le-Chateau (120 km op en af), een vrij jonge dame wachtte me op en te oordelen naar de dikke map “caravan-controle” op haar bureau zou die controle grondig en secuur zijn. Bon, na de kennismaking aan haar bureau, ze heeft een kleine van 8 maanden en dat weet ik omdat haar collega vroeg of haar kleine nu al doorsliep s’nachts, zijn we de caravan gaan bekijken. Bekijk de onderste foto en geef toe, onze caravan, een Duitse Fendt 510, mag gezien worden. De dame, waarvan de kleine de vorige nacht volgens mij niet had doorgeslapen, begon met de ramen te inspecteren. Daar staan nummers op, en die moesten blijkbaar kloppen met de nummers op bladzijde één van haar dossier. Dat ging vrij vlot, tot ze aan het raam achteraan bleef haperen, ze bestudeerde dat nummer ( 43R-00837), keek terug op haar dossier, keek weer naar dat nummer, ik hoorde haar duidelijk zeggen, maar dan in het Frans, 43R, efkes terug naar het raam kijken, 00837, nee, dat klopte niet. Ik heb in al mijn goedertierendheid dat mens uit haar lijden verlost: het bewuste raam was niet meer het originele raam, dat was kapot en dus vervangen door een nieuw exemplaar, waarvan, indien nodig, een faktuur ten bewijze. Ik wou haar nog uitleggen dat mijn oudste zoon, die ondertussen al doorslaapt, de oorzaak was van het moeten vervangen van dit raam maar dit hoefde niet, de dame was toe aan het opmeten van de caravan, zijnde de lengte en de breedte. Afmetingen die duidelijk vermeld staan op bladzijde nummer twee van haar dossier maar goed, wie weet hadden we de caravan in de loop der jaren niet verlengd, met een terras bv. Of een extra slaapkamer, voor niet doorslapers. IK geef het niet graag toe, maar ik begon die controle echt boeiend te vinden. Ik mocht meehelpen aan het opmeten van de caravan, eerst de lengte, dan de breedte, de afmetingen waren correct, bladzijde drie van haar dossier werd omgedraaid. En of ze nu de binnenruimte van de caravan mocht controleren? Galant als ik ben heb ik voor haar het trapje klaargezet, de deur geopend en met een brede armzwaai haar uitgenodigd ons, sorry, Geert haar huisje te betreden. Ze wilde de frigo zien, het gasvuur en de verwarming. Toch spijtig dat ik dat niet op voorhand wist anders had ik in de frigo een flesje champagne van het betere merk klaar gezet en was ons bed netjes opgemaakt. OK, klein foutje van de eigenaars. Op bladzijde vier en vijf van het dossier kregen we geen goede punten.
Ik was er ondertussen vrij zeker van dat de controleuze met het niet doorslapend kind nog nooit een caravan van dichtbij gezien had en dat ze ongetwijfeld en recent een spoedcursus “caravancontrole” gevolgd had.
Punt nummer vier, of zo ge wilt, bladzijde zes, de lichten. Pinker links, pinker rechts, stoplichten, bladzijde vijf, opnieuw de remlichten en ten slotte het mistlicht. Voor we vertrokken in Le Cassan had ik de lichten nog gecontroleerd, ik wist dat alles naar behoren werkte, alleen, in volle zon is dat een beetje moeilijk om vast te stellen. Waarschijnlijk een examenvraag waarop ze gebuisd was: waar, hoe, in welke omstandigheden en in welke volgorde controleert men de caravanlichten?
We waren bijna een uur verder en de tijd was aangebroken voor het serieuse werk: ik werd verzocht om met de trekwagen en bijhorende (bijhangende) caravan binnen te rijden in de garage alswaar zich bevond een put, rollen voor de remtest en van die platen die trillen. Als ge u verveelt wegens het lange wachten kunt ge daarop gaan staan, dan komt ge net niet klaar maar eigentlijk mag dat niet. Daarop staan bedoel ik. Mijn ontgoocheling was groot, was immens, ze hebben de remmen niet gecontroleerd, ook niet de handrem, en vergeet het, niks geen trilplatenleute. Ze weten begot niet eens hoe je een remtest met een caravan doet! De dame, ge weet wel, van die kleine, is de trap nedergedaald, de garageput in gewapend met een zaklamp en haar dossier, geopend op bladzijde zeven. Een visuele inspectie van de remtrommels was haar opdracht en daar is ze ten volle in geslaagd. Er was een probleemtje met het serienummer dat ze dank zij haar zaklamp terugvond en dit zowel op de linker rem als op de rechter rem. Ge moet weten dat een caravan maar twee wielen heeft en er dus geen sprake kan zijn van remmen vooraan en remmen achteraan, tenzij een caravan met dubbele as maar dat was in de cursus caravankennis een specialisatie waar ze niet voor geslaagd was. Denk ik. Duizendtweehonderdvijftig (1250) kilogram konden de remmen aan, niet meer en niet minder zei de dame me. Ik zei haar nog dat minder zeker mocht maar dat was geen slimme opmerking en de sfeer werd er niet beter op. Dat onze caravan, zoals ik al zei, een Duitse Fendt 510, overal in Europa rondrijdt en ook overal goedgekeurd is met een maximum gewicht van 1600 kg mocht niet helpen. Om haar goede wil te tonen, of was het haar onkunde, heeft ze nog een collega opgebeld en helaas, volgens het serienummer op de remtrommels mocht ons caravan maar 1250 kg wegen want anders geen noodstopmogelijkheden en een gevaar op de openbare weg. Oei, ochgottekes en wat zijn we toch geluksvogels, al 12 jaar lang hebben we met die caravan heel wat steile en minder steile bergpassen gedaan en we zijn nog altijd niet in een ravijn neergestort alswaar we niet meer uit geraakten.
De dame, Gaubert C., ik had haar voornaam moeten vragen, had echter een elegante oplossing, ongetwijfeld ingefluisterd door haar collega: men vraagt aan de invoerder een nieuw identificatie-plaatje waarop een maximaal toegelaten gewicht (PTCA) vermeld staat van 1250 kg. P6260018Dat bevestig je dan i.p.v. het oude plaatje met een PTCA van 1600 kg, je neemt een foto en stuurt die door naar de controle technique.  Weeral een zorg minder, want we zouden de caravan, die ondertussen maximum 1250 kg zou wegen, niet eens meer opnieuw moeten presenteren. Enfin, we hebben in vrede afscheid van elkaar genomen, net niet gezoend (een Vlaming zoent niet zomaar iedereen), wel handjes gedrukt en ik heb haar nog vele goede nachtrusten toegewenst. Trouwens, wat dat zoenen betreft: de Fransen, vooral die van het zuiden, die zoenen aan de lopende band, bij het begin van een dagtaak, na het einde van de werkdag, als ze elkaar tegenkomen op een parking of als ze moeten stoppen voor de péage, altijd maar twee (geen drie) zoenen en soms weten ze of zien ze niet eens wie ze zoenen. Wij Vlamingen, wij zoenen niet, wij geven elkaar een hand, een stevige handdruk en we kijken elkaar recht in de ogen. Als we zoenen dan doen we dat met ons ogen dicht.
Op de terugweg van Rodez zagen we iets voor Rieupeyroux een plaat met aanduiding: “bascule publique”. Geremd, weliswaar heel voorzichtig wegens te zware caravan en te lichte remmen, en die weegbrug opgereden. Resultaat? Na het insteken van twee euro in de automaat kwam daar een briefje uit, 1260 kg weegt dat ding nu, 180 kg minder dan de weegbrug in La Salvetat waar we enkele dagen terug 3 euro voor betaald hadden. Beetje verkeerd geijkt zeker? Ik ga Roger aanraden zijn koeien in La Salvetat te wegen, 180 kg extra vlees is mooi meegenomen.
Laten we nu even samenvatten: mits het aanbrengen van een nieuw identificatieplaatje valt het maximum gewicht van de caravan pardoes zo’n 400 kg naar beneden. Na het herwegen op de weegbrug in Rieupeyroux weegt dezelfde caravan leeg 180 kg minder dan in La Salvetat. . Ola, hier klopt iets niet: het leeggewicht van de caravan is 10 kg hoger dan het nieuwe maximum toegelaten gewicht van 1250 kg.
Wat betekent dat als Geert de caravan reisklaar maakt (de nodige kleren, voortent, gasfles, barbecue, watervoorraad, de nodige drank in de frigo, het scrabble-spel, ...) dat we bij een eventuele controle, bv. in Frankrijk, niet meer verder mogen rijden want veel te veel overladen, wegens een nieuwe PTAC van 1250 kg.
Omdat het me allemaal wat te veel wordt en ook onduidelijk heb ik daarstraks de dienst eens opgebeld en gevraagd naar mevrouw Gaubert C. (C van Caroline?): en ja, ze was akkoord, er is een probleem, dat het niet erg logisch is dat het gewicht leeg hoger ligt dan het gewicht beladen. Ze gaat me terugbellen, nog deze namiddag, ik wacht dus met verder schrijven.
Ze heeft teruggebeld: niks aan te doen, volgens bladzijde acht van haar dossier laten de remmen maar een gewicht toe van 1250 kg. Ten einde raad heb ik zopas de overigens heel vriendelijke invoerder gecontacteerd en omdat die het vrij vertaald “te gek vindt om los te lopen” zal hij zelf die technische controle opbellen en me op de hoogte houden.
P6270004
Voor het geval er mensen zijn die denken dat ik alleen maar met die caravan bezig ben, ik ben nog wat houtblokjes aan het verzamelen tegen volgende winter. En zo manueel wat hout klieven, dat is goed om je frustraties weg te werken!

Les P’tits Bras.

geschreven op 8/06/2014

Bordeaux, 8 juni 2014.
P6070068
Het is 32 graden Celcius, ze spelen om 14 uur en in de volle zon. Het leven van een circusartist kan hard zijn. En als je dan vraagt “waarom doe je het?” Voor het applaus tiens, voor het applaus. Gelukkig was er applaus, was er een talrijk opgekomen publiek met enthousiaste reacties. Daarbij moet je weten dat het die 8ste juni 2014 slechts hun derde optreden was met het nieuwe programma “De geur van zaagsel”, dat geeft zenuwen en zorgt voor extra veel zweet.
Als een altijd aandachtig toeschouwer is er iets dat ik niet begrijp:  de lieftallige Birta maakt een foutje aan de trapeze, oeps, bijna naar beneden gedonderd, en dan moet ze herbeginnen, 32° Celcius en in de volle zon, geen medelijden!  Zie ik daar ook mijn zoon op 8 meter hoogte zwaar klungelen aan zijn koord en helemaal de mist in gaan met zijn “draai-nummer"….  denk je dat die moest herbeginnen? Denk je dat dezelfde strenge circus-regels ook voor hem gelden? Bart, dat is de artistennaam van die zoon van mij, had zo maar eventjes de verkeerde voet in de lus gestrikt. Maanden hebben ze daarvoor geoefend, alle energie in gestoken en laps, reeds op de derde vertoning: het verkeerde voetje. Ware het nu nog een gratis festival, akkoord, maar er moest entrée betaald worden, dan mag je je toch verwachten aan een geslaagde opvoering? Met het goede rechtervoetje? P6070133
Trouwens, wat dat festival betreft, voor “Echappée belles” in Saint Medard en Jalles, dicht bij Bordeaux, niks dan lof! Een mooie locatie, een grasveld en veel bomen met schaduw, een bijna perfecte organisatie, echt lekker eten en vooral de 22 groepen die optraden waren bijna allemaal van hoog niveau. Alhoewel, Jan Willem, Sophie, Raf, Ellie en Birta, dat zijn die van “Les P’tits Bras” (LPB voor de intimi) hadden minder geluk. In plaats van op een grasveld en in de schaduw van de bomen te vertoeven moesten ze spelen op een parkeerterrein, weliswaar een goed onderhouden parkeerterrein waar op het asfalt geen sprietje gras viel te bespeuren. Tja, dat komt ervan, hangen ze de dikke nek uit met een structuur van 8 meter hoog en zijn dan ontgoocheld dat ze niet onder de schaduw van de bomen kunnen spelen. Gloeiend heet was het om 14 uur op die asfalt!
Er moet me nog iets van het hart. In het programmaboekje lees je dat de compagnie “Les P’tits Bras” gestart is met hun nieuw programma: “De geur van zaagsel”. Iemand daar op het festival zaagsel gezien? Misschien iemand zaagsel geroken? Daar sta je dan als fiere vader op de eerste rij … asfalt heb ik geroken en ook veel zweet. Daar gaan ze toch iets moeten aan doen, ge kunt de mensen veel wijsmaken maar er moet toch een begin van waarheid in steken. Tenslotte moogt ge niet vergeten dat men voor het spektakel betaald heeft, ik denk 15 euro voor het ganse WE. Bon, dat is niet duur maar een beetje zaagsel zou toch moeten kunnen? Allée, zo’n zak zaagsel kost hooguit 5 euro. Of dat ze anders hun titel aanpassen, voor mijn part “sojarabiel”, daar moet geen zaagsel bij en een aandachtig lezer heeft ongetwijfeld daarin de voornamen van de artiesten herkend? Ze doen maar, tenslotte was het pas hun derde optreden en is ondergetekende zeer LPB-minded en dus vergevingsgezind.
In het reeds vermeld programmaboekje hebben ze het ook over een intrige die in het verhaal steekt. Ten eerste heb ik van een verhaal weinig gemerkt en ten tweede was ik vooral geïntrigeerd door de voor mij tot nu toe onbekende eigenschappen van mijn zoon. Heeft hij plots van die maniertjes die je vooral terugvindt in de betere homo-bars. Zeer intrigerend, niet dat ik iets tegen die mensen heb maar om dat te moeten vaststellen tussen een talrijk opgekomen publiek … een iets subtieler aankondiging van zijn geaardheid was me dankbaarder geweest. Nu weet ik ook wel dat circusartisten een apart volkje zijn en ben ikzelf ruimdenkend en zeer breed van opvattingen maar toch, het was voor mij een zeer leerrijke voorstelling en ik ga niet nalaten om verdere voorstellingen met extra aandacht te volgen.P6070185
Ok, alle gekheid op een stokje of in dit geval aan een trapeze: ze zijn goed bezig, er is nog wat werk aan de winkel, er moet een verhaallijn in komen en die titel moet meer waarheidsgetrouw zijn maar als ervaringsdeskundige weet ik dat dit in orde komt. Er steekt nu nog wat improvisatie in de voorstelling, af en toe nog iets uitproberen, zien of voelen hoe het publiek reageert, maar tenslotte, waarom doen ze het, waarom werken ze in het overvloedige zweet des aanschijns? Voor het applaus, beste mensen, voor het applaus van een dankbaar en gelukkig publiek. En dat hebben ze bereikt! Goed bezig zijn ze. 

Kamperen zonder caravan.

geschreven op 5/06/2014

Ik zit terug op die ongemakkelijke stoel, de plastiek-gordijnen zijn dicht en, het is een ruwe schatting, 1/4de van de blauwe Chimay is in het mini-glaasje uitgeschonken. Geert leest “De glazen kamer” van Simon Mawer, heel spannend, ik mag haar niet storen. Die gehuurde chalet, nr. 245B op camping “Village du Lac” is nipt bruikbaar, alleen een beetje vuil en de laatste twee dagen geen warm water. Bon, voor twee personen heb je geen kasteelruimte nodig maar trop peu is trop peu en ge moet er niet aan denken je buren uit te nodigen, er zijn welgeteld twee borden (waarvan een gebarsten) en twee kleine glazen aanwezig. Wel beschikken we over een terras, met een tafel en drie stoelen. We konden vanmiddag niet eens scrabbelen aan die tafel, die was gewoon te klein. Voor ons staat het vast, dit is een eenmalige ervaring, misschien komen de caravanpapieren ooit nog te voorschijn en kunnen we weer genieten van ruimte, comfort, netheid en glazen waar een trappist in kan uitgegoten worden. En anders, tja, anders wat? Tijd brengt raad en wijsheid, zelfs voor een 65 plusser, maar in mijn geval moet het dan wel een beetje rap gaan. In ieder geval, ik heb op “Tripadvisor” een vernietigende kritiek over “Camping Village du Lac” geschreven, kan een mens opluchten.
Omdat ik vannacht lag te woelen en te draaien in bed en ik aan schaapje nr.369 nog niet in slaap was ben ik terug opgestaan.  Ik kon niet slapen omdat ik me afvroeg of het wel echt nodig is om die caravan door de Franse administratieve heksenketel te draaien? Na het nodige googelen blijkt dat je perfect met een auto met Franse nummerplaat waar een caravan met Belgische nummerplaat aanhangt moogt rijden. OK, dat is goed nieuws, maar omdat we geen domicilie-adres hebben in België moet iemand die caravan op zijn naam nemen. Daar dienen ons kinderen voor, die moeten hun moeder en hun vader graag zien en ik denk dat we bij lottrekking zullen bepalen wie de gelukkige eigenaar van onze caravan wordt, zij het alleen op papier. OK, met wat geduld en misschien wat geluk kan de Préfecture, de Veritas en de Dreal letterlijk en figuurlijk de pot op, ze verdienen niet beter.
Erg dringend is het allemaal niet. We mogen de caravan van Luk en Veerle gebruiken om in september de mountain-bike exploten van zoon Bart te volgen in Zwitserland en tussendoor moeten we thuis blijven want er komt veel volk. 
Al bij al hebben we toch een leuk en afwisselend leven.  Anne-Leen die graag danst en als er een optreden is zitten we op de eerste rij, Jan Willem die circusartist is en als ze ergens optreden zitten we eveneens op de eerste rij, Pieter die brandweerman is en als er een brand is zitten we ook .......... liefst op de achterste rij, Bart gaat een serieuse en best lastige mountainbike wedstrijd meedoen in Zwitserland en weeral is ons een tribuneplaats verzekerd. En Wim, Wim zorgt dat er af en toe wat rust is in ons bestaan, waarvoor dank. Dat zijn allemaal ons kinderen en dat we er fier op zijn!!!
Geef toe, ons 60-plus leven is redelijk gevuld en voldoende boeiend om het nog enkele jaren vol te houden. 

Caravan.

geschreven op 4/06/2014

Ik drink een blauwe Chimay uit een veel te klein glas, op een ongemakkelijke stoel en met belachelijke plastieken gordijnen voor het venster. Nee, we zitten niet in huisje weltevree, we ziten op een camping aan de rand van Bordeaux waar we genieten van een éénmalige “chalet” ervaring! Les Petits Bras komen hier optreden en daar zijn we graag bij.
De caravan staat thuis, in Le Cassan, en zal, vrezen we, daar nog lang blijven staan. Na vijf jaar probleemloos rondreizen met de caravan kregen we, door toevallige omstandigheden, van de verzekeringsmaatschappij te horen dat ons mobiel huisje eigenlijk niet verzekerd was, dat we voor een caravan boven de 750 kg een Franse grijze kaart (carte grise) moeten hebben met een aparte nummerplaat. Ondertusen hebben we wel al vijf jaar de verzekering betaald voor de caravan maar soit, een bank is nu eenmaal geen liefdadigheidsinstelling.
Braaf en welopgevoed als we zijn hebben we de nodige papieren ingevuld en opgestuurd naar de préfecture in Rodez, afdeling “carte grise”. Mooi zo, na enkele dagen kregen we antwoord: het gelijkvormigheidsattest was Belgisch en voldeed niet aan de Franse normen. Geen probleem, via de Franse invoerder van Fendt-caravans in Strasbourg en na het betalen van 230 euro kregen we een nieuw gelijkvormigheidsattest toegestuurd. De sfeer in huisje weltevree was terug optimaal, we moesten alleen nog effe dat attest opsturen naar de “DREAL” . De Dreal, beste mensen, is een dienst die nakijkt of alles dat ingevoerd wordt in Frankrijk en op twee of vier wielen staat, wel voldoet aan de wettelijke normen, kleine lettertjes inbegrepen! Nog geen drie dagen later een antwoord dat we toch eens moesten langsgaan bij “Veritas"i in Rodez om de gasleidingen te laten kontroleren, een gasontploffing is snel gebeurd en dat valt best te vermijden, boem!
Als het lezen begint tegen te steken dan moet ge de computer maar opzij leggen, ik heb daar alle begrip voor. Ikzelf doe verder, het moet me van het hart en mijn pint is nog niet leeg. Voordeel van zo’n te klein glas is dat die blauwe Chimay precies meer inhoud heeft.
Bon, in Rodez hebben ze de gasleidingen gecontroleerd, geen snuifje gas viel te bespeuren, alles dik in orde, dik dicht dus. Alleen zouden ze het appreciëren als we de ontspanner van de gasfles efkes wilden aanpassen aan de Franse normen en dat dan ook wilden laten zien.
Een ontspanner gekocht in een kampeerwinkel, een nieuwe afspraak gemaakt en terug naar Rodez gereden, 110 km op en af. De controleur, een beédigd gasspecialist was uitermate tevreden, opnieuw geen enkel gaslekje, caravanveiligheid ten top. Maar, enfin, niet dat het erg was, maar zouden we er een probleem mee hebben om de leiding tussen de fles en de ontspanner te vervangen? Had Geert me niet tegengehouden, dan had ik dat controleurke in de caravan opgesloten, de gasfles opengedraaid en BOEM ...!!! Ik vermoed dat het controleurke in kwestie onraad rook, gas in dit geval, want het volstond dat we een foto doormailden van de nieuwe verbinding en dan zou hij het attest opsturen, het was niet meer nodig om nog eens naar Rodez te rijden.
Pas op, nog altijd beste mensen, het verslag is maar halfweg en het wordt er alleen maar leuker op, althans voor de lezer.
Het attest van de “Veritas” hebben we doorgestuurd naar de “Dreal” die ons enkele dagen daarna opbelde dat zij de paperassen naar de Préfecture in Rodez gestuurd hadden, van een perfecte service gesproken. In huisje weltevree, voor de kenners ook L’Yserttout genoemd werd op twee oren geslapen en als we uitgeslapen waren zijn we met de caravan, illegaal weliswaar, naar Die gereden om er 14 dagen te koken voor “les Petits Bras”. Beetje vermoeiend, althans voor Geert, maar wel leuke tijden, maar dat is een ander verhaal, eerst de caravan-miserie afwerken.
Thuisgekomen lag er een brief klaar, van de ondertussen jullie welbekende Dreal: dat ze nog het gewicht van de caravan wilden weten en ook het orginele Belgische gelijkvormigheidsattest wilden hebben en of ik dat wilde opsturen waarna ze zo vriendelijk zouden zijn om voor ons een afspraak te maken bij de “controle technique” in Onet le Chateau om de remmen en de lichten en waarschijnlijk ook mijn stoelgang te controleren. 
Dat wegen van de caravan, dat is geen probleem, bijna iedere gemeente heeft een “bascule publique” , je zet daar je caravan op, steekt drie euro in de automaat en er rolt een papiertje uit met het gewicht (1420 kg in ons geval). Alleen, als daar nu een caravan op staat of een remorque of twee Belgische trekpaarden, geen kat die dat kan kontroleren! Dat opsturen van het origineel Belgisch gelijkvormigheidsattest lag iets moeilijker want dat bevond zich ondertussen in de Préfecture van Rodez, zijnde de hoofdstad van de Aveyron, openingsuren van 8u30 tot 12u. De maandagmorgen gebeld naar de préfecture en gevraagd om verbonden te worden met de dienst van de “carte grise”. Dat gaat ge nu niet geloven, maar het is echt waar, die dienst neemt op maandag, dinsdag en woensdag de telefoon niet op! De overigens heel vriendelijke dame aan de telefoon stelde voor om zelf die papieren op te halen en of het ver rijden was? Maar nee, ik rij graag met de auto en ik ben gepensioneerd, dus tijd zat. Om 10u15 stond ik aan de balie van de dienst Carte Grise. Oeps, probleem, catastrophe, de papieren, de documenten, die eindeloze paperassenwinkel is weg, Het is klote, het is ongelooflijk klote maar ze zijn onvindbaar, foetsie! Verdwenen tussen de “Veritas”, de “Dreal” en de préfecture!
Zonder papieren geen grijze kaart, zonder grijze kaart geen verzekering, zonder verzekering geen caravanreizen. De blauwe Chimay is leeg, mijn gat doet zeer van die ongemakkelijke stoel en Geert zegt dat het bedtijd is.
Iemand geïnteresseerd in een caravan? Voor een prijsje? Kan dienen als kippenhok, of konijnenkot, maar dan moet je er wel gras in zaaien. En pas op, het is niet zomaar een caravan, het is een Fendt 510 met het correcte slangetje tussen de ontspanner en de gasfles.

Peru, samenvatting.

geschreven op 4/11/2013

Enkele hoogtepunten, althans voor mij:
PA110059 PA110061
P9250362 P9250364
P9240316 P9240314
PA100014 PA100012 PA100037
a P9240349 P9230283 P9230284
P9290471


In volgorde van de foto’s zag je:

De zoutmijnen in Moray,

De overdekte markt in Arequipa

De Inca-ruïnes in Olantaytambo

Het etentje in de Zig-Zag.

Het collectivo-busje op de Colca Canyon.

In Puno, de “ganzenpas"-optocht.

En eigentlijk waren het vijf weken lang hoogtepunten, voor herhaling vatbaar!

De statistieken:

Totaal aantal uren vliegtuig: 28 u
Totaal aantal uren bus: 54 u
Totaal aantal uren trein: 3u20
Totaal aantal uren collectivo:  22 u
Totaal aantal uren boot: 14 u
Totaal aantal uren taxi: 11 u
Aantal hotels: 16, (aantal nachten goed geslapen: iets minder).
Aantal uren te voet gestapt: veel, heel veel, vast en zeker honderd uur of zelfs meer!! (105?)

Kostprijs per dag (voor ons twee), vliegtuigreis niet meegerekend: 115 euro, maar daar zitten ook bv. alle cadeaus bij.  Als ge “basic” gaat logeren (bv. met gedeelde badkamer), als ge kiest voor de lokale restaurants van 4 à 5 euro en als ge de cadeaus voor het thuisfront laat vallen moet ge kunnen rondkomen met zo’n 30 euro per dag per persoon.  Ge zoudt natuurlijk ook nog alle verplaatsingen naar en entrees van de bezienswaardigheden kunnen laten vallen maar dan kunt ge beter thuisblijven.

Reis Peru, wacht af …

geschreven op 22/10/2013

Al die dagelijkse verslagen van ons Peru-reis zijn eindeloos lang en er nu foto’s bijplaatsen, dat zijn vijgen na Pasen. Ik ben bezig een overzicht te maken met foto’s op “Pages”, een tekstverwerker van Apple. Als dat klaar zal zijn wordt “De Reis” openbaar gemaakt maar ik weet nog niet hoe en ik reken daarvoor op veel tijd, minstens enkele weken. Probleem is dat na enkele weken niemand nog geïnteresseerd zal zijn ...! Misschien dat een enkele Peru-reizigers er enig nut zal inzien en anders zal het dienen om ons later te herinneren aan een super mooie reis.

Dat was het.

geschreven op 16/10/2013

PA100016
De vijf weken zitten er bijna op. Straks nemen we een taxi want van bij de ouders van Soledad naar de luchthaven is met het openbaar vervoer en al ons bagage niet te doen. We moeten hier ten laatste om 15u vertrekken en ons vliegtuig stijgt pas op om 19u. Ik denk dat dit het vervelendste deel van ons reis wordt, 2u wachten in de luchthaven van Lima, 4 uur wachten in de luchthaven van Madrid, tussendoor 12uur vliegen, dan nog naar Toulouse, niet direct om naar uit te kijken. Maar goed, we kunnen terugkijken op een geslaagde Peru reis. Behalve een beetje turista en een avond hoofdpijn hebben we nergens problemen gehad, geen enkele keer een gevoel van onveiligheid gehad, ook niet op de talrijke verplaatsingen en nu we de eindafrekening kunnen maken zitten we onder de kostprijs van een groepsreis. Ik heb het al geschreven, Geert heeft alles tot in detail bijgehouden. Terug in Le Cassan leggen we mijn schrijfsels en Geert haar reisverslag samen, we plakken er een paar foto’s bij en ge krijgt een volledig en naar we denken, origineel reisverslag. Om te eindigen: bedankt Bart, Pieter, Wim, Jan Willem, Anne-Leen, Vanessa, Alexander, Maud, Wendy, Hilke (in willekeurige volgorde) en de vele vrienden die dank zij hun bijdrage onze reis financieel minder pijnlijk maakten. 

Lima.

geschreven op 16/10/2013

Voorlaatste dag Peru, morgen 12 uur vliegen tot Madrid, 4 uur wachten in de lichthaven en nog anderhalf uur tot Toulouse waar Karel en Marleen ons opwachten.
Zoveel goesting om nog een paar dagen in Lima te verblijven had ik niet, niet omdat ik zo rap mogelijk naar Le Cassan wilde maar grote steden trekken mij nu eenmaal niet aan. Lima telt een goeie 10.000.000 inwoners, het is dus een heel, heel grote stad. Na het ontbijt zijn we met Soledad de stad ingetrokken en ik moet zeggen, ze kent Lima, ze weet er veel over te vertellen en ik ga mijn vooroordelen over grote steden toch eens moeten herzien. We hebben wandelen gecombineerd met een rit met een collectievo naar het hoogste punt van Lima en dan pas zie je hoe enorm groot die stad is. Om je per auto van de ene kant naar de andere kant te verplaatsen moet je rekenen op drie uur. Doe je dat met de Metropolitano, een bus die over een eigen bedding beschikt dan kunt ge die tijd halveren. Er is een belangrijk verschil met stroken voorbehouden voor bussen in Brussel: hier mogen geen fietsers gebruik maken van die busbanen, alleen het openbaar vervoer en daarmee basta. Er is ook geen gedoe met ticketten en zones en allerlei soorten tarieven, je stapt op, je houdt je kaart voor een elektronisch oog en er gaat 1 sol vanaf ongeacht de afstand en of je al dan niet gepensioneerd bent of oorlogsinvalide of student of weet ik veel, iedereen gelijk. Als ik het goed voorheb zijn een tiental uitverkoren chauffeurs van De Lijn enkele weken terug in Lima geweest, hopelijk hebben ze goed opgelet want Leuvense toestanden waar de bussen soms een komplete stad blokkeren heb ik hier niet meegemaakt. Pas op, ik heb het enkel over de officiële stadsbussen, niet over de talloze collectivo’s en privé bussen. 

Aquas Calientes, na de M.P.

geschreven op 15/10/2013

Deze namiddag heb ik mijn laatste steile wandeling gedaan, ik zweer het! Hier in Aquas Calientes zijn er alleen souvenirshops, hotels en restaurants, alles is gericht op toerisme, op de bezoekers van de Macchu Pichu. Behalve de warmwaterbronnen, Geert had daarover gelezen en wist me te overtuigen, zo’n heet bad dat lichtjes naar zwavel stonk zou ons vermoeide ledematen, met nadruk op onderste ledematen, deugd doen. We volgden de pijlen richting de bronnen, altijd maar hoger en hoger, altijd maar verder en verder. Bijna een uur hebben we tussen Peruvianen en enkele toeristen in het warme water bekomen van de zoveelste klimtocht. Het was verboden te zwemmen in die baden en als ge iets wilde drinken moest ge zwaaien richting bar, een ober bracht je dan je drankje. Je kon een zwembroek of badpak huren maar zo te zien bij collega-warmwatergenieters kende niet iedereen zijn juiste maat, de een had iets te spannend aan terwijl de ander laat ons zeggen ruim in de kleren zat. Een had gewoon zijn jeans nog aan, een eerder gezette dame had een soort slaapkleed over haar ondergoed aangetrokken, een moeder zat op het trapje haar kleine de borst te geven, een hoogblonde toeriste (Zweden?) had een piepkleine bikini aan, enfin, er was voor elk wat wils. Goed trouwens dat die moeder op dat trapje zat anders was die kleine verdronken. Goed ook dat het water nogal troebel was want een nat slaapkleed dat aan je vel plakt, tja ... geen commentaar. Geert had in al haar voorzienigheid ons zwemgerief bij, mee vanuit het verre Cassan.
Met de laatste trein zijn we teruggekeerd naar ons hotel in Ollantaytambo, glaasje wijn, goed geslapen, zelfde pover ontbijt en dan moet ik even nadenken want feitelijk zitten we al in Lima, dus werk ik met flashbacks, niet simpel. Wie denkt dat we op iedere verplaatsing al ons bagage (5 stuks) meesleurden heeft het mis voor. Het grootste deel (3 stuks) hadden we in Cusco gelaten, in Hostal Frankenstein, een rugzak bleef in Ollantaytambo en om de laatste rugzak zo licht mogelijk te maken voor het bezoek aan de M.P. was een deel van de inhoud in Aquas Calientes gelaten, in de Cusi-Backpacker.
Ik weet het terug, na dat minder goed ontbijt zijn we met een collectivo naar Pisac gereden omdat daar een gekende grote zondagsmarkt is. Een paar kleinigheden hebben we daar gekocht, echt niet veel want we hebben geen plaats meer vrij. Die extra draagtas die we gekocht hebben zit ook al vol dus gedaan met aankopen doen. Van Pisac ging het naar Cusco, Hostal Frankenstein, om ons bagage te recuperen en een keer te overnachten om de maandag met Peruvian Airlines naar Lima te vliegen. De Boeing 737 had 4 uur vertraging dus zijn we terug naar Cusco centrum gegaan, een terrasje gedaan en toch nog een kleinigheid gekocht (we kunnen het echt niet laten) om dan te voet terug te wandelen tot aan de luchthaven, anderhalf uur stappen, voor opabus tegenwoordig een fluitje van een cent.
Als een vliegtuig drie kwartier met draaiende motoren ergens opzij van de startbaan blijft staan en als datzelfde vliegtuig al vier uur vertraging had, dan mag je toch veronderstellen dat die Boeing 737 een technisch probleempje heeft of had? We zijn veilig geland in Lima maar wel 5 uur later dan voorzien en dat terwijl Geert beloofd had te koken voor de ouders van Soledad. Geert had nog een uur tijd voordat de ouders en dochter thuiskwamen dus is het spaghetti geworden.

De Macchuuuuu Pichuuuuuu !!!

geschreven op 14/10/2013

Met Inca-Rail sporen we van Ollantaytambo naar Aquas Calientes waar we logeren in het Cusi-Backpacker Hostal. De treinreis van anderhalf uur was boeiend, de wagons hebben ook ramen in het dak zodat we ten volle konden genieten van een prachtig berglandschap. In het hotel een tegenvaller, in plaats van een kamer met dubbel bed kregen we een kamer met een stapelbed. De Cusi-Backpacker verliest al zijn punten op Tripadviser! De volgende morgen stonden we rond 8 uur braaf aan te schuiven voor de bus naar de Macchu Pichu. Er waren ook toeristen die om halfvijf opgestaan waren om de eerste bus naar de Macchu-dinges te nemen en aldus de zonsopgang te bewonderen. Het regende pijpenstelen om 5 uur die zaterdagochtend 12 oktober en het klaarde op rond 8 uur, de Goddelijke Voorzienigheid nietwaar.
De busrit met 22 haarspeldbochten was vrij pittig, er rijden tientallen identieke bussen steeds maar op en af met bezoekers en de chauffeurs kennen die rit van 20 min. ongetwijfeld met hun ogen toe, die indruk hadden we toch. Het waren allemaal Mercedesbussen met terreinbanden, dat schuift minder op modderige wegen. Sorry als ik weer over bussen bezig ben, beroepsafwijking weet je wel.
Aan de ingang van de M.P. hangt een groot bord, in meerdere talen: geen drank binnenbrengen, je boterhammen thuislaten, geen wandelstokken tenzij voor ouderen en gehandicapten, en nog een paar dingen die ik vergeten ben. Ben ik met mijn 66 jaar bij de ouderen? Mag ik een wandelstok gebruiken? Zie je, sommige zaken stemmen me wrevelig maar daar kan ik niks aan doen, dat komt door mijn opvoeding.
Als je de volledige site onder je ziet liggen, dan wordt je daar wel even stil van. Fantaseer er de rieten daken bij en je ziet het Inca-dorp zo voor je ogen. We hebben er vier uur rondgewandeld en af en toe wat uitleg van een gids meegepikt, eigenlijk zijn we redelijk onopvallend een Franstalige gids blijven volgen. In de boeken lees je dat het nooit heel druk is wegens de grote oppervlakte van de site en ook omdat het aantal bezoekers beperkt wordt. Daar heb ik zo mijn bedenkingen bij, het was drummen op veel plaatsen, het was soms zo druk dat we onze Franstalige gids uit het oog verloren. Maar goed, de Macchu Pichu moet op het programma staan, zeker weten, maar of het nu de absolute numero uno van Peru is? Ik weet het niet, ik ga er nu niet op antwoorden, als onze reis voorbij is maak ik een definitieve top drie. 

Ollantaytambo 2.

geschreven op 13/10/2013

We hebben een lekker donker bier leren kennen, Cusquena negra, niet direct voor op restaurant maar als terrasbiertje best lekker. Bij ons is een pint 25 of 33cl., niet hier. We durven we al eens een grote fles vragen voor ons twee (1,1 liter), voor mezelf en alleen als ik grote dorst heb mag een medium fles (0,6 liter) of in noodgevallen een kleine pint maar daar moet ik de inhoud nog eens van nakijken.
Het ontbijt deze morgen in Hostal Chaskawasi stelde niet veel voor: tas koffie, paar broodjes en konfituur uit een plakkerige pot, geen servetten, enfin, zelfs voor een goedkope hostal moet dat beter kunnen. Dat kost haar een punt op mijn Tripadviser-commentaar. Voor de rest was het een geslaagde dag. Eerst met een combinatie collectivo en taxi naar weeral een indrukwekkend bouwwerk van de Inca’s in Moray geweest en daarna nog een 15 km verder via een aardewegje en een vreselijk rammelende taxi naar de zoutmijnen in Salinas Maras. (tik salinas maras moray in op google) Dat was een aanrader van Soledad haar moeder en ze had groot gelijk! Op een hoogte van ongeveer 3000 meter zijn er 4000 zoutbekkens langs de steile berghelling uitgegraven door de Inka’s. Gemiddeld schat ik ze op 4 x 4 meter en je kunt er zo maar tussen wandelen. geen wachters die je terugfluiten. Af en toe is wat evenwichtsgevoel nodig want de richels tussen de bekkens zijn vergelijkbaar met een evenwichtsbalk uit de turnlessen. Het zoute water komt uit de grond, verdampt door de zon en het zout blijft over. Dat wordt dan door pezige mannen in zakken van 60 kg. naar boven gedragen en ondertussen durfden ze nog eens zwaaien naar de toeristen. Dat was naar ons want er waren geen toeristen! Onder ons twee zijn we tussen de zoutpannen door naar de andere kant gelopen om via een klein wegje steil naar beneden uit te komen op de hoofdbaan naar Ollantaytambo. Efkens wachten op een collectivo ( er kunnen er altijd wel een paar bij...) en voor 3 sol waren we terug op ons hotel. Die collectivo’s dat is toch een prachtig systeem, spotgoedkoop, je moet nooit lang wachten en er is altijd plaats. Voor geen te lange afstanden ons definitief geprefereerd vervoermiddel.
Mijn huidige top drie, in willekeurige volgorde: het klooster in Arequipa, de zoutmijnen in Moray en de vestingen in Ollantaytambo. Morgen komt de Macchu Pichu eraan, zou moeten alles overtreffen. Afwachten, in prijs overtreft het in ieder geval alles!
Ik ga er een top vier van maken: het Incamuseum in Cusco, maar dan wel het privé museum.

Ollantaytambo.

geschreven op 11/10/2013

Als we op een bus zaten viel het ons dikwijls op dat de meeste toeristen zaten te slapen, ook als we een overzet met de boot naar een eiland namen lieten ze zich op de golven van het Titicacameer in slaap wiegen. De verklaring is vrij simpel. De klassieke reisduur voor zuid-Peru is 3 weken, wie er langer over doet behoort tot de uitzonderingen en wij met ons vijf weken behoren zeker tot die uitzonderingen. Dikwijls staat dan ook nog de zoutvlakte in Bolivie op het programma en hebben ze ook te weinig tijd om te wennen aan de hoogte. Geloof me, we hebben redelijk wat menselijke wrakken gezien en daar was vooral jeugd bij. Oudere mensen, zoals wij, zijn verstandiger!
Ok, we zijn onderweg naar de Macchu Pichu en omdat wij tijd hebben doen we daar drie dagen over en overnachten we in Ollantaytambo. De meeste georganiseerde reizen rijden door het dorp richting Macchu Pichu of terug richting Cusco en houden hoogstens een korte stop. Ze hebben ongelijk, als voorbereiding op de Macchu Pichu hebben we hier Inca-vestingen bezocht, eerder beklommen, het was in-druk-wek-kend! Een paar keer heb ik in Geert haar voetsporen mijn hoogtevrees moeten overwinnen maar het loonde de moeite. We logeren hier in een sympathiek klein hotel, de vlotte, jonge en vrij knappe uitbaatster heeft goeie wijn, 6 sol voor een glas (alhoewel, veel kleine centjes ...), ik wil niet in herhaling vallen, maar het leven is mooi, zo mooi dat ik nog een tweede glas wijn ga drinken en stoppen met mijn verslag. Tot morgen, als het God belieft. Of toch nog iets, nu ik toch aan God denk. Als we in de collectivo zaten van Cusco naar Ollantaytambo maakte de persoon naast mij regelmatig een kruisteken. Het minibusje was niet overladen, de chauffeur reed verstandig dus waarom dat kruisteken vroeg ik aan de buurman? De jongeman was op weg naar familie en nam regelmatig de collectivo door de bergen naar Ollantaytambo. Dat kruisteken was een gewoonte geworden want veel busjes zijn overladen en veel chauffeurs zijn overmoedig, vooral in het voorbijsteken in blinde bochten. Allez, nog eens tot morgen, als het God belieft.

Veel kleine centjes maken een grote euro.

geschreven op 10/10/2013

We waren aan het wandelen richting centrum. Het fototoestel steekt altijd in mijn rechterbroekzak, klaar voor gebruik. Blijkbaar moet de lus of het koordje of hoe noem je dat, zichtbaar geweest zijn want plots voelde ik iets verdwijnen uit mijn broekzak. Een jongeman wandelde ons rustig voorbij, zich duidelijk van geen kwaad bewust. Omdat er geen twijfel mogelijk was heb ik hem bij zijn mouw gegrepen en het fototoestel gewoon terug uit zijn handen genomen. Allez, een beetje gauwdief loopt toch razendsnel weg, wel wetend dat die ouwe hem toch niet kan volgen? Die jongen stond er echt beduusd bij te kijken, je zou er kompassie mee gekregen hebben. Had ik wat Spaans gesproken dan had ik hem aangeraden eerst nog wat te oefenen om een minder belachelijk figuur te slaan.
Cusco is een heel mooie stad, leuk om door de straten en straatjes te wandelen, aangenaam om op een bank te zitten en “mensen te kijken”. Jammer genoeg is er een minpunt, een erg storend minpunt, je wordt voortdurend lastiggevallen door verkopers die allemaal dezelfde prullen verkopen, het houdt gewoon niet op! En aan bijna elk restaurant staat een ober buiten die je de menukaart onder de neus duwt. Arequipa krijgt ons voorkeur en komt op de eerste plaats.
Terwijl ik toch bezig ben, er is nog een minpunt, bijna een racistisch minpunt: als toerist betaal je dikwijls het tienvoudige van wat een Peruviaan betaalt. Ingang museum voor de Peruviaan: 10 sol, voor ons 80 sol. Toegang warmwaterbronnen voor hen 1 sol, wij betalen 10 sol. Trein naar de Macchu Pichu wij 105 $, zij 10 (tien) sol, het vliegtuig Cusco - Lima idem, enz ... enz .... We zouden dat ook eens moeten toepassen als zij naar Frankrijk of België komen, de toeristenprijs maal tien doen! Een simpel De Lijn ticket, oeps, 25 euro!
We hebben vandaag ons ticket voor de Macchu Pichu in orde gebracht. Schandalig duur, daar is iedereen mee akkoord. Als je de trein, de Peru-rail per kilometer berekent is dat de duurste van de wereld. Totale prijs per persoon, 193 US dollar! En pas op, dat is de goedkoopste formule voor toeristen! Omdat we de bussen beu zijn, zelfs de VIP bussen, hebben we ons vliegtuigticket Cusco - Lima ook gekocht: 135 US dollar per persoon, ook geen kattepis. Niks aan te doen, we komen boven ons vooropgesteld budget. Het feit dat we sedert Geert haar turista de goedkope lokale restaurants vermijden speelt natuurlijk ook niet in ons financieel voordeel. De vele collectivo’s die we nemen zijn wel supergoedkoop, maar ge weet: vele centjes .... Geert houdt trouwens alles nauwkeurig bij. Op het einde van de reis krijg je een kompleet overzicht: gemiddelde kostprijs per dag, totaal aantal uren bus, uren collectivo, uren taxi, zelfs de uren dat opabus te voet gestapt heeft.

Cusco.

geschreven op 8/10/2013

Het is een twijfelgeval, is Arequipa nu de aangenaamste stad van Peru of wordt het Cusco? Wat geen twijfelgeval meer is, we hebben genoeg van de bussen. Zelfs met een luxebus is 11uur een hele tijd. Tussen Puno en Cusco passeerden we het mooiste landschap van onze reis en op de bus viel ook wat te beleven maar genoeg is genoeg! Indachtig Geert haar turista nemen we geen risico’s meer op culinair vlak, anders hadden we op de bus lamsribbetjes met gebakken patatjes gegeten. Er stapten rond de middag twee vrouwen op de bus, een oudere dame (de moeder?) met een grote zak op haar rug en een jonge dame (de dochter?). Waar het koffiemachien in de bus staat werd de zak opengeknoopt, de moeder stroopte haar mouwen op en haalde een redelijk groot slagersmes boven. Omdat we niks wilden missen veranderden Geert en ik onze zetel van slaapstand naar uitkijkstand en eerlijk waar, uit die stoffen zak kwam een geur die ons deed watertanden. De dochter nam de bestellingen op, eerst van de locals, dan van een paar aarzelende toeristen en tenslotte van bijna de hele bus. Tussen haakjes, die bus was een dertienmeter geval met een beneden - en bovenverdieping, er zat dus best wat volk op. De hongerigen werden gespijsd middels een plastiekzak waarin zich bevonden 3 aardappelen in de pel en een stuk van het lam. En pas op, alles werd warm opgediend. Er werd met de vingers gegeten, geen probleem, nadat iedereen een voldane boer had gelaten deed de dochter terug haar ronde. Elk kreeg twee velletjes van een rol WC-papier! Geert had respect voor de twee dames. Je moet het maar doen: de juiste tijd van doorkomst van de bus inschatten en een menu bereiden voor pakweg 50 man! De volgende keer laat ik me ook bedienen, Geert mag alleen de zak chips, de banaan en de appel opeten.
We logeren in Hostal Royal Frankenstein en laat het ons zacht uitdrukken, het is een bijzondere accommodatie! De eigenaar is een Duitser die perfect Engels spreekt en zeer, zeer behulpzaam is. De inrichting heeft iets van een doolhof, we wilden een “room with a view” en die zijn er alleen op de tweede verdieping. Je verwacht een trap naar eerste verdiep en zo verder, hier niet. Via een draaitrap in smeedwerk bereik je de eerste verdieping waar je terecht komt in een ruimte met veel planten, een aquarium met drie piranha’s en twee zetels. Een tweede trap met zeven treden leidt naar een buitenruimte met zicht op Cusco. Via een derde trap, ook zeven treden en ook in metaal maar minder kunstig smeedwerk ga je weer naar binnen om je kamer te vinden. De kamer is redelijk basic maar we hebben het nodige. Alleen de douchekop vertrouw ik niet. Het water wordt met een elektrische weerstand in de douchekop verwarmd en ik heb altijd geleerd dat elektriciteit en water niet samengaan en dat je best isolerende handschoenen en- of schoenen draagt. ik zie me al staan met mijn botten aan in de douche. Er hangt ook een nota dat je best niet langer onder de douche staat dan 15 min. omdat dan de zekering springt! Ik ga me een paar dagen aan de lavabo wassen, maar daar is alleen koud water. Ik ga me een paar dagen niet wassen. We maken hier meer mee dan de verwende toerist in zijn vijfsterrenhotel en dat voor 18 euro per nacht, dan ga je toch niet klagen zeker?
Wat die cultuurbarbaar betreft: de kathedraal, de jezuïetenkerk, het incamuseum en een weeflokaal annex museum ter bevordering van de oorspronkelijke inca-weefkunst, allemaal vandaag bezocht! Het was goed om eerst de kerken te bezoeken en omver te vallen van de ongelooflijke pracht en praal, allemaal goud en zilver, nog nooit gezien. Daarna zijn we naar het Inca-museum gegaan. Zeer confronterend om te zien vanwaar al dat goud en zilver vandaan kwam.  De Spanjaarden, met steun en aanmoediging van de kerk, hebben grondig werk geleverd om de totale Incacultuur uit te roeien en alles te stelen of te vernielen wat waarde had. Er stonden een paar beelden met alleen maar de romp en daarboven de laconieke opmerking: het hoofd bevindt zich in Spanje.
Toen we wat verpoosden op de trappen van de kathedraal werd een belangrijke heilige verhuisd van de een kerk naar een andere kerk. Enfin, dat dachten we, blijkt dat er een of andere oorlog herdacht werd die waarschijnlijk dank zij die heilige gewonnen werd. Die heilige, uitgedost in zijn zondagse kleren werd gedragen door 10 man die een tiental passen vooruit deden en dan 4 achteruit, een soort processie van Echternach. Achter het beeld liepen 4 mannen met een tafel en af en toe werd de heilige op die tafel gezet en konden de dragers efkens uitrusten. Die tafeldragers zetten geen 4 passen achteruit en dat gaf problemen, zoals in druk verkeer, het is genoeg dat er een paar auto’s vertragen en je hebt een file. Omdat er maar geen einde kwam aan de stoet volgers, de ene groep al kleurrijker dan de andere en allemaal dansend op maat van de begeleidende fanfares, de een al valser spelend dan de andere, zijn Geert en ik verder gewandeld. Misschien hebben we een volle aflaat laten liggen, we zullen het nooit weten, maar in Cusco is zoveel moois te zien zodat we ons zeker in het hiernamaals zullen kunnen verantwoorden. 

Copacabana 2

geschreven op 7/10/2013

Vervolg eilandbezoek.
Van de aanlegsteiger tot aan het dorp waren er ongeveer 500 ongelijke trappen. We hebben er een uur over gedaan, regelmatig gerust en genoten van de vergezichten. Boven, op het hoogste punt van “isla del sol” hebben we mekaar tevreden aangekeken, dat hadden die twee zestigplussers toch maar weer gelapt. De raad van de hoteleigenaar, zeg maar Martin indachtig zijn we afgedaald via de linkerkant van het eiland. Het was niet echt naar beneden, we volgden een geitenpad dat heel lichtjes afdaalde, een soort vals plat maar dan omgekeerd. Behalve een paar ezels en enkele schapen zijn we geen levende ziel tegengekomen. Martin had halfweg een vissersdorpje aangestipt maar daarvoor moesten we een stuk steil afdalen om daarna weer ons oorspronkelijk pad te bereiken. We hebben getwijfeld, zijn even blijven treuzelen om dan toch maar onze weg te vervolgen. Zestig-plussers, weet je wel! Terug aan het haventje een paar uur op de boot gewacht, en blablabla ... 2 uur varen, avondeten, bedtijd. 

Copacabana 1

geschreven op 6/10/2013

Vrijdag, 4 oktober, we zijn om 17 u van de bus gestapt in Copacabana en het was precies een beetje thuiskomen. Ons hotel was gereserveerd, Hostal Cupula, waar we hoopten een kamer te krijgen met zicht op het meer. Omdat het hotel wat op de hoogte ligt, al was het maar twee straten klimmen van de bushalte, en omdat ons bagage ondertussen aangegroeid is tot vijf stuks stonden we redelijk uitgeput aan de receptie van Hostal Cupula. Geen Maes terug te vinden, geen De Smet op de reservatielijst, er was duidelijk iets misgelopen en alle kamers waren volzet. De baas is erbij gekomen, heeft het probleem begripvol en van alle kanten bekeken en deed tenslotte een voorstel: of we akkoord waren een “suite” te nemen? Opleg betalen hoefde niet, we kregen de suite aan de prijs van een gewone kamer (26 €).  We zijn geen moeilijke mensen, een beetje extra luxe kan nooit geen kwaad, dus waren we akkoord.
Bon, geniet even mee. Geert heeft zopas de open haard aangestoken, we hebben een groot raam met zicht op het meer, er is een keuken voor als Geert onbedwingbare kookneigingen heeft, een badkamer met inloopdouche (jawel Veerle), we hebben een voortuintje met hangmatten en eindelijk een donsdeken in plaats van de zware dekens in vorige hotels. Enig nadeel, Wifi trekt op niks maar dat zijn we ondertussen al gewoon. Ik zou kunnen verder werken naast de receptie maar dan moet ik trappen doen want ons suite is een apart gebouwtje dat hoger ligt dan het hotel zelf.
Ik zit eigenlijk meer buiten te kijken naar een prachtige zonsondergang boven het meer dan naar het computerscherm, zo gaat het helemaal niet vooruit. Gisteren, dus zaterdag zijn we eerst naar de autowijding gaan kijken tegenover de kathedraal. We dachten dat ze op de met veel bloemen en nog meer kitch versierde auto’s een kruis met een kwispel en wijwater zouden maken. Vergeet het! Motorkap open, kofferdeksel open, alle deuren open, zowel de buitenkant als de binnenkant, zelfs de motor en de wielen werden overvloedig besproeid. Ze konden er evengoed mee door een car-wash met gewijd water rijden. En toeval of niet, op gans ons reis hebben we nog maar 1 accident gezien. Zou het dan toch helpen?
De namiddag hebben we geluierd, deels in de suite, deels aan het strand van Copacabana. Stelt u daarbij absoluut niet het strand van Knokke of Oostende voor. Er is geen zand, eerder aarde met nog wat plassen omdat het vorige nacht geregend heeft. Af en toe passeert er een auto of een bus voor uw neus en het zijn niet dezelfde mensen als in Knokke die hier rondflaneren, een paar suitebewoners daar gelaten. Jammer van het vuil dat zowel in Peru als in Bolivie overal rondslingerd. Langs de wegen (autostrades zijn er niet) is het soms een lange vuilnisbelt.
Vandaag hebben we de boot naar “ het eiland van de zon” genomen. Op aanraden van de hotelbaas alleen een ticket voor de eerste boot ‘s morgens en de laatste ‘s avonds. Geen all-in formule. Onze sympathieke hotelbaas had ons zelfs een schets meegegeven met zijn favoriete plaats op het eiland.
Vervolg is voor later, we gaan souperen en na 20 uur is er geen internet meer. Komt daar bij dat we morgen 11 uur op de bus zitten richting Cusco dus wanneer het vervolg komt weet ik niet.

La Paz 2.

geschreven op 5/10/2013

Na een paar uur door prachtig berglandschap gereden te hebben diende La Paz zich aan. De geasfalteerde weg verandert in een eindeloze reeks putten en ook de rijstijl van de chauffeur verandert. Het is een kluwen van toerismebussen, lijnbussen, collectivo’s, taxi’s en in mindere mate personenwagens waar iedereen zich ongegeneerd probeert door en tussen te wringen. Alle bussen verzamelen aan een terminal en vandaar gaat het recht naar beneden naar het centrum. Recht naar beneden is overdreven maar tussen het hoogste punt en het laagste punt van La Paz is er een hoogteverschil van 800 meter. Ons hotel (la Republica) is een oud koloniaal gebouw met 3 patio’s en een tuin, gelegen in het centrum en voldoende geïsoleerd van het straatlawaai. Het geheel kon een likje verf gebruiken en het kleine restaurant was niet veel soeps maar voor mensen die niet al te veeleisend zijn was het er goed vertoeven. Omdat Geert er veel over gelezen had zijn we de volgende morgen met een collectivo naar die opgravingen geweest. Ge kunt ook een toerismebus nemen maar dat is ten eerste veel duurder en ten tweede moest ge verplicht blijven dineren en daar hadden we geen goesting voor. We startten onze rondgang met het museumbezoek. Achter glas lag dat vol met aardewerk, potten, karaffen, veel scherven en ook al eens een oor waarvan ze niet wisten bij welke pot het behoorde. Ik hoop dat 600 jaar geleden de oorspronkelijke bewoners met veel smaak uit die potten en kruiken gegeten en gedronken hebben maar ik kan niet zeggen dat ik daar sprakeloos en met open mond op sta te kijken. Er lagen ook scherpe stenen bij, die hadden gediend om hun vlees te snijden. Al eens geprobeerd met een ronde kei uw vlees te snijden? Ik wil niet als een cultuurbarbaar overkomen maar musea en grote steden zijn niet echt mijn ding.
Omdat in Bolivie alles 1/3 tot 1/4 goedkoper is zijn we in de late namiddag de verplichte cadeautjes gaan kopen. Langs tientallen, wat zeg ik, honderden kraampjes en mini-winkels geslenterd om voor iedereen iets te vinden. In La Paz loopt een straat ofwel steil naar beneden ofwel steil naar boven en daar ons reserve aan zuurstof wegens de grote hoogte nog niet op peil is was dat heel vermoeiend. Goed, ook daar zijn we van af en nu kan ik een paar bladzijden omslaan, terug naar Copacabana.
Toch nog even het etentje voor Geert haar verjaardag vermelden. Het was lekker maar we hebben er geen kippenvel moment beleefd. Van een van de beste restaurants van La Paz (La Comedie, uitgebaat door een fransman) hadden we meer verwacht. Vooral het dessert viel tegen: Geert heeft in Albi al betere café-gourmand gekregen en Marleen van Le Ran maakt veel betere Colonel !! De prijs daarentegen viel naar Franse normen best mee: 40 euro voor ons twee.

La Paz.

geschreven op 3/10/2013

Het is altijd hetzelfde, je kiest voor een hotel omdat ze internet beloven, aan de ingang hangt een Wifi-sticker maar op je kamer kunnen internetten? Vergeet het en dat kan zwaar op mijn humeur werken. In Puno, hotel San Antonio hadden we een goeie verbinding, al de rest was behelpen, zoals nu, ik zit in de bar - restaurant van Hostal Republica in La Paz waar ik een prima verbinding heb maar veel lawaai en Geert zit op ons kamer een boek te lezen.
Ik ga Copacabana overslaan omdat we daar overmorgen terug zijn voor drie dagen. Geert wou graag toch efkens naar La Paz en dus hebben we onze plannen aangepast. Vanmiddag een bus Copacabana - La Paz genomen en een hotel gereserveerd voor 2 nachten. En met die bussen is het ook altijd hetzelfde, je kiest voor een goede bus, busmaatschappij en je krijgt een wrak voorgeschoteld. Ge moet geluk hebben, van Puno naar Copacabana hadden we een super bus, heel comfortabel. Om naar La Paz te reizen (4 uur) reserveerden we een semi-cama. Dat zijn bussen waarvan je de zetel enigszins kunt platleggen, met toilet en voldoende beenruimte. Je hebt ook cama-bussen maar die reserveren we voor langere afstanden. Voor het geval dat ge vindt dat ik het veel over bussen heb, sorry, maar bij gebrek aan treinen is dat hier in Peru en Bolivie het enige vervoermiddel. Op het eindverslag, als we terug thuis zijn, komt er een detailfoto van de bus van vandaag, vooral van zijn banden dan. Gelukkig heeft een bus zes banden en zes klapbanden op een rit, dat gebeurt zelf in Bolivie niet.
De hoofdstad van Bolivie is adembenemend en dat moogt ge letterlijk nemen. We hebben na aankomst in ons hotel een korte avondwandeling gemaakt tot aan de kathedraal, zelfs iets verder en de uitlaatgassen van de vele oude rookuitbrakende vehikels zijn vast niet goed voor de gezondheid. Deze voormiddag een site, Tiawanaku, met opgravingen annex museum bezocht en deze namiddag in een van de talloze winkelstraten inkopen gedaan voor het thuisfront. Morgenvroeg keren we zonder spijt terug naar Copacabana, La Paz kon ons niet bekoren.
Daarmee zou ik het verslag van de laatste twee dagen kunnen afsluiten maar dat is wat weinig dus leest verder als ge meer wilt weten en neem me niet kwalijk, er komen weer een paar bus of collectivo verhaaltjes in.
Bon, op de heenreis hadden we dus helemaal niet de bus die ons voorgespiegeld was, daar leggen we ons nu vrij vlot bij neer, het was tenslotte maar vier uur ver. Waar we meer problemen mee hadden was een koppel voor ons in de bus dat ongegeneerd hun zetel maximaal achteroverhelde. Voor mij niet zo’n probleem, ik kon met mijn benen weg in de middengang maar Geert zat nogal gekneld. Protesteren hielp niet, de Engelstalige trut (22, 25 jaar?) vond dat ze recht had op comfort.
De reis over land werd onderbroken voor een korte vaart over het Titicacameer. Ik heb zo’n 22 jaar geleden met “Het Brabants Volksorkest” een rondreis in Rusland gemaakt en er redelijke primitieve toestanden gezien qua openbaar vervoer. Ik had al iets gelezen over die overzet maar toch, het overtrof mijn verwachtingen. Alle passagiers moesten uit de bus en met drie bootjes, geleend van bootvluchtelingen, werden we naar de overkant gebracht. De bus werd met een houten vlot, waarvan ik de zeewaardigheid deze keer echt betwijfel, ook tot bij de wachtende reizigers gebracht.
Ik doe morgen verder, we nemen seffens een taxi naar een zeer goed restaurant hier in La Paz. Voor Geert haar verjaardag! Ik trakteer!

Puno 4.

geschreven op 30/09/2013

Het was niet simpel. We hebben, het is te zeggen Geert heeft het gevraagd in ons hotel, in een toeristisch bureau, in een informatiekiosk aan de haven en nee, er was geen directe verbinding met het Taquile eiland. Alle boten passeerden via de rieteilanden waar 40 min. gestopt werd. We waren ervan overtuigd, o.a. via internet gevonden, dat er wel een directe verbinding was. Geert haar stoute schoenen aangetrokken, naar een politieagent gestapt en: “Awel, waar is het dat we moeten opstappen voor Taquile?” Op het einde van de pier lagen de collectivo-boten en het was duidelijk, hier moesten we zijn. De boten waren tweede- of derdehandse exemplaren, maar als ervaren ex-bootbezitter zag ik het onmiddellijk, die schuiten waren nog zeewaardig. Na het betalen van 50 sol vonden we nog een plaats tussen Peruvianen, de zakken met fruit, met groenten, met bakken water en cola, we zaten op de juiste boot. We begrepen niet goed waarom, maar we werden vriendelijk verzocht plaats te nemen in de tweede boot (er lagen drie boten naast elkaar). Er zaten daar al een paar dames op met ingepakte baby’s op de rug, enfin, de boot raakte vol met o.a.  nog 7 toeristen. Het is simpel, van zodra er wat toeristen op de boot zitten stop die aan de Uros eilanden. Geert en ik zijn blijven zitten, de armen over elkaar, stug voor ons uitkijkend ook al zijn ze ons twee keer met aandrang komen uitnodigen om het mirakel van de rieteilanden te aanschouwen. Het was tot in het kleinste detail een copie van wat we gisteren gezien hadden, maar nu door ons vanop de boot bekeken. Om een Française te citeren die hier al een tijdje woont: c’est une arnaque, een toeristenval!
Het Titicacameer is 190 km lang, 60 km breed en ligt op 3812 m hoogte.  Het was middag toen we op Taquile aankwamen. Geen verkoopstandjes, geen opdringerige verkoopsters, weinig toeristen, een verademing! Er liep een steile tot zeer steile weg naar het dorpje op 3950 meter.  Een paar keer wou ik opgeven maar er was geen keuze, de boot wachte ons op aan de andere kant van het eiland. Stel je een renner voor die in een Alpenrit als voorlaatste aankomt en dan hijgend en met het schuim op zijn lippen een kwartier over zijn stuur hangt te hijgen, zo was ik eraan toe. Geert had duidelijk meer jus in de benen.
Eenmaal in het dorp kwam er een (gratis) gids ons vertellen over de levenswijze op dit bewoonde eiland. Waar je anders tientallen standjes ziet was hier alles verzameld in een lokaal, alles had een vaste prijs en de opbrengst van hun handwerk werd verdeeld onder de 230 bewoners van het eiland. Op Wikipedia vindt ge alle informatie. Absoluut een bezoek waard.
‘s Avonds ons valiezen ingepakt, het is te zeggen, Geert heeft dat gedaan want ik ben om 20u30 als een blok in slaap gevallen. Om 6 uur de volgende morgen (dinsdag) opgestaan om de bus naar Copacabana te halen. 

Puno 3.

geschreven op 29/09/2013

Omdat de koffie in het San Antonio hotel maar flutjeskoffie is zijn we na ons ontbijt naar het centrale plein gewandeld om een goeie expresso te drinken. Pas op, het ontbijtbuffet voldoet aan ons normen, alleen hun koffie trekt op niks . Het met veel chicorei en weinig koffie bereidde sopje van mijn grootmoeder smaakte beter. Omdat er nervositeit was op dat plein en er duidelijk feestvreugde in de lucht ging hebben we ons geïnstalleerd op de trappen van de kathedraal en afwachtend rondgekeken.  Met nog enkele Peruvianen en een paar toeristen zaten we op de hoogste trappen en net naast een prefabtribune die langzaam vol geraakte met hoogwaardigheidsbekleders. Laat ik een vergelijking maken: het is elf juli, nationale feestdag in Belgie. Ge staat echter niet achter de nadarhekkens te kijken naar de parade, nee, ge zit vrij comfortabel op enkele meter van Fabiola, Boudewijn. de rest van zijn familie en een hoop militairen met meer “passanten” dan alle De Lijnchauffeurs samen. Zo ook wij hier in Puno, alleen waren er minder militairen, juist voldoende om een harmonie en een erehaag te vormen en drie vlaggen te hijsen. De parade bestond uit tientallen groepen die elk in hun specifieke klederdracht voorbij de eretribune marcheerden. De enkele militairen deden dat in een perfecte ganzenmars, toppen van de schoenen tot op neushoogte. Ge moet het gezien hebben om het te geloven en foto’s zullen het bewijzen: iedereen, echt iedere groep passeerde de eretribune op de maten van de muziek en in ganzenpas!
De militairen werden gevolgd door de kleuterklasjes van Puno, netjes in geel-wit uniform en in rijen van vier, Geert schat de jongsten op 3 jaar. Ze passeerden ons bijna op maat van de muziek, bijna in een rechte lijn en bijna in ganzenmars. Soms hilarisch om te zien maar o zo schattig. Iedere bevolkingsgroep was vertegenwoordigd, ieder beroep was erbij en allemaal in kleurrijke feestkleding of in hun uniform. Van gezette tantes met hun te kleine bolhoedjes en felgekleurde wijde rokken tot de mensen van het gemeentebestuur in zwart kostuum, van de leerlingen van de koksschool tot een twintigtal ouwe krakken van het rusthuis, allemaal gooiden ze hun benen in de lucht of deden een poging tot wat met de nodige verbeelding op de ganzenpas leek. We hebben anderhalf uur geamuseerd toegekeken, ook ons hoofd ontbloot toen de militaire kapel het volkslied speelde maar nog niet meegezongen.

We zijn net terug van ons restaurant, lekker gegeten en deze keer voor elk een glas wijn, het is gedaan met water. Er zijn grenzen aan wat het menselijk lichaam kan verdragen! Daarbij, extra calorieën komen ons van pas want we hebben een persoonlijk hoogte record gebroken!
Deze namiddag zijn we eerst met een minibusje tot 4000 meter hoogte gereden en dan te voet tussen de rotsen en via een trap er nog 150 meter bijgedaan. De laatste meters was het echt afzien en Geert, die nog altijd maar op drie cilinders draait, had even tijd nodig om bij te komen. Met nog een paar ander toeristen hebben we er 12 meter hoge graven van de Inca’s bekeken en geluisterd naar de uitleg van de gids. Het is er op verre na de Macchu Pichu niet maar ik zou alleen al voor de natuur willen terugkeren. Sillustani heet het oord (googelen, mensen doe een beetje moeite, trouwens als ik er altijd uitleg zou bij geven, dan waard ge nu al lang niet meer aan het lezen, sluit de haakjes).
Morgen willen we naar het Taquile-eiland, 2 uur varen vanuit Puno. We moeten nog uitzoeken wat de beste formule is, liefst rechtstreeks en niet via de fameuse rieteilanden. De boten vertrekken allemaal rond 7u30 en de haven ligt niet aan de achterdeur van ons hotel. Het wordt dus vroeg opstaan. 

El condor pasa ….

geschreven op 29/09/2013

Als ik op restaurant geniet van een goede maaltijd, daar wil ik me daar ten volle op kunnen concentreren en heb ik geen behoefte aan muziek, zo simpel is dat. Dat er eventueel een verloren gelopen pianist in een verre hoek zorgt voor wat achtergrondgetokkel, bon, dat kan, maar bespaar me de gitaristen en in Peru vooral de panfluitisten die zich ongevraagd tussen de tafels komen wurmen.
We hadden het betere, zoniet het beste restaurant uitgekozen, althans volgens “Tripadvisor” en terecht, het was genieten op het topje van ons culinair vermogen.
Op het ogenblik dat Geert en ik op het punt staan een subtiel, zij het in alle stilte, culinair orgasme te beleven is het van dat. Drie panfluitspelers achten dit het geschikte ogenblik om “El condor pasa” te beginnen. Hadden ze iets bemerkt? Een lichte trilling waardoor ze ons tafel uitkozen? Een kleine met een te grote hoed kwam links van Geert staan, een besnorde rechts van mij en de derde ukkepuk tussen ons. “El condor pasa” brachten ze met veel overgave en de nodige dramatiek. Wat mij en Geert betreft kon die condor niet rap genoeg gepasseerd zijn. Indertijd in Leuven stonden ze op iedere straathoek op hun fluiten El Condor te blazen, ge moet ze mij niet meer leren kennen! Omdat we niet genoeg ons enthousiasme lieten blijken kwamen die armoezaaiers nog wat dichter bij ons staan en pasten het volume aan door iets harder te blazen. Het speeksel spatte in het rond, nog net niet in ons bord, nog net niet want in een snelle reactie heb ik ons servetten over ons borden gelegd en hen in het Spaans duidelijk gemaakt dat ik hun muziek imbéciel en ideota vond en gezegd dat ze “más feo que el culo de un mono” waren! Niet dat ik Spaans spreek maar mijn rake opmerking deed hen verhuizen van tafel.  Ik kan ze niet meer horen, ik wil ze zelfs niet meer zien. Na 18 dagen rondreizen in dit mooie land komt iedere panfluit me de strot uit. Als ik ze al in de verte zie naderen doe ik mijn oordoppen in. Akkoord, in een land waar die bamboefluiten tot het werelderfgoed behoren is dat niet erg sympathiek of toeristisch verstandig maar ze moeten maar niet zo overdreven en ongevraagd enthousiast doen, vooral niet in de restaurants waar ik mijn voeten onder tafel schuif. El condor pasa .... we hebben in de Colca Canyon genoeg condors zien passeren!

Puno 2

geschreven op 28/09/2013

We hebben het ons deze morgen gemakkelijk gemaakt en de echte toerist uitgehangen. De gezondheid verbetert, met dank aan de familiedokters en het met milde hand uitdelen van medicamenten. Omdat we nog maar op 75 % zitten van ons toeristisch vermogen hebben we gekozen voor een georganiseerd bezoek aan de Uros-eilanden. Voor 25 sol per persoon kon dat, afgehaald aan het hotel inbegrepen. Om 9 uur zaten we in de boot (bootje voor 20 man, we waren met 8) klaar om de 45 min. vaartijd aan te vatten. Prachtig weer, we dachten buiten te zitten maar iedereen moest naar binnen. Begint daar geen verklede panfluitspeler met gitaar om zijn nek te spelen zeker? Ik ben allergisch geworden aan alle soorten panfluiten maar daarover later meer. Enfin, na het obligate applaus en de verplichte fooi konden we bijna vertrekken. Eerst vroeg de gids nog een applaus voor de “kapitein” ! De bestuurder van die soepschuit had niet eens deftige kapiteinskleren aan en hij draaide niet aan een rad, het was begot een gewoon autostuur. Applaus, het zal wel zijn, ge kunt met meer reden applaudisseren als de overzetboot in Mannekesvere de overkant bereikt heeft.
Die rieteilanden zijn zeker een bezoek waard. Het moet gezegd, de uitleg van de gids was goed, althans het technische gedeelte: het ontstaan, het onderhoud, hoe dat riet samen gehouden wordt en waarom we er niet doorzakken. Van wat hij vertelde over de huidige bewoners hadden Geert en ik ons twijfels. Ik durf er een panfluit voor verwedden dat die “bewoners” uitgedost in prachtige klederdracht ‘s morgens toekwamen met de eerste boot en terug vertrokken bij zonsondergang. Toen de gids ook het rieten schooltje aanwees had ik moeten vragen of we dat eens mochten bezoeken. Nog eens wedden voor een panfluit dat het een kompleet lege hut was? Het was allemaal teveel georganiseerd, georkestreerd. Er zijn veel van die rieteilandjes en ieder eiland wordt bewoond door verschillende families, zei de gids. Tijdens het commerciële gedeelte, toen ze ons probeerden hun handwerk aan te smeren waren ze onder elkaar aan het bekvechten en aan het afdingen. Schoon families! Het opdringerige aanbieden van hun handgeweven tapijten en kleren was er ver over. Om van hun gezaag af te geraken heeft Geert een tapijtje gekocht voor 90 sol. Hetzelfde tapijtje zagen we in Puno voor 60 sol. En toch moet je die rieteilanden bezoeken, ondanks de commerciële blabla is het de moeite waard.
Deze namiddag, na een lichte maaltijd, Geert een quinoasoep en ik een soepkip, soepkieken, kiekesoep, watist’nu, hebben we de dagelijkse markt bezocht in traag wandeltempo. Onoverzichtelijk groot is die markt en heel druk bezocht. Geert heeft er een paar stofjes gekocht en we hebben er gekeken voor cadeautjes voor de kinderen en kleinkinderen, allemaal spotgoedkoop. Voor Geert heb ik een pull gekocht van echte baby-alpacawol (soort lama) niet op de markt maar in een sjieke winkel en naar Peru- normen vrij duur. Maar dat is dan ook voor Geert haar verjaardag, ons kroost moet niet jaloers zijn. Eigenlijk mocht mijn allerliefste (pffieuw) tot een zeker bedrag zo’n pull kiezen en heb ik hem betaald.
Als ge in de Trotter of bv. de Lonely Planet leest over Puno dan is de commentaar niet positief. Men vindt het een stad die weinig te bieden heeft. Een verblijf van 1 dag volstaat en dan vooral om de rieteilanden te bezoeken. Geert en ik zijn niet akkoord, Puno is best een leuke stad. Beetje rommelig met veel kleine straatjes maar gezellig druk. En er is meer dan die eilanden, o.a. veel goeie en betaalbare restaurants, toffe winkeltjes, de dagelijkse markt en in de omgeving kunt ge uw culturele bagage aanvullen. Voor we vertrokken vroegen we ons af of dat wel doenbaar is, iedere dag op restaurant: Awel, we hebben daar geen enkel probleem mee!

Puno 1.

geschreven op 27/09/2013

Om 8u30 vertrokken in Arequipa en na een heel comfortabele nonstop rit van bijna 7 uur in Puno aangekomen. Geert is nog belange niet in topvorm dus ons luxe zitplaatsen waren welkom. Geen klachten deze keer over de busmaatschappij, de rit was de meerkost zeker waard. Een ander voordeel is dat je dank zij de panoramische ramen veel beter de omgeving kunt bewonderen.
Dat Puno op 3800 meter ligt hebben we snel ondervonden. Met ons bagage de twee trappen naar ons kamer doen was voldoende om buiten adem op ons bed te gaan zitten en eerst 10 min. te bekomen. Geert voelt zich ondertussen al iets beter maar ondergetekende heeft duidelijk een tekort aan adem en dezelfde ondergetekende heeft ook al een paar keer meer het toilet opgezocht dan normaal. Het zal toch niet waar zijn zeker?
Het is iets na 20 u en we zijn terug van een korte wandeling en een voorzichtig restaurantbezoek. Geert is begonnen met een soepje en daarna een kleine pizza (6 €) ik heb forel “à la plancha” genomen met rijst (8€). Mijn forel was perfect gegrild, met een licht korstje, juist zoals ik hem hebben wil. Rijst erbij, ok, dat is goed om eventuele opkomende problemen de kop in te drukken maar ik heb er ook water bij gedronken. Geen glas wijn omdat ze zeggen dat imodium en alcoholische dranken niet samen gaan. O ja, zeggen ze dat? Daar heb ik mijn twijfels over, waar ik geen twijfels over heb is dat gebakken forel en water niet samengaan. Ik weet niet wat het ergste is, een crisis wegens ontwenningsverschijnselen of een crisis wegens ge weet wel.
In Puno is het nu overdag 15 tot 20 graden, ‘s nachts koelt het hier af tot -2, -4 graden. Er is geen verwarming op ons kamer, misschien krijgen mijn vingers het te koud om verder te typen. In Peru is er alleen in de duurdere hotels verwarming en het is niet omdat we nu luxe bussen gebruiken dat we ook in luxe hotels gaan logeren. Geert is wat te optimistisch geweest, die turista is blijkbaar een hardnekkig ding. Straks maken we nog ruzie over de resterende imodiumpillen. Alhoewel ik me niet veel zorgen maak: water drinken, zelfs op restaurant. Ik ga me die Perureis nog lang herinneren!
Wat we morgen gaan doen weten we nog niet, misschien met een collectivo naar het vissersdorp Chucuito op 18 km van Puno gaan en vandaar een bezoek aan de rieteilanden op het Titicacameer regelen. Het schijnt dat het veel minder toeristisch is en dat je andere eilanden kunt bezoeken dan het platgelopen Uros (Beetje googelen).
Enfin, we zien morgen wel.

Turista !

geschreven op 26/09/2013

Mooi op tijd stonden we gepakt en gezakt aan de vertrekhal van Cruz del Sur toen ze kwamen melden dat het vertrek 5 uur uitgesteld werd wegens een grote betoging, een grote “manifestation” ! Al bij al niet zo erg, Geert voelde zich wat mottig en een paar uur extra rust in het hotel zou haar deugd doen. Ons bagage hadden we al mogen afgeven, is toch iets minder sleuren. We konden niet meer op ons kamer, maar in ligzetels en in de ochtendzon kon dat in de binnentuin van het hotel. Toen ik Geert na een halfuur in vrij snel tempo zag verdwijnen richting toiletten om dat het volgende uur nog drie keer te herhalen was het voor mij duidelijk. Hier hoorden directe, dwingende maatregelen genomen te worden. Ons arme Geert, die ondertussen veel gelijkenis vertoonde met een slappe vaatdoek was met alles akkoord, dus ik naar de receptie om terug een kamer vast te leggen, kamer nr. 24 waar Geert in de korste keren boven het toilet haar ziel uit haar lijf aan het kotsen was. Aangezien je behalve een paar bemoedigende woordjes weinig hulp kunt bieden en ook omdat ons madam een beetje op haar kleren gekotst had ben ik met de taxi (rit van een kwartier, 7 sol) ons bagage gaan terughalen en busrit laten verplaatsen naar morgen. Ok, 36 sol extra betaald omdat er alleen nog plaats was in de luxe beneden afdeling van de bus maar we zitten naast elkaar!
Het hotel in Puno gemaild dat we een dag later aankomen, ook geen probleem, ze zullen ons in het busstation opwachten, gratis transport naar het hotel San Anthonio. Wat zijn wij toch graag gezien in Peru.
Tussendoor, Geert slaapt en ik zit hier in de tuin te schrijven aan wat ge nu aan het lezen zijt. Ik ga efkens stoppen want boven mijn hoofd, in de staalblauwe lucht cirkelen twee condors rond. Navraag leert me dat ze kleiner zijn maar tot dezelfde familie behoren. Ik wordt nog een echte vogelkenner! Zou er in een stad veel thermiek zijn of zweven die rond op de uitlaatgassen van de auto’s? Nu ik wat beter rondkijk zie ik hier colibris! Dat moet ik niet navragen, ik ken die vogeltjes en als ge alles wilt weten, er kruipt hier een grote schildpad rond, ik denk dat het een oud beest moet zijn, ze gaat heel traag vooruit en heft haar poten hoog op. Ze heeft een kwart van mijn appel opgegeten, ik wist niet dat schildpadden zo’n grote bek hadden. Dat Geert dat allemaal moet missen. Ge hebt juist gelezen, ik zit hier een appel te eten, of dacht ge dat ik een Pisco-Sour aan het drinken ben? Zonder Geert? Alhoewel, nu ge het zegt .....!
Dat van die luxeplaatsen in de bus is toch wel een beetje decadent. Ge betaalt 5 tot 6 keer meer dan een Peruaan in zijn lijnbus om uiteindelijk dezelfde bestemming te bereiken. Maar bij Cruz del Sur zijn het allemaal recente bussen met twee chauffeurs met naar ik veronderstel goeie remmen. We rijden naar Puna 5 uur door de Andes, tot 4000 m hoogte, ons Colca Canyon ervaring heeft ons geleerd dat de wegen soms smal zijn en in niet al te goeie staat en dat het regelmatig naast de weg heel, heel diep is. Ok dan maar, we spelen op decadente veiligheid, ons kroost zal ons dankbaar zijn!

We hebben zopas beslist dat we La Paz laten vallen, we gaan het wat rustiger doen. Uiteindelijk zou dat terug vele uren bus zijn, La Paz ligt op 3600 meter hoogte en we hebben hier al van enkele toeristen gehoord dat na Bolivie en vooral La Paz, Peru een verademing is. Het wordt dus wat langer Titicacameer, wat langer Cusco, we zien wel. Eerlijk gezegd, we genieten van dit mooie land met zijn vriendelijke bevolking, waarom dan nog een extra verplaatsing naar Bolivie? 

Arequipa 3.

geschreven op 25/09/2013

Onze laatste dag in Arequipa en het is met spijt dat we hier morgenvroeg weg moeten. We logeren (logeerden) in een mooi hotel met een grote binnentuin maar helemaal tevreden zijn we niet. Ondanks hun vele publiciteit voor de kooklessen die ze geven en de vele foto’s die in de receptie hangen hadden ze vandaag te weinig kandidaten. Geert zei nog dat we die lessen al een paar maanden geleden per mail hadden aangevraagd en dat er toen positief werd geantwoord. Niks aan te doen, er moesten minstens 4 kandidaten zijn en vandaag waren er maar uitzonderlijk (?) maar 3. Geert toch serieus ontgoocheld!
Enfin, in plaats van de kooklessen hebben we de gratis wandeling meegedaan en dat was een echte meevaller. We waren met twee mannen uit Brazilië, twee Duitse jongedames en een heel enthousiaste gids.
Sorry, ik vergeet iets, we zijn eerst naar de overdekte markt geweest. Een overvloed van bekende en onbekende groenten en fruit, allemaal netjes gestapeld en mooi gepresenteerd. Het rook er bedwelmend, kom, niet overdrijven, het rook er naar vers fruit en het was een streling voor het oog. Er waren de klassieke afdelingen van vlees, vis, brood, ...’ zo ongeveer alles wat een mens consumeert. Veel properder, 10 keer properder dan in bv. de overdekte markt in Pisco, waar er honden en katten rondliepen en je moest opletten om niet in rottend fruit te trappen. Geert had echt hartzeer dat ze niets kon kopen om voor ons twee en voor een spotprijs een gastronomische maaltijd te bereiden. Misschien komen we hier eens overwinteren, huren we een appartementje en kan Geert zich iedere dag culinair uitleven. Bv. in februari en maart, als het in Le Cassan grijs en miezerig is, maar we weten nog niet in welk jaar ..!
Tiens, er was op die markt nergens bier of andere alcoholische drank te koop en het is ons al opgevallen dat er in het algemeen, ook op restaurant, weinig bier of wijn gedronken wordt. Geert kan trouwens getuigen dat ik in geen jaren meer zo sober geweest ben!
Terug naar onze gids, een man met een duidelijk grote liefde voor zijn stad: Lima, dat was maar niks, eigenlijk moest Arequipa de hoofdstad van Peru zijn. Zijn stad was de mooiste van het land, meer nog, van heel Zuid-Amerika. Het was een eerder alternatieve wandeling, weg van de toeristische trekpleisters maar met een verrassende andere kijk op “zijn” stad en met leuke commentaar en het nodige gevoel voor humor. Twee en een half uur duurde de wandeling waarvan onze gids, Edgard Victor Becerra, guia oficial de turismo, het laatste halfuur de lokale culinaire toer opging. De beste koffie van de wereld geproefd (want van Arequipa!) op een ander adres 4 soorten typische drank van zuid-Peru geproefd (nogal straf spul) om te eindigen in een typisch Peruaans restaurant met dakterras en zicht op de bergen waar we een glaasje Pisco-Sour kregen aangeboden plus een bon voor een volwassen Pisco-Sour als we bleven lunchen. Wat dacht ge dat Geert en ik gedaan hebben? Blijven lunchen natuurlijk, 17 sol (5 euro) voor een aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert is geen geld. Edgard Victor Becerra heeft van ons een royale fooi gekregen. Daarna met een volle maag en voor mij met pijnlijke voeten naar ons hotel geweest om het Macchu-Pichu bezoek te regelen want omdat het hier nog (einde) hoogseizoen is moet je er op tijd bijzijn. Al bij al een belachelijk duur en ingewikkeld gedoe, niks aan te doen, de Macchu-Pichu is een must.
Daarna teruggewandeld, bij mij was het bijna strompelen maar ik bijt op mijn tanden, mij hoor je niet klagen, dus teruggewandeld naar de twee dames die ons de vier drankjes hadden aangeboden. Overigens twee knappe dames, mij hoor je niet klagen. Ze hadden ons verteld dat ze om 11 uur een korte kookles gaven en om 16 uur een spoedcursus cocktails maken. Elf uur was voor ons geen optie en dus hadden we ons ingeschreven voor de cocktails (35 sol per man). Vier cocktails hebben we bereid en gedeeltelijk uitgedronken. Drie waren best lekker, waaronder de klassieke Pisco-Sour, in de vierde werd een scheut melk toegevoegd, het schijnt een typische cocktail te zijn voor het amazone gebied. Ik moet al heel wat alcohol verzet hebben voor ze mij dat spul gaan doen drinken. Er volgde nog een leuke babbel, emailadressen werden uitgewisseld en de dames wilden best wel eens afkomen naar Le Cassan om van Geert haar kookkunst te genieten. Ze weten wel nog niet in welk jaar! 

Arequipa 2.

geschreven op 25/09/2013

We hadden geluk, in het “Museo Santuarios Andinos” lag de wereldberoemde mummie van de kleine Juanita te kijk. Normaal wordt dit Incameisje dat 550 jaar geleden geofferd werd aan de goden bewaard in een diepvries in de universiteit maar 4 maanden per jaar kan het publiek zich verwonderen over de gave toestand van Juanita. De uitleg en de rondleiding wordt gedaan door studenten van de universiteit en onze knappe jongedame deed dat zeer goed en in een perfect Engels (http://www.ucsm.edu.pe/santury en nee, dit is niet het adres van die knappe studente.)
Voor de reservering van onze verplaatsing naar Puno en het verblijf voor het Machu-Picchu bezoek hebben we minder geluk. In de bus (toch maar Cruz del Sur genomen) zitten we apart, kunnen we niet eens elkaars handje vasthouden en in het hotel zijn het aparte bedden, kunnen we niet eens ....
Waar was ik gebleven in het vorig verslag? Juist, we zaten op de bus richting Cruz del Condor.
We reden door putten waar een volwassen 4x4 voor terugschrikt, we reden door kleine dorpen met die grote bus en dat zie ik geen enkele Staca of De Lijn chauffeur nadoen! Het comfort kon iets beter maar het Andes gebergte is indrukwekkend mooi. We waren de enige toeristen op de bus, iedere (normale?) toerist neemt de airco- gekoelde toerbussen waar ze veel geld voor betalen en die stopt aan iedere plaats waar verkoopsters proberen hun koopwaar te slijten. We zijn blij dat we alles zelf regelen, we beleven meer, we zien meer van het lokale gebeuren en we sparen geld uit, denken we. Dat was ook zo op de Cruz del Condor, nadat de Condors er hun rondjes gedraaid hadden, en om een of andere reden doen ze dat maar tot 10u00 en verdwijnen de toeristen in hun bus op weg naar de volgende verkoopstandjes. Zo niet wij, omdat het volgende dorp maar op 8 km lag hebben we gewacht op een collectivo. Een paar uur wachten gezeten op een muurtje en omringd door de Andes-pieken en aan ons voeten de diepste canyon ter wereld (toch eens nakijken) is onbetaalbaar. De verkoopsters, allemaal in prachtig gekleurde klederdracht waren ondertussen hun koopwaar aan het inpakken in grote zakken, hele grote zakken. De collectivo die arriveerde was een Hyundai-busje met negen plaatsen, er waren vijftien wachtende verkoopsters en wij twee zodat we er ons bij neerlegden dat we zouden moeten wachten op een volgend busje. Eerst werd de bagage, de zakken met truien, mutsen en dekens op het dak geladen en vastgesjord. Ik schat zo’n twee meter hoog maar Geert zegt dat ik overdrijf. OK, maar dan minstens anderhalve meter. Met stijgende verbazing zagen we de dames een voor een in het busje verdwijnen. Toen als nummer 10 of 11 een vrouw instapte met ook nog een kleine op haar rug waren we ervan overtuigd dat dit slecht zou aflopen. Die kleine zou geplet worden, dat kon niet anders. Dat kon wel anders, het kind werd uit de doeken gedaan en vlot over de hoofden heen kreeg het zijn plaatsje. Alle vijftien wurmden zich naar binnen en toen deden ze teken dat het ons beurt was. Wij mochten naast de chauffeur gaan zitten, de Peruaanse gastvrijheid kent geen grenzen, of in dit geval, plaatsen. Je gelooft het niet maar na een paar km stond er een vrouw met bagage teken te doen dat ze ook nog mee wou. Eerst vroeg de chauffeur of het kon en na instemmend geknik van de dames vond die warempel nog een plaats in het busje. Als we achter ons keken zagen we alleen maar hun felgekleurde en typische hoedjes, van de vrouwen zelf was niets meer te zien, zo dicht zaten ze op elkaar gepakt.
Bon, het is nu 23u30, ik geraak terug in mijn normale ritme. Ik ga een cerveza halen aan de receptie van het hotel, gezondheid en het vervolg van het reisverslag is voor een andere keer. Geert slaapt, dus de fouten moet ge zelf verbeteren. 

Colca Canyon.

geschreven op 24/09/2013

Ik had twee artikels geschreven, netjes in reisvolgorde en zonder dt-fouten. Vandaag, woensdag 24/9 hebben we terug internet en wil ik die reisverslagen wereldkundig maken. Alles kwijt, niks terug te vinden, mijn literair oeuvre foetsie en dus ben ik lastig. Ik koop nooit een iPad, mini of niet ( sorry Bart).
Soit, ik herbegin maar vergeet de chronologische volgorde en neem er de dt- fouten maar bij.
We zitten terug in Arequipa en zijn juist terug van onze beste maaltijd in Peru. Na een Pisco-sour en een kleurrijk en fris voorgerecht kreeg Geert lam van Altiplano geflambeerd met cognac en ik een trio van vis geflambeerd met Pisco. Als dessert ijs met fruit met een scheutje grand-marnier en om af te sluiten een expresso. Met een perfecte bediening kostte ons dat 22 euro per persoon. Dit restaurant, de Zig-Zag, staat trouwens als nr. 1 gekwoteerd in Arequipa.
Tussendoor een detail: we hebben voor het thuisfront postkaarten met bijhorende postzegel gekocht, was duurder dan ons etentje! En nog een detail, enfin, geen detail, voor ons reis vroeg ik me af wat we al die lange avonden op hotel zouden doen? Awel het is heel simpel, boenk in slaap vallen! De jetlag, de hoogte, het vele voetenwerk, het lekkere eten, het eist zijn tol. Vandaar dat we ons reisplannen enigszins aangepast hebben: in plaats van een korte tussenstop in Copacabana aan het Titicacameer op weg naar La Paz gaan we er een paar dagen vakantie nemen.
Denkt nu niet dat we speciaal naar Peru gekomen zijn voor het lekkere eten, maar tussen de culturele activiteiten door moet dat kunnen. Het resultaat is wel dat we nu in ons hotel bekomen van die culinaire belevenis en een begeleide wandeling (te voet!) door het minder bekende Arequipa uitstellen tot morgen.
Een absolute aanrader is hier het Santa Catalina Monastery, heel boeiend (http://www.santacatalina.org.pe). En er is nog veel meer, Arequipa is echt een aangenaam stadje (sorry, stad, 1.200.000 inwoners). Vandaag is het hier feest van de militairen, de plaza de Armas stond vol militairen in alle mogelijke gala-uniformen zo stijf als een plank te salueren bij het hijsen van de Peruaanse vlag. Toen er massaal meegezongen werd bij het spelen van het nationaal volkslied kreeg ik wel efkens rillingen.
De vorige paar dagen in de Colca Canyon waren top! We logeerden in een B&B in Yanque. Yanque is een dorp met twee geplaveide hoofdstraten en talloze aardewegjes, allemaal loodrecht op elkaar rond een centraal dorpsplein. De eerste avond lag Geert met hoofdpijn in bed (hoogteziek) zodat ik alleen op verkenning ging. Er moet serieus iets schelen aan mijn oriëntatievermogen want al die steegjes zien er net eender uit en daar ik niet zeker was van de naam van de B&B (Miskiwasi B&B) ben ik iets langer onderweg geweest dan voorzien.
De Mirador de Cruz del Condor was 50 km verder, te ver voor een collectivo dus werd het een lijnbus. Een uit de kluiten gewassen vehikel met een redelijk versleten vering. Morgen of vanavond schrijf ik verder, eerst zien hoe het is met Geert haar hoofdpijn.

Arequipa.

geschreven op 21/09/2013

Toen we in arequipa uit de bus stapten keken we eerst verbaasd rond: we hoorden geen getoeter, geen claxons! We hadden dat wel al gelezen maar dat het zo opvallend zou zijn verwacht je niet. Alhoewel, toen we vanavond terug wandelden naar ons hotel en het verkeer duidelijk hopeloos vast zat hoorden we toch enig zenuwachtig getoeter. Het is hier nog drukker dan in Ica, maar wel een mooie propere stad, althans het centrum.
P9270406Met 11 uur bus voor de boeg hadden we gisterenavond vanuit Ica een “ cama” genomen, een super-de-luxe slaapbus. Dat doen we niet meer, het is geld weggegooid! Je zetel is nogal wat breder dan standaardnormen en dat is het. Je hebt niet meer beenruimte dan in een gewone (luxe) touringcar en je leuning kan absoluut niet volledig plat. Komt daar nog bij dat het avondeten en het ontbijt effenaf op niks trok en dat de toiletten in de wachthal van die busmaatschappij smerig waren. Dus voor ons: gedaan met Cruz del Sur!!
Morgenvroeg, nou ja vroeg, om 8u30 vertrekken we naar de Colca Canyon” en dat is weeral 5 uur bussen. Deze keer met Reyna-tours, ook luxe maar wel betaalbaar: 6 euro per persoon en om de achterban gerust te stellen, gekend als een veilige maatschappij, jaja, de luxe was ver te zoeken ....P9230295
Vanavond heel lekker gegeten bij een “Shiva”, gevonden in de Trotter. Een Chiva is een Peruaans-Chinees restaurant en zo zijn er hier tientallen van. Niet alleen lekker met een verzorgde bediening maar ook aan Peruprijzen (4 euro p/p).  We maken vorderingen, ons budget geraakt nog in evenwicht want er komen altijd onverwachte uitgaven bij. Zoals deze namiddag: na uren rondgeslenterd te hebben in Arequipa hebben we ons laten verleiden tot een sightseeing-tour van maar liefst vier uur.Laat ons zeggen dat het grootste gedeelte heel interessant was maar waarom we op het einde via een zandweggetje nog absoluut naar een paardenranche moesten snap ik niet. Trouwens, ge doet hier best een warme pull mee want eens na 18u daalt de temperatuur heel snel en aangezien Geert en ik daar niet aan gedacht hadden hebben we die paarden bekeken vanuit de gesloten benedenverdieping van de bus. Die beesten zien er hier krek hetzelfde uit zoals bij ons!
Het wijnbezoek in Ica is zeker de moeite waard om te vermelden. Wegens gebrek aan het juiste hout om vaten te maken wordt de wijn hier opgeslagen in aarden kruiken van zo’n liter of 20 schat ik. Die kruiken worden bewaard of in open lucht of in kelders, en vooral die kelders waren het bezoek waard. Die kelders, eerder met veel bamboe overdekte lokalen waren zo oud als de straat en stonden ook nog eens vol met antieke voorwerpen, alles overdekt met veel stof en spinnenwebben. Maar we waren gekomen om wijn te proeven en daar waren ze niet zuinig mee.Met een lange bamboestok, noem het een soort pipet, werd wijn en pisco (brandewijn) uit de kruiken getapt en overgeheveld in ons glas. Wat de wijn betreft, het was allemaal zoete wijn en dat is ons ding niet, het verschil tussen heel oude, oude en jonge pisco vond ik veel interessanter. We waren daar met een jong koppel, des Parisiens, en die vonden de wijn wel het proeven waard. Alleen ons vier met drie eerder oude Peruaanse mannen, geen toeristische meute, de sfeer werd er steeds beter op. Niet dat we ladderzat steun bij elkaar moesten zoeken maar als aperitief kon dat wel tellen. Toch jammer dat ik er geen foto’s kan bijzetten. We waren rond 11u vertrokken met een taxi, wij en dat Frans koppel, de bodega bezocht en in een lokaal restaurant gaan eten, rond 14u terug gegaan met de op ons wachtende taxi naar het hotel en dat alles voor nog geen 20 euro de man. Het zijn leuke tijden.
Minder leuk nieuws is dat Geert met barstende koppijn in bed ligt. Nee, niet van de wijn of Pisco. We zijn vanmiddag ( we zijn zaterdag) aangekomen in de Colca Cayon en Geert heeft duidelijk problemen met het hoogteverschil. We zitten op 3600 meter en dat voelt ge. Doodjammer want het is hier effenaf prachtig!
Bon, ik doe morgen verder, eens gaan zien hoe het met Geert is en of de medicamenten werken. 

Lima en Pisco.

geschreven op 18/09/2013

Ik heb internet, eindelijk. Vraag me niet waarom maar na 3 dagen sukkelen kan ik met de geleende mini-iPad van Bart onze reiservaring “internetten”!
Goed, we beginnen met de vliegtuigreis: tijdens de vlucht 1 hoofdmaaltijd, 2 kleinere maaltijden en drank à volonte (wijn inbegrepen). Iemand klachten? Wij niet! Dat ze zeggen van Iberia wat ze willen, de service was correct, de beenruimte naar behoren en de films trokken op niks. Daarbij, als ge in Peru wilt geraken moet ge er 12 uur nonstop vliegen voor over hebben, en ook die 4 ambetante kinderen 2 rijen achter ons hebben we erbij genomen. Mens heeft dat nest snotjongeren op ons zenuwen gewerkt!
Afspraak in Lima was bij de ouders van Soledad, een trapeze-collega die bij “les Ptits bras” een seizoen lang Sophie vervangen heeft. Met hen zijn we de volgende dag een reusachtige voedingsbeurs gaan bezoeken. P9140064P9140085Alles wat met eten in Peru te maken heeft kon er bewonderd worden en ook geproefd. Best wel een leuke ervaring en vooral voor Geert heel boeiend. De pa van Soledad is blijkbaar een belangrijk man want we werden er als VIP ontvangen. In plaats van aan te schuiven aan onoverzichtelijke lange rijen zaten we s’middags aan tafel in een VIP-tent met de burgemeester van Lima en de organisator van de beurs (600.000 bezoekers), Moet kunnen. De Pisco-sour was er perfect, de hapjes en vooral de ceviche waren overheerlijk.  Daar ook geleerd dat ze goeie wijn hebben in Peru, enfin, het was voor ons een totaal onverwachte start van vijf weken Peru.P9140089
De volgende middag zijn we na veel, maar dan ook na heel veel goeie raad van de ma van Soledad de bus opgestapt naar Pisco.  Als ge Lima verlaat en ge rijdt tientallen kilometers langs bidon-ville toestanden, dan blijft er van het VIP-gevoel weinig over!
Pisco is een aparte ervaring: de stad is op 15 augustus 2007 voor 70 procent verwoest door een aardbeving en daar is nog geen tien procent van heropgebouwd. Of misschien iets meer, in ieder geval, ik heb er weinig huizen met een verdieping gezien. Veel voorlopige woningen, nog veel kapotte wegen en veel stof. P9160109P9160100P9160099Waarom we hier dan een hotel geboekt hebben? Omdat we het een verstandig idee vonden de eerste paar dagen geen te grote verplaatsingen te doen en even te acclimatiseren aan de kust en omdat het hotel “Tambo Colorado” terecht heel goeie commentaar had op Tripadvisor (en ook op Booking.com). Het is hier een gewriemel van moto-taxi’s, driewielige vehikels met kamikaze chauffeurs die denken dat continu claxonneren de overlevingskansen verhoogt.  Ik vind trouwens dat we op redelijk korte tijd de verschillende verplaatsingsmogelijkheden onder de knie hebben. Voor de lange afstanden de super-de-luxe bussen. Bijvoorbeeld met “Cruz del Sur”, die hebben slaapzetels en twee chauffeurs en prefab-eten dat op niks trekt. Morgen verplaatsen we ons naar Ica, dat is 80 km en daarvoor nemen we een gewone bus, beetje genre de Lijn maar dan zonder geüniformeerde chauffeurs. Is het maar iets van een 20 km, bv. naar Paracas waar we naar de Ballestas-eilanden gevaren zijn, P9170119P9170117dan houden we een collectivo tegen. Je moet die niet eens tegenhouden, als ze een paar bleekneuzen zien stoppen ze spontaan, kwestie van hun vehikel vol te krijgen. Dle minibussen variëren van redelijk comfortabel tot oud roest dat met plakband aan elkaar hangt. En in de stad kiezen we voor de driewielers natuurlijk, mijn geprefereerde kleurrijke mototaxis, tenzij we te voet gaan, mijn minder geprefereerd verplaatsingsmiddel. Erg jammer dat ik er geen foto’s kan bijzetten, daarvoor moet ik de juiste verbinding hebben tussen de mini-iPad en het fototoestel en die heb ik (nog) niet, misschien vinden we die wel in Arequipa want dat is de tweede grootste stad van Peru.
Maar eerst Ica waar we via internet gekozen hebben voor hotel Ollanta. Inderdaad een heel vriendelijke en behulpzame eigenares maar wat ons opvalt is dat de prijzen tot nu toe niet kloppen met wat we op internet lezen. Altijd iets duurder en dat geldt ook voor de restaurants die aangeraden worden in de reisgidsen à la Trotter. Reken maar 12 tot 15 euro voor een verzorgde en lekkere hoofdschotel, wel, voor dat zelfde geld krijg je in Frankrijk een karaf wijn, een voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, kaas en koffie. Ge weet wel, de fameuse 12 euro menu’s! Ik moet wel eerlijk blijven, wat we tot nu toe gegeten hebben, telkens een visschotel, was superlekker en zijn geld waard. Om ons budget wat in evenwicht te houden zijn we vanmiddag “lokaal” gaan eten: 4 euro voor een gemengde sla, kip met rijst en een flesje water, ook zijn geld waard maar minder lekker. Ik had er graag een glas wijn bij gedronken maar dat hadden ze niet. Moet ge daarvoor in Ica zijn, in DE wijnstreek van Peru!  Behalve in die VIP-tent heb ik hier nog geen wijn gedronken en dat is vast niet goed voor mijn gezondheid. Hetzelfde met de patatten, Peru is toch HET aardappelland bij uitstek. Op die voedingsbeurs in Lima hebben we honderden soorten patatten gezien en wat krijgen we bij ons eten: bijna altijd rijst. Morgenmiddag gaan we naar een visrestaurant aangeraden door ons hotelmadam, misschien met fritten deze keer? Ge hoort er nog van. Overigens is Ica een stadje met nog meer moto-taxi’s en druk, druk, druk! Rust en stilte en een goeie Pisco-sour hebben we gevonden in de Huacachino oase omringd door reusachtige zandduinen. P9180133P9180131Voor meer toeristische informatie: beetje googelen. 

De geur van het zaagsel.

geschreven op 29/08/2013

-1 -2
-4

Voor hun tiende verjaardag brengt de compagnie ”Les p’tits bras” een nieuw spektakel. Dit is ondertussen hun vijfde creatie en daarmee willen ze het publiek vanaf 2014 een nog ambitieuzer en nog grootser project aanbieden.
Geen drie maar vijf artiesten brengen een voorstelling op en onder een structuur waarin je sommige elementen van Horta, Guimard en Gaudi terugvindt.
Twee koreaanse kaders tegenover elkaar, twee zwierende trapezes naast elkaar en een ronde circuspiste bedekt met zaagsel. Dit alles wordt gemonteerd op twee aangepaste aanhangwagens die zullen zorgen voor een autonoom geheel, zodat de afhankelijkheid van piketten in de grond of loodzware betonblokken wegvalt.
De toeschouwers zullen geprojecteerd worden naar het Brussel van de jaren 1900.  Spanning, humor, hilarische misverstanden en hoogstaande luchtacrobatie zullen elkaar afwisselen.  Opnieuw zullen “Les P’tits Bras” u ontroeren met grappig en spectaculair straattheater, toegankelijk voor de ganse familie.
Kortom, ”Les p’tits Bras” op hun best!

L’odeur de la sciure,
Pour leur 10ème anniversaire, Les P’tits Bras s’offrent et vous offrent une cinquième création un rien plus ambitieuse.
Cinq artistes évoluant sur une structure “Art Nouveau” impressionnante inspirée de Horta, Guimard et Gaudi.
Deux cadres coréens face à face, deux trapèzes ballants côte à côte, une piste ronde couverte de sciure, le tout monté sur deux remorques mises bout à bout permet une structure complètement autonome (sans pinces ou blocs de béton).
Un huis clos plongé dans les années 1900, truffé de quiproquos et d’humour; des techniques acrobatiques de haut niveau; un spectacle dans la rue, touchant et drôle, accessible à tous…

The Scent of Sawdust.
For their 10th anniversary, the P’tits Bras are proud to offer themselves and offer you their fifth – and somewhat more ambitious – creation.
Five artists evolving on an impressive « Art Nouveau » structure inspired by Horta, Guimard and Gaudi.
Two Korean craddles facing each other, two trapezes swinging side by side, a round shaped ring covered with sawdust, all this mounted on two trailers joined end to end, which allows for full autonomy (no need for stakes nor concrete blocks).
The spectators will be projected behind closed doors, sometime around 1900, in a humorous atmosphere full of misunderstandings and high level acrobatic acts performed in the street. A true performance, both moving and funny ... for all to see.

Der Geruch nach Sägemehl
Zu ihrem zehnten Geburtstag legt die Zirkustruppe “Les p’tits bras” ein neues Spektakel auf. Das ist mittlerweise ihr fünftes Programm, und sie will damit dem Publikum ab 2014 ein noch ehrgeizigeres und großartigeres Projekt vorstellen.
Nicht nur drei, sondern fünf Artisten bringen eine Vorstellung auf und unter einem Gebilde, in dem sich manche Elemente von Horta, Guimard und Gaudi wiederfinden lassen.
Zwei koreanische Rahmen, die sich gegenüberstehen, zwei schwingende Trapeze nebeneinander und eine runde Zirkusarena, bedeckt mit Sägemehl; all dies wurde auf zwei umgebaute Anhänger montiert, die ein selbständiges Ganzes bilden, so dass sie nicht mehr auf Pfähle in der Erde oder bleischwere Betonklötze angewiesen sind.
Die Zuschauer werden ins Brüssel des Jahres 1900 versetzt. Spannung, Humor, erheiternde Missverständnisse und Luftakrobatik von hohen Graden wechseln einander ab. “Les p’tits bras” werden Sie wieder mitreißen mit lustigem und spektakulärem Straßentheater für die ganze Familie.
Kurz, “Les p’tits bras” in ihrer besten Form!

Voila, een viertalige voorstelling van het toekomstige programma (2014) van “Les P’tits Bras”. Na hun zeer succesvolle optreden voor Geert haar 60ste verjaardag zou ik ze graag terug in Lescure Jaoul krijgen met hun nieuw programma. Ik vrees dat de financiële mogelijkheden van ons dorpje niet toereikend zijn. Heel erg jammer, maar niet getreurd, je kunt hun programma en hun optredens volgen op hun website:” www.lesptitsbras.com

Pech

geschreven op 28/08/2013

Zou het nu echt vergeetachtigheid zijn? Of de jaren van verstand die voorbij zijn (voor zover die er ooit geweest zijn)? Of gewoon een simpel en aanvaardbaar begin van tureluut zijn? Geert is er nogal gerust in, dus we houden het bij een aanvaardbaar verstrooid zijn.

Punt één: caravanpoten
punt twee: gasaansluiting
punt drie: autopanne
punt vier: caravanpanne
punt vijf: vergeten?

Met onze ouwe trouwe caravan achter de auto waren we begin augustus op weg naar België. Afspraak was dat we het op ons gemakske gingen doen en onderweg een paar campings uitproberen.  24 uur na ons vertrek hadden we exact 210 km van de 1000 km afgelegd. Akkoord, mensen op pensioen hebben tijd, maar de bedoeling was dat we vrijdag op het festival in Chassepiere zouden aankomen, voor de tiende verjaardag van “Les p’tits Bras”.

Laten we beginnen bij punt een, de caravanpoten of caravansteunen bij aankomst op een camping uitdraaien. Ge kunt die manueel uitdraaien (erg vermoeiend) of dat doen middels een boormachine en een tussenstuk. Vorige reis was ik mijn boormachine vergeten, deze keer dat tussenstuk. Dom natuurlijkl.
Wacht, effe tussendoor een leuk verhaaltje. Wegens ons twee logeerkamers bezet moest een koppel voor 1 nacht in de caravan logeren, dat was eind juni, denk ik.  Als we van reis thuiskomen zien we geen enkele reden om die steunen uit te draaien, we zetten de caravan gewoon in de tuin in afwachting van een volgende reis.  Ik ga fictieve namen gebruiken want misschien kan dat echtpaar daar niet zo goed mee lachen.  We hadden lekker gegeten, een cognackske achteraf gedronken en iedereen moe maar tevreden naar bed zo rond 23u30.  Op dat moment is het in Le Cassan stikdonker. De caravan hebben Dirk en Sophie, gewapend met een zaklamp, wiegewaggel gevonden. Het bed bevindt zich achteraan in de caravan en wanneer Dirk zich moe maar voldaan neervleide in de bedstede naast zijn geliefde Sophie is de caravan achterwaarts naar beneden gekwakt wegens geen uitgedraaide steunen, ai ai.  Op zich niet erg, het is efkes verschieten. Dirk, van geen kleintje vervaart en al voor hetere vuren gestaan was snel uit het bed en is in de disselbak vooraan op zoek gegaan naar de krik om die poten uit te draaien. Waarbij, en daar hoeft geen tekening bij, de caravan zich terug in horizontale positie verplaatste (kwak, naar voren). Ik weet niet meer wat Geert die avond gekookt had, maar onze Dirk krijgt tijdens het zoeken in de disselbak (en in de pikkedonker) plots een sterk opkomende buikkramp, zeg maar onmiddellijk diaree-gevoel, en moet dus hoogstdringend het toilet opzoeken. . Waar bevindt zich het caravantoilet? Just, achteraan, naast het echtelijk bed. En wat doet die caravan wanneer Dirk zich met zijn pyamabroek op zijn knieen op het toilet zet?. Ook juist, kwak, weer naar achteren. Ten einde raad, ik durf zeggen in zekere paniek, wegens gezeten op een sterk achterwaarts hellend toilet heeft Dirk zijn Sophie, nog steeds vertoevend in de bestede, toegeroepen:” belt nu subiet met uw GSM naar Willy dat hij zijn rotcaravan komt rechtzetten!”. “Het kan me niks schelen hoe laat het is!”, zei hij ook. Het was, en ik weet het nog precies, 23u55!
Wat punt twee betreft: ook op camping kookt Geert voortreffelijk en daarvoor zijn twee gasflessen en dus ook twee gasaansluitingen nodig. Bon, ik was er een vergeten. Iemand commentaar? Ik moet wel aan heel veel denken voor we vertrekken!!!
Punt drie: autopanne, niet mijn schuld, gewoon op zondag een beetje stilgevallen langs de autostrade ( A75, iets voor Clermont-Ferrand) iets met de turbo, niet erg maar verder rijden kon niet meer. Daar maken Geert en ik ons geen zorgen meer over. Het is niet de eerste keer, we zijn voldoende verzekerd en dus komt een depanneur om de auto met caravan naar een garage te slepen. Super chanche, omdat het zondag is krijgen we een gratis hotelovernachting en een taxi voor de verplaatsing. Dat dorpje was toeristisch best gezellig en we hebben er lekker gegeten. Meer moet dat niet zijn.
Die caravanpanne ligt wat gevoeliger want daarvoor moet ik uit volle borst mea culpa slaan, drie keer. Rond tien uur maandagmorgen mochten we de auto al terug ophalen en mits het betalen van een faktuurke van 53 euro (daar lachen wij mee ..) konden we terug onze reis hervatten. Caravan aangekoppeld, vriendelijk gezwaaid naar de patron-garagist en zijn secretaresse, duim omhoog naar de mecaniekers met dank voor de goeie service en gezwind met onze Citroën 4X4 via de nogal steile helling de poort buitengereden. Het is te zeggen, alleen de auto is die poort, een elektrisch stalen schuifpoort, buitengereden. De caravan zag ik in mijn achteruitkijkspiegel terug richting garage bollen, richting uitstalraam met kweetniethoeveel nieuwe auto’s. Nog voor Geert goed en wel besefte wat er gebeurde was ik al uit de auto gesprongen en na een kort maar hevig sprintje en met dank aan twee mecaniekers ons huis op wielen tot stilstand gekregen. Nu heeft elke caravan die naam waardig wel een automatische noodrem waarvan ik jullie de technische uitleg ga besparen, maar als de remmen versleten zijn remt dat eigenlijk een beetje te weinig af. Als je de caravan niet goed bevestigt op de trekhaak dan kunt ge beter niet vertrekken, zeker niet bergop want dan komt die los en daar lachen wij niet mee. Enfin, Geert en ik zijn nogal geruste zielen, een beetje pech kan ons optimistisch reis-humeur niet kapot krijgen. Vrijdagavond was er een geslaagde generale repetitie van “Les p’tits bras”, zaterdag- en zondagavond hebben we genoten van een zeer geslaagd, super, keineig optreden van Jan Willem en zijn collega’s en daar waren we tenslotte voor naar België gekomen. Als ze nu ook nog iets zouden doen aan de beschamende staat van de meeste Waalse en Vlaamse wegen, dan was alles perfect geweest. Met een caravan achter de auto voel je de putten en bobbels dubbel zo hard.
Punt vijf was ik bijna vergeten: Jan Willem had me gevraagd om het optreden op zondagavond van “Les P’tits Bras” te filmen. Met een camera in de hand en kramp in mijn rechterarm heb ik daar een uur lang door zo’n onnozel schermpje gekeken. Mijn dierbare circuszoon heeft na het optreden geen filmmateriaal teruggevonden. Een uur lang had ik op het verkeerde knopje geduwd.

Ni Dieu ni maître.

geschreven op 25/06/2013

Breek nu mijn gebarsten klomp, Frans en Liliane komen terug. Frans gaat ook dat tweede terras leggen of in ieder geval eraan beginnen en Liliane gaat de sociale kontakten met de buren in het algemeen en met Lea in het bijzonder verder ondehouden. Ik vermoed dat Frans geen vertrouwen heeft in mijn kennis van het betegelen van een terras, gelijk heeft ie.
Ik vind dat ik in het vorig artikel wat te rap over het herstellen van dat dak gegaan ben. Ge moet weten, dat dak was gebogen en doorgezakt als een honderjarige die van zijn stamcafè komt. Wat hebben we gedaan? Wat heeft Jef gedaan? Bij Roger een degelijke autokrik gaan halen, een voldoende lange paal gezocht en dit netjes geplaatst waar het dak het diepst doorgezakt was. En dan opkrikken maar, vlotjes vijf cm, 10 cm, begint wat stroef te gaan, 15 cm en we horen allerlei kreunende en steunende geluiden. Allé kom, nog 5 cm en we hebben terug een recht dak. Alhoewel Jef daar het volste vertrouwen in had vond ik het wel best wel spannend. Moest zoiets in België gebeuren met een van die verplichte veiligheidsingenieurs of veiligheidsinspecteurs dan vrees ik dat die een crise zouden doen en rijp zouden zijn voor de psychiatrie (7 weken wachttijd).DSCI1905DSCI1903 Ik geniet van dergelijke werken, je me régale!
Ook spannend waren de graafwerken. en ook dan heb ik af en toe af en toe mijn billen toegenepen, soms wat meer, soms wat minder.  Als de man met zijn bobcat vlak langs en rond de steunpalen zo’n 60 cm dieper graaft ... bij zoon Jan Willem hebben ze ook eens vlak langs een steunmuur gegraven, ze zijn er nog niet goed van!
Enfin, de grond is nu overal gelijk, vooraan is 10 cm uitgegraven, achteraan meer dan een meter zodat de schuur plots veel hoger is! Een verdiep behoort tot de mogelijkheden. Eerste werk is nu die middenste steunpaal “consolideren”. Die steunt nu simpelweg op een grote steen met daaronder nu een halve meter aarde en in de plaats daarvan moet een betonneke komen. Ik denk dat ik deze keer een degelijke valhelm en veiligheidsschoenen, met van die stalen toppen, aandoe.  Alhoewel ik een sterk voorstander van Luc Dehaene ben “ de problemen moet ge oplossen als ze er zijn’ ga ik per uitzondering en tegen mijn gewoonte in eerst wat nadenken en pas dan beginnen. Niet dat dit veel verschil zal uitmaken maar het geeft vertrouwen en tenslotte zou Geert daar niet mee kunnen lachen als dat dak op mijn kop valt. Staat zij daar te roepen dat de aperitief klaar is en ik kan die niet eens uitdrinken omdat ik die helm niet meer van mijn hoofd krijg. P6250178
P6250187
We hadden pas gedaan rond middernacht, een geluk dat de bobcatman, een neef van Roger, zijn machien blindelings kon bedienen want in de halve donker is dat nog zo evidend niet!
Morgen begin ik de beton te gieten, 50m2,, 10 à 12 cm dik. Ik zou er graag tegen het WE mee gedaan hebben maar ik vrees dat dit niet gaat lukken. Tenzij, tenzij er hulp komt uit onverwachte hoek? Frans niet, die komt terug voor het terras, Jef ook niet, die komt terug om het dak af te werken .... heb ik wel nog meer vrienden?
In ieder geval, morgen begin ik eraan, koppig alleen, we zien wel!
P6270004En als ik moe ben ga ik uitrusten onder onze nieuwe zonneluifel, en iets drinken.P6270002

Van alles.

geschreven op 24/06/2013


Bon, we gaan er maar weer werk van maken. Het is al kweetniethoelang geleden dat er nog nieuws uit L’Yserttout kwam en er is ondertussen veel gebeurd. Of het jullie ook interesseert is een andere zaak, soit, ik ken minstens drie mensen die vragen naar de blog.
Wat er niet gebeurd is: onze reis naar Peru. Het is te zeggen, nog niet want we zullen nu vertrekken op vrijdag 13 september en komen terug woensdag 16 oktober. Richard, dat is mijn vader, is overleden op 6 april en dat viel midden onze geplande Peru-reis, vandaar.
Is een vrijdag de dertiende een goede dag om een vliegtuigreis te maken? Ik weet wel dat ge op die dag niet onder een trap moogt lopen of ook geen zwarte kat een mot op haar muil moogt geven, maar moogt ge op vrijdag de dertiende wel 12 uur vliegen? Van Madrid naar Lima? In ieder geval, we hebben een goede reisverzekering genomen, als er iets gebeurt mogen we ten alle tijde onze droomreis opnieuw plannen.
Het voordeel, nou ja voordeel, van die 4 extra weken thuis is dat er veel gewerkt is, dat we zelfs voorstaan op ons schema, voorzover er voor gepensioneerden nog een werkschema bestaat. Het dak van het schuurtje is nu zoals een dak moet zijn, zie eerste foto en met dank aan Jef. Die is hier in regen en wind en bij temperaturen de Aveyron onwaardig een goeie week komen werken. Boven ligt nu overal kurk, comfortabel, aangenaam voor de blote de voeten en mooi, met dank aan Geert. Zie tweede foto. Het eerste terras ligt er, met de juiste paar cm helling en uitgevoerd met een chirurgische precisie. Met dank aan Frans, te bewonderen op de derde foto. (Het terras, niet Frans). Tenslotte is het schuurtje omgebouwd tot een werkplaats, atelier, 55 m2 bruikbare hobbyruimte en dit met dank aan mezelf. Om die gezamelijke arbeid, die vriendenarbeid nog wat beter te illustreren heb ik er nog twee foto’s bijgedaan, commentaar overbodig.
P6040144 P4200061 P6050153 P6230175

P5280009P6110166

Waarbij ge natuurlijk ziet dat er nog een terras moet gelegd worden, alleen, wie ga ik nu nog vinden die het aandurft om dat tweede terras te leggen? Zo vlak naast het perfecte werk van Frans? Ikzelf ga niet moeilijk doen, er mag al een tegel niet 100% waterpas liggen, of als er na een regenbui een plasje blijft staan, och kom, daar komen vogelkes dan van drinken of met hun vlerken in fladderen om zich te wassen. Ik vrees dat ik het zelf ga moeten doen, best alvast flink wat pillen Ibupropfen nemen tegen zere knieën. Waarbij ik nog altijd niet snap waarom al die mensen hier zo maar belangeloos komen helpen. Of het zou moeten zijn vanwege Geert haar gastvrije en superlekkere keuken. Of voor op tijd en stond een “bière au Picon”, de nieuwe nationale drank van Le Cassan. Men neme een koude fles bier, mag bv. een Kronenburg of een 1664 zijn, geen Heineken, ik heb het over echt bier, en daar doet men een scheut Picon bij. Zeer verfrissend en verslavend, er moeten hier de laatste paar maanden 6 à 7 flessen Picon verwerkt zijn! Ter nuttige informatie: een bière au Picon wordt vooral gedronken in Noord-Frankrijk, chez les Ch’tis.
Nog iets, er staat hier ook een nieuwe trap, gekocht in stukskes bij een groothandel (Lapeyre) en door opabus deskundig in elkaar geknutseld. De oude trap, de trap die Karel gemaakt had, is even deskundig gedemonteerd en doet nu dienst als vensterbanken in mijn nieuwe werkplaats. Allemaal goed bekeken van mij, ik word of ben een specialist in het recupereren van oude of tweedehandse materalen. En zeggen dat het ooit anders geweest is, maar dat was in mijn vorig leven.

Chambre d’hôte

geschreven op 5/03/2013

Er zijn mensen die vragen waar of hoe ze via internet onze chambre d’hôte kunnen vinden. En als men dat vraagt dan betekent het dat ze goesting hebben om naar L’Yserttout te komen, dus kan ik dat adres beter maar eens herhalen.
Vorig jaar stonden we op verschillende websites met onze kamers, dit jaar alleen nog op “www.pour-les-vacances.com”. Gewoon omdat de meeste aanvragen binnenkomen via deze website en we het dus onnodig vinden om nog andere abonnementen te betalen om onze logeermogelijkheid kenbaar te maken.
L’Yserttout is te vinden op: http://www.pour-les-vacances.com/site-10263/. Zet dat bij uw favorieten, dat bespaart mij in de toekomst een nieuw artikel ...
Ge kunt natuurlijk ook bellen of mailen, of zelfs een brief schrijven, die gegevens vindt ge op de contactpagina van de blog terug.

En terwijl ik toch bezig ben: ziehier een oproep tot toeristen die zich geroepen voelen om hun verblijf iet of wat nuttig te maken mits het verrichten van enige fysieke arbeid.
We hebben tegels gekocht om een terras te maken. Er zal wat uitgegraven moeten worden en genivelleerd en een chape is ook nuttig, allemaal niet moeilijk en vriend Karel van La Salvetat zal komen helpen ... ‘t is maar dat er 65 m2 moeten gelegd worden, wat extra hulp is altijd welkom.
Ook dakpannen hebben we gekocht, 400 tweedehandse pannen. Zou moeten voldoende zijn om het dak van de schuur (werkplaats) te herstellen. En ook daarvoor heb ik een specialist-daklegger die komt helpen, Jef en die is van Moorsele, dat ligt in België. P3050035Monique, ook van Moorsele want ze woont bij Jef, kan ondertussen haar tuintje “restaureren”. Zo’n drie maanden terug hebben een paar koeien zich van weg vergist en zijn via Monique haar tuintje teruggegaan naar de stal. Aangezien dat melkvee iets te lang Moniques bloemensierkunst bewonderd heeft is er heel wat restauratiewerk vandoen. P3050033
Kurk, ook dat hebben we gekocht, 44 m2 voor in de slaapkamer boven en voor in de badkamer beneden. Ge zult het moeilijk kunnen geloven maar zelfs daarvoor hebben we een kurk-legger-specialist. Frans, uit Winksele, dat ligt ook in België. P3050034
Grootse plannen die we graag uitgevoerd zouden zien nog voor de grote vakantie. Jammer, en dus helaas, opabus zal niet kunnen helpen en Geert ook niet. Om alle misverstanden te vermijden, mijn taak zal bestaan in het coördineren van de werken en Geert zal voor eten zorgen. Aangezien mijn hersenen ook gepensioneerd zijn vraagt zo’n coördinatie opperste concentratie en dus veel tijd, misschien, heel misschien kan ik ook nog voor drank zorgen. Ter informatie: als chauffeur van De Lijn hadden we recht op een klein flesje plat water bij temperaturen boven de dertig graden. Misschien, ook heel misschien doe ik er een scheut pastis bij en een of twee ijsklontjes, of als ik in een goede bui ben, drie of vier ijsklontjes. Wat Geert betreft valt dat mee, zij gaat immers voor jullie de culinaire toer op, veel lekkers bereiden met haar Thermomix en dat minstens drie keer per dag.
‘s Avonds zal het ook best gezellig worden, bij de warmte van de pizza-oven en onder het licht van de super-luster (zie een van de vorige schrijfsels) gaan Geert en opabus uitgebreid vertellen over hun reis naar Péru en jullie vermaken met een eindeloze reeks foto’s en misschien, weeral heel misschien, serveren we daar een glas “pisco sour” bij.
Iemand vroeg zich bezorgd af hoever het staat met onze reisvoorbereiding? Ge kent ons Geert toch? Alles is reeds tot in detail gepland, georganiseerd en zelfs half uitgevoerd! Het is bijna alsof we er al geweest zijn! P3050036 Als ik goed op die foto kijk zie ik dat zelfs mijn onderbroeken al klaarliggen. Lijkt me wel wat weinig, onderbroeken bedoel ik. Het is niet omdat Geert die dingen (van het degelijke merk Sloggi) wast nog voor ik ze kan aandoen dat dat kleine hoopje ondergoed voldoende zal zijn voor vier weken reis. Een natte scheet is rap gelost en in Peru verblijven we soms op grote hoogte, tot 3900 meter. Ik hou mijn hart vast als ik bedenk wat ijle lucht kan doen met mijn interne luchtcirculatie! De 12 uren vliegtuig richting Lima zie ik nog wel zitten, het is op een nog veel grotere hoogte maar de vliegtuigen zijn “gepressuriseerd” en uit mijn lessen fysica herinner ik me nog dat als “druk gelijk is aan tegendruk er geen verlies van druk is”.
Ziet er iemand goeie en degelijke trekschoenen van bv. “A.S.Adventure” staan bij de bagage? Ik niet, ik zie me al trekkebenen door berg en dal daarginds in het verre Peru! Ik ben begot Sam Gooris niet met zijn belachelijke basketbalsloefkes. We mogen 26 kg bagage meenemen, handbagage niet inbegrepen, dus als iemand nog denkt aan onmisbare reisattributen, laat maar horen.

Bourg-Saint-Andéol

geschreven op 3/03/2013

P2110031
In La Cascade, “la maison des arts du clown et du cirque” heeft Geert 12 dagen gekookt voor “Les P’tits Bras” en heb ik er overwegend voor Elioth gezorgd, gebabysit dus. . Er wordt volop gewerkt aan de voorbereiding van hun nieuwe voorstelling in 2014 en “La Cascade” in Bourg-Saint-Andéol heeft daarvoor de perfecte infrastructuur. Doe daar nog een prima kok en een toegewijde babysit bij en iedereen was best tevreden.  Zo tevreden dat we al terug gevraagd zijn voor hun volgende stage (of training) in november.
Geert was vooral bezig in de keuken, koken voor 7 tot 13 mensen vraagt tijd, vooral als je onder andere kookt voor de mensen van Les P’tits Bras, die eten niet, die vreten! Mijn babysittaak had het grote voordeel dat ik veel in de oefenzaal kon zijn en de activiteiten van dichtbij kon volgen. Niet dat ik daar iets in de pap te brokken heb, maar ik zie die artiesten graag bezig.
Eerst moet de structuur in de zaal opgebouwd worden ,P2110026P2120004 P2120001P2110021P2130186

en dan oefenen en nieuwe standjes uitproberen en weer oefenen. Het is hard labeur, opabus kan het getuigen. P2130169-4P2200051
De trainer en de regisseur waren ook enkele dagen aanwezig kwestie van dat jeugdig geweld goeie raad te geven en indien nodig wat in te tomen. Dat geeft natuurlijk extra kookwerk voor Geert. Gelukkig dat Geert graag kookt en mij moet je niet meer overtuigen, een Thermomix is een onmisbaar kookgerief. . P2130007Bij de mensen aan tafel moeten we ook nog Nanou bijtellen, ook soms de vrouw van de regisseur en twee Israëlische meisjes waar Geert ook voor kookte, dat gaf dan dertien mensen aan tafel, ambiance verzekerd. Om het even samen te vatten: in “La Cascade” logeerden die periode Belgen, Fransen, 2 Israëlische meisjes, 2 Finse meisjes, 1 IJslandse schone en een Pool. En het is niet omdat ik er was om te zorgen voor de kleine Elioth dat ik geen oog had voor het vrouwelijke schoon. Als je trouwens ooit de kans krijgt om te gaan kijken naar ”Capillotracté”, de voorstelling van die Finse dames, dan kan ik dat sterk aanraden.
Mijn taak bestond ook in het filmen van de trainingen zodat de artiesten s’avonds hun werk konden bekijken en bespreken. Iedere sprong of oefening werd gefilmd zodat ik in het totaal een 50-tal filmpjes heb. Ik zou die op de blog kunnen zetten maar daar ga ik niet aan beginnen, trop is trop. En eigenlijk weet ik niet hoe dat moet, ik heb wat gezocht om een paar mooie voorbeelden te publiceren maar het lukt me niet. Ik ga het aan Bart vragen, de onovertroffen webmaster!
Allemaal wel best vermoeiend: babysitten, filmen, vrouwelijk schoon bewonderen, Geert af en toe bijstaan in de keuken, ge moet het maar doen. Pas op, ik was wel niet de enige die af en toe behoefte had aan extra rust, getuige daarvan volgende foto’s! P2200009P2200004P2200011P2120005. Tja, de ene is al wat rapper moe dan de andere.
Er was naast Elioth nog een toekomstige circusartiest: de kleine Milan, zoontje van trapeziste Sophie en porteur Raf. Daar zorgde Nanou voor omdat het nogal moeilijk is om je kleine te voeden of te verversen als je aan een trapeze hangt te zwieren. P2180032 En omdat ik de indruk krijg dat het allemaal te ingewikkeld wordt ga ik even een overzicht geven. In de toekomstige voorstelling van Les P’tits Bras spelen er 5 personen mee. Er zijn twee porteurs, Raf en Jan-Willem, dat zijn sterke mannen die madammen de lucht ingooien. Die madammen, Sophie en Birta, dat zijn trapezisten, en die worden dus van de ene porteur naar de andere porteur gegooid. Als vijfde en jongste is er Ellie, redelijk tureluut maar een zeer goeie acrobaat en een boeiend figuur. Bon, die vijf worden begeleid door een trainer, Phil en een regisseur, Christophe, zeg maar Tof. Nanou doet de administratie en Geert kookt. En ik? Ik zou liefst knappe trapezisten de lucht ingooien, het zal voor mijn volgend leven zijn en dan zal ik een heel sterke porteur zijn, wacht maar af. P2130033

Luster.

geschreven op 30/01/2013

P1300030
P1300032

Sneeuw en reisplannen.

geschreven op 20/01/2013

P1170001 P1170009
Prachtig nietwaar? Toch die ene dag dat de zon scheen. De zon is ondertussen verdwenen en het is vooral winderig en koud. Dus wat doet een mens dan? Binnenblijven en bv. onze Peru-reis voorbereiden.
We hebben de recenste Trotter en de Rough Guide, op mijn Sony e-reader staat de Lonely Planet en op de Apple laptop hebben we alle interessante internet-informatie. Vergeet ook de Perukaart niet die aan de muur gepunaist is. Geef toe, we zijn goed gewapend. We zoeken betaalbaar comfort, een deftige kamer met eigen badkamer en ook ontbijt. De tijd van slaapzalen in jeugdherbergen, de very basic, is aan ons niet meer besteed. 
Eerst zoeken we in de Trotter, dan kijken we in The Rough Guide voor “value for our money”, doen hetzelfde bij Lonely Planet om tenslotte reizigerscommentaar te raadplegen op internet. Vinden we hetzelfde hotel, gasthuis of Bed & Breakfast terug in onze verschillende naslagmogelijkheden, dan leggen we dat vast. Goedkoopste logement is in La Paz voor 18€. OK, La Paz ligt in Bolivië maar daar gaan we ook drie dagen naartoe, tenslotte is dat vanuit Peru vlot bereikbaar. Het duurste is een B&B in de “Canon del Colca”, 36 euro. Het is daar dat ge de fameuze condors ziet vliegen.
Dat van dat vlot bereikbaar is nogal relatief, we gaan daar in Peru en ook in dat stukske Bolivië redelijk wat uren op een bus zitten. Als buschauffeur met jaren ervaring heb ik die bussen bekeken en bestudeerd en die zien er over het algemeen bruikbaar uit. images Hier in de Aveyron heb ik ook met een paar vehikels gereden die hun beste tijd gekend hadden en daar ben ik altijd zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Natuurlijk, toen zat ik zelf aan het stuur en dat verklaart veel. In ieder geval, ginderachter zal ik altijd een plaats kiezen kort bij de chauffeur, als hij teveel van zijn kunnen wil bewijzen dan zal ik hem eens duidelijk mijn gedacht zeggen. Alleen jammer dat ik geen Spaans spreek ... Geert daarentegen ... maar Geert is op dat vlak nogal fatalistisch en heeft veel vertrouwen in de Here Gods. Nu, ik denk dat de kans op problemen in België qua openbaar vervoer niet kleiner zijn, ge moet maar eens per ongeluk en voor veel geld op de Fyra stappen en denken dat ge op uw bestemming zult geraken. En vooral, de busritten zijn in Peru spotgoedkoop, dan gaat ge toch niet zagen zeker? Tenzij ze in een ravijn storten, maar wie zegt dat het dan de fout van de chauffeur is? Het kan best een klapband zijn, of een tegenligger die poepeloere zat is, of gewoon brute pech. Soit, we houden jullie op de hoogte.
We twijfelen nog hoe we de verplaatsing naar de Machu Picchu zullen doen. De klassieke formule is vanuit Cusco met trein en bus, maar dat is belachelijk duur, minstens 230 dollar per persoon, vervoer, toegangsticket en verplichte gids inbegrepen. Op “www.andeantravelweb.com” stellen ze een alternatieve route voor die veel, veel goedkoper is.  Ze schrijven dat het een beetje een route is voor avonturiers, nogal bochtig (meer dan honderd haarspeldbochten), beetje smallekes en langs diepe ravijnen. Maar ze schrijven ook dat het “very exciting” is en adembenemend mooi. We verblijven 5 dagen in Cuzco, dus gaan we tijd hebben om ons te goei te informeren, kwestie van het thuisfront gerust te stellen dat we geen onnodige risicos gaan nemen, alhoewel ... het kriebelt, enfin, ik weet het nog niet.
Maken jullie zich geen zorgen, van die Peru reis krijgen jullie geen eindeloos lange verslagen, daar staan er al genoeg van op internet. Ik denk dat ik me ga beperken tot onze persoonlijke hotelervaringen en hoe dat afloopt met de verplaatsingen. Dat kan interessant zijn voor andere toekomstige Peru-reizigers en een gewaarschuwd reiziger is er twee waard.

Gepensioneerd.

geschreven op 21/12/2012

Leven als een gepensioneerde dat wil zeggen doen waar ge zin in hebt en dat alleen als ge er goesting voor hebt. En daar was artikels schrijven de laatste maanden niet bij.  Niet dat ik geen zin had in schrijfsels maar de goesting was er niet.
Op de eerste plaats komt: uitslapen en opstaan op een voor mij, voor ons, geschikt moment en daar ons Geert dat een prima idee vindt durven we ons rond 8u nog eens omdraaien. Wel staat iemand efkens op om het gordijn in de living open te doen. Roger passeert daar rond 7u30 uur als hij naar zijn koeien gaat en tot nu dacht hij dat Belgen, en dan vooral Vlamingen, noeste werkers zijn. We willen hem niet ontgoochelen.
Met dat langer slapen is het busrijden en meer specifiek het ophalen van schoolkinderen met een minibusje afgeschaft. Ik wil wel nog af en toe eens inspringen als het echt nodig is en als het niet regent of koud is en ook niet als het mistig is en vooral niet als ik vroeg moet opstaan. Ik moet zeggen dat ze mij nog niet gevraagd hebben. En ik moet erbij zeggen dat ik er ook niet op zit te wachten. Toen ik bij de Staca stopte met voor De Lijn te rijden was het afscheid hartelijk, 6 flessen uitstekende witte wijn en een huismeteo waren mijn deel en de baas, Greet, wenste mij het beste. Van het busbedrijf Chauchard niks geen wijn, niks geen beste wensen en nochtans heb ik over de firma Chaussard nooit kritische artikels geschreven, over De Lijn daarentegen ...
PB020096
PB020098

Rap die twee foto’s om te bewijzen dat ik mijn dagen niet in volledige leegheid heb doorgebracht. Luiken van eigen fabrikaat, geplaatst aan de valleikant. Niet om de kou buiten te houden in de winter maar vooral om de zon en bijhorende warmte buiten te houden in de zomer. Omdat de muren scheef zijn was dat allemaal niet zo simpel en als ge goed kijkt ziet ge dat de bovenste twee, die van de living, op rails lopen. De luiken zijn in eik en dus behoorlijk zwaar, vandaar dat Roger weeral eens welkom was. Een baal stro op de vork van de tractor en alles de hoogte in. Efficiënt, veilig en goedkoop. Trouwens, ik heb voor alle ramen luiken gemaakt maar die moeten nog opgehangen worden en aangezien ze toch maar dienen om de zon te weren heb ik nog veel tijd.

Wat doet ge met een raam dat altijd dicht blijft omdat het niet open kan? Daar heeft Geert een goeie oplossing voor: drie leggers en we hebben weeral kastruimte bij. Nu nog een assortie-gordijn ervoor, voor de esthetiek. Hoe doet ge luiken dicht als het raam niet open kan?

Omdat het hier koud is met miezerige regen en veel mist doe ik de laatste dagen uitsluitend verwarmd binnenwerk. De badkamer die bij de kleine kamer hoort is gereorganiseerd. Nu kunnen de chambre-d’hôtes-mensen het toilet gebruiken zonder door Geert haar voorraadkelder te moeten. Hebben ze een volledig eigen kamer, badkamer en toilet, zoals in de bio-suite. Super luxe. En ik heb me een hele tijd geamuseerd met het restaureren van een “echte” luster. Foto’s zeggen hier meer dan uitleg, dus kijk en fluit bewonderend.
P1120001
P1130008

Nu alleen nog die luster ophangen op de juiste plaats ...  ik vrees dat ik weer op Roger zal moeten beroep doen. Dat ding is loodzwaar en gaat mijn krachten ver te boven. En als het niet gaat samen met Roger, dan roepen we er Karel bij, die is supersterk. In die luster moeten 22 lampen komen, eerst dacht ik aan van die energiebesparende lampen maar dat past niet in zo’n echte, authentieke kroonluchter. Dus worden het klassieke 25 Watt lampen, zo’n kaarsmodellen met klaar glas, gevonden op het internet. Dat wordt dan zo’n 500 Watt als dat ding brandt! We gaan veel in het donker de avond doorbrengen en naar de TV kijken. De luster zal alleen tot zijn recht komen als er bezoek is. Dat zal wat geven als de Smetjes van Wetteren op bezoek komen, zullen ze dik spijt hebben dat ze mij die luster uit het ouderlijke huis cadeau gedaan hebben. Tja, gegeven is gegeven, zoals ook dat OLV-beeldje in een glazen kolf, moest ook niemand hebben. Met een beetje geluk en veel geloof gebeurt er nog een mirakel ten huize L’Yserttout, een zoals in Lourdes, we hebben al een bron en ook een grot is geen probleem.  We moeten alleen nog een onnozel kieken vinden dat dagelijks op zijn knieën voor dat beeld wil bidden. Dat ze jaloers zullen zijn, die van Wetteren!
P1130001
Met de laatste foto wil ik nog een sfeerbeeld geven, la vie en rose à la façon du Cassan. 
Wat doen 2 gepensioneerden op een koude, natte en winterse zondagnamiddag? Nadat ze op TV naar het Belgisch kampioenschap veldrijden gekeken hebben? P1130005 Voorwaarde is wel dat ge een grote tafel hebt. De een puzzelt een kroonluchter in elkaar terwijl de ander aan patchwork doet. Tegen 18u wordt dat afgewisseld met een spelletje scrabbel om daarna over te schakelen op het aperitief. Voor mij een simpel dagelijks wit wijntje, voor Geert spuitwater. Tot 15 maart gaat ons Geert alcoholvrij door het leven gaan. Niet simpel, iemand die stopt met roken wordt aangemoedigd, krijgt goeie raad en tips en niemand gaat hem of haar een sigaret aanbieden. Als je zegt dat je een paar maanden geen wijn of bier gaat drinken dan wordt je bekeken alsof er iets scheelt in je bovenkamer. Ikzelf doe daar nog niet aan mee, ik word nu al te vaak bekeken alsof ik half tureluut ben. Nochtans, er scheelt niks met mijn bovenkamer, nog niet, denk ik.

Feest deel 2

geschreven op 28/10/2012

Niks zo gemakkelijk als wat foto’s publiceren, met dank aan de fotograaf Pieter!  Wie nog foto’s heeft (Moo?) van het feest voor Geert haar 60 jaar mag die altijd doorsturen. Waarvoor mijn dank. Als ge dat wilt dan krijgt ge de volgende keer foto’s van het avondfeest.

DSC_3848
DSC_3794 DSC_3839 DSC_3876 DSC_3937 DSC_3961 DSC_3971 DSC_3974 DSC_3977 DSC_3979 DSC_4090 DSC_4094 DSC_4178DSC_4199 DSC_4257DSC_4265 DSC_4270 DSC_4341 DSC_4351 DSC_4280DSC_4282DSC_4213 PA130082

Peru

geschreven op 9/10/2012

P1012386>P1012384
Volgens de voorzitter van het feestcomité van Lescure Jaoul had het weinig zin “Les P’tits Bras” uit te nodigen (http://www.lesptitsbras.com). Les Lescurois en les Lescuroises zouden niet geïnteresseerd zijn in hun optreden en hij al zeker niet. Tja, bekijk de foto .... de afwezigen hadden ongelijk. En zeggen dat hun optreden op het dorpsplein zelfs gepubliceerd werd in de krant (http://www.ladepeche.fr/article/2012/10/11/1462275-lescure-jaoul-les-p-tits-bras-s-envoient-en-l-air.html), hoe lang zou het geleden zijn dat ons dorpje in het nieuws kwam?
Dat allemaal omdat Geert 60 jaren jong werd en er een feestje georganiseerd werd. Ik blijf dat straf vinden, zo’n 45 mensen zijn speciaal vanuit België naar Le Cassan gekomen, zomaar een week-end op en af. Het moet zijn dat ons Geert graag gezien is. OK, ze kregen er redelijk wat voor terug: de vrijdag een spaghetti-avond, op zaterdag een optreden van Les P’tits Bras, een aperitief met de dorpsgenoten, nog een aperitief met vrienden en familie en een feestavond, zondag een pizza-avond en dit alles overgoten met voldoende drank. Wij, Geert en ik hadden ons best gedaan om er iets onvergetelijks van te maken en we denken dat het gelukt is, met dank aan de vele helpende handen. Het is een ruwe schatting, maar te oordelen aan het aantal lege flessen en lege wijnboxen moet er zo’n 60 liter wijn gedronken zijn. Niemand is zat geweest, enfin, toch niet ladderzat, tenzij misschien de zondagavond, maar dat herinner ik me zelf niet zo goed meer.
Ge moet dat toch maar kunnen, een verjaardagsfeest aanbieden en er een reis naar Peru voor terug krijgen!  Geert droomt al vanaf haar prille jeugd van een reis naar Peru (Pérou pour les Français), awel, het is nu dus gelukt, we gaan daarheen van 28/3 tot 25/4/2013. De ticketten zijn gekocht en betaald dank zij de massale sponsering van ons kinderen, familie en vele vrienden, waarvoor onze oprechte dank! Toch wel een serieus verjaardagsgeschenk, we zijn er nog niet goed van! En dan mag ik de vele andere cadeaus niet vergeten: bloemen PA130082, een espuma, een Sony Reader, veel wijn, kookboeken, ook foie gras en andere lekkernijen en nog een paar flessen champagne en veel beste wensen en heb ik nog iets vergeten?
Bon, en nu is het aftellen, nog een goeie 5 maanden en we vertrekken. Peru, here we come!

SUV

geschreven op 27/08/2012

P8190015
Eigentlijk voelen we er ons niet zo goed bij, maar het ding rijdt geweldig goed en het is de natte droom van elke caravanreiziger. Een zwarte Citroën C Crosser, een echte 4x4 . Het is een tweedehandse, of wat dacht ge, zo rijk zijn we nu ook weer niet. Vijf jaar oud, 120000 km en met redelijk wat krassen op het koetswerk wat de prijs aardig gedrukt heeft. Alleen stom dat het zwarte lederen zetels zijn en van die donker getinte ruiten. We hebben geen garage en geen goeie schaduwplek en als het hier zoals vorige week 37° Celcius is, wel, dan verbrandt ge uw billen aan die gloeiend hete zetels. Luxe noemen ze dat. En die donkeren ruiiten? Waarom mogen de mensen niet zien wat er zich in die voiture afspeelt? Aan ons huis, l’Yserttout, zijn de ruiten toch ook niet donker getint? Enfin, binnen 10 dagen hangen we de caravan aan de auto en vertrekken we voor een drietal weken naar Spanje en Portugal, met onze occasie C Crosser. Zou ik er een sticker opplakken? “Dit is een tweedehandse auto en er zijn geen kinderen aan boord”? Hoe schrijf je dat in het Spaans en het Portugees? Gisteren zijn we een bevriend koppel gaan oppikken aan het station in Gaillac en wat waren hun eerste woorden? “Amaai, die chambres d’hôtes moeten nogal opbrengen dat ge nu met zo’n dikke bak rondrijdt.” Jaloers zijn ze, omdat ze zelf met een miezerig oud bakske rondrijden. Ik ga het nog eens herhalen: het is een tweedehandse Citroën en geen dikke vierwielaangedreven BMW X6, of Audi Q7 V12 TDI Quattro, of, God beware mij, een Porsche Cayenne Turbo.
Verder gaat hier alles goed, dank je wel. De gastenkamers zijn bijna alle dagen bezet door vooral Franse toeristen en dank zij Geert krijgen we daar alleen maar positieve reacties op, mijn teen doet maar een klein beetje pijn meer en het kalf met drie poten stelt het goed.

De Boze Wolf

geschreven op 31/07/2012

Camping d’Arpheuilles in Saint Paul de Vezelin (Loire, Rhone Alpes) is een leuke camping. Met een paar kleinkinderen, bijhorende pa of ma en een vriend van Bart met zijn twee kinderen hebben we genoten van 4 dagen rust en stilte. P7190091. Geert en ikzelf hebben ondertussen “Les p’tits Bras” gevolgd die in de buurt (Feurs) 4 avonden na elkaar optraden, ook heel leuk. Het zou de perfecte vakantie geweest zijn ware daar niet “De Boze Wolf”.
Hoe komt dat toch dat sommige mensen niet willen of kunnen genieten van hun vakantie? Heeft de kleine Tristan P7190095na drie dagen kamperen een serieuze huilbui en prompt staat daar een meneer die daar niet tegen kan. Het is te zeggen, zijn 2 dochters (8 en 10 jaar?) konden hun slaap niet vinden.  “Dat we onze kinderen beter moeten opvoeden en vroeger moeten in bed steken zodat de slaaprust van de gehele camping en die van zijn dochters in het bijzonder gegarandeerd is.”, zei ie. Ter informatie: Tristan is nog geen twee jaar oud, het was zijn eerste huilbui en het was pas 21 uur s’avonds, wat we ook tegen “de Boze Wolf” gezegd hebben. Zou het toeval zijn dat de Boze Wolf een Hollander was? En zou het ook toeval zijn dat rond 1u30 (’s nachts) een bende van zijn landgenoten nog volop aan het feest vieren was? Of aan het zuipen?  Overigens is L’Arpheuille een prima camping aan een meer, met een groot en een klein zwembad,voldoende schaduw en vriendelijke eigenaars.  Het zou zelfs een perfecte camping kunnen zijn moesten ze er de Hollanders verbieden, nee, dat is niet eerlijk, laat ons zeggen: de meeste Hollanders, zo’n 10% van de totale campingbevolking mag van Nederlandse nationaliteit zijn.  Ik ga dat natuurlijk niet toegeven, maar ik ben die Hollander met zijn strenge, lange grijze haren wel dankbaar: gewoon even zeggen van pas op of de Boze Wolf zal terugkomen en ons kleinkinderen werden als poesjes zo lief. De boze wolf
Schoonzoon Bart zegt dat we op zo’n mensen niet moeten reageren, geen energie in steken, en hij heeft gelijk. In het vervolg laat ik de boze wolf gewoon verder genieten van zijn kampeervakantie.

Kinderliedje:

Pas maar op daar komt de wolf,
pas maar op, pas maar op.
Pas maar op daar komt de wolf,
pas maar op.

k Ben niet bang voor de boze wolf,
‘k ben niet bang, ‘k ben niet bang.
‘k Ben niet bang voor de boze wolf,
‘k ben niet bang.

Zonnescherm.

geschreven op 13/07/2012

P7130067
Ik doe die firma een proces aan, ik contacteer een super advocaat genre Vermassen Jef en ga enkele tienduizende euro’s schadevergoeding eisen. Geert kan getuigen dat ik de gebruiksaanwijzing aandachtig gelezen heb en ook toegepast. Alleen, toen ik het bovenste stuk van het zonnescherm wilde monteren is dat uit mijn handen gevallen wegens te zwaar voor 1 persoon. Nergens, maar dan ook nergens in de gebruiksaanwijzing staat te lezen dat je voor het monteren van onderdeel D middels twee bouten aan onderdeel A en B je met twee personen moet zijn. Dus sleep ik die firma voor de rechter wegens een onduidelijke en onvolledige gebruiksaanwijzing.
Daardoor kan ik morgen niet rijden, ze vroegen me om een groep Ieren op te pikken aan de luchthaven van Rodez en ze naar Montauban te brengen. Het zal voor een andere keer zijn. Trouwens, het ophalen en terugbrengen van schoolkinderen zal ook voor een andere keer zijn. Ik stop ermee. Wel wil ik nog “disponible” blijven, als er bv. iemand ziek is of zo dan mogen ze bellen. Of als er leuke reisjes te doen zijn mogen ze zeker bellen.
Gelukkig is er de Tour de France en kan ik de ganse namiddag voor de TV doorbrengen en af en toe een pijnstiller doorspoelen met een glas water (of wat dacht ge? Wijn?). En ook garnalen pellen. We waren vorig WE in België en Geert heeft twee kilo garnalen gekocht in de Makro. Mits het nodige ijs en niet te veel treuzelen onderweg komen die nog vers aan in Le Cassan en kunnen we dan toekomstige gasten verwennen met bv. garnaalkroketten, super lekker. >P7130066
Die parasol is 4 meter lang, maximaal 3 meter breed en heel zwaar. P7130065P7130062

Driepoot.

geschreven op 17/06/2012

P6140054
Het 2 weken oude kalf lag te slapen in de wei van de buur. Aangezien een 2 weken oud kalf nog klein is was het onder de elektrische afspanning gewandeld naar het hoge gras van de buurman. En omdat het hooiseizoen is en er droog weer voorspeld werd besloot de buur om te maaien. Met de tractor en zo’n maaimachine, iets met scherpe messen aan die ronddraaien. De rest van het verhaal is niet voor gevoelige zielen, dus ga ik het sterk inkorten. Het kalfje heeft nu nog drie pootjes.
Voor ik het vergeet, als ge komt in het hooiseizoen, ga dan niet liggen rollebollen of flikflooien met je lief of vriend of vriendin in het hooi, we zijn niet verzekerd voor ontbrekende ledematen, het is maar dat ge het weet. Trouwens, wie dringend behoefte heeft om ge-weet-wel-wat te doen tijdens de vakantie mag gratis gebruikl maken van een hooizolder. Maar zijt voorzichtig als ge ge-weet-wel-wat doet of anders, veel chanche.
De voorpoot amputeren ging vrij vlot. Twee schragen en een paar planken, een hooivork om een baxter aan op te hangen en de assistentie van opabus. A la guerre comme à la guerre. Meer problematisch was de rechterachterpoot, de hiel of hoef was ook lelijk toegetakeld en daar keek de veearts eerder bedenkelijk naar. Die ook amputeren was geen optie, een kalf op twee poten is geen zicht en dus werd die zo goed mogelijk terug samengesteld en degelijk ingepakt.
Ondertussen zijn we een tiental dagen verder, Roger is met driepoot naar de dierenkliniek in Rieupeyroux gereden en de veearts is tevreden met het herstel. Mooi zo.P6280084

De buitenkeuken mag een succes genoemd worden. Er zijn een paar kasten in gemaakt (door opabus, wie anders) en ons Geert kan er voldoende gerief in opbergen om niet altijd op en af te moeten lopen. Er staat ook een frigo en dat bespaart mij dan weer het op en af lopen om drank aan te vullen. Trouwens, ik heb daar geen tijd voor want ik moet me concentreren op het bakken van de perfecte pizza. Het mag in alle bescheidenheid gezegd worden, opabus krijgt alleen nog positieve commentaar en hoe meer er gedronken wordt hoe positiever die commentaar. P6250034P6250028Zelfs Ireen, die alleen pizza’s kent “à la façon de Genk” en dientengevolge zeer kritisch stond tegenover een pizza-oven annex buitenkeuken in de Aveyron was lovend en ik ga haar opnieuw citeren:” Willy, dich beks de beste pizza’s en hiel Limburg en wijd do baute! Zoe e fijn kèrske, genoeg kies en dei kraudereie out den Aveyron, ze moge d’r zijn! Ich ven nog altijd dat dèn oeve hei totoal missteet, do zijn en Genk al pizzeria’s genoeg, mè allez, do konne vè bij ne pastis of twie nog e béémpke iever opzette!” Resultaat is dat ze vanavond aan haar tweede pizza-avond toe is! Haar zus Mia is hier ook, de zusjes Houben zijn voor een vijftal dagen afgekomen met Ryanair via Rodez. In de voormiddag vertrekken thuis en om 13u15 een eerste aperitief op een terrasje in Baraqueville! Nu hebben ze natuurlijk heel veel spijt dat ze slechts vijf dagen blijven want schoon dat het hier is en lekker dat Geert kan koken en de rust die hier heerst kennen ze zelfs in Limburg niet. Komt daar nog bij dat ze om de twee dagen weeral pizza mogen eten, het kan niet op. Ook het aperitieven kan niet op, maar dat terzijde.
Overmorgen komt Pieter hier aan, die is met de fiets onderweg naar Le Cassan, iedere dag een slordige 150 km en het is warm, tot 34° celcius. Goed zot. Natuurlijk, om zaterdag te genieten van de perfecte opabuspizza doet een mens al eens een extra inspanning.

Toevoegsel.

geschreven op 10/06/2012

Nog rap dit artikeltje erbij schrijven terwijl ik ondertussen met een half oog naar het voetbal kijk. Het is Kroatië tegen een ander land en eigentlijk is voetbal niet meer mijn eerste interesse. Geert is ondertussen aan het kaarten met Vlaamse gasten die hier een week verblijven. Ik doe niet mee want dan moet ik nadenken en onthouden wat de vorige kaarten waren en dat is lastig. Trouwens, kaarten is ook niet mijn eerste interesse.
Soit, men had me gevraagd of ik vanavond, dus zondagavond, geen ritje wou doen. Studenten oppikken aan het station en die naar hun school brengen. Waarom niet, op zondag krijgt ge een extra premie en ik kaart toch niet graag. Dus ben ik naar Villefranche de Rouergue gereden tegen 20u30 alwaar ik 16 internaatstudenten naar het lycée Beauregard, ook in Villefranche, moest brengen. Exacte afstand tussen het station en het Lyceum: 2 (twee) kilometer. Totale afstand op en af Le Cassan - Villefranche: 52 km. Rentabiliteit van zo’n rit: 4%. Het is niet omdat ik niet wil kaarten dat ik niet kan rekenen! Allée, moet ik die verwende rotstudentjes 2 kilometer verder brengen en veel pollutie veroorzaken omdat ze niet te voet willen lopen. Het is bijna zoals bij De Lijn, verstand op nul zetten en verder rijden. Daardoor heb ik vanavond niet kunnen mee-aperitieven en heb ik om 21u30 alleen aan tafel de opgewarmde resten van een kip opgepeuzeld. Soms kan zelfs in de Aveyron het leven een beetje droevig zijn.
Kroatië heeft gewonnen met 3 - 1 en het was tegen Ierland. Er zijn geen doden gevallen, ook niet bij de supporters, gewoon enkele lichtgekwetsten, valt best mee.

De overdekte buitenkeuken.

geschreven op 10/06/2012

Het is niet omdat ge geen nieuws krijgt dat er hier niet gewerkt wordt! Er zijn veel kleine werkjes uitgevoerd maar niet de moeite om over de schrijven. Op de buitenkeuken staat nu een dak en dat is wel vermeldenswaardig want nu hebben we een overdekte buitenkeuken.
Jef en Monique zijn hier geweest. Jef is pas gepensioneerd (Monique trouwens ook) en heeft als hobby het verbouwen van huizen en als eigenschap dat het een harde Westvlaamse werker is. Zo’n mensen zijn altijd welkom in L’Yserttout, ze krijgen extra lekker eten en ik ontkurk voor hen graag een fles van onze beste wijn.
DSCI1090 DSCI1097 DSCI1133 P6040061 P6040065
Dat moeten voldoende foto’s zijn om je ervan te overtuigen dat hier gewerkt is met stielkennis. Ik doe er nog een foto bij, dan zie je de details en moet ge toegeven: Jef kent zijn vak! Hij heeft meer geduld dan opabus en hij is ook veel strenger! Bij hem bv. is een rechte hoek gelijk aan 90°, bij opabus schommelt dat tussen de 85 en de 95°. P6040064
Om zeker te zijn dat ik zou kunnen meewerken had ik me bij mijn baas 2 WE.’s “indisponible” verklkaard. Gelukkig maar want de maanden mei en juni zijn drukke maanden. Naast het dagelijkse ophalen en terugbrengen van de kinderen zijn er veel schoolreizen. Een dag rondtoeren rond het meer van Pareloup of het meer van Lévézou in de Aveyron is best leuk. Als de bus niet rammelt maar eerder zweeft over de Zuid-Franse wegen dan is dat niet omdat ze hier betere bussen hebben maar omdat de wegen hier veel beter zijn. Ik mag niet klagen, ik kom in de mooiste streken van de Aveyron en ruime omgeving en ik word er nog voor betaald ook. Ik denk dat ik volgend jaar nog een beetje zal verder rijden, maar dan als “freelance”.
Ook volgend jaar is Jef terug welkom want dan wil ik het dak van het schuurke, mijn werkplaats, vernieuwen. Als ge ziet hoe hij straalt van geluk na het beëindigen van de dakwerken van de buitenkeuken, dan moet dat zeker lukken.DSCI1141

Pizza 2.

geschreven op 2/04/2012

P4010053
Voila, hij is af. Ik snap nog altijd niet waarom die schouw scheef staat en achterover helt. De verkoper verzekerde mij dat ze zo in Portugal gefabriceerd worden, tja, misschien om te vermijden dat de rook op mijn kop valt? Ooit zal ik er het nut wel van inzien maar nu moet ik geduldig mijn tijd nemen om de oven in te stoken of op te warmen en dat om te vermijden dat er te veel barsten zouden komen. Altijd een beetje meer vuur stoken en dan uiterlijk binnen vier of vijf dagen: de vlam in de pijp en we zijn vertrokken.  Nu nog verder de muren bepleisteren en zorgen voor een gootsteen en een marmeren werkblad om de deeg op uit te rollen en de buitenkeuken mag in gebruik genomen worden. Zouden we daar geen klein feestje kunnen van maken?  Doen we het zoals bij de tewaterlating van een boot? Een fles champagne op de pizza-oven kapotslaan? Lijkt mij een leuk idee en we nodigen de lokale pers uit en we geven die een stukje pizza en een glas bubbels. Geef toe, dat is commercieel weer eens goed gezien van opabus.
Juist, ik mag de meter niet vergeten, de doopmeter. Iedereen mag zich kandidaat stellen en als ge niet aanwezig kunt zijn dan zal ik de volgende wijze woorden uitspreken: “ik doop deze pizza-oven in de naam van de Vader, van de Zoon en van ons Monique, bv. Als ge wel aanwezig zijt dan krijgt ge natuurlijk de eer om zelf die fles tegen de oven te kwakken. Alleen Ireen mag niet meedoen, die is gestraft. Gisteren stuurde ze mij nog een mailtje en ik citeer: “een ordinaire pizza oven in het hart van de Aveyron ... ik struikel hier in Genk al over de pizzeria’s .... helt ie ook nog lichtjes naar achteren… breek dat ding maar zo gauw mogelijk af ...” En nog van dat moois! Zo’n mail doet me veel pijn en daarom wordt Ireen het meterschap ontzegd. Wanneer komt ze ook weer af? Ergens in juni? En dan stuurt ze me vandaag een nieuw mailtje, dat het een één aprilgrap was. Gelachen dat ik gedaan heb, gierend over de grond gerold en naar adem gesnakt van de pret.
Serieus nu: zou een champagnefles sterker zijn dan zo’n ovenwand? De buitenste laag is zo’n 5 cm dik en bestaat uit kalk, zand en kleurstof. Daaronder zit rotswol en misschien breekt die fles niet en is er een gat in mijn dierbare oven?

Pizza’s.

geschreven op 24/03/2012

Herzlich Willkommen bei den Belgiern aus Lescure Jaoul ! ¡Reciban la cálida acogida de los Belgas de Lescure Jaoul!
Klinkt dat niet super goed? Je zou er zo op vakantie komen. En het staat er ook op in het Nederlands, Frans en Engels. Althans op “http://www.cybevasion.fr/chambres/france/chambres-hotes_l-yserttout_lescure-jaoul_27035.htm”.
Met dank aan de vrienden die vertaald hebben, zijnde een Vlaamse prof voor het Spaans en een Franse prof voor het Duits. Ge moet uw vrienden koesteren, op een goeie dag zijn ze best bruikbaar. Tiens, ik heb nog een prof-vriend, een die veel van kiekens afweet, maar sedert ik lang geleden dat artikel schreef over Lea’s dementerende kiekens heeft die precies niet veel goesting meer om af te komen.
Omdat ik last heb van mijn rug had ik deze week tijd om me wat te amuseren met die Chambres d’hôtes aankondigingen, ze nog iets meer op punt te stellen. Volgens Marleen Grauwels moet ik die foto’s van de kamers dringend aanpassen en liefst met opgemaakte bedden. Komt in orde Marleen, maar ons Geert zit in Oostenrijk en heeft het fototoestel mee. Hoe kan ik dan foto’s maken als Geert er niet is om de bedden op te maken?
Deze morgen nog een chambree d’hôte vraag gekregen, een koppel op rondreis in Zuid-Frankrijk wil twee dagen komen logeren in L’Yserttout. Volgende maandag en dinsdag en ze willen ‘s avonds ook mee aan tafel zitten.  Oeps, die willen mee-eten en maandagavond is Geert niet huis. Tis te zeggen, ik moet Geert maandag ophalen in Toulouse, haar vliegtuig landt om 22u45. Ik heb die mensen geantwoord dat er geen probleem is mits ze maandagavond kontent zijn met een “sobere” maaltijd. Aperitief, wijn en koffie is geen probleem, maar wat ze als vaste materie gaan krijgen? Ik ga Geert haar diepvriezers doorzoeken, die Canadezen gaan hun maag niet geloven, zo lekker zal het zijn! Zou er een verschil zijn tussen Franstalige Canadezen en Engelstalige Canadezen? Ze zijn Franssprekend en volgens mij zullen het geen lastige mensen zijn. Ons buren spreken ook Frans en dat zijn ook geen lastige mensen.
P3242361
Zie je de foto van de pizza-oven? Vanmorgen met de remorque gaan halen in Groulhet en als het meevalt en mijn rug meewerkt staat die binnen een tiental dagen gebruiksklaar in Geert haar buitenkeuken. En Geert weet nog van niks, ze weet nog niet eens hoeveel die kost en dat is maar goed ook. Maar ook in dit geval moet ge uw vrienden koesteren, vooral uw kapitaalkrachtige vrienden. Ik heb die oven gevonden op “Le Bon Coin”, dé tweedehandssite in Frankrijk. Een camionchauffeur koopt die in Portugal en neemt die mee naar hier als hij met een lege vrachtwagen moet terugrijden. Goed gezien van die man en daardoor zijn ze zeer betaalbaar, zowat de helft van de prijs die je betaalt in de gewone handel. En ondertussen help je er een lokale Portugese ovenbouwer mee. Een paar technische gegevens: buitenomtrek 100 cm, binnendiameter 76 cm, gewicht iets van een 650 kg. Ik moet nog verder de sokkel afwerken P3242363en ook die oven nog met een 15 cm dikke laag isoleren. Dat isoleren doe je met een mengeling van vermucellietkorrels (argex)? en cement. Als ge het niet begrijpt, er komen nog foto’s van. Als die technische gegevens jullie niet interesseren, ook goed, zolang ge maar pizza’s komt eten. Er kunnen 2 pizza’s tegelijkertijd gebakken worden en de baktijd is zo’n 3 minuten, verbeter me Erik als ik ongelijk heb. Bon, dat zijn dus 40 pizza’s per uur of 960 stuks per dag. Tijdens een volledige zomervakantie, juli en augustus zouden er dat 57600 kunnen zijn. Zal niet lukken, ik heb geen hout genoeg om te stoken. Trouwens, ik moet nog aan de familie-pizza-specialist Erik vragen met welk hout hij stookt? Volgens buur Roger is hout van een (omgezaagde) appelboom onovertrefbaar en Roger kan het weten want voor hij door omstandigheden moest beginnen kalveren kweken was hij bakker. Ik heb hem voorgesteld om iedere morgen zeer vroeg op te staan en ons dan zo rond 9 u (na mijn kinderophaalronde) van vers brood te voorzien. Akkoord zei hij, als ik dan zijn koeien wou doen ….
P3252368
We zijn een dag verder en de oven staat op zijn sokkel, met dank aan Roger. Aan zijn blauwe tractor is vooraan een soort vork en daarmee was het vlot te doen. Nu alles netjes afwerken zodat de oven als het ware een geheel vormt met de muren. Ik weet al perfect hoe ik dat ga doen, moet het alleen nog uitvoeren maar daar Roger en Marleen en Karel en nog veel andere mensen me verwijten dat ik altijd te ongedurig ben, dat alles te rap moet gaan zal ik er deze keer mijn tijd voor nemen.
P3270112 Zover staan we nu, een paar dagen later. Als er niet te veel onverwachte busritten tussenkomen zal die oven binnenkort “pizza-klaar” zijn, maar ik ga er wel mijn tijd voor nemen.

B & B.

geschreven op 5/03/2012

Merci à nos hôtes Geert et Willy pour ce délicieux séjour Aveyronnais! L’Yserttout est un endroit paisible ou il a fait bon vivre durant ces quelques jours. Merci encore et longue vie à L’Yserttout” Dat schreven Virginie en Olivier in het gastenboek op 2 maart 2012.
We hebben nog maar een paar weken geleden L’Yserttout op een paar Bed & Breakfast (of chambre d’hôte) sites gezet en dat schijnt te werken. De eerste gasten, Virginie en Olivier dus, zijn pas vertrokken en er zijn al twee nieuwe reservaties voor april en een voor mei. Mooi zo, als dat zo verder gaat: salut het dagelijkse busrijden en leve de gastenkamers. Maar ook niet alle dagen van dat vreemd volk in huis, Geert moet tussendoor toch nog tijd krijgen om de kamers te kuisen en te dweilen en zo. Goed dat ons Geert niet thuis is en die laatste zin niet kan lezen ....  Nee nee, alles met mate en op zijn tijd en om misverstanden te voorkomen, als op bv. “www.pour-les-vacances.com” veel als volzet aangeduid staat, dan is dat voor het grootste deel omdat we zelf niet thuis zijn.  Een weekske naar België, of op reis, bv. de ganse maand september zijn we indisponible. En als Geert niet thuis is, dan is opabus “indisponible”, ik ga me zeker een beetje bezighouden met eten maken en kamers kuisen! Of ze gaan het heel schoon moeten vragen en rap kontent zijn!
De laatste gasten dachten dat het een goed idee zou zijn als we de mensen de mogelijkheid gaven om eens gewoon mee te eten. Dus niet altijd gastronomisch met alles erop en eraan. Er stak waarheid in hun argumenten, dat iedere avond 25 euro te veel wordt of dat ge anders op restaurant moet. Bon, ge vindt in de buurt wel restaurants met de fameuze 12 euro menu’s, alhoewel, in de buurt?  Dan moet ge minstens naar Rieupeyroux rijden en dat is toch 36 km op en af. En de chauffeur moet oppassen met alcoholverbruik, om terug te rijden.  We hadden oren naar hun argumenten en vonden ze terecht dus wat gaat Geert in de toekomst ook aanbieden? Het 12 euro menu! Een simpele plat du jour zijnde onze dagelijkse kost. Een aperitiefke (witte wijn of pastis), een hoofdschotel en een dessert, c’est tout. Of misschien toch een voorgerecht maar dan geen aperitief, enfin, moet nog bekeken worden.

Alhoewel, of het zo simpel is? Stel dat er twee koppels logeren. Het koppel van de grote kamer zijn bourgondische Vlamingen en het koppel van de kleine kamer zijn zuinige Nederlanders. De Vlamingen kijken uit naar enige culinaire verwennerij en tenslotte is het vakantie en leven we maar één keer. De Nederlanders willen ook graag de voeten onder de gastentafel schuiven maar nou zeg, het hoeft niet altijd zo hardstikke uitgebreid te zijn en zo lopen de kosten wel aardig hoog op. Laat ik er hier voor alle veiligheid bijvoegen dat die Vlamingen en Nederlanders puur toeval zijn, evengoed zouden het Duitsers en Portugezen kunnen zijn, of homo’s en lesbiennes, bv.
Ok, voor de aperitief is dat nog te doen, de ene krijgen champagne, sorry, schuimwijn met twee of drie verzorgde hapjes, de anderen een pastis met nootjes. Als voorgerecht zijn er “gekarameliseerde Coquilles St. Jacques” met aangepaste witte wijn.  Voor de Vlamingen wel te verstaan. Voor de Hollanders staat er een karaf vin du patron en brood, altijd zorgen dat er brood op tafel staat. . De sfeer aan tafel komt er pas goed in met het hoofdgerecht want dat is voor iedereen hetzelfde, Geert moet nog beslissen wat het wordt. Aha,wat doen we met het nagerecht, le dessert?  Probleempje? Wat geven we de Hollanders terwijl de Vlamingen genieten van hun huisgemaakte mousse au chocolat? Weer brood? Of geven we ze al de koffie? Misschien best al koffie geven en vragen of ze die buiten op het terras willen opdrinken. En stel dat er een kleine bij is? Mee met de papa en de mama op vakantie? Vanuit het verre Nederland? Papa, waarom krijg ik van die leuke mevrouw, Geert dus, geen dessert? Leg het maar uit aan die zesjarige kleine dat het niet zijn schuld is dat hij in Nederland geboren is, of in Portugal. Vandaar, koffie op het terras en geen gezaag.
Dat lijkt me toch geen fluitje van een cent, hoe gaan we dat oplossen? Dat ik het niet zo goed weet, enfin, tijd zal wel raad brengen en Geert is er nogal gerust in. 

Werken.

geschreven op 21/02/2012

P2240043 P2240045 P2240047
Geniaal in zijn eenvoud, zo noem ik dat. Zoals bij de meeste keldertrappen is (was!) er ook in L’Yserttout veel bruikbare ruimte maar niet toegankelijk wegens te hoog, te ver en te gevaarlijk. Soms was er een plankske, een leggertje waar je mits het uitrekken van al je ledematen juist aankon, maar dat was het dan ook. Voldoende voor het plaatsen van een paar prullen die je toch nooit meer nodig hebt. Zo niet in Le Cassan. Ondergetekende, opabus, heeft daar een oplossing voor gevonden, zo geniaal dat ik denk daar een patent op te nemen. Bij niet gebruik hangt het ladderke netjes opgeborgen aan de buitenkant van Geert haar patchworkkast (zie vorig artikel van 21/02.2012), bij wel gebruik staat het superveilig gesteund tussen de keldertrap en de eerste legger. Allée, geef toe, ge moet er maar opkomen.
De traphal moet nog wat geplamuurd en geschilderd worden maar daar begint Geert dinsdag aan. Ieder zijn afdeling zeg ik altijd, trouwens, alle dagen patchwerken, zelfs al heb je daarvoor een super Pfaff Quiltmachine, dat kan niet goed zijn voor de relatie. Er zijn al voor minder mensen teruggekeerd naar België! P2260043 En ziet ge die bril die op Geert haar neus staat?  Dat is een leesbril met bijverlichting, speciaal om te patchen! Heel gesophisticeerd maar dat kan nog beter: die mini-spotjes werken met mini-batterijtjes en dat ga ik veranderen. Ik ga me een hometrainer aanschaffen, daar een dynamo opzetten en die verbinden met de lichtjes van Geert haar lees-werkbril. Opabus zijn fysiek zal spectaculair verbeteren, Geert moet geen batterijtjes meer kopen en zo blijven we toch nog in Frankrijk wonen. Want gedenk de spreuk van de Bond Zonder Naam: “iemand graag zien is fietsen voor je liefste, licht maken in de duisternis”. Tenzij ze een andere zot vindt die zich lazarus wil fietsen om haar verlichting te laten branden.
P2260048 P2260044
Er gaan precies veel foto’s staan bij dit schrijfsel want ik moet nog de nieuwe kelderdeur en de leuning laten zien. Eerst de kelderdeur want daar is veel energie en hout in gestoken. Het kader is in kastagne en de panelen zijn in eik en dat heeft alleen te maken met het feit dat ik geen geschikte eik liggen had voor het kader. En of dat nu eik is of kastagne is voor mij van weinig belang. Dat die deur keigoed geïsoleerd is, dat is pas belangrijk. Tussen de buitenste panelen zit 2 cm isolatie. Daardoor is die deur wel zeven cm dik geworden (en loodzwaar) maar nu hoef ik me geen zorgen meer te maken bij een volgende vrieskou van zo’n -15° C. De vorige deur (staldeur) die 50, 100 misschien 150 jaar trouwe dienst bewezen heeft is nu te koop, liefhebbers?  P2260047
De trapleuning was een fluitje van een cent maar wel dringend. Wegens het sleuren aan die kelderdeur heb ik zowat overal spierproblemen, met nadruk op rug, rechterpols en linkerknie. Onze buitentrap is geen voorbeeld van ergonomisch gevormde treden en daarom die leuning, daar trek ik me nu pijnlijk zuchtend aan omhoog.  Lea de buurvrouw zal ook kontent zijn want ze weigerde nog gebruik te maken van die trap “bon pour se casser la gueule”. Een paar weken terug heeft Pieter haar na een etentje ten huize L’Yserttout de trap af moeten dragen en dat had niks met drank te maken want Lea drinkt alleen koffie, koffie en nog eens koffie, al 86 jaar lang.  Dat kan niet, eerst zal dat wel melk geweest zijn, dan melk met koffie, later koffie met melk en tenslotte alleen koffie, met één klontje suiker. P2260049 Wel jammer dat die leuning voor het raampje passeert van de kelderkamer maar daar zal de architect of de bouwheer van ons bouwsel bij de oplevering niet aan gedacht hebben. En wie kan raden wat we tijdens het voegen hebben laten inwerken in de muur krijgt een extra aperitief en nee Hilke, gij moogt niet meedoen.

Skiën

geschreven op 21/02/2012

Maar niet zo maar skiën, Geertrui De Smet, Geertje voor de intimi, doet aan zit-skiën! Enfin, dat heeft ze me toch altijd verteld. In februari was ze een week in de Franse Alpen met Anvasport (Anders valide sport) en in maart gaat ze terug een weekje skiën, sorry, zit-skiën, maar nu met de CM-ziekenzorg en in Oostenrijk.
Ik heb tijdens die periode voldoende spijs en drank in huis en ik kan ook steeds bij buren en vrienden terecht voor noodgevallen, dus over mij moeten jullie zich geen zorgen maken. Over Geert daarentegen ...
Eerste foto volgt seffens. Ik heb wel lang moeten wachten op die foto’s, op bewijsmateriaal dus, maar via face-book zijn in L’Yserttout 740 foto’s toegekomen. Vroeger, in betere tijden, zaten op een filmrol 24, soms 36 foto’s. Daarvan mislukte gewoonlijk de helft zodat thuisblijvers en après-skiërs hooguit verplicht waren om zo’n 20 foto’s te bekijken, dia’s niet inbegrepen. Nu, met dat digitaal gedoe moet je overuren en nachtwerk doen om die honderden al of niet geslaagde foto’s te bekijken. Bij deze een oproep, een smeekbede: stuur richting Le Cassan maximum 50 foto’s door, de rest stuur je naar mensen die je iets minder graag ziet.
Nog effe tussendoor: Ons laatste logés, vorige week, waren weeral eens zeer tevreden. Om de commentaar van Tamara in het gastenboek te citeren: “Ik heb me zelden ergens zo goed thuis gevoeld ..., dikke merci!” Awel, dat doet deugd!
IMG_6969
Ja, kijk maar eens goed: die met de gele vest, dat is Geert, die met de rode vest, dat is niet opabus, dat is Sofie. Voor Sofie, daar heb ik grenzeloze bewondering voor. Allé, dat meisje is al gehandicapt en dan gaat ze nog met Geert skiën, zwaar risico’s nemen. Stelt dat Geert panikeert en Sofie loslaat?  Zo op het eerste zicht zie ik geen remmen op die zitski, laat staan een remparachute. Ik ken weinig van skiën af, maar vindt ge ook niet dat Sophie nogal schuin hangt? En dat Geert haar maar met moeite recht kan houden? En het gaat wel bergaf, en bergaf, dat betekent altijd maar rapper en rapper en rapper en rapper.
IMG_7115
Foto twee, dat zijn de gevorderde zitskiers zijn, die hangen alleen met een koordje, zo’n onnozel leibandje vast aan hun begeleider. En het gaat ongetwijfeld ook bergaf, wie weet is het geen rode piste? Steil bergaf? En als dat het koordje nu breekt? Als die twee flutlatjes in het verlengde van hun armen moeten dienen om te remmen, pfiieuw, ik denk dat ze daarmee hooguit even kunnen zwaaien als ze voorbijflitsen. En dan moet ge eens goed kijken: die begeleider heeft twee skiën onder zijn voeten, die in de zitski heeft er maar één! En die is dan nog gehandicapt ook, zijn benen doen geen dienst meer. Ik ga nooit skiën met Anvasport, die zijn vast niet goed wijs.
IMG_6907
Foto drie. Zo hoort het. Elegant en sierlijk naar beneden suizen.  Als ge die foto heel sterk uitvergroot ga je de persoon misschien herkennen. Nee, dat is ook niet opabus, dat is Anita, ze deed mee aan dat programma “Over de grens” van Lieve Blanckaert. Een straffe madam! Nee, niet Lieve Blanckaert, jawel dat is ook een straffe madam, maar ik bedoel die Anita. Eigenlijk ziet dat er niet zo moeilijk uit, tenzij ze u loslaten of dat het koordje breekt en dat ge nog niet het niveau van Anita bereikt hebt. Er is wel een voordeel verbonden aan dat zitskiën. Op het einde van een piste is er altijd een terras waar vermoeide skiërs uitrusten en kijken naar het gesukkel van beginnende sneeuwfanaten of met verwonderde aandacht naar zitskiërs, die de helling afkomen. Mooi zo ... tenminste als het een blauwe piste is en de snelheid niet te hoog is opgelopen want dan kunnen die in een keer mee aanschuiven aan tafel, met nadruk op schuiven. Maar als het een rode piste was ... akkoord, ze zitten al op hun skistoel en dus is een extra stoel overbodig, maar ge kunt dan als toeschouwer alleen maar hopen dat de uitgang van het etablissement in het verlengde ligt van de ingang. Kwestie van uw volgende skivakantie nog op twee latten te kunnen beleven.

SNCF.

geschreven op 14/02/2012

Geert en treinreizen, het is zelden een succes! Maandag ben ik haar gaan oppikken, Geert kwam van België en zou om 19u11 in het station van Cahors toekomen. Zou!!
Om twee uur in de morgen is trein nr. 3643 Paris-Toulouse in Cahors aangekomen. Zeven uur vertraging, moet kunnen.
Bon, ze hebben twee uur verloren omdat er zich iemand voor de trein gegooid had tussen Issoudun en Vierzon. Ook werd er een extra lange stop gehouden in elk station om de reizigers toe te laten te plassen of zo. De toiletten in de trein functioneerden niet wegens de vrieskou. Moet ook kunnen. In Brive werd er een extra lange stop van 20 minuten gehouden, er was iets stuk aan de locomotief. Kan gebeuren. En omdat de SNCF geen half werk wilde zijn ze tenslotte nog eens vier uur blijven staan zo’n 12 km voor het station van Cahors. Wegens een stroomonderbreking, een “rupture d’un pantographe (dispositif articulé reliant le train à la catainer) et la catainer endommagée”, om de SNCF te citeren. Geert kon er niet mee lachen, vier uur in de kou en zonder idee waarom en hoelang ze er zouden stilstaan, ge zou voor minder lastig worden. Ikzelf kon ook niet lachen, vier uur wachten in een onverwarmd stationsgebouw is niet leuk, ook niet als je je regelmatig gaat opwarmen in de auto.Gelukkig werden we in het station op de hoogte gehouden van de vertraging, groot bord met daarop de aankondiging dat de vertraging “indéterminé” was. Moet zeker kunnen. En ge zult zien, als Geert de volgende keer de trein naar België neemt, op 16 maart, zal er staking zijn. Omdat de treinconducteurs maar 1 klontje suiker in de koffie meer krijgen, in plaats van twee. Dan heb ik toch meer begrip voor de staking van de zee- en rivierloodsen in Antwerpen. Ze moeten rondkomen met een minimum maandloon van 3000 euro bruto (plus premies en zo ...), minstens 100 dagen per jaar moeten ze werken en na een zware loopbaan moeten ze rondkomen met een “overlevingspensioentje”, ge zoudt voor minder de haven van Antwerpen platleggen. Moet ook kunnen, bende egoïsten!

Ik heb onze” table et chambres d’hôtes” op een paar websites gezet. Omdat ik tijdens de koude vriesperiode veel binnen zat vond ik dat een leuk idee, een mens moet zich met iets bezighouden. Niet dat kamers verhuren of toeristen ontvangen tot onze prioriteiten behoort, maar die twee kamers zijn er nu eenmaal, dus waarom geen beetje publiciteit? Er zijn mensen die ons prijzen aan de lage kant vinden. Tja, als het zwembad er is, en de buitenkeuken, en de pizza-oven, en het petanqueveld en een tweede terras voor de bio-suite, en nog van alles, wel, dan zullen we ons prijzen eens deftig aanpassen. Tenzij we er de voorkeur blijven aan geven om vooral familie en vrienden te ontvangen. Moet kunnen.
We staan o.a. vermeld bij:

chambres d’hotes a Lescure Jaoul. Séjour semaine, week end et offres promos sur chambres d’hotes en Aveyron et chambre d’hote en Midi Pyrenees

Chambres et tables d’hôtes.

geschreven op 24/01/2012

Ik herbegin, er valt nog meer informatie te geven voor toekomstige L’Yserttout bezoekers.
Air France is ook begonnen met goedkope vluchten Brussel - Toulouse en ik heb de indruk dat de vliegtuigticketten mits op tijd reserveren wel betaalbaar worden. Stel dat ge in september zou afkomen, dan vindt ge bv. bij Brussels Airlines een ticket voor 74 euro, Brussel-Toulouse en terug. Het is natuurlijk heel jammer dat we er in september niet zijn. Vergelijk Brussels Airlines, Ryanair, Air France en Easy-jet en misschien vindt ge wel gratis vluchten. Ryanair vliegt op Rodez, vanuit Charleroi. Dat is op 50 km van bij ons, Rodez bedoel ik, niet Charleroi, we komen jullie met plezier oppikken aan de luchthaven. Toulouse is 150 km vanuit Le Cassan, daar komen we jullie ook ophalen met evenveel plezier mits een tussenkomst in de kilometerkosten. Of ge huurt een auto, zo’n klein zuinig Frans autootje, moet kunnen.
Om volledig te zijn nog even de prijzen vermelden.
Voor de biosuite betaal je 40 euro per nacht voor 2 personen, ontbijt inbegrepen maar als het moet kunt ge er ook met vier overnachten. Dat wordt dan iets duurder. Straks ga ik eens aan Geert vragen wat de prijs dan wordt, maar Geert is al naar bed, zal voor morgen zijn.
Voor de andere kamer (kelderkamer klinkt niet goed) vragen we 30 euro, ook met ontbijt s’morgens. Daar is maar plaats voor twee, dus kinderen thuislaten.
Tenslotte is er nog de onovertroffen caravan, 4 slaapplaatsen maar de douche is eerder symbolisch, dus daarvoor vragen we een simpele 20 euro en ge moogt komen ontbijten. Voor 10 uur wel te verstaan. PC280009
Ik vergeet bijna dat ge ook kunt kamperen met tent of caravan maar daar het sanitair blok helemaal symbolisch is moogt ge gratis kamperen. Tuurlijk, als ge wilt komen ontbijten dan zal dat afdokken worden. Morgen ook eens aan Geert vragen hoeveel dat moet kosten. 
s’Avonds kunt ge met mij mee-souperen. Ik vraag daar helemaal niks voor, Geert daarentegen wil voor haar kookkunsten betaald worden, nogal wiedes. Een volledige “restaurant"-belevenis met alles erop en eraan en met onze “vin du patron” kost je 20 euro, wil je nog betere wijn dan komt daar 5 euro bij. Die betere wijn is gewoonlijk een wijn van de streek, een Gaillac van de betere soort. En als ge speciale wensen hebt, doe dan zoals onze vaste klant Lieve Buerman: mail op voorhand je menu-suggesties door!PC200023
Mensen wat een onoverzichtelijk gedoe is dat, laten we het heel eenvoudig stellen en een idee geven van wat een super week voor twee personen kan kosten ten huize l’Yserttout in Le Cassan gelegen in het onovertroffen departement Aveyron.
Reiskosten (via Ryanair op Rodez en op tijd reserveren) 150 euro. Verblijf 7x40 = 280. Eten 2x7x25 = 350. Samen wordt dat 780 euro. Tiens, dat lijkt me heel weinig. Ik ga mijn glas wijn uitdrinken, gaan slapen en morgen die berekening nog eens met Geert bekijken. Dus wacht nog effe met reserveren, ik wil geen klachten betreffende het niet nakomen van prijsafspraken. P4110236
Als ik kijk naar de bloggegevens zie ik dat er 35 Nederlanders de blog volgen. Allée mannen, voor die prijs, waar wacht ge op? Of betaalt ge liever 1200 euro huur? Voor een weekske in de Ardeche?
OK, we zijn een dag verder en Geert is er komen bijzitten. Ik heb vergeten de trein te vermelden en daar maakt Geert regelmatig gebruik van als ze weer eens naar België gaat. Volgende week gaat ze van Montauban tot Parijs met de TGV en dan met de Thalys tot Brussel. Kostprijs enkel 60 euro. Ge kunt ook proberen om met de trein in Villefranche de Rouergue te geraken, dat is op 20 km van Le Cassan. En vanuit Toulouse is er een vrij goede verbinding naar Villefranche, 1u30 trein en dat kost iets van 20 euro. Dat vindt ge allemaal terug op http://www.sncf.com, ook een interessante site is http://www.opodo.fr.
Nog wat bemerkingen van Geert: ontbijt, bv. voor de kampeerders, kost 4 euro en ik kan jullie verzekeren, ge krijgt waar voor uw geld. Als het moet rij ik zelfs speciaal naar La Salvetat om verse baguettes! En als ge “s middags wilt meetafelen dan vraagt Geert daar een simpele 7 euro voor! En dan krijgt ge daar nog drank bij ook! En wordt ge bediend!  Dat is bijna voor niks! Soit, smakelijk en profiteer ervan!.

Vakantieplanning.

geschreven op 24/01/2012

Denk nu niet dat ik terug een artikel ga publiceren. Het is gewoon een praktische mededeling om mensen een ontgoocheling te besparen bij hun vakantieplanning. Dus een sec schrijfsel, zonder humor, alleen het hoogstnodige. Het betreft de maand september.  Ge moet niet komen want we zijn weg. We gaan zelf op vakantie. Voila. De hele maand september.
Einde mededeling. 

Chantage

geschreven op 21/01/2012

Gaan ze me een beetje lastig vallen met mails. Precies of dat enig verschil zal maken. En Luc Peeters mag zoveel petities organiseren als hij maar wil, geen kans krijgt hij. Ik ben een West-Vlaming en Westvlamingen weten wat ze willen, zijn kordaat in hun beslissingen en kennen slechts één weg: de rechte en dat is de kortste afstand tussen het voornemen en het uitvoeren. Of het niet uitvoeren want de schrijfsels gaan voor onbepaalde tijd de koelkast in.
Ik ben benieuwd naar het resultaat van zijn smeekbede. Zou wel eens dik kunnen tegenvallen. Want wees nou effe serieus, wat valt er te verdienen, te winnen als je gevolg geeft aan zijn wanhopige oproep om opabus met mails te bestoken? En mag dat zo maar? Mijn mail-adressen pikken en daar mensen mee lastig vallen? Is dat geen schending van mijn privacy? Dat zal ik uitzoeken en opklaren, in ieder geval, de heer Luc Peeters wordt voorlopig geschrapt uit de bloglijst. En dan moet ge weten dat ikzelf en die fameuze Luc 15 jaar hebben samengewerkt en dat we duizenden mensen van valse tanden hebben voorzien, van tandprothesen zo realistisch dat ze nog naklapperden in het glas water op het nachtkastje. Enfin, lief en leed (vooral dat laatste) hebben we gedeeld en zelfs meer dan dat. En juist die man valt me nu lastig met ongevraagde mails, stank voor dank is hier een gepaste opmerking. Meer zelfs, Luc en zijn lieve echtgenote Ann zijn hier al twee keer op vakantie geweest en twee keer werden ze verwend en gekoesterd. Kregen ze speciaal aangepast eten omdat ze een koppel vegetarische vrienden meehadden die niet eens een steak van onze koeien van het onovertroffen ras “Les blanches d’Aquitaine” wilden eten. Onze buur, boer Roger is er nog niet goed van, die man kweekt al jaren bio-koeien en ge moet eens rondkijken in Le Cassan:  Tatti wordt overmorgen negenennegentig en Lea is met haar 86 lentes ook goed bezig. En nog nooit, nog nooit hebben ze behoefte gehad om vegetariër te worden. Steve ziet er minder goed uit en dat is niet omdat hij graag een malse biefstuk eet. Hij is vorige maand van een dak gevallen en zijn linkerbeen ligt nu in de plaaster. Steve is “couvreur”, dakwerker en als je als “couvreur” een werkongeval hebt is de kans vrij groot dat je dan iets te snel de begane grond hebt opgezocht. Zes meter naar beneden is hij gedonderd en dat geeft stukken. Acht in dat geval, met bouten en schroeven en plakband terug aan elkaar gezet. Om zijn leed wat te verzachten breng ik onze buur op tijd en stond een stevige Belgische trappist, een Sint-Bernardus van 12 graden.
En nog iets; als ik me goed herinner heb ik geschreven dat ik er efkens mee stop en later verder doe. Wat is efkens? Wat is later? Morgen? Volgende week? Ooit? Omdat ik een heel goed karakter heb zal ik nog wat verder schrijven en kijk, zelfs nog een paar foto’s publiceren. Tenslotte zijn het toch de foto’s die jullie willen zien en is de tekst maar overbodige bladvulling?  Want via die foto’s ziet ge de vorderingen ten huize l’Yserttout en kunt ge beslissen of er al voldoende comfort is om eventueel, ge weet maar nooit, een vakantie door te brengen in Le Cassan. Het schijnt dat half Vlaanderen nu op zoek is naar een gepast verblijf waar ze hun vakantie zullen doorbrengen. En van die helft is een derde op zoek naar adressen in Frankrijk. Ze betalen zich blauw, tot 1200 euro huur per week en beseffen niet dat er op amper 1000 km van hun voordeur nog zoveel moois te beleven valt, aan democratische prijzen, bijna weggeefprijzen want ons Geert is wat men noemt een sociale commerçant! Wij hebben nog wat vakantie-mogelijkheden maar niet voor iedereen, de heer Luc Peeters mag voor mijn part naar Katmandoe gaan, om nog eens bij ons te komen logeren zal hij het heel schoon moeten vragen. Ook de mails, de reacties op het stoppen (?) van de blog zullen aandachtig gelezen worden en bepalend zijn voor de graad van onze gastvrijheid en het peil van Geert haar kookkunst.
En nu nog die foto’s en ik ben er weer voor een tijdje vanaf. P1090039Ge ziet een ingemaakte kast in de eetplaats en die is voor Geert. Dat wordt haar patchworkkast, 120 cm hoog, 50 cm breed en 80 cm diep. P1090040Daar kunnen heel wat patchworkstofjes in. Boven ben ik bezig aan een kleerkast. Beter gezegd, was ik bezig want ik ga die herbeginnen. In een zwak moment van misplaatste zuinigheid wou ik die vervaardigen in ordinaire den en dat is een beetje mislukt. Hout dat van de koude vochtige buiten naar een droge en warme binnen verplaatst wordt dat werkt; zet uit, krimpt, plooit en vervormt. Zelfs mijn kleren hingen scheef aan de kapstok waardoor mijn linker broekspijp korter was dan mijn rechter. Dus krijg je pas die foto’s te zien als de kast af is, in eik. Roger heeft nog redelijk wat eiken planken liggen en daar ga ik er voldoende van afkopen. Het is geen eerste keus, er zit hier en daar een houtwormpje in, maar dat stoort me niet. Als niet vegetariër kan ik daar tegen. En wie zegt dat ik dan nog verslag zal uitbrengen van de werkzaamheden? Nu doe ik dat alleen maar om te laten zien dat ik mijn goesting doe en niet beïnvloedbaar ben door een paar mailtjes. Of wel?

Het leven zoals het is: chauffeur.

geschreven op 12/12/2011

Nu ons huis, L’Yserttout, stilaan afgeraakt heb ik tegen mijn werkgever gezegd dat ik best wat meer wil rijden. Ze hebben dat precies goed begrepen. Soms leuk, de Aveyron en verre omgeving is een heel mooie streek om in rond te rijden, er is veel afwisseling en ge leert mensen kennen maar soms zijn er te lange wachttijden en die worden maar aan 50 % betaald en dat is minder leuk. Soit, ik ga toch nooit meer rijk worden, en wat dan nog …. we eten goed, we wonen treffelijk, we gaan af en toe op reis, we zijn (nog) gezond en we kunnen met de centen die ons resten nog juist ons lening afbetalen. Ik zou niet weten wat er mankeert om perfect gelukkig te zijn.
Mijn bus staat geparkeerd in een piepklein dorpje op een smal weggetje waar ik op mijn passagiers wacht die in het bos aan het lopen zijn. Dat zijn leerlingen van het Lycée Savignac die daar punten mee kunnen verdienen. Een “course d’orientation” in de bossen en de bedoeling is dat ze uitkomen waar mijn vehikel staat, een ouwe Temsa met 35 plaatsen en veel kilometers. Die CO’s (courses d’orientation voor wie het nog niet weet) vormen een vast onderdeel bij de lessen L.O. en daarvoor heeft de firma Chauchard een paar oude karren staan die tegen wat modder kunnen en nog juist passeren door de kleinere landwegskes. Ik mag niet klagen, als BBC (Betere Belgische Chauffeur) is dat voor mij allemaal geen probleem en tenslotte worden we daarvoor goed betaald, denken we. Vanwaar ik nu sta heb ik een effenaf prachtig uitzicht over de valleien en heuvels en ik moet er niet eens mijn bestuursplaats voor verlaten. Misschien dat ik me toch lichtelijk ga forceren om een korte wandeling te maken, dan kan ik proberen om met mijn GSM, mijn portable, een paar foto’s te maken, kwestie dat jullie zich een idee kunnen vormen van hoe schoon het hier wel is. Ondertussen zijn die mannen terug, zwaar hijgend, bezweet en met modderschoenen. Resultaat is dat binnen de kortste keren alle ramen aangedampt zijn en dat ik vanavond ga mogen dweilen. Wat zei ik daarjuist? Van dat niks mankeren om perfect gelukkig te zijn? Een kuisvrouw om de bus te dweilen of te stofzuigen, dat mankeert er nog aan. De buitenkant kan me niet veel schelen: we zetten de bus voor de wasinstallatie, duwen op het knopje en de rollen doen de rest. Als het werkt tenminste, tenslotte zijn we in Frankrijk en in de Aveyron mag al eens iets mankeren.
Wat mijn perfect gelukkig zijn ook nog ietwat zou kunnen opkrikken zijn de fameuze 12-euro-menu’s waar we s’middags of s’avonds recht op hebben. Ge kunt niet zeggen dat die dagschotels slecht zijn maar voor een gevoelige (en vooral verwende) maag als de mijne is dat niet altijd een aanrader. De eeuwige soep, voorgerecht, hoofdgerecht, kaas, dessert en een glas wijn. Enfin, de hele reutemeteut met gewoonlijk ook nog een koffie. En dat allemaal voor 12 euro. Dat is niet duur, dat is bijna voor niks, maar het is begot altijd dezelfde kost zonder een greintje fantasie, het voorgerecht is heel dikwijls een (één) blad sla met daarop een driehoek paté en als garnering 3 mini augurken, maar nooit eens een drupje vinaigrette of een kwakske mayonaise. Een sausje bij het hoofdgerecht? Kennen ze hier niet, als het maar grote hoeveelheden zijn en met voldoende brood op tafel.  Ik vermoed dat het te vergelijken valt met de refter in een legerkazerne, vermoed ik want ik behoor tot de gelukkige mensen die daar nooit heeft moeten gebruik van maken. Er zijn ook enkele goeie 12 euro-adressen maar ge moet ze kennen, daarjuist heeft de lerares L.O. , die meeliep met die meute bospoepers, me nog een paar adresjes aangeraden: recht tegenover het station voor de betere dagschotels en schuin tegenover de post voor een lekkere slaschotel. In Villefranche de Rouergue. Vooral dat van die slaschotels ga ik onthouden, de weegschaal heeft me recent 80,5 kg laten zien en dat was even schrikken. Ik heb het nog niet tegen Geert gezegd, ziet dat ze mij op regiem zet, ik zou er niet goed van zijn, of juist wel. Om te protesteren tegen dergelijke maatregelen zou ik dan niet meer scrabbelen, voilà! En mijn aperitief dan? Mens, wat is het leven ingewikkeld. Dat is duidelijk nog niet “het perfecte geluk”.
Ik sta terug aan de schoolpoort te wachten om een tweede groep weg te brengen, een ander parcours in de buurt van Monteil, het komt hier duidelijk niet op een paar kilometers aan. Afspraak om 16u. . Zestien uur, dat is Belgische tijd, hier is dat eigenlijk 16u15 als het meevalt of 16u30 als ge pech hebt. Ik heb dikwijls pech, het is kwestie van die lokale uren gewoon te worden en wat is er verkeerd aan? Een babbeltje moet toch kunnen? Een sigaret roken mag niet in de bus, dus geeft die studentjes toch de tijd om buiten er eerst nog een paar te roken. In het begin kon ik me daar druk in maken maar dat is voor niets goed, we leven in bijna Zuid-Frankrijk en dus moet ik mij aanpassen. Tenslotte ben ik hier de gastarbeider die het werk van de arme inboorlingen komt afpakken, alors, wat durf ik klagen?
Het is 16u20 en ze zijn er nog niet. Misschien toch een beetje beginnen te klagen? Als gastarbeider? En straks om 18 uur moet ik studenten thuisbrengen, van Villefranche naar La Salvetat, en daarna nog van bus gaan verwisselen, en niet vergeten te dweilen. Maar zoals ik al zei, we worden royaal vergoed … alhoewel, laat dat royaal maar vallen, de lonen hier liggen gevoelig lager dan die van bv. de Staca in Kortenberg. Tiens, hoe zou het zijn met de voedselbonnen bij de Staca? Al opgekrikt naar het “De Lijn-niveau”? Als compensatie hebben we hier wel perfecte wegen en vooral meer mooi weer. Zoals nu, prachtig blauwe lucht en een zon die begint onder te gaan en me straks gaat verblinden. Het begint ook frisjes te worden, dus motor aan en verwarming opzetten. Geeft wel een beetje pollutie maar ik wil niet dat de studenten straks in de kou moeten zitten, en de chauffeur zeker niet.  16u25, ik geraak nooit op tijd om die gasten van dat ander college om 18 uur naar La Salvetat te brengen, soit, ik ben hier al zo goed geïntegreerd dat het me eigenlijk niet veel kan schelen, vanavond drink ik de aperitief dan maar een half uur later. Ik rij hier nu zo’n twee jaar rond en zelf ben ik nog nooit te laat geweest, toch niet door mijn fout. Misschien uitzonderlijk eens 5 minuten als ge achter een kudde koeien zit die ruim hun tijd nemen om onderweg naar hun weide ook de graskanten kaal te grazen. Maar behalve dat? Nee, altijd schoon op tijd. Later, als ik echt op pensioen zal zijn zullen ze tijdens de pétanque of bij de pastis zeggen: weet ge nog van die belg? Dat kiek dat dacht dat ge in de Aveyron op tijd moet zijn, zou moeten zijn? Trek ik me niks van aan, als Belg, als Vlaming heb ik een reputatie hoog te houden, t’is al erg genoeg dat ze me uitlachen met onze aftredende regering die al 15 maanden aan zet is. Waarop ik dan snedig antwoord dat ze niet eens goeie trappist hebben in Frankrijk!
Morgen ga ik weeral op stap met “les paysans de Bernussou”. Dat zijn leerlingen van de landbouwschool en die gaan regelmatig boerderijen bezoeken. Tot voor kort gaf dat af en toe wat koeiestront in de bus, moet kunnen, who cares? Misschien de chauffeur die daarmee niet perfect gelukkig is? Wegens geen Poolse kuisvrouw? De laatste ritten is het gedaan met die mestafval, tegenwoordig heeft de prof een voorraad plastieken weggooi-overtekbotten mee. Reuze praktisch, ik vraag er altijd enkele, een stuk of vijf, om mee te nemen naar Le Cassan, kwestie van bij regenweer en koeiendiaree L’Yserttout proper te houden.

Ik ben nijdig, kwaad en ontgoocheld, meer nog, ik ben pisnijdig. Gewoonlijk heb ik mijn laptop mee op de verplaatsingen en tijdens het wachten amuseer ik mij bv. met het sorteren van foto’s of met het verwijderen van oninteressante exemplaren. Gisterenavond lees ik een mailtje van vriend Frans, die van Winksele, dat er foto’s verdwenen zijn van mijn blog, heel wat foto’s. Hoe kan dat nu? Ik heb foto’s verwijderd van het Apple-fotoprogramma (iPhoto) maar ben aan die blog niet aangeweest, laat staan dat ik er foto’s zou van verwijderd hebben! Ik heb wat zitten zoeken hoe zoiets onrechtvaardig kan gebeuren maar ik ben geen specialist, ik vrees dat sommige van mijn schrijfartikels nu veel van hun onschatbare waarde verloren hebben. Als laatste redmiddel heb ik Bart van Blau.be een mailtje gestuurd. Of hij, als specialist (en vooral als zoon van ons Geert!), er alsnog iets aan kan repareren. Mijn geluk zou niet op kunnen en daar het binnenkort de kerst- en nieuwjaarsfeesten zijn zou Bart dan mogen rekenen op een super-extra attentie van mijnentwege! Misschien mogen hij, Hilke en Jef dan onze caravan wel eens lenen voor 14 dagen!
Het enige voordeel is dat ik nu weet dat er, ondanks het uitblijven van regelmatig nieuwe schrijfsels, er nog altijd mensen zijn die de blog lezen, althans zeker één iemand: Frans uit Winksele, waarvoor mijn dank.
En nog ter attentie van Bart, Hilke en Jef: als de nieuwe baby er ondertussen al zou zijn, laat die dan maar achter bij de grootouders, kwestie van na jullie reis niet al te veel opkuiswerk te hebben met kak en kots en pampers. En neem wat doe-het-zelf gerief mee, tijdens de rustdagen kunt ge dan terug opbouwen wat Jef ondertussen al van onze supercaravan heeft afgebroken!
PS. Pieter heeft mij de oplossing aan de hand gedaan om die verdwenen foto"s terug te plaatsen. Het is een groot werk maar het schijnt te lukken. En oef, daardoor moeten we ook geen schrik hebben dat onze caravan na de “aanpassingswerken” van Jefke op de schroothoop belandt!

schuifdeur

geschreven op 28/11/2011

Op mijn teksteditor stond al zowat een maand een artikel klaar maar het kwam er maar niet van om het af te werken en te publiceren. Eindejaarsmoeheid, denk ik, of gewoon te lui. Het bewuste artikel is in de prullenmand beland, gedeleted wegens oninteressante vijgen na pasen. Het ging over het laatste deel van onze Spanje reis. Alleen de tapas zijn nog een vermelding waard. In San Sebastian hebben we de beste pinchos-bar van de stad gevonden: we hebben ze geproefd en zeer lekker bevonden. Aan twee en een halve euro per stuk.  Geert nam er vier en ik ook vier, telkens halfweg hebben we verwisseld en elkaar goedkeurend toegeknikt: dit waren juweeltjes van culinair vakwerk. Beter kunt ge een Spanje reis niet afsluiten.
We zijn bijna december en er waren de klassieke ramassages ofwel in ‘t Vlaams, de schoolritten, en de werken aan het huis. Niet zoveel speciaals, behalve dat de inkom nu afgesloten is van de eetkeuken. Belangrijk werk dat de isolatiewerken van Pieter nu volledig tot zijn recht laat komen, of doet komen. Een lucifertje aanstrijken en ons huis is opgewarmd. Ok, dat is wat overdreven, maar we moeten hier niet veel meer stoken om het gezellig warm te hebben. Foto"s zeggen altijd meer dan tekst, dus hup, daar gaan we.
PB200019
Oeps, verkeerde foto, heb ik wreed gesukkeld om na lange tijd terug op Flickr te geraken (wachtwoorden en dergelijke) en dan haal ik een slapende schone op. Zo zie je hoe dat het er hier aan toeging in l’Yserttout. Komt mijn dochter met Tristan en haar nicht Ruth met Oscar op vakantie en wat doen ze: ze rusten,ze genieten van de gezellige warmte en ze latenhun klein grut over aan de ouwkes.
Dus nu een paar foto’s van de afsluiting en oorzaak van die gezellige warmte: PB280024. Het was niet simpel om tussen scheve balken en schuine muren een rechte afsluiting met schuifdeur te maken. Alhoewel, met het juiste materiaal in de goeie handen komt opabus door het ganse land. Of zoiets.
PB280026Geert blijft maar “patchen”, teen al schoonder dan tander maar ze is streng, alleen wat echt af is, wat echt mooi is komt aan de muur of gaat ze weggeven als kerstcadeau of zo. We hebben hier nog veel vrije plaats op de muren en we hebben vijf kinderen en bijna zeven kleinklinderen, dus dat valt best mee. Ooit, binnen pakweg 25 jaar zullen die patchwerkjes, Geert haar noeste arbeid, te koop aangeboden worden voor een hebbekrats op een of andere Vlaamse rommelmarkt. Een Waalse rommelmarkt kan ook.

Alhambra.

geschreven op 26/10/2011

Vandaag ben ik heel flink geweest. Honderden meter te voet gestapt, veel trappen op en af gedaan en het Alhambra bezocht. Voor mensen die nog minder weten dan ikzelf: het Alhambra ligt in Granada, is heel oud en heel groot. Vooral dat laatste hebben mijn voeten geweten. Geert had de toegangsticketten via internet besteld en dat is maar goed ook. Er mogen maximum 66OO bezoekers per dag binnen (waarom geen 7000?) en wie niet gereserveerd heeft kan ernaar fluiten en eventueel de volgende dag terugkomen. Wij niet dus, dank zij Geert. En het was ook goedkoper via internet, 8 euro i.p.v. 13 euro. Had ons Geert een moeilijk moment? Een moment van verstrooidheid of geïnternet vlak na de aperitief? Ik weet het niet maar het 8-euro ticket is voor de beperkte omgang, de 13 euro zijn voor de full monthy! Bijgevolg mochten we het schoonste deel, het Nasridenpaleis niet binnen, het deel waarvoor uiteindelijk alle toeristen naar Zuid-Spanje afzakken. We hebben ons moeten beperken tot het oudste gedeelte, het Alcazaba, volgens de Trotter het minst boeiende (de Trotter heeft gelijk) en tot een wandeling door de tuinen en het Generalife. Eind oktober zien de tuinen zelfs in het zonnige zuiden er een beetje verslenst uit, ogen een beetje droevig. Enfin, soit, ooit gaan we terug voor een volledige rondgang, voor de volle 13 euro.
Van en naar het Alhambra rijden vanuit het centrum van Granada mini-busjes die met een rotvaart door supersmalle straatjes scheuren. Ook heel interessant.  Diezelfde straatjes hebben Geert en ik in de namiddag doorgekuierd en hebben een restaurantje meegepikt (aangeraden door de Trotter en de Trotter heeft altijd gelijk). Als voorgerecht kregen we gefrituurde aubergineschijfjes met een honingsausje, super lekker, een bezoek aan het Alhambra waardig. Zelfs met een begin van pijnlijke voeten vind ik dat slenteren door die smalle straatjes en mensen bekijken best leuk. Om onze cultuurdag af te ronden hebben we op een pleintje naast de kathedraal een koffie gedronken en pas op, we zijn de kathedraal ook binnengestapt, met mijn pijnlijke voeten. Voor mij viel dat ietwat tegen, altijd die droevige gezichten, altijd die doorboorde ledematen en bloed dat druipt en altijd van die devote onnozele maagden die liefdevol omhoogkijken naar wat onze Redder, onze Heiland moet voorstellen? Toch niks opbeurend aan? En als je goed rondkijkt dan zie je heel wat kerkgangers die mits een beetje aanpassing, mits een beetje schmink en een paar doornen op hun hoofd best zouden kunnen figureren op een van de vele taferelen. Ieder zijn goesting, zeg ik altijd. Alhoewel dat de honderdman die met zijn zweep enkele schijnheilige laatkomers de kerk buitenranselt met wel kan boeien, dat is zoals nu in het Alhambra, er mogen er 6600 binnen, de rest heeft pech.
We hebben een hesp gekocht. Niet de eerste de beste hesp maar een kwaliteitsprodukt van Trevelez. Volgens de Trotter (en de Trotter ….) benadert die hesp de kwaliteit van een Pata Negrahesp maar is betaalbaar. Zeven kilo, been inbegrepen en 75 euro aankoopprijs. Geert sputterde eerst wat tegen maar ik heb haar kunnen overtuigen: Geertje, zei ik, één keer de auto niet voltanken en we hebben die hesp teruggewonnen.  Honderden van die varkensbillen hingen er in dat warenhuis en het is al jaren dat ik daar verlangend naar kijk en de geur opsnuif. Dat die geur nu voor enkele dagen, weken nogal doordringend in de caravan zal blijven hangen nemen we erbij. We gaan trouwens toch een mobilhome, een campingcar kopen. We hebben een heel schone occasie gezien op de Franse tweedehandsmarkt en later, als we veel euros rijk zijn, gaan we die kopen. Tenzij we van gedacht veranderen want de discussie tussen caravan-adepten of motorhome-verslaafden is zoals de discussie tussen een zelfstandige en een werknemer: er komt geen einde aan, alles heeft zijn voor en zijn tegen. Het zal nog niet voor subiet zijn want, om een goede vriendin van Geert te citeren: “ze hebben nog geen nagel om aan hun gat te krabben en dat spreekt van een mobilhome” … tja, van uw vrienden moet ge het hebben.
Om deze dag, avond sober en spaarzaam te eindigen, denk aan de kampeerauto, hebben we maïs gegeten. Twee maïskolven laten koken en als ze gaar zijn, de kolven konijnsgewijze afknabbelen. Best lekker, mits wat zout, wat peper en vooral, flink wat echte boter. Ongetwijfeld zeer gezond maar ge moogt niet overdrijven met de boter, zegt Geert.
Ik ga deze dag nog niet eindigen, ik ga nog wat lezen. Onovertrefbaar is het lezen van een goed boek in onze caravan. Er brandt een zacht sfeerlicht op 220 volt, op mijn boek valt een spot van 12 volt en ikzelf zit half liggend in de kussens Tom Lanoye te lezen. Sprakeloos. Doe of denk wat ge wilt maar deze perfecte leestoestanden zijn nergens te evenaren. Alleen al voor die leeshoek zal de overstap naar een kampeerauto moeilijk, zoniet onhaalbaar zijn. En daar we toch geen nagel hebben om …
Morgen gaan we naar Ronda, daarna een paar dagen Cordoba om dan naar huis te rijden, twee dagen ofte 1300 km met de caravan achter de auto omdat we geen mobilhome hebben. Nog niet hebben! Maar eerst ga ik Tom Lanoye’s “Sprakeloos” uitlezen en later, veel later, als we een kampeerauto hebben begin ik aan “Kartonnen dozen”. Of heb ik die al gelezen?

Patatten

geschreven op 9/10/2011

Omdat er toch nog mensen zijn die de blog willen lezen, allé dan maar, rap een artikeltje. Ben er dan weer vanaf voor een tijdje.
PA060016
Ik moet Kobe, Leander, Janne en Mara feliciteren. Wat hebben ze geplant, zo’n 5 maanden geleden? Dertig kilo patatten. Wat hebben we geoogst, een paar weken geleden? Zo’n 500 (vijfhonderd) kilogram aardappelen. Patatten dus. Bekijk de foto en bewonder de oogst, soort per soort gesorteerd: bintjes, Charlottes, Belle de Fontenay, Roseval, Mona Lisa en des Rattes de Touquet, maar die zijn al op. Volgend jaar meer van die Rattes planten. Als een van die aardappelplanters in de nabije toekomst in de buurt is, dan mogen ze de koffer van de auto van de papa volladen met patatten, maar geen Rattes de Touquet want die zijn op.
P9250014
De entree is nu ook af, vloerke gelegd en muren gevoegd, het heeft twee jaar op zich laten wachten maar het resultaat is goed. Weeral is opabus kontent van zijn werk ook al is alles niet honderd procent recht en vlak en in de haak. Heel dat huis hier staat schots en scheef, er is geen een rechte muur te vinden, wat zou ik me dan zorgen maken over recht of scheef of in de pas lopen?
Ik moet toegeven dat ik ondertussen naar het voetbal aan het kijken ben. België - Duitsland. Het is 0-2 en dat mirakel zal wel niet gebeuren zeker? Bon, tis half-time, rap een beetje verder schrijven.
P9030003 Zie je die dingen aan de muur hangen? Dat zijn “Cuebs” sorry, kueps, nee, het zijn Queb’s ‘made by Farz’. Voila. (http://www.farz.be/queb/). En daar durf ik de nederlaag van de Belgen straks tegen Duitsland voor verwedden dat we de eerste eigenaars zijn van de Queb hier in Frankrijk. Hupsakee, tis 3-O, voor de Duitsers wel te verstaan. Het is niet dat ze slecht spelen, onze rode duivels, maar ze hebben wel de pech dat de anderen altijd net iets beter spelen. Misschien dat die andere spelers beter betaald worden? Zou het geen goed idee zijn om het maandloon van die arme duivelkes te verdubbelen? Om ze een beetje meer te motiveren? Dat ze eens met Dexia gaan babbelen, dat is voor een bank een fluit van een cent.  of momenteel misschien een fluitje van een centje? Zou het bij Dexia zijn zoals bij HP (Hewlett Packard)? Daar heeft de zoveelste CEO, Leo Apotheker, na negen maanden klungelen zijn ontslag gekregen. Maar omdat hij niet zou liggen blèten in zijn bed hebben ze hem een troostpremie gegeven, ene van 13 miljoen dollar. Als ge me niet gelooft kijk dan op de website van Lorin Parys. Na de voetbal natuurlijk, ge weet maar nooit dat we alsnog winnen. Ze moeten nu al drie doelpunten maken en dat op 9 minuten van het einde? Ik vrees dat noch Benedictus, noch dat Lieve Vrouwke van Lourdes en pakt er de Zwarte Madonna van Czestochowa ook maar bij, dat mirakel kunnen bewerkstelligen. Trouwens, Benedictus zal dat niet willen want dat is een Duitser, en die is onlangs in zijn vaderland geweest. Oeps, de Belgen hebben ook een doelpunt gemaakt. Nog 6 minuten.
PS: volgens Geert zijn er ongeveer 350 à 400 kg patatten. En is het Koba en niet Kobe.

Wijn.

geschreven op 31/08/2011

Ik heb mijn bloed laten nakijken, eens zien of horen hoe gezond ik nog ben. En dat valt best mee, er wordt me enkel aangeraden, zij het met enige aandrang, om de wijn ‘s middags te vermijden en ‘s avonds iet of wat te minderen, te milderen. ‘s Morgens daarentegen .....
We waren in België, kinderen, familie en vrienden bezoeken en ondertussen voor mezelf ervan geprofiteerd om een groot onderhoud te laten uitvoeren. Bij de tandarts langs geweest, bij de ORL gepasseerd (van mijn rechter oor moet de volumeknop wat hoger gezet worden), er zit wat sleet op mijn rug maar dat went wel, en er is ook bloed getrokken, door mijn schoonzus. Die mag dat want ze prikt de naald heel zachtjes en ze is dokter. Om 10u15 zo’n drie buisjes met bloed gevuld en om 17u00 mocht ik bellen voor het resultaat. Dat ik mijn cholesterol een beetje moet in het oog houden en best af en toe wat water zou drinken want alcohol wordt in de lever omgezet in acetylaldehyde en azijnzuur en dat zou niet goed zijn voor mijn lever en ik wil ook niet dat het eindigt met een hepatocellulair carcinoom.  Mijn probleem is dat Ik hou van de natuur en daarin zeer consequent ben: water is een kostbaar goed en zal op aarde steeds zeldzamer worden en op lange termijn zelfs onbetaalbaar. Heel wat arme kindjes in warme landen hebben geen zuiver water, laat staan water met prik. Van een tekort aan wijn is bijlange nog geen sprake, integendeel, de Franse wijnboeren hebben daar grote hoeveelheden van in voorraad. 
Geert is van plan een beetje toe te zien op mijn wijnverbruik dus vrees ik dat mijn toekomst er droevig uitziet. Gedaan met de aperitief bij het scrabbelen, gedaan de pastiskes bij de buren, ieder glas zal gewikt en gewogen worden en blazen voor alcoholcontrole zal een dagelijks ritueel worden. Kortom: gedaan met leven als God in Frankrijk! Tommetoch, cela me fait chier!
Ik ga dat moeten compenseren met ernstige bezigheden, waarbij wijn en pastis totaal uit den boze zijn. Ik zou bijvoorbeeld een boek kunnen schrijven in plaats van me te amuseren met prulartikeltjes. Schrijfsels van dit niveau zijn nog haalbaar bij een lichte vorm van alcoholintoxicatie. Een boek schrijven lijkt mij veel serieuzer werk. Daar moet je bij nadenken en nuchter zijn, een scenario bedenken, een begin en een slot vinden en ook de middenpagina’s opvullen. Er moet wat spanning inzitten en ik wil geen druk met kleine letterkes wegens te vermoeiend voor de ogen.
Een verhaal verzinnen is niet moeilijk, het zal gaan over een man die geen wijn meer mag drinken en op zijn sterfbed van zijn geliefde een glas Château Lafite Rothschild van 1983 krijgt en terwijl hij met de ogen toe een laatste slok neemt staan zijn kinderen en kleinkinderen en intieme vrienden te wenen omdat ze zo veel hielden van die goeie man. Als slot zal zijn geliefde dan zijn mond afvegen en zich afvragen of ze die wijnvlekken nog uit de lakens zal krijgen. En in een PS, in een naschrift zullen ze zingen van “ik zeg u geen vaarwel mijn vriend”.
Ok, ik heb al een begin en een einde, nu de rest opvullen. Awel: de dokter die dat bloed getrokken heeft is een verstrooid type en heeft de flesjes verwisseld met een andere patiënt, of ze hebben zich in het labo van bloedmonsters vergist, is ook een mogelijkheid. Die andere persoon is natuurlijk een legendarische zuipschuit met nooit geziene levercirrose waardoor de hoofdfiguur in mijn boek ten onrechte moet bezuinigen op het aankopen van flessen wijn, laat staan ze uitdrinken. Om de lezers aan het lijntje te houden zal “De man die geen wijn meer mag drinken” een detectieve inschakelen om die dronkelap te vinden. Dat zal heel veel bladzijden duren want “De man die geen wijn meer mag drinken” is een arme gepensioneerde die alleen maar kan betalen in maandelijkse schijven van 28 euro en zijn vrouw mag dat niet weten. Tenslotte zal de zuipschuit gevonden worden in Parijs, onder een van de 37 bruggen over de Seine, waarschijnlijk de Pont Neuf. En dat is goed want we moeten terug richting Aveyron, vergeet niet dat “De man die geen wijn meer mag drinken” daar moet sterven en dat zijn vrouw nog een fles Château Lafite Rothschild van 1983 moet kopen.
Fluitje van een cent, ik denk dat zo’n 349 bladzijden genoeg moet zijn en aangezien een gedeelte van het verhaal zich in Parijs afspeelt zal die roman ook in Frankrijk een wereldsucces worden. Onthoud de titel: “De man die geen wijn meer mag drinken”!

Voordeur.

geschreven op 19/08/2011

We hebben een nieuwe voordeur, in twee delen, de bovenste helft kan apart open en ook toe. Als in de toekomst iemand aanbelt heeft dat zo zijn voordelen: bovenste helft opendoen, de beller tegoei bekijken of beluisteren en indien nodig, vlam, deur terug dicht. En omdat de onderste helft niet geopend werd kan men er ook zijn voet niet tussensteken! Toch slim van ons. Woensdagmorgen zijn we eraan begonnen en donderdagmiddag was die klaar om in gebruik te nemen. Nu nog wachten op bezoekers.
Alhoewel, van bezoekers mogen we niet klagen, het is de laatste weken druk geweest en ook vermoeiend: altijd moeten mee-aperitieven en uitgebreid eten. Altijd moeten meeluisteren en doen of het je interesseert. Altijd moeten uitleggen hoe ze moeten rijden naar leuke dorpjes en andere plaatsen. En dat de Aveyron toch schoon is en dat het hier zo rustig is en dat Geert zo goed kan koken en nog van die dingen. Schrijf dat in het gastenboek mensen en laat me gerust. Ik moet hier nog veel presteren en nog meer werk verzetten. Tiens, wij hebben geen achterdeur en nochtans, in al de adressen waar Geert of ik gewoond hebben was er altijd een achterdeur. Moet ik over nadenken.
P8190161P8190163
Bekijk de foto’s van de voordeur en geef toe; best wel een mooi exemplaar in massieve eik. Karel zegt dat we beter “pen en gat” verbindingen gemaakt hadden voor de stevigheid. Tut tut tut, de deur zal mij, de kinderen en zelfs ons kleinkinderen overleven. Trouwens, Pascal, die me geholpen heeft bij de werken is een professionele voordeurmaker. Die zal het wel weten zeker! Tis te zeggen, in zijn vorig leven, in België, vervaardigde hij ramen en deuren. Nu runt hij samen met zijn vrouw Marjan een gastenverblijf in La Salvetat. Alle informatie vindt ge op www.lacamellia.fr. Een aanrader
En omdat de “bio-suite” eindelijk af is, nog een paar foto’s. Er moeten alleen nog plinten geplaatst worden en een paar details afgewerkt worden. Een zondagstoerist die daarover valt. Twee keer hebben daar mensen gelogeerd en telkens was de kommentaar unaniem positief. Het was ook twee keer familie, die durfden gewoon niet anders dan positief te reageren. Vanavond gaan Geert en ik de “bio-suite” uittesten. Het is hier momenteel heel warm, zo’n 35 of 36 graden en dus krijgt de suite de kans om te bewijzen of ze mijn wekenlange arbeid en al dat onnozel bio-gedoe waard is. Geert is er verse lakens gaan leggen en zegt dat het er zeer aangenaam koel en fris is. Ik ben benieuwd, morgen is het opnieuw dag en dan hoor je er meer van. P8190167P8190168P8190170

Les p’tits Bras

geschreven op 2/08/2011

Gelezen in de lokale kranten na hun optreden in Chalon-sur-Saône, het belangrijkste festival in Frankrijk. Een festival waar iedereen het beste van zichzelf geeft met het oog op toekomstige kontrakten en optredens. En daar ik secretaris ben van ”Les P’tits Bras” en zelfs vader van één-derde ben ik fier op hun prestaties en de zeer lovende commentaar in de pers:
Ils sont trois et ils rendent hommage aux grands-parents de Chouchou. Ils reprennent avec émotion le spectacle qui a permis à papie et mamie de faire le tour du monde en 1937. Dans un décor des années 30, ils voltigent et virevoltent sans compter. Elastique et trapèze volant sont au programme. Leurs prouesses acrobatiques sont à couper le souffle et parmi les temps forts de cette représentation, une valse aérienne absolument somptueuse, mais également un numéro de trapèze. Sur un air de Carmen, la jeune femme ne cesse d’aller plus haut et n’hésite pas à tourner, se rattraper par les pieds, par les mains et tout cela à un rythme d’enfer. tout le monde admire, en silence!
Mais au-delà de leur technique, les Belges ne manquent pas d’humour. De temps à autre, ils font preuve de maladresse calculée ou chantent divinement faux. En compagnie de cette triplette, le public passe un merveilleux moment, tout simplement.

Sans nul doute, le meilleur moment du festival.

Les P’tits Bras” , ze zijn goed bezig!

Ik ook trouwens, samen met Geert. Ooit geraakt l’Yserttout volledig af, met twee chambres d’hôtes, een paar terrasjes, een buitenkeuken en wie weet, zelfs een zwembad. Ooit. Het was druk de laatste weken, we hebben redelijk wat mensen ontvangen, familie, vrienden, kinderen en kleinkinderen. Iedereen is tevreden huiswaarts gereden of is verder gereisd. Ik denk dat zoon Pieter het juist heeft uitgedrukt: hier in Le Cassan vindt men een mix van gastvrijheid in een ongerepte natuur, de echte Aveyroneese boerenbuiten en culinaire hoogstandjes in l’Yserttout. Ik zou er nog een paar zaken kunnen aan toevoegen maar dat kom je beter zelf ontdekken.

Cela me fait chier!

geschreven op 3/07/2011

Ik rij ondertussen probleemloos zo’n zeven jaar rond met bussen en ander tuig en nu moet ik op cursus, vijf dagen theorie en praktijk, om verder te mogen rijden! Een of ander nieuwe verplichting om te voldoen aan de recenste Europese normen die bepalen dat men om de vijf jaar 35 uur bijscholing moet volgen! Eh bien, cela me fait chier! Allé kom, vijf dagen, van 18 tot 22 juli moet ik in Rodez op de schoolbanken gaan zitten en examens afleggen. Ik ga mijn zakken vol spiekbriefjes steken, in het Vlaams, daar snappen ze hier toch niks van.

Om die “bio-suite” op tijd klaar te krijgen zal het doorjassen worden. Met dank aan die stomme herscholing. Soit, herscholing of geen bijscholing, wat vakantie moet kunnen, opabus en oma Geert trekken er vijf dagen op uit.
We overnachten op een camping municipal, in de buurt van Le Mans. Een tussenstop op weg naar Caen waar we Jan Willem en ”
Les P’tits Bras” “ gaan vervoegen. Helemaal alleen staan we hier en dat op 6 juli, dus tijdens de grote vakantie. Geert zei nog: overmorgen passeert in Le Mans de “Tour de France”, wie weet zal die camping niet overvolzet zijn. Niet dus, er is een “plan d’eau”, er is koud en warm water, er zijn zestig plaatsen en toch hebben we hier geen buren en ook geen overburen, er zijn zelfs geen Nederlanders! Leg het maar uit. De dame aan de receptie was vriendelijk, alles werd netjes en in schoonschrift genoteerd in een dik boek en met een rechte lat werd een lijn getrokken onder Geert haar familienaam: De Smet, in twee woorden en met een t. Als we met de caravan reizen is het administratieve gedeelte voor Geert, ik ben dan de chauffeur en verplaats de caravan van punt A Le Cassan naar punt B de camping of nog veel verder als het moet.
Daarjuist belde Assou, dat is niet de baas van Autocars Chauchard, dat is Remy, maar Assou heeft er wel veel te vertellen. Om te melden dat ik gedurende die vijfdaagse bijscholing in Rodez ‘s middags op hun kosten mag eten, er is een resto vlak ernaast, zei hij. Nog een geluk dat het geen Mc-Do is, ik mot die chemische brol van een Mc-Do niet. Valt het op dat ik het heb over een resto en een Mc-Do? En niet over een restaurant en een Mc Donald? Dat is chauffeurstaal, ik voel me meer en meer thuis in de lokale toestanden. Ik mag 12 euro spenderen per maaltijd, hier volstaat dat, zeker als ge de wijn apart laat afrekenen en cash betaalt, dat heb ik geleerd van mijn collega-chauffeurs. Aperitiefke voor, wijntje tijdens en een koffietje na, nu nog proberen om mijn verplaatsingskosten door de firma te laten betalen en we zijn best tevreden. Prima bijscholing!
Het is 20u30 en nog altijd staan we hier alleen op de camping,. Moederziel alleen en dat niet normaal, dus ben ik op verkenning geweest, gaan uitzoeken waarom hier bijvoorbeeld geen 59 Nederlanders kamperen, allé, voor 10 euro en 22 cent per nacht, elektriciteit inbegrepen? Waar blijven ze?  Die verkenning heeft niet veel opgeleverd: het gras is gemaaid, de staanplaatsen zijn voldoende groot, het sanitaire blok is proper en de WC’s zijn bruikbaar. Tenminste, als je geen last hebt van artrose, pijn in de onderrug. Het waren Franse toiletten, van die dingen met een gat in het midden en twee afgebakende plaatsen voor je voeten, een links en een rechts en daar moet je het dan mee doen, kakken bedoel ik. Ge laat uw broek zakken, ge zucht steunend door tot in ruststand, sorry, hurkstand en ge begint te persen! Als een betere doe het zelver let ik op de details: bij een WC moet je ofwel trekken aan de chasse, ofwel duwen op een knop om door te spoelen. Zo niet op deze camping: op de waterdoorvoerbuis was een systeem geplaatst in langsrichting van die buis. Een hendel waar je moest op drukken om alles netjes door dat gat te zien verdwijnen. Mooi zo. Ai moe kakken moei kakken en in die fameuze hurkstand ben ik erin geslaagd om twee drollen te produceren en uitgeput maar voldaan laat ik me lichtjes achterover hellen om een opkomende kramp in mijn dijspieren te vermijden. Wie het vervolg kan vertellen mag zijn vinger opsteken: waar bevindt zich de doorspoelhendel? Zou dat tussen mijn rug en de muur kunnen zijn? Zo ongeveer ter hoogte van mijn voorlaatste rugwervel? Op water hoeven ze hier duidelijk niet te bezuinigen, ik denk dat zowat de helft van dat meer, van die “plan d’eau”, door hun toilet passeert. Schoenen nat, sokken nat, enfin, alles tot ongeveer ter hoogte van mijn knieën was doornat, strontnat als het ware. Goed dat Geert De Smet (De Smet in twee woorden en met een t) me graag ziet, zowel in goede dagen als in kwade dagen!
P7040148
Muren die bezet zijn met kalk en een beetje hennep vragen veel tijd om te drogen, dus is het best dat we enkele dagen weg zijn, bij thuiskomst zal ik kunnen starten met het leggen van het parket. Daarna moet Geert nog wat verven, moeten er een paar bedden geplaatst worden en nog wat details afgewerkt. Als ge die laatste foto van de werken bekijkt moet je toegeven: niet mis, best mooi, mag gezien worden. Het wordt een heerlijke plaats om te vertoeven, lekker fris in de zomer en gezellig warm in de winter. Laat de gasten maar komen, die “bio-suite” wordt DE chambre d’hôte van de Aveyron!

Bio-patatten.

geschreven op 7/06/2011

Het is te koud voor de tijd van het jaar en er is mist en ‘t regent!  De boeren zijn content. Perfect zou zijn als het nog een paar dagen blijft regenen, voor de mais en ons patatten, voor de tomaten, het gras en Roger zijn koeien. We wonen nog altijd in het zuiden en toch hebben we vanavond, dinsdag 7 juni, de kachel aangestoken.

Ondertussen zijn we enkele dagen verder en het weer is iets beter.
P6100142 De foto van de aardappelplanten is erbij gevoegd om juffrouw Koba eraan te herinneren dat er binnenkort zal moeten geoogst worden. Als ge een beetje kenner zijt dan ziet ge op de foto dat er geweldige veel patatten zullen zijn, let wel: bio-aardappelen!. Dus Koba, breng de rest van je familie maar mee, hoe meer zielen, hoe meer patatten.
Zelf heb ik geen tijd om patatten te rapen, die fameuze bio-suite is nog niet af, bijlange nog niet af. Eén muur kan ik al laten zien en geef toe, die muur mag gezien worden. P7040145De prachtige kleur, Toscaanse oker of toch iets in die richting is verkregen dank zij een mengeling van kalk, fijn zand, hennep en een natuurlijke kleurstof. Mengen in de betonmolen en aanbrengen met een truweel om tenslotte met zo’n rechthoekig ding alles effen te wrijven. Mijn rechterarm is dubbel dik geworden en ik vrees voor een tennispols. Daar ik rechtshandig ben kan ik jammer genoeg links geen patatten rapen, waarvoor mijn excuses! 

Bio-suite 3

geschreven op 30/05/2011

Ik vrees dat die fameuse bio-suite niet op tijd klaar zal zijn.  Ik zou harder kunnen werken, ‘s morgens vroeger beginnen of ‘s avonds later werken, maar ik ben gepensioneerd en werk alleen nog als ik goesting heb, dus schrap dat vroeg en laat maar. Toekomstige vakantiegangers moeten zich geen zorgen maken, ik heb dikwijls goesting, om te werken. Laat ons zeggen dat half juli haalbaar moet zijn.
Dat bio-gedoe is best leuk, maar het vraagt wel meer werk. Een gyprocplaat tegern de muur vijzen gaat iets sneller dan een muur bekliederen met kalk, zand en water.
Een paar foto’s, eerst van het herleggen van het terras en dan van de toekomstige bio-suite. Tussendoor is er ook wat ontspanning genomen, zie de foto’s van de “transhumance en Aubrac”. Hoe ze aan die naam komen, de “transhumance” weet ik niet, maar het komt erop neer dat na de winter de koeien in Aubrac naar de weiden hogerop of verderop gebracht worden. Is trouwens een toeristische aanrader, volgend jaar gaan we terug.
P5070122 P5120124 P5200126 P5300141 P5210136 P5210132
Bewonder op de foto van de suite, allé, toekomstige suite, de perfecte afwerking van het raam. Met dank aan George die hier een week met Ria gelogeerd heeft. George moest en zou de vier raamopeningen afwerken of hij ging niet terug naar huis. Ik heb daar geen nee op gezegd, tenslotte hebben we voor hun verblijf ook maar een vriendenprijsje aangerekend. Om effe duidelijk te zijn en om in de toekomst misverstanden te vermijden ga ik nog even de normale verblijfkosten vermelden:
Overnachting met ontbijt voor twee personen: dertig euro in de kelderkamer, sorry, in “Lieve’s kamer” en veertig euro voor de “bio-suite”.
Voor het avondmaal met alles erop en eraan: twintig euro per persoon. Wilt ge een betere wijn dan onze toch wel voortreffelijke huiswijn, dan komt daar vijf euro bij.
Wilt ge ook “s middags meetafelen (gewoonlijk een slaatje of een kaasschotel) dan vraagt ons Geert daar een onnozele zeven euro voor. Amoehoela!

Godver!

geschreven op 12/05/2011

Les membres du comité des fêtes se sont réunis pour décider d’ une éventuelle programmation de votre venue à LESCURE JAOUL le 15 Aout 2011.
Cette année nous avons décider ne ne pas retenir le spectacle des P’tits Bras pour la fête du village le 15 aout 2011.

Les P’tits Bras” komen dus niet naar ons dorp, althans niet dit jaar. Ik had er nogal sterk op gerekend en dus ben ik désolé en ontgoocheld, twee keer godver mag.  De voorzitter van het feestcomité van Lescure Jaoul had wat te rap toegezegd, of in ieder geval voor zijn beurt gesproken. Jammer, jammer, misschien volgend jaar?
Omdat het Pasen was en er voor ons kleinkinderen eitjes uit Rome waren overgevlogen hebben Geert en ik de klokken gevolgd en zijn we 23 april naar het Belgenland afgezakt. Hier in de Aveyron is niet alles perfect, natuurlijk niet, maar het was even aanpassen: ge rijdt in België (Vlaanderen) van de ene file naar de volgende omleiding terwijl ge probeert om de putten in de wegen te vermijden! Niet te doen! Zeker een vierde van onze kostbare vakantietijd hebben we verloren met aanschuiven en bumper rijden. Af en toe hebben we ook geritst, vooral Geert wil wel eens vlotjes ritsen en daar heb ik alle begrip voor: hier bij ons, in de Aveyron moeten we bij gebrek aan files nooit ritsen en dat is heel spijtig. Niks leuker dan af en toe eens een dikke BMW of nog dikkere Audi op zijn ritsplicht te wijzen.
Enfin, het weerzien met kinderen, kleinkinderen en vrienden is altijd leuk, het afscheid is soms wat moeilijker maar nu we terug zijn in Le Cassan is het weer genieten van de rust en de stilte.
Alhoewel ... op zondag 8 mei werd die stilte plots verstoord door Geert: KRAK en door het terras gezakt. Maar met één been en dus maar één plank kapot maar “t was verschieten. Goed schoonbroer Erik, gelijk heb je, we gaan die terrasplanken vervangen door iets degelijker, dit wordt een prioritair werk.
Ik weet het zo goed niet meer, maar heb ik gezegd dat Roger de wei omgeploegd heeft? En dat daar nu patatten, kolen, look en ajuinen de kop boven de grond steken? Morgen ga ik een paar foto’s nemen en die op de blog zetten, en dat tot meerdere eer en glorie van Leander, Janne en, ... en, ik kan op haar naam niet komen. Soit, volgend jaar zullen in Le Cassan drie nieuwe variëteiten op de markt zijn: primeur Leander, late van Janne en nog een derde soort, allé, hoe was haar naam ook weer?  DSC_1269
Ook Mara heeft meegeholpen op het aardappel-plantfeest, dat worden dan “les patattes de Mara”, een vastkokende variëteit met een hoge frituur-waarde! Ik weet het terug, Koba was het, tommetoch, namen onthouden wordt voor opabus een serieus probleem. Enfin, om het goed te maken gaan we het oogstfeest het “Kobafeest” noemen en bij deze benoem ik Koba tot de patattenprinses van Le Cassan. Wat ook betekent dat deze jongedame binnen een paar maanden hier verwacht wordt om haar functie eer aan te doen en een record aantal patatten te rapen. Onze hond Foemp zullen we uit Koba’s buurt houden, dat beest is nog altijd niet goed van haar bezoek. Ik wist niet dat het bestond: een Foempfobie en ik weet nog minder hoe zo’n fobie te behandelen is. Misschien zou het helpen als haar ouders, Linde en Raf, zelf een hondje in huis zouden nemen? Bij Roger is er nog een jong jachthondje beschikbaar, het merk weet ik niet juist maar het zijn héél kindvriendelijke hondjes! P5100128En gratis te krijgen!
Die blauwe plekken op Geert haar rechterbeen zijn toch wel indrukwekkend. Stom terras! En dat nu juist de zomer eraan komt. Woensdag waren we naar de Hyper-U in Villefranche de Rouergue, Geert in zomerse outfit omdat het hier tegen de dertig graden is en dus met blote benen. Eerst kijken de mensen naar die blauwe plekken en dan kijken ze met opgetrokken wenkbrauwen naar mij. Moest dat nu in een Vlaamse winkel zijn dan zou ik nog kunnen reageren: “moeit u met uw eigen zaken en loopt niet voor mijn voeten” maar hoe zeg je dat in vlekkeloos Frans? Ik heb nog geprobeerd Geert discreet naar een afdeling te dirigeren waar ze lange broeken verkochten maar ‘t waren geen solden. Stomme winkel.
Voor de volledigheid nog vermelden dat we verder werken aan de bio-suite en dat we ook tomaten, look, ajuinen en paprika’s geplant hebben, allemaal super bio. Verkrijgbaar in l’Yserttout vanaf eind juni, misschien begin juli als het niet genoeg geregend heeft of juist wel, dus kom maar af. Ge moet er rap bij zijn want het is zoals gewoonlijk eigen volk eerst, de Westvlamingen van “mei 68” krijgen voorrang, mits getooid met grijze wollen sokken, eventueel klompen maar zeer zeker het “sjèten onderbaaike” is een must!
Zijn er mensen geïnteresseerd om ons te vervangen als wij op vakantie zijn? Hier komen wonen, gratis en voor niks, ge moet alleen de Foemp eten geven en vriendelijk zijn tegen de plantjes. Effe duidelijk: de laatste week van augustus gaan Geert en ik naar België en van 21 oktober tot 2 november (herfstvakantie) naar Spanje. Voor die periodes zoeken we dus mensen die een beetje diervriendelijk zijn en onze tuin met zijn groenten en planten en bloemen en zo onderhouden, wat vooral inhoudt dat ge op tijd en stond water geeft. Misschien valt zelfs logeren in de bio-suite te bespreken!

Bio-suite 2.

geschreven op 12/04/2011

Dat met die drilboor (een “marteau-piquer") was blijkbaar niet zo’n goed idee. Ik vermoed dat ik mijn rug een beetje geforceerd heb op die beton, ik gok op een klein herniatje, ik ben er zelfs vrij zeker van gezien mijn vroegere ervaring met een serieuze hernia. Zoals altijd draag ik mijn lot moedig en in pijnlijke stilte. Zo stil zelfs dat nieuwe artikels op zich laten wachten en dat is niet goed voor de geïnteresseerde lezers van de blog. Vandaar nog een artikeltje, een “blog-update” zoals Hilke dat noemt.
Denk niet dat er nu niets meer gebeurt, ik doe heel voorzichtig werken en werkjes die niet te belastend zijn voor mijn tere rugwervels.  Dus geen paniek, de bio-suite zal op tijd en stond klaar zijn. Vanaf 1 juli moet die luxe kamer voor vakantiegangers beschikbaar zijn en dus te huur. We gaan er tijdens de vakantiemaanden een democratische 40 euro per nacht voor vragen, een stevig ontbijt inbegrepen. Tenzij ge tot onze uitgebreide familiekring behoort, dan valt er over de prijs te klappen.
P4110077 P4110076
De twee foto’s zijn van de funderingen van de bio-suite. Eerst ferm uitgegraven (zie mini-hernia), daarna keien (toutvenant) rondgestooid.  Toutvenant bestaat uit korrels van uiteenlopende grootte, van zeer klein (fijn zand) tot zeer grof (keien) en daarvan ligt een laag van zo’n 10 cm. Daarop heb ik een kader gemaakt met keepers (des demi-chevrons) en de tussenruimten opgevuld met een mengeling van water, kalk en hennep. Het volgend werk wordt een plancher met populierplanken van 27 mm dik om een effen en gelijke onderlaag te hebben en tenslotte mijn zelfgezaagde, zelfgeschaafde en door Geert geschuurde kastanjeplanken, ook 27 mm dik. In plaats van populier zou ik kunnen OSB-platen nemen, maar zijn die wel bio? En bio of geen bio, Roger heeft populierplanken liggen (2,7 x 30 x 220cm) die hij me verkoopt aan vijf euro de vierkante meter. Supergoeie buurman.
Voor we die kastanjeparket gaan leggen ga ik wel eerst de muren isoleren, zelfde systeem: 1 emmer water, 1 emmer kalk en drie emmers hennep. Elektriciteit en waterleidingen liggen al klaar, dus als mijn rug en mijn linkerknie een beetje meewillen dan zal die bio-suite binnenkort de geprefereerde slaapplaats van Le Cassan zijn. Weeral eens aanschuiven in rijen van drie, alhoewel, dat zal weinig zin hebben want er komt een groot “twee"persoonsbed.

Mijn schoolkinderen ga ik nog altijd trouw ‘s morgens en ‘s avonds ophalen met af en toe een reisje tussendoor. Ik heb het gevoel dat die reisjes erg verminderd zijn de laatste tijd. Zou dat komen omdat ik een paar weken terug een beetje verkeerd gereden heb in Toulouse? Ik moest vanuit het centrum naar de grote ring rijden en dat wilde maar niet lukken. Als ge drie keer hetzelfde monument tegenkomt dan weet ge dat ge niet goed bezig zijt en te horen aan de commentaar achter mij wisten mijn passagiers dat ook. Flink zenuwachtig wordt ge daarvan. Ik heb die rit mooi afgerond met in het centrum van Rodez me ook nog effen van straat te vergissen. Toulouse en Rodez zijn echt geen aanraders, er zijn betere oorden om gepensioneerde buschauffeurs naar toe te sturen. Maar het blijft leuk, heimwee naar De Lijn en de Vlaamse wegen zijn opabus onbekend.

Bio-Suite

geschreven op 11/03/2011

P2070023
Van de tweede stal gaan we toch geen studio maken. We zijn van gedacht veranderd. In plaats van een kleine doucheruimte, een slaapkamertje, een mini-leefruimte en een kabouterkeukentje gaan we er een “suite” van maken. Een deftige badkamer en een luxe slaapkamer met mogelijkheid voor ontbijt op bed, af aan bed. P3100052 Waarom ook zouden we een keukentje voorzien als Geert dagelijks kan zorgen voor een één-, twee- of driegangenmenu en dat voor een schappelijke prijs? Een beetje tegen mijn eigen commerciële kar rijden zeker! Pas op, het wordt geen gewone logeerkamer, het wordt een suite, een “bio-suite”! En gij nu.
Geen beton, geen gyproc, geen chemique toestanden. Alleen natuurprodukten zoals daar zijn: hout, hennep, kalk en mijn zweetdruppels. Zestig cm hebben we uitgegraven, 2/3 door Serge Foulquier met zijn mini-pelle en 1/3 door opabus met zijn drilboor of zijn marteau-picqueur. Door dat laatste derde geraakte Serge niet wegens pure rotsgrond (rotsgrond van Le Cassan is zeer bio!) en dus moest opabus de klus afwerken. Onbetaalbaar fluitje van een cent. Ik ben er nog niet goed van.
Die kleine pruts op de foto’s is Mara, ze is hier een week op vakantie. Het valt heel goed mee, tenminste als ge niet zenuwachtig wordt na haar 123-ste “waarom” vraag. Met haar vier jaren wil ze op alles een antwoord. Het mag zowel in het Nederlands als in het Frans en dat is voor de buren en voor ons heel praktisch is. Roger, pourquoi drinken de kalfjes? Roger, pourquoi doet opabus water bij de Ricard? Pourquoi, pourquoi et waarom.  Morgen brengen we Mara naar een andere opa en oma, in Grust, in de Pyrenêeen.  Ze blijft daar nog een weekje in vakantie. Waarom? Pourquoi?P3100079
Salut en tot een volgend schrijven. 

Cave de Técou

geschreven op 25/01/2011

Ik voel me weer goed, zo goed dat ik mag zeggen: op zijn hoentjesfris. Ons Geert is terug in het land en mijn knie doet maar een heel klein beetje pijn meer. Ondertussen is dat toilet boven eindelijk afgewerkt, zijn de muren gegyproct (en klaar om te verven), staat de WC stabiel (met voldoende elleboogruimte om de krant te lezen) en hangt er een lavabo, dus kakken maar.
Dat mijn knie nog een heel klein beetje pijn doet, dat moet gewoon, dat zorgt voor net dat ietsje meer aandacht, dat ietsje meer verwennerij waar ik o zo’n behoefte aan heb. Was het nu mijn linker- of mijn rechterknie? Straks moet ik mijn eigen artikels herlezen om te weten waar het pijn doet.
We zijn vorige week wijn gaan kopen in Gaillac, meer bepaald in de “Cave de Técou”, 35 liter rood, een AOC voor dagelijks gebruik en 35 liter wit, sec en een beetje fruitig, ook voor dagelijks gebruik. Die “Cave de Técou” is een goed adres. We hebben er een klantenkaart, daar komen punten op en met die punten kunnen we extra wijn kopen. Dus voor de gasten van l’Yserttout gaan we in de toekomst een toeristische dag voorzien, rondrit door de wijngaarden van Gaillac en afsluiten met een bezoek aan de “Cave de Técou”. Dan kunnen ons gasten daar veel wijn kopen zodat wij veel punten krijgen waardoor wij weer veel korting krijgen. Mooi, dat is dan in orde. Om ook geheelonthouders tevreden te stellen zullen we die dag eveneens Albi bezoeken, dat is volgens Franse normen in de buurt en aangezien ze daar tegenwoordig een werelderfgoed hebben in de vorm van een kathedraal is dat zelfs een must.
P1250023
Ik ben mijn werkplaats winddicht aan het maken. De laatste dagen is het hier ‘s nachts ferm aan het vriezen en overdag halen we met moeite de vijf graden. Er hangt niet direct beterschap in de lucht dus is het dicht maken van mijn atelier een prioritair werk.  Voorzienig als ik ben heb ik enkele maanden geleden vijf vensters gekocht, van een afbraak maar nog in goede staat en met dubbel glas en ze gaan open en toe en dat voor een klein prijsje. Er is nog wat werk aan en er moet nog geïsoleerd worden maar binnenkort staat daar ook een houtkachel en zal dat een gezellige werkruimte worden. Nu nog ergens tweedehands een comfortabele luie zetel zoeken en die ruimte wordt mijn favoriete “werkplaats”. De toekomst in Le Cassan ziet er steeds beter uit.
Het is nog veel keer slapen maar op 15 augustus komen “Les P’tits Bras” spelen in Lescure Jaoul. Voor wie nog geen vakantieplannen heeft: een aanrader. Alles betreffende hun nieuw spektakel vindt ge op ”www.lesptitsbras.com”, en op hun website herkent ge ongetwijfeld zoon Jan Willem.

Het blijft afzien.

geschreven op 3/01/2011

Vanmorgen was het weer van dat: de linkersok niet aan mijn voet krijgen. Ik kan er juist niet aan, het is een kwestie van een paar pijnlijke centimeters. Ondertussen zijn we twee uur verder, is die knie iets soepelder geworden en is het me wel gelukt. Ik heb nu wijselijk besloten die sok aan te houden totdat Geert thuiskomt, waarom nog verder afzien als binnen 12 dagen mijn geliefde thuiskomt? Wat me een beetje verontrust zijn de eventuele gevolgen want stel dat ze me alsnog naar de kliniek sturen? Zo binnen enkele dagen? En een lieftallige Française moet me van die sok ontdoen? Lieftallige Françaises zijn altijd heel verzorgd: een scheutje “idole d’Armani” links, een kwakske “Contradition van Kalvin Klein” rechts en vlak onder hun neus mijn stinksok! Maar mag men mensen in nood weigeren? Neen dat mag niet want de wet van Hippocrates zegt dat zieke mensen door doktoren en dus ook door lieftallige Francaises met geneeskundige diploma"s ten alle tijde uit hun lijden verlost moeten worden! Ik heb oerechanche dat het veranderen van onderbroek me nog lukt, zelfs met enkele centimeters meer reserve! Ik neem die onderbroek bij de rekker tussen duim en wijsvinger en laat die juist boven de grond bengelen. Terwijl ik dan de nodige steun zoek tegen de badkamermuur slaag ik er vrij probleemloos in om mijn linkervoet op het juiste moment in de juiste opening te krijgen en de rest volgt dan vanzelf, tot nu toe ...Maar wat als het nog het verergert? Wat als na twee uur het me ook aan een paar centimeter zou ontbreken? Zou mijn geliefde dan alsnog even lief zijn als ze thuiskomt, op 16 januari? En de eed van Hyppocrates, geldt die echt onder alle omstandigheden? Mogen knappe Françaises in uitzonderlijke omstandigheden zieke mensen in het algemeen en opabus in het bijzonder weigeren? Omdat de combinatie van linkersok en onderbroek de parfum van Armani, Kalvin Klein en Lancome zou overtreffen? Dat zou toch overmacht zijn? Van mijnentwege?
De reacties van medeleven stromen binnen. Niet dat ze allemaal even geslaagd of troostend zijn, maar de mensen doen hun best. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Zoals Ireen, die me een zoentje op mijn knie wil komen geven! Ze wil 1000 km overbruggen om de 63-jarige opabus een zoentje op zijn knie te geven! Ik zou dat niet doen Ireen, gedenkt die sokken en ...
Of Karel L uit B. die me wil troosten met zijn persoonlijk lijdensverhaal. Is dat pas een kiek: gaat lange en veelvuldige wandelingen maken met slecht schoeisel en is dan verwonderd dat door het struikelen over een onnozel steentje zijn voet op drie plaatsen gebroken is. Ik heb juist niks veel gewandeld, ik geef de voorkeur aan gemotoriseerde verplaatsingen en toch heeft het noodlot toegeslagen.  Straf dat er mensen zijn die denken dat het helpt om mij te troosten met verhalen over hun eigen miserie. Mensenlief, die interesseren me nu niet.  Frans zegt dat er een dubbele wodka bij hen thuis klaarstaat om mijn pijn te verlichten! Bedankt zunne, ik ga een beetje naar Winksele komen zeker, ik kan niet stappen man! Dat hij zijn wodka aan Karel L. uit B. geeft, alhoewel, is dat geen geheelonthouder? Wat doet die dan tegen de pijn? 
En Jef en Lieve vinden het jammer dat de arme kindertjes uit de streek nu naar school gebracht worden door een minder bekwaam chauffeur. Wilt ge op jullie woorden letten? Het zijn geen arme kindertjes, het zijn kinderen uit welvarende landbouwersgezinnen, tenminste als ik hun mastodonten van tractoren bekijk. En mijn collega’s zijn geen onbekwame chauffeurs. Het is niet omdat ik de perfecte chauffeur ben dat zij slecht rijden!
Enfin, ik ga ze niet allemaal vermelden, de meeste zijn vrij klassiek. Dat ik maar gauw beter mag worden (wat anders?), ze wensen me het beste (al ooit iemand het slechtste gewenst?), dat ik me taai moet houden (ja? en waarom?), dat twee weken zo voorbij vliegen (ik heb nergens vermeld dat dit twee weken zal duren, lees mijn blog tegoei!). Enzovoort enzoverder ....
Ondertussen is er weer een eenzame nacht voorbij en om nog meer wensgeschrijf te voorkomen: ik voel me al heel veel beter, bijna pijnloos.  Dokter Klein van Lunac heeft de juiste diagnose gesteld (een bursite) en de goeie pillen voorgeschreven en ik mag geen dagen lang meer op mijn knieën parket leggen en ik mag ook een week niet met een bus rijden. Van een auto heeft hij niet gesproken, dus morgen leen ik de Peugeot van Roger en ga ik me een beetje “regaleren” en ongedekte cheques uitschrijven in de Brico-Depot. Goeie dokter Klein!

Beste wensen.

geschreven op 30/12/2010

Het zijn vrij late nieuwjaarswensen maar we hebben de feesten in België doorgebracht en daar had ik mijn laptop niet bij en wordt er niet aan de blog gewerkt. Mooi, dus voor iedereen een goede gezondheid en veel warmte, in 2011 en ook voor de jaren erna.

Zesendertig (36) kaartjes met wensen zijn er toegekomen voor Roger zijn 60 jaar! Hij was er niet goed van. Tussen de soep en de patatten heeft hij de kaartjes voorgelezen en een paar keer heeft hij een rustpoze moeten inlassen. Niet dat hij begon te blèten, maar het ging wel de goeie richting uit. Mijn dank aan iedereen die wensen gestuurd heeft en zodoende meegeholpen heeft om er een zeer gezellige en geslaagde avond van te maken.
De nieuwe zestig-plusser is ons nu heel dankbaar en dat zal me de komende dagen goed van pas komen, wegens redelijk immobiel! Ik zit met een ontstoken linkerknie, une bursite, en Geert zit in België. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden! Ik pak pijnstillers en Voltaren en smeer er Arnican op en combineer dat alles met de onvolprezen Ibuprofen. Niet dat het veel verschil maakt, ik zie geweldig af. Als ik me meer dan vier meter moet verplaatsen, dan druppelt het pijnzweet van mijn voorhoofd. Een kwartier ben ik deze morgen bezig geweest om mijn linker sok aan te trekken. Gertrude, Gertrude, wo bist du jetzt, wo bist du jetzt?  Morgen ga ik naar de lokale medicijnman, ook al omdat ik voor mijn werkgever een briefje nodig heb, dat ik de kindjes tijdelijk niet kan ophalen. Ambetant dat Geert pas de 15de januari terug naar Le Cassan komt, Roger wil wel alles voor mij doen maar dat is niet hetzelfde. Trouwens, ik mag alle dagen gaan eten bij Lea en Roger of bij Tatti en Christian maar de verplaatsing lukt me niet, het is minstens 100 meter ver. Met een rolstoel zou het haalbaar zijn, maar daar ik alleen een sportmodel met straalaandrijving en GPS wil is dat nog niet voor direct. Als ik hier in huis vanuit de luie zetel naar de kachel moet om houtblokken bij te gooien, dan zou ik nu zelfs jaloers kunnen worden op mensen met een klassieke chauffage, mensen die alleen maar aan een thermostaat-knoppeke moeten draaien om het warm te hebben. Dat is omdat die mensen geen buren hebben zoals bijvoorbeeld Christian Pons, die zopas mijn houtvoorraad bij de kachel is komen aanvullen. Ook culinair moet ik me geen zorgen maken, Geert (wo bist du jetzt?) heeft de diepvries gevuld met zelfgemaakte prefabgerechten, goed om 14 dagen te overleven en qua drank? Een vaatje rood van 10 liter en een vaatje wit van 10 liter moet volstaan, zelfs voor een zuipschuit die ontzettend lijdt wegens een pijnlijke, gezwollen en totaal onbruikbare linkerknie.

Ondanks het feit dat ons Geert die tekst niet zal kunnen nalezen op dt-fouten en censureren op zever, gezever ga ik het toch de wereld insturen. Wie weet krijg ik geen troostende mails, om de pijn te verzachten.

Cheques

geschreven op 10/12/2010

Als ik een artikel of een schrijfsel maak, dan duurt dat gewoonlijk zo’n 25 à 40 minuten. En als het 40 minuten duurt dan staat er al serieus wat gezever in. Geert leest gewoonlijk na op dt-fouten, haalt er de meeste zever uit, en hup, publiceren maar. Dat moet veranderen, zo kan dat niet verder. Ik word al wat ouder en enige wijsheid zou me niet vreemd mogen zijn. Artikels met inhoud, met stevige meningen moeten er komen. Alhoewel, oud en wijs? Of hoe ouder hoe wijzer? Laat je niks wijsmaken, je wordt niet wijzer met ouder te worden. Er staat je in het beste geval hulpbehoevendheid te wachten eventueel gevolgd door dementie en alzheimer. Ik wil geen 105 worden, gepamperd en gevoed met de paplepel. En heeft Willytje lekker gegeten ja? En gaat willytje nu een beetje rusten op zijn bedje ja?  Willen we je eerst nog een vers pampertje aandoen ja?  Flink hoor Willytje, je pampertje is nog niet volgekakt.

Kent ge dat nog? Cheques? Een stukje papier, je schreef er een bedrag op, zette je handtekening eronder en opeens was dat papierke zeg maar 500 euro waard. In Frankrijk kan dat nu nog. Iedere citoyen of citoyenne heeft een chequeboekje bij. Om te betalen in Leclercq, Carrefour, Hyper U, Supermarché, Auchan, Géant, Aldi, de Lidl, Bricodepot, Briconautes, Le Roy Merlin, Intermarché, Edia-markt, Ikea, de beenhouwer en aan God en klein Pierke. Ge verliest daar ongelooflijk veel tijd mee aan de kassa. Geert en ik zijn al redelijk getraind in het ontlopen van cheques-files. Staat er veel derde leeftijd of antiek aan te schuiven, dan kiezen we een andere kassa want die ouwe garde betaalt gegarandeerd met een cheque. En als er een uitzondering is die met een creditkaart betaalt dan is de kans reëel dat ze hun code vergeten zijn. Moet de kassamadam tussenkomen en dan duurt dat eindeloos. Als je helemaal pech hebt, dan vinden ze hun leesbril niet. Geert wil dan alsnog veranderen van kassa, ik niet, ik kijk graag naar mensen en knik dan even bemoedigend naar de kassamadam.
Bon, ander onderwerp, heel belangrijk onderwerp want de living, de salon is af. En weeral zijn we best tevreden met het resultaat. Als bewijs er een paar foto’s tegenaan plakken. PC200017PC200024PC200016PC200018
De volgorde van de foto’s is natuurlijk niet juist, Geert heeft eerst gevernist en geschuurd met korrel 220, gevernist en geschuurd, gevernist en niet meer geschuurd, om het parket “af” te krijgen. Is het “vernist” of “gevernist”? Spiegelglad resultaat, dat wel.  En daar is onze Foemp helemaal niet gelukkig mee. Die glijdt uit, precies of het binnen geijzeld heeft. Dolle pret voor ons, want als er een auto of nog beter, een tractor in aantocht is dan spitst den foemp zijn oren, zet zich aan de startblokken en na een goedkeurend knikje van zijn baas slipt hij met piepende banden door tot aan de buitendeur. Schitterend, vooral de haardspeldbocht naar links, waar de Foemp de keuken verlaat om via de inkom naar buiten te stormen is een formule-1 piloot waardig. . Eerst heeft ie de gladde parket onder zijn poten om dan luttele meters verder zonder verwittiging terecht te komen op de beton van ons inkomhalleke. Eigenlijk zou hij op drie seconden tijd moeten overschakelen van winterbanden op formule-1-slicks. Maar Foempieke toch!PC210023

Wedden dat buur Roger morgen zal blèten op zijn verjaardag? Er hangen hier al redelijk wat verjaardagskaarten, verjaardagswensen voor zijn zestig jaar. Er zijn er “en Français et en Flamand” met ontroerend goeie teksten op. Morgenavond komt hij souperen met Léa, Karel en Marleen. Ik verwacht een rustige, warme pre-kerstavond. En er ligt een leesbril bij die wenskaarten, voor Roger, wedden dat hij zal snotteren?  Roger is mijn vriend, misschien pak ik hem eens goed vast, om hem aan het blèten te krijgen. Kwestie van die weddingschap te winnen.
Als er in dit schrijfsel al niet serieus wat gezever staat, dan weet ik het niet meer. Allé Geert, nalezen!.PC200023
Enfin, als de ballekes gerold zijn, voor de tomatensoep morgen. In mijn soepbord wil ik drie ballekes, Roger krijgt er zes, kwestie van hem ....?

60 jaar

geschreven op 7/12/2010

Het is onze buur, Roger Cayssial die 60 wordt, op 22 december.  Niets speciaals, iedereen, of toch veel mensen worden zestig jaar oud, overleven die dag en doen na het feestgedreun gewoon verder. Zo gaat dat er ook aan toe in Le Cassan, heel gewoon: er zijn de koeien en er zijn de kalveren, er moet gevoederd worden en die kalveren moeten melk krijgen, “Il faut téter les veaux”, ‘s morgens en ‘s avonds. Krek hetzelfde, maar dan zonder feest en zeker geen gedreun. Omdat Roger een toffe buurman is willen we die heuglijke dag niet ongemerkt laten voorbijgaan. Geert zal ‘s avonds zijn favoriete gerecht klaarmaken en we verwachten hem rond 19 uur (dus nadat de kalveren gedronken hebben) samen met Lea in l’Yserttout.  Het wordt een simpel kieksken of twee aan het spit maar dan wel met zo’n lekker krokant korstje. Parce-que, un poulet avec une bonne croûte .... Roger se régalera. Nu maar hopen dat het werkwoord “se régaler” correct gebruikt is, taalfouten mogen me altijd gemeld worden. Is het un poulet of une poulette?
Bon, wat ik wil vragen, wil bereiken is dat zoveel mogelijk mensen een kaartje met gelukwensen naar Roger sturen. Niet per email wegens geen computer en dus ook geen email-adres. Ik weet met enige zekerheid dat het zowat de eerste keer in zijn leven is dat Roger kaartjes met verjaardagsgelukswensen zal ontvangen. En ik weet ook wel dat we dat niet meer gewoon zijn : ge moet iets op een kaart schrijven, dat in een envelop steken, er een adres opschrijven, een postzegel opplakken, naar het postkantoor gaan en hopen dat het niet gesneeuwd heeft want anders is dat postkantoor niet bereikbaar.
Om het voor jullie gemakkelijker te maken moet ge dat kaartje naar ons adres opsturen: Geert en Willy, Le Cassan, 12440 Lescure Jaoul. Geert zal dan op de feestavond die kaarten verwerken in de tafelversiering.
Of ge nu Roger kent of niet kent is niet belangrijk, het gaat hem om de massale hoeveelheid wensen voor zijn 60 jaar, in het Vlaams of en Français. Hoewel, mensen die deze blog lezen weten over wie ik het heb, weten dat we een heel sympathieke en behulpzame buur hebben, weten dat hij die wenskaarten verdient!
Ik ben benieuwd maar het resultaat zal zeker te lezen zijn in een volgend artikel.
Ge moogt natuurlijk ook het adres en de wensen voor Roger doorspelen naar anderen, geef er desnoods een postzegel bij, als die kaarten maar bij ons toekomen, in Le Cassan en liefst voor 22 december.

Dakwerken.

geschreven op 19/11/2010

Ruim op tijd aankondigen wat de volgende werken zijn en hoe we die gaan uitvoeren lijkt me een goed idee. Concreet: volgend jaar wil ik het dak van het schuurke vernieuwen.Als het fel regent dan druppelt het links en rechts binnen, vooral van boven naar beneden en dat is niet goed voor mijn voorraad hout en zeker niet voor mijn houtbewerkingsmachines. Ik ben al een maand of drie de gelukkige eigenaar van een houtcombiné (een Kity bestcombi 2600 voor de kenners) en dat ding moet goed gesoigneerd worden. Als ik het niet vergeet leg ik daar iedere avond een zeil boven, maar beter zou zijn om te zorgen voor een lekvrij dak.
Bon, ik wil dus in 2011 dat dak vernieuwen, herleggen, liefst in de zomermaanden. In de lente mag het ook. Bestaande pannen afnemen, alle panlatten eraf halen en misschien ook een paar balken en dergelijke vervangen. Daarna alles terug opbouwen, maar dan tegoei. Ik denk dat met een paar enthousiaste werkkrachten zonder hoogtevrees dit op een week moet kunnen.  Beter zou drie werkkrachten zijn: een meestergast en twee gewone gasten. En, heel geruststellend, in geval van onvoorziene problemen kan ik beroep doen op een vriend van buur Roger, een echte couvreur.
De voorwaarden zijn zoals gewoonlijk: hard werken want anders geen eten en zeker geen drank, laat staan dat we ook voor slaapgelegenheid zouden zorgen. Het gebruik van het ondertussen geplaatst zwembad zal pas mogen als ge voldoende bezweet zijt na minstens vier uur zwaar labeur en na een voorafgaandelijke douche. Met koud water.
PB200011PB210001PB210021
Bekijk nu de foto’s van onze living en geef toe dat het keineig is, superchique! Er ontbreekt wel nog een plancher maar daar ben ik volop mee bezig. Twee cubes kastanjehout heb ik gekocht en die worden nu middels mijn houtcombiné verwerkt tot een parket. Dat zal pas schoon zijn, schoenen uit en alleen op verse sokken de living betreden. Ik heb het hier al meegemaakt, ze doen hun schoenen uit om het parket in de keuken niet vuil te maken ... mijne lievegod, zelfs een loufette van onze Foemp kan daar niet tegenop! PB110009

Zomaar.

geschreven op 9/11/2010

Sint-Jacobsschelpen met witloof heeft Geert me vanavond geserveerd. Zomaar, op een ordinaire dinsdagavond heeft Geert haar kooktalenten weer eens gedemonstreerd middels vers gegrilde Sint-Jacobsschelpen op basis van Geuzebier en gekaramelliseerd witloof. Ik heb met een korst brood het laatste drupje saus uit de pan geschraapt, mijn glas wijn bijgevuld en me voor de computer gezet. Tijd om te schrijven want iedereen mag, moet weten hoe lekker dat het was. Bon, ik miste een beetje de smaak van het echte Vlaams-Brabantse grondwitloof, het witloof dat we indertijd kochten in Bertem bij Willy en Linda. Misschien had een klein drupje honing de iet of wat zerpe smaak van dat Franse, op watercultuur gekweekt witloof verzacht.  En waarschijnlijk zou dat een half puntje extra opgeleverd hebben op de culinaire schaal van Gault-Millau. Et alors?  We hebben er een Fitou van 2005 bijgedronken. Een voortreffelijk en betaalbaar wijntje. Zomaar, midden de week, onder ons tweetjes.
PB080002 Den Foemp is zich hier naast mij aan het amuseren: ontwarren van elektriciteitskabels. Geert zou zeggen:” moest ge uw gerief opruimen, dan zou Foempie nu niet met uw voeten spelen”. Zeg, dat beest mag ook iets hebben zeker? Zojuist heeft hij zich moeten tevreden stellen met enkel de geur van lekker eten, van mij mag nu hij als troostprijs wat foefelen met een elektriciteitskabel. Als ik er genoeg van heb zal ik er stroom op zetten, het principe indachtig dat wie niet voelt, niet leert.
Ik denk dat ik de avond ga besluiten met een glaasje Calvados. Zoon Pieter heeft hier een fles Calvados, Château du Breuil, appellation contrôlée nagelaten. Ik ben er heel zuinig op, zelfs nog zuiniger dan op mijn fameuse prûnes. Dégustee lentement à temperature ambiante, “La Reserve des Seigneurs” exhalera sa grande plénitude d’arômes, son bon équilibre, sa rondeur charnue. Goed dat Geert aan het patchworken is anders moest ik die beschrijving voor haar vertalen en ik weet begot niet wat plénitude wil zeggen en evenmin wat charnue betekent. Ik denk dat ze willen zeggen dat ge geen Calvados moogt drinken als ge aan het patchwerken zijt, wegens enerzijds precisiewerk (plénitude?) en anderzijds te hoog alcoholgehalte (charnue?). Voor mij is de 41% van de Réserve des Seigneurs best te exhaleren.
Het is nu 20u00, op de minuut af. Nog te vroeg om straffe drank te drinken en dus denk ik na: een glas wijn? Nog een glas Fitou 2005? Of een frisse pint? Het zal een frisse pint worden, ik wil nog wat verder schrijven en dat gebeurt best bij maximum 6,5 % alcoholgehalte. Het wordt een “Duchesse de Bourgogne”, een biertje gebrouwen bij Verhaeghe in Vichte en met een alcoholgehalte van 6,2 %. Mooi zo, ik heb nog 0,3% reserve om straks het zwaardere werk aan te vallen. Het is wel een pijnlijk moment want ik opende zojuist mijn laatste flesje “Duchesse de Bourgogne” en aangezien dat bier in Frankrijk totaal onbekend is zit ik op droog zaad. Dus rap tussendoor een oproep: “wie wil en kan me een bak (of twee, of drie) van die drank bezorgen?” En daar het mijn laatste flesje was: liefst een beetje rap en zeker niet op zijn Aveyronees want hier discuteren ze er eerst ontzettend lang om er daarna nog eens over na te denken. Niemand zou toch willen dat opabus met zijn blog moet stoppen wegens gebrek aan inspirerende drank? Als daar nu niemand op reageert .... en voor ik het vergeet, ik drink graag bier uit het juiste glas! Een Duchesse uit een Leffe-glas, dat kan, maar bij Gault-Millau kost je dat zeker twee puntern. Twee glazen volstaan.

Dos cervezas por favor …

geschreven op 26/10/2010

Camping La Manga aan de Costa Calida, olé, ola, Espagna.  Voor mensen die niks kennen van Spanje, dat is zo’n 100 km onder Allicante en daar hebben we voor een week ons tenten opgeslagen, ons caravan neergepoot. Om taalpuristen en germanisten voor te zijn: een caravan neerpoten is correct Nederlands, de vier poten aan de uithoeken worden immers ter stabilisatie uitgedraaid, neergepoot dus. Ik zou dit artikeltje kunnen samenvatten als volgt:  prachtige camping, schitterend strand, blauwe lucht en een stralende zon. Ik wil echter niemand ontgoochelen en zeker geen lezers die in het land van de rijzende zon de blog volgen (dag Guido), daarom wat meer commentaar.
Tot deze middag was ik ervan overtuigd dat gepensioneerden die in Zuid-Spanje overwinterden tot de middenklasse van de bevolking behoorden, genre beenhouwers, bakkers of tandtechniekers. Gepensioneerde Belgen en Nederlanders die eind oktober hun caravan aan de auto koppelen, gedurende enkele dagen het ander verkeer hinderen aan hun 80 km per uur om tenslotte de poten van hun verplaatsbaar huisje uit te draaien op hun vertrouwde stek ergens aan een Zuid-Spaanse costa. Let op: ze hebben hun caravan “neergepoot”.
Ja mijne lieve God, heb ik nogal ogen opengetrokken! Zelf hebben we een tweedehandse Fendt caravan, nu reeds zes jaren trouw getrokken door onze ook al tweedehandse Citroën C5 . Goed, die oude knar met zijn 232000 km begint wat uit de toon te vallen, maar ons caravan mag best gezien worden, dachten we, tot we na zowat duizend Spaanse autokilometers de camping opdraaiden. Het zijn begot geen arme ouw mékes en nog oudere pékes die overwinteren in het zuiden, het zijn bijlange niet alleen reumatische tantes die de vochtigheid ontvluchten. Op camping La Manga stond en staat er voor miljoenen euros aan kampeermateriaal. Alhoewel, kunt ge nog spreken van kamperen als je logeert in een super-de-luxe op maat uitgevoerde 14 meter lange mobilhome? Tientallen van die mastodonten stonden er, en niet klaar om te vertrekken, om eventueel verder te reizen, nee, ze waren duidelijk stevig ingepakt om er te overwinteren. PA250006PA250004
Enfin, iedereen doet met zijn centen wat ie wil, maar zelfs met een teveel aan centen zie je mij daar nog niet overwinteren. We waren er trouwens voor een familie-reunie. Een broer van Geert heeft in die buurt een appartement gekocht, in een golf-resort, alle informatie vindt ge op “http://latorre.de-smet.info/”, maar kort samengevat is het een domein met alles erop en eraan: zwembaden, winkels, kappers, banken, een 18-holes golfterrein, ook Duitsers en Engelsen, een reisbureau en een kuisploeg. Nog een geluk dat de kuisploeg Spaans spreekt, anders zou je niet weten dat je in Spanje vertoeft. Ook niet ons ding. Maar het is wel het moment om er een stulpje te kopen want de prijzen zijn er serieus gekelderd.
Terug naar huis hebben we de Pyreneën gedwarst, fantastisch mooi met al die herfstkleuren. PB010022. We zouden best nog een paar dagen in de Pyreneën gebleven zijn, maar opabus moest woensdag 3 november terug kindjes en kinderen naar school brengen. Al bij al nog zo erg niet, de herfstkleuren zijn ook hier prachtig en we voelen ons meer en meer thuis in Le Cassan.
Ik zou het vervolg van de werken ten huize l’Yserttout kunnen vermelden, maar daar wacht ik nog wat mee. Dit W.E. starten Geert en ik met de afwerking van de living en als het God en Léonard belieft volgt daar binnen 14 dagen een verslag over. Op het nieuws hoorde ik dat bisschop Léonard liever jongens heeft als misdienaars dan meisjes. Het siert de aartsbisschop dat hij voor zijn geaardheid uitkomt. 

Kippevel.

geschreven op 9/10/2010

Ik heb zopas kleine blauwe muscat-druiven overgoten met eau-de-vie-de-prunes. Ge weet wel, die godendrank die we hier op zolder ontdekt hebben en die héél lekker straf is en veilig ver weg opgeborgen is. Van Roger kreeg ik een paar avonden terug enkele druiven aangeboden die meer dan twee jaar in een dergelijk sopje waren bewaard. Een “kippevelmoment” , beste mensen, de haren op mijn armen gingen rechtstaan en onwillekeurig moest ik denken aan “De beste hobbykok van Vlaanderen”, alwaar sterrenchef Sergio Herman van restaurant Oud Sluis iedere keer opnieuw kippevelmomenten beleeft. Ik denk persoonlijk dat ge vooral een kippevelmoment beleeft als ge de rekening in zijn restaurant aangeboden krijgt.
Ik heb dus een paar fruitsapflessen, met zo’n brede hals, gevuld met druiven en overgoten met de fameuze prunes. In één fles heb ik enkele rijpe blauwe vijgen gestopt en ook overgoten. Het was efkes wringen om ze erin te krijgen, ik vraag me af hoe die er ooit weer uit geraken. Maar dat zijn zorgen voor binnen twee jaar alhoewel Geert beweert dat ik daar nooit twee jaar zal kunnen vanaf blijven. Wat is Geert toch een wijsneus! Binnen twee jaar word ik 65 jaar en dan ga ik al mijn vrienden inviteren om die opgelegde druiven en vijgen te proeven. Alleen vrienden, geen vriendinnen en dit wegens een te hoog alcoholgehalte. Geen zatte-wijven-gedoe in Le Cassan.

Ons Geert is druk bezig om haar nieuwe verslaving vorm te geven. Ge moet die foto’s van haar patchwork bekijken, pure kunst. Patchen vraagt veel tijd, maar dat mag van mij, zolang het eten ten huize l’Yserttout me kippevelmomenten bezorgt heb ik geen enkel bezwaar tegen het aan elkaar naaien van lapjes stof. Volgende dinsdag gaat Geert trouwens samen met haar patchworkvriendinnen naar een dergelijke hobbybeurs in Toulouse. We souperen normaal rond 19 uur, hopelijk zijn ze op tijd terug. PA080006P9300002PA080009
Die tweede foto buiten op het terras werd genomen op 7 oktober, toen was het in België ongetwijfeld frisjes en regenachtig. Bemerk trouwens de fiere blik van Geert achter die ene foto, een foto die zeker moest gepubliceerd worden. Voor Karin, zei Geert me, omdat Karin haar die stofjes gegeven heeft? Wat een mens allemaal niet doet om in mijn blog vermeld te worden...!

Gastenboek

geschreven op 26/09/2010

P9172371P9250003P9240003 Moet ik dan echt eerst te pletter neerstorten om uitgebreid in het gastenboek vermeld te worden? Spectaculair terechtkomen op het glazen salontafelke zodat mijn bloed in het rond spuit en spat en onuitwisbare vlekken maakt op de muren? Geert is een roman aan het lezen en zegt af en toe een gemeende” Pas op dat ge niet valt!”. En ze zegt ook dat die roman héél goed is en dat ik die ook eens moet lezen. Ja zeg, wanneer kom ik nog aan lezen toe? Wanneer krijg ik nog de kans om mijn favoriete tijdverdrijf toe te passen? Als ik moegewerkt ben en mijn ogen van uitputting toevallen? Lief van Geert dat ze mij attent maakt op een goed boek.
Mijn broer, die van Nijlen, heeft een troostend mailke gestuurd. Dat ik heel goed bezig ben en dat ik, wacht, ik ga hem citeren, met control C en daarna control V.
“Amaai ziet dat er ongelooflijk Frans uit, sprookjesachtig verlicht, mooie gevelstenen. Mijn Broere , dat is ne hélé grote werker , ingenieus, efficiënt, motiverend, volhardend en toch mijn broer. Dat van dat koken in dat gastenboek , dat moeten we nog ondervinden…, moppetje…”
Mijn broere, die van Nijlen dus, durft al eens overdrijven en trouwens, hij is hier nog niet eens geweest, heeft dat ingenieus en efficiënt werk nog niet gezien. Over wat is hij dan bezig? Maar hij (en zijn madam) komen zich op 21 maart 2011 persoonlijk vergewissen van mijn volharding. Ze zijn welkom, het gastenboek zal dagdagelijks voor hun neus liggen.
En dan is er nog Els, die van Wetteren. Ik dacht dat ze een trouwe blogleester was, niet dus, want dan zou ze moeten weten dat Faceboeken niet aan mij besteed is. Naar het schijnt, althans dat heeft Geert me verteld, heeft ze op Facebook een lovende commentaar over mij en mijn werken geschreven. Enfin, haar Wim heeft dat gezegd en die zal dat een volgende keer schrijven in het gastenboek. En als ik zo verder doe dan zal dat fameuze gastenboek nog de schrik worden van l’Yserttout, zullen de gasten wegblijven om toch maar niet in dat boek te moeten schrijven!

Als ge foto’s van den Foemp, ons Foempieke, wilt bekijken, dan moet ge op Facebook zijn. Leen Smeets heeft tientallen (27) foto’s van de hond des huizes gepubliceerd. Geert zegt dat ge eerst vriend (vriendin?) van Leen moet worden en dan pas kunt ge haar foto’s bekijken. En als ge haar vriend(-in) niet moogt worden dan heb je geen recht op het bewonderen van ons huisdier. Wat een belachelijk systeem! En wedden dat er dan nog bijstaat: “vind ik leuk”?  Ik zou nu een foto kunnen plaatsen van onze prachtige Border Collie maar ik ga effe wachten, hij heeft daarjuist une loufette laten ontsnappen en een loufette dat is een stinkende scheet. .Van Lea hebben we geleerd dat er twee soorten scheten zijn, “des pets” en die zijn reukloos en “des loufettes” en die maken niet alleen lawaai, die stinken ook serieus. Voor in de toekomst op mijn bus zal dat goed van pas komen: als er nog een kleine een scheet laat zal ik hem in de juiste bewoordingen kunnen terechtwijzen! Nog één loufette manneke en ge kunt achteraan in de hoek gaan zitten. Nu nog leren wat de franse uitdrukking is voor een “scheet met spetters” en een “natte scheet” en we zijn weer een beetje meer geïntegreerd.
P9290005


Nieuwe start.

geschreven op 19/09/2010

De vakantie is gedaan en ik moet terug aan het werk. Prioritair zijn: de blog bijwerken en de kindjes weer naar school brengen.
Dat van die “vakantie” tijdens de maanden juli en augustus is relatief, er is zoals altijd weer veel nuttig werk gedaan. Door vrijwilligers en ook door andere mensen. .P8060147 P8020141. P7280126P7140032P7180039
Er ontbreken ongetwijfeld foto’s, maar dat is hoogstwaarschijnlijk omdat die personen niet hard genoeg gewerkt hebben of omdat ik hun bijdrage ter verfraaiïng van het domein l’Yserttout vergeten ben. De hoofdreden en enige echte reden is dat ik van computer veranderd ben waardoor er links en rechts wat foto’s verloren zijn gegaan. Troost jullie, niet gepubliceerden, ge kunt altijd terugkomen, dan worden nieuwe foto’s genomen van jullie werkijver, en gepubliceerd, beloofd!  Na veel miserie met klassieke PC’s P7260085heb ik me een Apple, een echte MacBook aangeschaft. Pure luxe, zodanig zelfs dat ik terug goesting gekregen heb om verder aan de blog te werken. En ook wel om van het gezaag van Frans vanaf te geraken: “wanneer ga je nog eens iets publiceren?” In ieder geval, mijn excuses aan de vrijwilligers die hier hard gewerkt hebben en daarvan niets terug vinden in de blog.
Speciaal te vermelden valt de aankoop van de schuur en het maken van het terras, met dank aan Luk en Erik voor de deskundige hulp bij de terras-opbouw.  Het schuurke (14 m op 5 m) dient voorlopig als atelier (toch voor enkele jaren) en het terras is heel schoon geworden!P9162381P9162379 Van dat schuurke zou Geert graag ooit een gite willen (laten) maken die toegankelijk is voor rolstoelgebruikers. Een prachtig idee maar om te reserveren ga je er rap moeten bij zijn, als eigenaar zal ik absolute voorrang krijgen. De toekomstige studio, in de tweede stal, had ik graag toegankelijk gemaakt voor dementerenden, maar Geert vindt dat ik niet moet overdrijven, tenslotte zal ik niet op twee plaatsen tegelijk kunnen zijn!
Ik moet zeggen, het is hier tijdens de vakantiemaanden vrij druk geweest. (Weeral een reden voor het niet verschijnen van blogartikels). In het totaal 35 bezoekers, zoals daar zijn: werkers, smulpapen, foempers, hondenliefhebbers, niet-werkers, vegetariërs, wandelaars en zelfs echte toeristen, met als uitersten Malin met haar 13 maanden en Geert haar pa met zijn 90 jaren. En allemaal schreven ze lovende woorden en woordjes in het gastenboek.
Ondertussen zijn we ook weer twee kleinkinderen rijker en dat is toch wel heel groot en aangenaam nieuws: Elioth en Tristan.P8272364P8090154 Als ik de foto’s van die twee prachtkleinkinderen bekijk vind ik van mezelf dat ik er, ondertussen 14 maanden woonachtig in Le Cassan en ook wel 63 jaar ouder, dat ik er nog vrij goed uitzie. Een paar kilo’s bijgekomen, wat meer last van een pijnlijke rug (als het niet pijnlijk was zou ik er geen last van hebben), nog geen grijze haren, succes bij de vrouwen .... het is duidelijk, de verhuis naar het zuiden heeft me deugd gedaan. En ons Geert straalt en is ook niet vermagerd, wat kunnen we ons nog meer wensen?
Ik heb nog eens door het gastenboek gebladerd, alreeds voorzien van drieëntwintig lovende commentaren. Het spijt me, maar enige ontgoocheling kan ik moeilijk verbergen. Iedere keer wordt Geert haar kookkunst vermeld, iedere keer opnieuw worden haar gastronomische hoogstandjes vermeld en goed, bon, soit, dat is terecht. Maar mijn onverdroten werken, mijn hoogstpersoonlijke en vernuftige technische en andere doe-het-zelf-standjes worden slechts drie keer vermeld. Dat is heel weinig en dat doet pijn, liefst zou ik nu als voorbeeld de commentaar van Luc en Ann citeren, of van Laurence en Stijn, of van Emma, Bert en Lotte, Hilde en Leen zou ook kunnen, maar ik doe het niet, ik wil geen mes in mijn open wonden draaien. ‘s Morgens vroeg kindjes naar school brengen, om 9u de werkkleren aan en volle petrol geven tot 15u50, om 16u weer redelijk propere kleren aandoen om diezelfde kindjes terug te brengen, om tenslotte rond 19u mijn vermoeide benen onder tafel te schuiven en te genieten van Geert haar kookkunsten, kookkunsten waar ze tenslotte de hele dag de tijd voor gehad heeft. Is het teveel gevraagd dat in de toekomst wat meer mensen mij gedenken in het gastenboek? Zou dat kunnen? Met een beetje goede wil? “Geert heeft ons weer heerlijk verwend met haar gastronomische keuken, proficiat en tatati en tatata” Ik word er niet goed van!

Foempie

geschreven op 7/07/2010

Hoe kunt ge nu aan een blog werken en artikels schrijven als de wereldbeker voetbal en de Tour al mijn vrije tijd opeisen? Het is te zeggen, de luttele vrije tijd die nog overblijft na de werkuren. Want het is hier weer stressen, tegen dat de vele vakantiegangers komen willen we nog teen en tander afgewerkt krijgen. Geert herinnert me iedere morgen aan uit te voeren werken, moedigt me regelmatig aan en brengt op tijd en stond frisse drank om mijn vochtverlies, veroorzaakt door tropisch werkzweet, aan te vullen. Kort samengevat kunt ge stellen dat ik nu bezig ben met het ruwere basiswerk terwijl Geert voor de fijnere afwerking zorgt. Alhoewel, er zijn hier twee koppels geweest die krek hetzelfde gedaan hebben: de mannen hebben de beton uitgebroken van de oude stal en hun madammen hebben ruiten gekuist en getuinierd en nog van dat typisch vakantiewerk. Waarvoor onze dank aan Frans en Liliane en ook aan Guido en Oky en nog vele anderen. Volgende week komen hier nog een paar van die werkwillige koppels en die kijken er geweldig naar uit om er “in te vliegen”. Niet dat ze moeten, niemand wordt hier verplicht om te werken, tenzij ze willen voorzien worden van superlekker eten en veel drank en komfortabele slaapmogelijkheid. De liefde moet tenslotte van twee kanten komen en de kruik gaat zolang te water tot het werk gedaan is! Soms heb ik schrik dat een vakantie in l’Yserttout zal eindigen in klinkende ruzie en slaande caravandeuren: “ en dat het nu genoeg is en is dat nu onze welverdiende vakantie en ge moet al helemaal zot zijn om je hier zo af te beulen en we hadden afgesproken om te genieten en bij te praten en hier zien ze mij niet meer terug en dat ze zelf hun ruiten kuisen en die klote beton uitbreken en volgende keer ga ik alleen op vakantie, naar Benidorm. Gaan niksen en zonnen en heel Le Cassan kan de pot op”.
Natuurlijk zijn hier ook echte vakantiegangers geweest die niet hebben moeten werken, maar betaald hebben ze daarvoor en diep in hun geldbeugel moeten tasten. Dertig euro voor een kamer met ontbijt en vijfentwintig euro voor een viergangen menu met aangepaste landwijn. Maar dat is alleen voor de rijke mensen die zich dergelijke uitspattingen kunnen permiteren.
Ik ga er wat foto’s opzetten.
P6240002P7050018P7010009P7010015P7060020P7060022 Als hij groot is zal hij Foemp heten, nu is het nog Foempie. Tenzij hij stoute manieren heeft, dan zal het "Foemp" zijn. Fripou, de border collie van buur Roger heeft acht schattige jongskes geworpen. Zo schattig dat we er eentje voor ons gereserveerd hebben. Foempie moet nog zes weken bij zijn mama blijven maar nu al gaan we er twee keer per dag naar kijken en leren we Foempie zowel op zijn Frans als op zijn Vlaams een beleefd pootje geven. Want we willen dat onze Foemp een waardig voorbeeld wordt zodat hij in niks gelijkt op al die vieze luizige straathonden die Le Cassan ontsieren. Leve onze foemp en hij mag er wezen, leve onze Foemp en hij mag er zijn. Voila, tot daar het hoofdstuk hondenliefde en Gaia zal kontent zijn. Ziet ge het mooiste hondje van de acht? Awel, dat is nu ons klein Foempieke.>P7060023

Voor de rest is het hier nog altijd goed, beter, best vertoeven.  De winter duurde wat lang en was kouder dan gewoonlijk, de lente wist niet goed wat ze wilde maar de zomer is enthousiast gestart. We zijn 7 juli, het is 5u30 (’s morgens!) en ik zit hier bij het open raam te schrijven en naar de volgelkes te luisteren. Dat is daar nu het beste moment voor, te lang slapen met je handen onder de dekens is zondig en slecht voor mijn schrijverstalent.
Niet te geloven wat mensen zoal schrijven in ons gastenboek, dat is echt niet normaal! “We hebben genoten ... hartelijk dank .... fijne mensen ... fijne babbel .... prachtig gebouw .... gastvrijheid en gastronomie ....amusement ... onbezorgdheid .. prachtige wandelnatuur ... interessante mensen (wij dus) ... super lekker eten (onderlijnd) ... we komen terug (niet onderlijnd) ... een paradijs… de rust die we uitstralen (pardon?) ... nooit eentonig ... hiphiphoera ... dank u wel voor het zeer leuke verblijf ... we komen zéker terug ....” In België hebben we nooit zoveel complimentjes gekregen, wat deden we toen verkeerd? In Leefdaal was men niet verplicht om iedere dag (mee) te werken, er was ook voldoende drank en Geert kookte er even lekker. Het zal de pastis zijn. Teveel pastis benevelt de geest en dan schrijven de mensen rare dingen in gastenboeken.

Zuiden

geschreven op 16/06/2010

Er moet een misverstand rechtgezet worden: wij wonen niet in het warme zuiden, wij wonen in de richting van dat zuiden, tenminste als ge vanuit België vertrekt. De laatste paar weken is dat nog eens heel duidelijk gemaakt met heel veel regen, ook veel wind en herfsttemperaturen. Effenaf rotweer, zo’n koude nattigheid dat ik het zelfs geen Vlaams Belangers zou toewensen op vakantie. Enfin, toch hun kinderen niet.
t’Is niet omdat ge bijvoorbeeld vanuit Leuven 1000 km rijdt naar het zuiden dat ge daarom aan de Côte d’Azur zit. Wij wonen in het binnenland, onder (of boven) de Pyreneeën en we genieten dus van een landklimaat. Akkoord, gemiddeld is het hier warmer dan in België, maar als ge naar Le Cassan op vakantie komt, en t’is slecht weer, zegt dan niet dat ge niet verwittigd zijt.
P6160154
P6160153
De badkamer boven is bijna af, nog een deur, wat plinten en een vloerbekleding in kurk en we zijn rond. Toch wel heel sympathiek dat Frans speciaal afkomt om Geert te helpen met het leggen van die kurktegels. Ik zou zelf met veel plezier helpen, maar ik heb ander “prioritair” werk. Buur Roger zou graag hebben dat ik de houtstapel voor zijn schuur opruim, dus op maat zagen en stapelen en nu het terug schoon weer zou moeten worden zie ik wat buitenwerk wel zitten. Als ik niet met mijn busje moet rijden tenminste. De laatste tijd vragen ze mij wat meer voor het serieuze werk. Niet dat kinderen ophalen minderwaardig is, maar af en toe een dagtocht is plezant. Zoals vorige zondag: eerst wat mensen afzetten in Saint-Christophe-sur-Lot en dan leeg terug naar huis rijden. (zo’n 400 km). Toeristisch door de wijngaarden van Cahors toeren en onderweg de honger stillen in een leuk restaurantje aan de oevers van de Lot, alles op kosten van de firma. Het leven kan schoon zijn.
Waarbij ik moet opmerken dat onze restaurant-ervaring in Requista van enkele weken geleden blijkbaar een uitzonderlijke slechte ervaring was. Voor tien tot veertien euro vindt ge lekkere dagschotels, wijn inbegrepen. Vorige dinsdag had ik eerst wat jeugd afgezet aan een museum in Toulouse, daarna efkes door ‘t stad gewandeld, op zoek naar een bruikbaar restaurant, om tenslotte een brasserie te vinden waar ik voor 12 euro een verzorgde dagschotel gekregen heb: voorgerecht gazpacho, hoofdgerecht steak met pepersaus en als dessert ijs met ingelegde pruimen, karafke wijn inbegrepen. Ik had natuurlijk mee met de jeugd het museum kunnen bezoeken, maar zie je me daar ‘s middags al zitten op een bank? Samen met die kinderen picnicken met een half stokbrood, 15 cm worst en een flesje water? Nee nee, ik ben wijzer geweest, dat museum zal er binnen een paar jaar nog wel zijn, van dat restaurant was ik dat zo zeker niet. 

Een uitstapje …

geschreven op 1/05/2010

... naar Requista. Niet dat daar veel te zien is maar we moesten er zijn. Op de tweedehands-site “Le bon coin” vonden we twee tafels te koop, ideaal voor ons terras. Niet dat we al een terras hebben, maar wat niet is kan komen. Nietwaar Erik en Luk? Die tafels hebben een marmeren blad en een gietijzeren onderstel en meten 100 op 75 cm met een hoogte van 75 cm. Beter kan niet en dus hebben we vandaag de 65 km naar Requista gereden alwaar die twee kleinnoden te verkrijgen waren, voor een haalbaar prijsje. Eigenlijk heb ik geen flauw idee wat zo’n dingen mogen kosten maar 80 euro voor de twee leek me niet overdreven. Trouwens, na al dat binnenwerken had ik, hadden wij, behoefte aan wat buitenlucht.
Buitenlucht scherpt de honger aan, zeker na zo’n 65 km kronkel-kronkel-autokilometers door onder andere de vallei van de Viaur, héél mooi. Wat restaurants betreft hadden we niet veel keuze, er was één restaurant (Brasserie, Bar, Tabac) open met drie mogelijkheden: 2 x een menu du jour à 8,90 euro, of menu du jour à 12 euro.
Even uitleggen, voor 8,9 euro kon je kiezen uit voorgerecht + hoofdgerecht + koffie of een hoofdgerecht + dessert + koffie. Voor 12 euro kreeg je daarbovenop nog kaas: dus een voorgerecht, een hoofdgerecht, een kaasschotel, een dessert en koffie. Wijn niet inbegrepen.
Ik word afgeleid, Lea komt binnen met een bussel asperges uit haar tuin, waar verdienen we het? Da’s toch een lief mens. En daarvoor moet ze de trappen op naar ons voordeur en dat doet ze niet graag, want zoals ons 84-jarige Lea zegt:” c’est un escalier pour se casser la gueule!”. Ze had geen honger en ze had geen dorst, dus is ze niet binnengekomen, een babbeltje aan de deur met Geert (hoe bereid ik asperges?) volstond. Als IK ergens ga zorg ik altijd dat ik dorst heb.
Bon, terug naar ons restaurant in Requista. Bij het binnenkomen hadden we gezien dat er een paar tafeltjes bezet waren en dat er maar liefst 8 tafels gereserveerd waren. Geef toe, dat schept vertrouwen, en ook al waren het geen tafels met marmeren blad en gietijzeren onderstel, zoveel reservaties betekent altijd de betere kost. Na wijs beraad en lang overleg hadden we gekozen voor de 8,9 euro menu, die van voorgerecht, hoofdgerecht en koffie. Een karaf water en een mand brood maakten de menu kompleet. Restaurant-ervaring in de Aveyron heeft me geleerd dat als ge veel brood krijgt aan tafel, enig wantrouwen niet ongepast is.
Voor 4 euro supplement kregen we een lokaal landwijntje, beetje weinig afdronk en ik miste ook een toets van aalbessen en groene peren, Het voorgerecht kregen we op een te klein bordje en het was een beetje slordig gepresenteerd, niet echt mooi gedresseerd. Een blad sla, wat rode kool, wat witte kool, een paar stukken rode biet en gésiers. Maar de smaak was goed en de cuisson van de gésier was perfect. Voor wie niet weet wat een gésier is: een gésier is de spiermaag van een gans of eend en dat is een lokale délicatesse. Persoonlijk zou ik in de vinaigrette wat frambozen-azijn druppelen, maar aangezien ze de vinaigrette vergeten waren heb ik de frambozen-azijn ook niet gemist.
Ondertussen waren de gereserveerde tafels van mensen voorzien en voelde je de spanning van het personeel (man en vrouw) stijgen. Het is ook niet simpel, in een keer komen daar 22 hongerigen binnen en ge moet die spijzen en liefst allemaal tegelijk bedienen. De groep was in een opperbeste 1-mei stemming en dus mocht het wat kosten: unaniem werd voor de duurdere dagmenu gekozen.Net als voor ons, het hoofdgerecht een rôti de porc met pâte (spirelli).
Omdat ik wat twijfels had, heb ik het aan Geert, een ervaringsdeskundige, gevraagd en ze was daar heel zeker van, een rôti wordt gebakken, niet gekookt. De kok, tevens barman, garçon en buitenwipper, had ongetwijfeld het gebraad samen met de deegwaren gekookt, ik zie niet in hoe je anders een stuk vlees zo grondig kunt verknoeien.
Waarschijnlijk zag de attente dame die zorgde voor de bediening dat ik wat te lang en wat te treurig naar mijn bord staarde en of meneer graag wat saus had gekregen? Ketch-up, mayonaise of mosterd? Mosterd leek ons het enige dat de smaak wat kon aansterken en dus hebben zowel Geert als ikzelf zo’n papieren teut leeggeperst over ons bord. Die mosterd vermengde zich tot een papperig sopje samen met de waterige spirelli-pasta en het vlees. Ben ik te streng? Mag je voor 8,9 euro geen aanvaardbare culinaire eisen stellen? Ik heb iets meer dan de helft opgegeten, Geert iets minder.
Wat doe je als men je kaas aanbiedt en je bord is niet leeg? Extra moeilijkheid: je krijgt ook geen ander bord. We hebben met stijgende verbazing naar de tafels naast ons gekeken, ge weet wel, de mensen die de full-menu besteld hadden. Het is heel simpel en er zijn twee mogelijkheden:  of je bord is leeg en volstaat een stuk brood om de rest van de jus, al of niet aangelengd met mayonaise, ketchup of mosterd, op te deppen en plaats te maken voor de kaas. Of je bord is halfleeg en dan neem je twee stukken brood, een eerste korst om de ene helft proper te maken en dan een tweede korst om de resterende blubber op zijn plaats te houden.  Zodat ge kunt genieten van de kaasschotel, middels een derde korst brood.
Ik moet toegeven dat Geert en ik echt begonnen te genieten en met steeds meer belangstelling de klanten rond ons begonnen te bekijken. Kwestie van in de toekomst de lokale eetgewoontes ook in l’Yserttout te kunnen toepassen. Geert schat de totale kost van ons eetfestijn op drie euro, per persoon weliswaar. Of het restaurant ook uit de kosten geraakt is voor wat de groep van 22 personen betreft, daar hebben we ons twijfels over. Een stuk taart of een potje yoghurt als dessert kan immers de financiële balans negatief doen doorslaan. Het koppel naast ons hoopte op een smaakvoller einde want ze bestelden nog een ijsje. Dank zij onze ondertussen voortreffelijke kennis van de Franse taal begrepen we dat het vanille-ijs op was maar dat er nog keuze was tussen mokka- en aardbeien-ijs. Mevrouw koos voor de aardbeiensmaak, meneer was meer een chocoladeverslaafde. Kent ge die cornetto’s die ze in de supermarkt verkopen? Met bovenop een rond kartonneke en glanzend papier dat ge spiraalsgewijs moet afscheuren? Gewoonlijk zijn die verpakt per twaalf. We hebben er hier in Le Cassan ook in de diepvries zitten, ik verkies de pistache-smaak.
Als ik de kok van het bewuste restaurant nog een dwingende raad mag geven: ge moet proeven man, ook Peter Goossens zegt het: ge kunt als kok niet genoeg proeven. En een bijkomend gratis advies voor die kok: als ge geproefd hebt, hang dan uw keukenschort aan de haak en begin iets anders, buschauffeur bijvoorbeeld. Tenzij ge gaat voor een nominatie van slechtste restaurant van de Aveyron en aangrenzende departementen.

Geert zou dat anders aanpakken:
Het gebraad dichtschroeien in hete boter en daarna kruiden met peper en zout. In de oven zetten en 30 minuten laten bakken op 190 graden.
De aardappelen gaarkoken in gezouten water met 3 teentjes knoflook en een laurierblaadje. Afgieten, de laurier verwijderen en tot puree pletten. Afwerken met 2 dl room, gemalen kaas en mosterd. Kruiden met peper en zout.
Een tomatencoulis maken. De tomaten pellen, ontpitten en in blokjes snijden. Samen met een knoflookteentje, 2 gesnipperde sjalotten, de tijm, het laurierblad, peper en zout gaarstoven en door een fijne zeef duwen.
Een mosterdsaus maken. De eierdooiers au bain-marie opkloppen met water en kruiden met peper en zout. Met kleine scheutjes geklaarde boter bijvoegen en afwerken met graanmosterd en 1/2 dl room.
De snijbonen schoonmaken en in julienne snijden. Beetgaar koken in gezouten water, afgieten en even opstoven in boter. Bijkruiden naar smaak.
Het dresseren van het bord :  in het midden wat snijbonen schikken met daarop een paar plakjes vlees. Het vlees aan één kant overgieten met tomatencoulis en aan de andere kant met mosterdsaus. Garneren met mosterdzaadjes en basilicum. Een paar mooie roosjes mosterdpuree vormen, versieren met een paar blaadjes kervel en er een kerstomaatje op schikken.

Wedden dat ge met plezier een paar euro meer betaalt?

Druk, druk, druk.

geschreven op 19/04/2010

Er is zelfs geen tijd om aan de blog verder te werken. Druk, druk, druk. Van alles is er te doen en van alles is er gebeurd. Er wordt buiten gewerkt en er wordt binnen gewerkt. Op zeldzame momenten wordt er zelfs niet gewerkt.
Met het schoon weer en met de grote vakantie die eraan komt hebben we het terrein voor de caravans, kampeerauto’s en tenten genivelleerd. Waterpas gemaakt. Eerst door George met zijn kraan, P4180096dan door Roger met zijn tractor en tenslotte door Christian, Geert en ik met ons spierkracht. P4210107P4210105 Nu moet het gras nog willen groeien en dan moogt ge afkomen. P4180099

Op 9 mei komen Luc en Ann hier vier dagen logeren. De eerste echte gasten die langer dan twee dagen zullen blijven. Hopen we. Dat is pas stressen! Geert draait rond als een kieken zonder kop en wil nog van alles orde hebben. Ja zeg, ik ben al in overdrive aan het werken, moet ik misschien mijn vriend Karel citeren: “steek nog een borstelsteel in mijn gat en ik zal ondertussen nog vegen ook!”. Zelfs de kinderen op mijn dagelijkse schoolbusronde bekijken mij bezorgd, wallen onder mijn ogen, late reacties bij het remmen en iets meer verkeerd rijden. “Mais monsieur, vous êtes vraiment très fatigué! “ Ik leg hen uit voor welke onoverzichtelijke opdracht ik sta en dat er zelfs een deadline is.  Dat van die borstel in mijn gat leg ik niet uit, ge weet nooit dat die snotters dat verkeerd interpreteren en aan hun ouders rare dingen vertellen en ik heb liever geen zedenpolitie aan mijn deur.
Natuurlijk wil ik ook voor dat koppel uit Veltem het beste, voor minder dan vier sterren gaan we niet. Tis daarom dat ik, ondanks schitterend lenteweer, binnen aan het werken ben, in stof en zak en as. De badkamer boven moet af want Geert wil voor ons tweetjes een eigen wasruimte hebben. Ze mag er niet aan denken dat mijn bruin gestreepte onderbroeken zouden rondslingen in de gastenbadkamer. En ik mag er niet aan denken dat Luc na een avondje doorzakken en na het drinken van een zondige hoeveelheid goddelijke “prunes” zich zou vergissen van onderbroek. Alhoewel ..!
Bon, serieus nu, dringend bericht voor Lieve van de Staca. Die busfirma waar ik nu voor rijd, kinderen ophalen en al eens iets anders tussendoor, daar moet eens iemand met een enig organisatietalent orde op zaken komen stellen. Gisterenmiddag stuurden ze ons met drie bussen naar Rodez met de dringende vraag om op tijd terug te zijn (17u10) om de schoolkinderen thuis te brengen. Zelfs ik, met mijn toch wel uitzonderlijke Lijnervaring, met mijn Lijnsgewijze getrainde hekel om zeker geen 5 minuten te laat aan een halte aan te komen, zelfs ik zag dat niet zitten. Ik weet niet hoe ze het opgelost hebben, maar aangezien deze morgen al mijn kindjes en kinderen opgestapt zijn, zijn ze gisterenavond dus veilig thuisgeraakt. Lieve Spitaels, stel uw kandidatuur en oefen wat in de “Franse slag”, de lokale dankbaarheid zal geen grenzen kennen. Ik weet dat ons Lieve graag reist en van een beetje avontuur houdt, dus kom maar af, misschien kunt ge als eerste uw tentje neerpoten op ons spiksplinternieuw mini-kampeerterrein. Als extra gunst van opabus moogt ge dan ‘s morgens en ‘s avonds het gras besproeien.
P4270122 Ziet ge die foto? Geert zit buiten te lezen in de zon, ze herleest “Zout op mijn huid” van Benoîte Groult. Ge moet maar durven, mij laten werken, doen werken en zelf op woensdagnamiddag om 17u30 boekskes zitten lezen. Tis niet omdat het buiten nog 27° is dat ze niet moet binnenkomen en mij voorzien van een overvloedig avondmaal met aangepaste drank. Uit protest ben ik mijn kalfjes goeiedag gaan zeggen.P4270124 Enfin, het zijn niet mijn kalfjes, ze zijn van Roger, maar ze zien me graag en met hun grote zachte ogen kijken ze me begrijpend aan. 
P4270119
Moet je je voorstellen hoe rustig het hier is als zelfs tijdens het spitsuur een landbouwer zijn sproei-installatie kan reinigen zomaar midden op de weg. Vive Le Cassan.

Isolatie.

geschreven op 16/04/2010

Hier in de Aveyron hebben we een lange en koude winter achter de rug. Volgens de buren iets te lang en iets te koud voor de tijd van het jaar. Awel, daar hebben we eigenlijk niet zoveel last van gehad. De meeste werken, zoals daar zijn de bovenverdieping verder inrichten, gebeuren binnenshuis en dan kan het me niet veel schelen of het buiten sneeuwt, vriest of stormt. Want hier, ten huize l’Yserttout was het iedere dag opnieuw gezellig warm. Overdag zo’n 22 graden, ‘s nachts zakte die temperatuur zo’n 3 tot 4 graden en dat alles middels één houtkachel en een bijverwarming, een “chauffage d’appoint”. Eigenlijk is dat niet correct, die constante aangename temperatuur is vrijwel uitsluitend te danken aan de isolatie, deskundig geplaatst door Pieter en Raf en een paar tijdelijke helpers van de firma Boomer (http://www.boomerbvba.be).
Ik ga niet technisch worden, daarvoor word ik niet betaald door Boomer, maar toch wat uitleg. In de living staat een houtkachel (een Jotul) en in de (vrij grote) keuken staat een bijverwarming. Zo’n petroleumvuurke dat ge hier zowat in iedere woning vindt.
Wel, met de kachel op minimum vermogen en het petrolvuurke op stand 1 hadden we hier probleemloos een gezellige 22 graden. Akkoord, ‘s morgens kreeg de kachel al eens een extra scheut zuurstof en werd de bijverwarming een uur lang op 3 gezet, maar dat was alleen als het buiten gruwelijk koud was, of nog kouder. Vroeger, toen we nog in België woonden, stond je ‘s winters op en dan klapten je longen zowat dicht van de kou, en als je de maandelijkse rekening kreeg van het elektrabel (of Nuon in ons geval), dan klapte mijn portemoné dicht van het verschieten. Voor een vergelijkbare op te warmen ruimte kost de verwarming ons hier een fraktie van wat we vroeger in Leefdaal betaalden. En waar ik iedere dag van geniet: je staat op en het is voldoende warm in huis, efkens een houtblok bijgooien en we zijn terug op ons 22 graden. Super luxe! Voor geïnteresseerden: dat petrolvuurke heeft ons deze winter 95 euro gekost aan brandstof en voor de kachel maak ik gebruik van gratis afbraakhout, dat is dan vooral eik en kastanje en veel oude weidepalen en daar heb ik er voor volgend jaar nog voldoende van liggen. P4160090Natuurlijk, je moet er nog het verbruik van mijn kettingzaag bijtellen, en mijn zere rug en het risico dat ik op een goeie dag in plaats van hout te klieven, mijn voet zal klieven. Ons Geert kan niet tegen bloed, die valt flauw als ze bloed ziet.
Ondertussen gaat het leven hier gezellig verder. Er wordt nog altijd dagelijks gescrabbeld en geaperitiefd, er wordt gegyproct, behangen en geschilderd en we zien, toch voor wat het woongedeelte betreft, stilaan een einde aan de werken komen. Dan nog de buitenkeuken installeren, een terras maken, de binnenkoer fatsoeneren, het schuurke verbouwen, een groententuin aanleggen, kiekens houden voor de eieren, een oude eik omzagen voor toekomstig brandhout, scrabbelen, aperitieven bij de buren, vrienden en andere mensen ontvangen ... zot word ik hier nog. En dan vergeet ik nog dat ik na de paasvakantie terug schoolkinderen moet ophalen en weer huiswaarts brengen. Mensen, vrienden altegaar, blijf zolang mogelijk werken want als ge gepensioneerd zijt dan moet ge nog meer werken en ge verdient minder, neem dat aan van een 60-plusser met pensioenervaring!
En ware het niet dat ik mag rekenen op hulp en steun van jong en oud, ik zou voorwaar de brui aan Maarten geven.
P4100072
P4160081 Alhoewel.

Ik stop met foto’s publiceren en dat hebt ge te danken aan Jean en Catherine (Mina). Een paar dagen terug kwamen ze kleindochter Mara ophalen en ze waren vol bewondering over het huis en de omgeving. Véél schoner dan op de foto’s, zei Jean. Ik ga me zeker nog een beetje moe maken met foto’s trekken en op de blog zetten, ge moet maar ter plaatse komen kijken. Naar het origineel.
En nu ik het toch over Jean en Catherine heb moet er nog een klein schrijfselke af. Het enige waardevolle dat we op zolder gevonden hebben toen we drie jaar geleden ons huis kochten was een Dame-Jeanne vol met prunes! Voor leken en geheelonthouders: een Dame-Jeanne is een glazen kolf met een inhoud van 12 liter en prunes, dat staat voor “eau de vie de prunes”.  Ik heb de buren erbij geroepen en de fles laten zien, maar vooral laten proeven, hun oordeel was unaniem: een godendrank. Deductie en diep nadenken leerde ons dat die prunes minstens 40 jaar oud moest zijn , het huis was immers al die tijd onbewoond geweest en ook de maiskolf die diende als stop wees in die richting. Twaalf literflessen heb ik eruit getrokken en die zijn veilig weggeborgen in Rogers patattenkelder. Toekomstige bezoekers moeten zich geen illusies maken: de flessen worden dagelijks geteld. Normaal ben ik een wijndrinker en is sterke drank niet aan mij besteed, of het moet al heel lelijk doen. En het deed lelijk, die bewuste avond dat Jean en Katrien bleven overnachten! We hadden behoorlijk geaperitiefd en met iets meer dan mate aangepaste wijn bij de eendenborst gedronken. Niet dat we lallend de polka rond de tafel dansten maar de sfeer vroeg om een klein toemaatje.,Voor mijn vriend Jean ben ik speciaal naar de patattenkelder van Roger gewankeld, en voor de dames ... tiens, dat weet ik niet meer.
Het is lang geleden, ik kan er zelfs een datum op plakken, het is van juli 2004 in Kroatië geleden dat ik nog zo’n kater gehad heb. Tja, God zalft en God straft, maar Hij heeft ook goeie drank: een Godendrank.

In mijn gat gebeten!

geschreven op 29/03/2010

En ik ben serieus in mijn gat gebeten. Lees eerst de tekst mij bezorgd door Lieve Buerman, door haar uit de krant De Standaard van 29 maart geknipt en mij toegestuurd via een echte envelop met een echte postzegel en handgeschreven adres. Computerproblemen Lieve? Uw mailbox overbelast? Teveel met ons Geert geskypt? Toch bedankt dat je mij belangeloos en voor niets voorziet van het laatste De Lijn-nieuws. Goed, nu volgt het bewuste zij het licht ingekorte artikel. En laat ik er direct aan toevoegen, het is eerder een artikel voor insiders, voor busgebruikers met de nodige sympathie voor de chauffeur.

Bestuurder stopt met online dagboek uit angst voor ontslag
Een buschauffeur die een online dagboek bijhield over zijn ervaringen achter het stuur, is door de directie van De Lijn op het matje geroepen. De chauffeur besliste daarop om zijn weblog stop te zetten. “We vroegen hem alleen om loyaliteit”, zegt De Lijn.
“Vandaag heb ik weeral een rustige en mooie dienst mogen doen waarover zeker niet te klagen valt. [...] Beide ritten verliepen min of meer op tijd (een vertraging van minder dan vijf minuten is voor mij op tijd omdat een uurregeling nu eenmaal geen exacte wetenschap is). De eerste rit was wel drukker dan de tweede omdat er schoolkinderen op zaten, maar de rittijden waren goed te doen.”
Zo klonken tot voor kort de ervaringen van een Vlaams-Brabantse buschauffeur van De Lijn. Tot voor kort, want de blog in kwestie hield deze week op te bestaan. “De chauffeur is gestopt onder druk van zijn chefs”, vertelt een collega. “Het wordt blijkbaar weer gevaarlijk om vrijuit je mening te zeggen via blogs. Eind 2009 heeft de MIVB ook al een chauffeur gevraagd zijn blog te verwijderen, omdat hij er een filmpje had opgezet over hoe de klanten ons dagelijks afblaffen.”
De blogger in kwestie wil of durft niet te reageren op de tussenkomst van De Lijn. De vervoersmaatschappij zelf bevestigt dat de man op het matje werd geroepen. “We hebben hem niet gedwongen om te stoppen met bloggen, maar hebben hem geroepen met de vraag om alles duidelijk te kaderen”, zegt Karen Vandenplas van De Lijn Vlaams-Brabant. “We kunnen ermee leven dat de blog vermeldt dat een rit niet perfect is verlopen, maar we vragen toch een gepaste loyaliteit ten opzichte van de reizigers en van het bedrijf.”
Waarop de blogger besloot om zijn dagboek stop te zetten, tot grote ongerustheid van andere bloggende buschauffeurs. “Er gebeurt dikwijls iets waar ik graag over zou schrijven, maar ik durf alleen nog neutrale berichtjes te posten”, klinkt het bij verschillende chauffeurs met een weblog.
“Wij hebben hier zeker geen Big Brother zitten om die blogs op te volgen, maar we hebben wel een internetpolicy”, zegt De Lijn-woordvoerder Tom Van De Vreken. “Natuurlijk mag je een blog hebben, maar je mag niet bijten in de hand die je voedt.”

Dat is pas niet serieus, waarom hebben ze opabus niet bij de baas geroepen? Mits betaling van de reiskosten? Dit is een hoogst discriminerende behandeling, sterker nog, een totale miskenning van mijn bestaan als blogger van het betere soort!  Als zij, De Lijn directie, zo kleinzerig zijn dat ze chauffeurs vragen hun blog zoniet stop te zetten, dan toch Lijnvriendelijker te maken, en als ik dan daarover dan een artikel lees in De Standaard, wel dan kan ik niet anders, dan moet ik daar op reageren, het is sterker dan mezelf.  Als Lijnblogger van het eerste uur vind ik dat ik meer eer en meer aandacht verdien. Mijn ultieme droom, mijn natte topervaring zou een fat.., een fat.., ik kan het bijna niet zeggen van de zenuwachtigheid, een FATWA van De Lijn zijn. Stel je voor, een publicatieverbod, vergelijkbaar met dat van Salmon Rushdie. Waar zou ik dan onderduiken? Ik ga het niet verklappen, maar Le Cassan maakt een goeie kans. Zou de “internetpolicy” tot in Le Cassan geraken? l’Yserttout kunnen lokaliseren als onderduikadres?
Het is niet omdat ik nu in Frankrijk woon dat ze mij niet moeten ter verantwoording roepen, zoals die andere bloggende Lijnchauffeurs. Ik wil ook graag op het matje geroepen worden, alhoewel een rode loper me meer gepast lijkt dan een simpel matje, 5604 keer is mijn blog ondertussen gelezen, maak er dus maar een extra lange loper van.
Tom Van De Vreken, de Lijn-woordvoerder, is een man naar mijn hart. Het is de man van ““Wij houden de vinger op de pols en volgen de situatie op de voet!”, en ik heb die meneer ooit nog geciteerd in een van mijn vele De Lijn-artikels, zoals “De Rol”. Dit artikel dateert al van 5 februari 2008 maar ik wil er redelijk wat raskoeien uit de Aveyron, des blanches d’Aquitaine, op verwedden dat er nog niet zo heel veel veranderd is. En voor het geval de Lijn-directie zou twijfelen aan de echtheid van mijn vroeger schrijven: ik heb de laatste 3 jaar van mijn buscarrière vrij consequent het aantal opstappers van lijn 651 genoteerd. En tijdens de vele wachturen op Zaventem Luchthaven (Brussels Airport) ook de inzittende van aankomende of vertrekkende Lijnbussen geteld. Niet dat ik Big Brother wil spelen, maar die statistiekjes zijn nog altijd beschikbaar, voor wie geïnteresseerd is. Zou er al een De Lijn-bevelschrift aan het prikbord hangen bij de Staca? Dat blogartikels alleen nog mogen gepubliceerd worden na censuur van De Lijn directie? Op straffe van een fatwa? Ik zou nog willen reageren op dat bijten van de hand die je voedt, maar seffens is het “Mijn restaurant” op VTM en daar maken ze smakelijker en ongecensureerd voedsel.

Controleurs.

geschreven op 18/03/2010

Valt mijn oog wel niet op een bericht betreffende De Lijn zeker! Ik volg via internet de Belgische actualiteiten, bv. via demorgen.be en als daar een De Lijn-bericht in voorkomt dan moet dat gelezen worden, want wie weet ziet mijn slecht karakter dan geen mogelijkheid om een passend schrijfsel te publiceren.
Hup en daar gaan we, maar eerst even citeren: “De drastische daling van gesanctioneerde reizigers roept veel vragen op over de manier van controleren en sanctioneren”, merkt Vlaams parlementslid Liesbeth Homans op, “zo is het wel opvallend dat de controle bij chauffeurs erg aangescherpt lijkt. De controle op reizigers lijkt echter sterk afgezwakt.” Oh la la, leest dat nog eens, en zou ik dan toch gelijk gehad hebben in mijn vorige De Lijn-artikels? Mijn ervaring van toen ik nog de Vlaamse wegen onveilig maakte heeft me geleerd dat daar wel een logische verklaring voor is. Wat ik allang wist en wat De Lijn stilaan moet toegeven is dat hun statistieken van het aantal reizigers (opstappers) van geen kanten klopt en dat er (te) veel bussen gewoon leeg rondrijden. Ok, stapt daar zo’n controleur op den bus (gewoonlijk zijn ze met drie) en wat doet die? Bij gebrek aan reizigers? De chauffeur controleren tiens! “Zit mijn dasje goed? Zit mijn jasje goed? Chauffeurke gaat op stap”.Heeft de chauffeur de controleurs een proper handje gegeven met het correcte oogkontakt? de-lijn-berispt-166-rokende-chauffeurs-in-2009_5_460x0 Op de foto die bij het bewuste artikel gevoegd werd zie je trouwens hoe een dame nog rap rap achteraan op de bus wil stappen! Mag absoluut niet!  Dat de controleurs zich daarmee eens bezighielden, in plaats van chauffeurs te koeioneren, sorry, te controleren.
Enfin, tis mijn zorg niet meer en hier in de Aveyron heb ik er geen last van. Er is hier bijna geen openbaar vervoer, waarom zouden er dan controleurs nodig zijn? En wat zouden ze controleren? Als ik mijn collega’s, vooral de oudere collega’s vertel dat ik in den Belgique geüniformeerd rondreed, met epauletten (passanten) en donkere sokken, dan is enige verwondering een zachte verwoording van hun reactie. Het zijn vooral gepensioneerden die de “ramassage scolaire” doen, of in het Belgisch: “de schoolkinderen ophalen” en de oudsten onder hen herinneren zich nog het Duitse uniform van zo’n 60 jaar geleden ...
En daar blijf ik bij, schaf af dat uniform! Een epauletten-uniform kan mooi zijn maar lokt bij sommige mensen meer agressie uit dan een “dagelijkse” kledij. Het is de chauffeur die bepalend is voor de rust op zijn bus, niet zijn uniform! Bijkomend voordeel zou zijn dat de controleurs dan meer tijd zouden hebben voor nuttig werk: reizigers op zwart rijden controleren bijvoorbeeld. 

Opabus est de retour!

geschreven op 3/03/2010

Tis al gedaan met het heerlijke pensioenbestaan! Niks meer lui in bed blijven liggen, vergeet het ongegeneerd laat TV-kijken, opabus is back en dat hij het geweten heeft! ‘s Morgens eruit om 6u45 en schoolkinderen en -kindjes gaan ophalen met een minibus, om 9 uur terug thuis. ‘s Avonds hetzelfde maar omgekeerd, alles samen een goeie 3 uur per dag en dat is juist genoeg om geen ruzie te krijgen met de pensioendienst in België. Dat veel te vroege opstaan wordt gecompenseerd door een paar voordelen: mijn karig pensioentje wordt wat bijgespijsd en tis gezond, zegt Geert, dat vroeger opstaan. Maar bovenal, en dat is pas grote luxe, ik mag het busje (een Mercedes met 19 plaatsen) mee naar huis nemen en voor de deur parkeren.P3030009 Maar goed ook, anders moest ik een nog half uur vroeger opstaan en wat Geert ook mag beweren, dat kan niet gezond zijn voor een ouder wordend man. Ge zou mij nu al eens moeten horen kreunen en steunen als ik me uit bed sleur.
Maar het is leuk werk, in niets te vergelijken met rijden voor De Lijn. Om te beginnen geen uniform, dus geen das, geen epauletten, geen donkere sokken en ook geen controleurs onderweg. Het is ontspannend rijden door berg en dal alwaar de vogeltjes fluiten en de honden ongegeneerd voor uw wielen lopen. Ligt er een rugzak op de muur, dan stappen er 3 kleine pagadders op in plaats van één, en ligt er een boerderij verder een steen op de muur, dan wil dat zeggen dat de kleine met een snotvalling in bed ligt. Ah, de simpele dingen van het landelijk bestaan. De mama’s komen kijken wie de nieuwe chauffeur is (ah en oh) en de papa’s vinden het jammer dat de knappe Valérie een ander “circuit” zal rijden.
Valérie heeft me twee dagen begeleid, deskundig de route leren kennen: “noteer dat ge aan die twee glasbakken (een groene en een gele) naar rechts moet, onmiddellijk onder het brugje door en verder het wegske (slinger, slinger) volgen tot op de boerderij. Ge draait rond de hangar (vergeet de kleine niet op te laden) en hups terug steil naar boven om 4 km verder een tweeling op te pikken.” Dat is nogal wat anders dan iedere 400 meter te moeten stoppen om oogkontakt te maken en ticketten te controleren!
Wel stom natuurlijk dat hier in de Aveyron zowat aan ieder kruispunt van die glasbakken staan ...  niet dat mij dat stoort, natuurlijk vind ik probleemloos de weg naar school, zij het dankzij de kinderen. Die vinden dat best leuk dat die nieuwe chauffeur niet eens weet naar waar hij moet rijden. Ik heb er direct één benoemd tot “monsieur GPS” en aangezien dat ventje er zo’n 9 à 10 jaar uitziet moet ik me de eerste jaren geen zorgen maken. Met een beetje chance moet hij een paar jaar overdoen, geen probleem jongeman, ik heb daar alle begrip voor.
Maar we leven in de Aveyron en niet alles moet even goed georganiseerd zijn, wat soepelheid moet kunnen. Vandaag, de eerste dag dat ik alleen moest rijden veranderde de planning. Of ik niet naar het collége in Villefranche de Rouergue wilde rijden om daar een 10-tal studenten op te halen. Die moest ik dan rondstrooien in de wijde omgeving van St. Salvadou. Dat college vinden was geen probleem, gewoon een andere chauffeur volgen, en de jeugd thuis afzetten ook al niet, aanwijzingen genoeg want ieder wilde zo rap mogelijk thuis zijn. Alleen, als de laatste uitgestapt was na een paar à gauche et à droite aanwijzingen om de weg naar huis terug te vinden, heb ik het toch behoorlijk warm gekregen. Ik wist dat ik ergens in Frankrijk zat en dat zelfs op maximum 30 km van Le Cassan. Héél schoon streek, de Aveyron, veel klein wegskes en overal wegwijzers naar een volgend dorp of gehucht. Wist ik begot veel of ik richting Jonquières moest rijden of richting Peyre Pissade? Soit, met de hulp van een toevallig passerende collega-buschauffeur die zo vriendelijk was om voor mij te rijden tot op de grote baan heb ik me terug kunnen oriënteren. Fluitje van een cent.

Gyproc

geschreven op 21/02/2010

Ons Geert is vandaag mee gaan wandelen met een twintigtal dorpelingen. Ze doen een verkennende wandeling voor de toekomstige “Marche Gourmande”. Tis frisjes, maar zonnig, de wandelaars hebben geluk en dat gun ik hen van harte want stelt dat het regende, of sneeuwde zoals gisteren en dan 12 kilometer moeten stappen ... mij niet gezien. Vanmiddag ga ik die moedige mensen vervoegen, afspraak in restaurant le Barry in Vabre-Tizac.  Misschien doe ik eind juli mee aan de Marche Gourmande, als het niet te warm is en ik voldoende heb kunnen trainen. Tenzij ze mij terug vragen voor de parking, een niet onbelangrijke taak met heel wat verantwoordelijkheid!

Geert denkt dat ik nu bezig ben met het plamuren van de gyproc! Maar schatteke toch, tis zondagvoormiddag en dan mag er niet gegyproct worden, paus Benedictus wil de goeie oude kerkelijke waarden terug invoeren en daar hoort ook de zondagsrust bij. Wie ben ik om de paus tegen te spreken? Moogt ge trouwens op zondag aperitieven en schransen, bijvoorbeeld in restaurant Le Barry? Ik denk het wel, zeker als ge per auto tot daar gaat. Tenslotte bespaart dat vele kilometers wandelen en volgens mij is dat wandelen inspannend genoeg om als werken te kunnen doorgaan. Den Benedict is een man naar mijn hart. Als Hij nu ook nog toegeeft dat vorige eeuw in Ierland sommige priesters en nonnen en aanverwanten zwaar buiten de schreef gingen met hun misbruik van o.a. weeskinderen, wel, dan zijn we op goeie weg. Volhouden Benedictus en doe de groeten aan de Léonard!
P2092225 P2092220 P2092224
Ondertussen hebben we hier in Le Cassan niet stilgezeten. Bijvoorbeeld planken gezaagd met Roger en zijn broer en dat met een houthandelaar die bomen ter plekke komt verzagen. Leuk werk en ne keer iets anders. En ook, hoe raadt ge het, verder gewerkt aan de inrichting van l’Yserttout. Het gaat vooruit, getuige daarvan een paar foto’s. Het was trouwens goed werken met Anne-Leen en Alexander. Die waren hier een drietal dagen op gyproc-stage. Veel vorderingen gemaakt, ‘t ging vooruit. Maar begint niet te scrabbelen met Alexander want dat gaat dan echt niet vooruit. Over ieder onnozel letterke zit die na te denken alsof zijn leven ervan afhangt, alsof we voor vele euro’s spelen. P2110018 P2130039 P2100003 P2120028P2230050
Als ze de maandag naar huis reden, moe maar gelukkig en een beetje doe-het-zelf ervaring rijker hebben ze ook de lege bakken bier meegenomen. Zo hoort dat, nu nog iemand vinden die volle bakken terug naar Le Cassan brengt ... Luc en Ann, die komen toch binnenkort naar Le Cassan?
Zo, tijd om te gaan aperitieven en de wandelaars te vervoegen. Wedden dat ze weer tientallen everzwijnen, konijnen, fazanten, patrijzen, hazen, uilen, herten, valken, reebokken, vissen en ook koeien zullen gezien hebben? Ware het niet dat de koeien ‘s winters op stal staan. 

Uzi

geschreven op 9/02/2010

uzi
Achtjarig jongetje schiet zichzelf dood op een wapenbeurs. Met een Uzi-machinegeweer en ‘t was per ongeluk.
Allé, dat gelooft ge toch zelf niet. Dat jochie mocht met zijn papa mee naar een wapenbeurs ergens in de Verenigde Staten (Westfield, in de staat Massachusetts), en omdat dat ventje samen met zijn papa lid is van een wapenclub, enfin het zoontje was lid, mocht het manneke daar efkens een Uzi uitproberen. Zo’n Uzi, zie foto, is ongetwijfelt heel doeltreffend, met dank aan de ontwerper, de Israëlier Uziel Gal, maar persoonlijk vind ik dat ze op de gebruiksaanwijzing zouden moeten vermelden: ongeschikt voor achtjarige kinderen.  Ze moesten die vader aanhouden wegens onopzettelijke doodslag.
In de Verenigde Staten van Amerika mogen de kindjes vanaf 4 (vier) jaar samen met hun ouders oefenen tijdens een schietweek-end, pief-poef-paf, met echte wapens. De papa moet dan wel het wapen mee vasthouden want anders gaan die kindjes de volgende dag naar het kleuterklasje zonder tanden en met een blauw oog. Hier gaan de kindjes mee naar een of ander pretpark, genre Centerparc, ginderachter kunnen ze mee gaan met de papa en de mama naar een schietpark, een weekend soldaatje spelen. Kindsoldaatje. In Afrika zijn veel kindsoldaatjes. Kindsoldaat
Kinderen leren omgaan met wapens, hoe bestaat het. Dat de Palestijnse kinderen oefenen in het gooien van stenen, daar kan ik nog enige sympathie voor opbrengen. Tenslotte is het David tegen Goliath, keien tegen fosforkogels, of waren het fosforgranaten? Soit, ik kies altijd partij voor de zwaksten, de onderdrukten, en dus ook voor die arme kleuters die van o zo hun fiere papa moeten leren schieten met een Uzi. God Bless America.

Niet dat daardoor het leven in Le Cassan stilvalt, ik wilde alleen even mijn ergernis afschieten, pardon, ventileren.

CCC.

geschreven op 1/02/2010

P2012196
P1312188
Na een pijnlijke teen word ik nu geplaagd door een keelonsteking. Ik denk dat ik me een beetje geforceerd heb, dat komt ervan als je absoluut tegen volgende zomer gasten wilt ontvangen in (redelijk) comfortabele omstandigheden. Enfin, ondanks zeer moeilijke psychische, sorry, fysische omstandigheden heb ik toch, dank zij mijn staalhard karakter en doorzettingsvermogen, weer vorderingen gemaakt. De muurdoorgang vergroot en drie dwarsbalken uit de muur gehaald, dat was redelijk spannend werk, iets meer dan een fluit van een cent. Het kot is niet ingestort, zelfs niet gedeeltelijk, dus mag ik nu wel stellen dat l’Yserttout een mooie toekomst wacht.
Wel ambetant, zo’n keelontsteking, precies of ik schuurpapier ingeslikt heb. Gelukkig bestaat daar een goeie remedie tegen. Ik heb Lea van Le Cassan en Marleen van Le Ran geconsulteerd en hun advies was unaniem: sloten thee drinken. Simpel, water aan de kook brengen en daar bladeren in gooien afkomstig van een anti-keelontstekingsboom. Ge moet niet wachten tot de herfst als de bladeren afvallen, ge moet die plukken in juni, als het volle maan is. En dan heet opdrinken, niet de maan noch de bomen, alleen de bladeren en dat met een goeie scheut cognac erin. Persoonlijk vind ik Oostenrijkse Stroh 80 een aanrader. Die tachtig staat voor 80% alcohol, je zou voor minder gaan après-skiën in den Tirol. Holadié, holadia. De twee groene madammen, Lea en Marleen, vinden dat mijn aanpak ter genezing van een schuurpapierkeel niet beantwoord aan de homeopatische geneeswijze. De alcohol is er teveel aan. Wablief? Eén soeplepel Stroh 80 in een tas thee? Of twee of drie? En dat mag niet?  Ik ga zeker een beetje warm water drinken met wat restbladeren van ‘t containerpark erin? Willen ze dat ik echt ziek word?
P2012191
Onze keldertrap gezien die Karel gemaakt heeft? Ik heb wat geassisteerd en vooral veel bijgeleerd. Werken met een houtcombiné, een bovenfrees, blijven werken ondanks ijskoude voeten (kunt ge een keelonsteking krijgen van ijskoude voeten?) en alles goed op voorhand plannen en uittekenen, vooral dat laatste. 
Er is nog nieuws, enfin, het is geen nieuws, eerder nog een gedachtenspielerei. De “CCC”. Nee, niet de “Cellules Communistes Combattantes” maar wel het “Centre d’entrainement de Cirque du Cassan”. Even kort samenvatten: buur Roger stopt binnen een jaar of zo met zijn boerderij. Hij is dan op pensioenleeftijd en daar zijn inkomen dan nog lager zakt dan mijn armzalige 750 euro pensioen denken we eraan om de “CCC” op te richten. Wie weet kunnen we dan geen kleinigheid bijverdienen door het beschikbaar stellen van een aangepaste en verwarmde ruimte om aan circustraining te doen. Het voornaamste staat er: een schuur met een bruikbare werkhoogte van 8 meter. Voor de vliegende trapeze bijvoorbeeld. Ook beschikbaar: op tijd en stond calorierijk voedsel, met dank aan de kokkin van l’Yserttout. En logement, tegen dan zal dat in orde zijn, met dank aan opabus en de buren. Vergeet ook niet dat er onder mijn kinderen een circusexemplaar is, Jan Willem, die Europa rondtrekt met de compagnie” Les p’tits bras.”, publiciteit verzekerd! Alles is nog in een heel pril stadium, tis nog niet voor morgen, we moeten een beetje steun zoeken bij de gemeente, wat extra centen vinden via sponsering en zo nog een paar details. Maar wacht af, we zullen de wereld en zelfs l’Aveyron nog verbazen met het “Centre d’entrainement de Cirque du Cassan”!
Er is een oplossing gevonden voor een pijnlijke keel, met dank aan de groene madammen: tis geen thee, tis tisane dat ik moet drinken, tisane de fleurs de tilleul. Met een koffielepel Stroh 80 ? Of twee of drie?

Een dag in Le Cassan.

geschreven op 22/01/2010

Ik heb een redelijk zware houtblok op mijn kleine teen laten vallen. Die ziet nu een beetje blauw en dat komt me goed uit: nu kan ik ongegeneerd TV kijken en zien wat ons Belgische tennismadammen doen in de Australian Open en eindelijk nog eens aan de blog werken.

02/5464244, 02/5292862, 02/5018532, 016/314764, 02/5293002, 0033/155678849, 016/314705, 016/314709 en 016/314765.
Noteer die nummers en hou ze zorgvuldig bij. Niet dat iedereen die telefoonnummers moet van buiten leren, maar als je je pensioenleeftijd nadert, dan kunnen die van pas komen. Ikzelf ken ze al van buiten, na meer dan zes maanden rondbellen om aan je pensioencenten te geraken is dat zelfs voor een vroegtijdig dementerende ex-bus-lijn-chauffeur geen probleem. Er is daar een numer bij, het begint met 02 en dat kan ik aanraden. Je krijgt een West-Vlaming aan de andere kant van de lijn. Eerst krijg je het gevoel dat je hem wakker gebeld hebt, pas na een paar minuten begint hij te beseffen dat je belt i.v.m. je pensioen. Mijn pensioenaanvraag is ingediend op 9 januari 2009. We zijn meer dan een jaar verder en vorige week kreeg ik het heuglijke nieuws dat mijn dossier nu bovenop de stapel ligt, dat ik binnenkort centen krijg.
Al bij al mag ik niet klagen: terwijl ze daar in Brussel zich de sloefen van het lijf werken om mijn pensioen in orde te krijgen geniet ik hier in Le Cassan van het Godzalige dagelijkse bestaan.
Dat begint al met de dag des Heren niet te vroeg te begroeten, zo rond halfnegen is een goed startmoment. En dan? Niks moet, alles kan. Zoals gisteren, eerst een paar uur verder gewerkt aan het vergroten van de doorgang tussen de twee ex-zolders. Dat was een opening van 40 op 130 en dat moet ongeveer 65 op 175 cm worden. P1192154Die muur heeft een dragende functie en is zoals alle muren hier zo’n 70 cm dik bestaande uit op elkaar gestapelde stenen met tussenin opgedroogde modder. Ondanks het feit dat dit veel stof geeft houdt dat Geert niet tegen om onverdroten verder te face-boekenP1212157. Het was wel efkes spannend, er zat daar een kanjer tussen en die voorzichtig loswrikken en op de grond laten zakken, dat ging nog net, maar ook elegant de ladder afdalen met zo’n rotsblok in mijn armen? P1212161‘ t Zal niet voor vandaag zijn en ook niet voor morgen. Mijn sterke vriend Karel heeft een doktersbriefje en is een tijdje werkonbekwaam. Hij heeft tevergeefs geprobeerd om een tractorbatterij met één arm op te heffen en nu mag hij zijn rechterarm niet gebruiken wegens een scheurtje in een schouderpees. Dat moeten ze vooral aan Karel zeggen! Om Superkarel niet op verkeerde ideeën te brengen is die arm voor minstens 3 weken geïmmobiliseerd, middels wat verbanden en zo. Goed gezind dat ie is! P1030710-2
Misschien laat ik die steen gewoon daar liggen, als aandenken of zoiets.
Terug naar het verslag van de dag van gisteren. In de late voormiddag nog wat lui in de zetel gelegen en tennis gekeken en rond de middag tijd genomen voor een klein aperitiefke onder de vorm van een glas witte wijn. Om voor wat afwisseling te zorgen heb ik de middagrust laten vallen en heb ik Roger geholpen met het uitmesten van een stal. Zwaar werk en dus een goeie training ter bevordering van het elegant ladder afdalen met een zware steen onder de armen.
De zon scheen en mijn kettingzaag stond op scherp, het betere moment om in de vooravond de brandhoutvoorraad wat aan te vullen. Daartoe dienen de oude eiken draagbalken die ik met de kettingzaag afkort per 50 cm en daarna met een paar rake slagen klief tot bruikbaar brandhout. Ik weet niet wat zo’n blok van 40x40x50 cm weegt, maar als dat op uw klein teentje terechtkomt, dan voelt dat vrij pijnlijk aan. Gedaan dus het buitenwerk en overgeschakeld naar de volgende aktiviteit: aperitieven en scrabbelen met Geert, gevolgd door het altijd lekkere eten ten huize l’Yserttout. En dan? Onderuit hangen in de zetel en kijken naar het nieuws, Terzake, De slimste mens en Phara. 
Geert gaat gewoonlijk bedwaarts na De slimste mens, ik mag graag nog wat naar Phara kijken en nagenieten van een typische en leuke pensioendag. Ah, het leven in Le Cassan is best draaglijk en zeker heel wat minder vermoeiend en stresserend dan werken bij de Rijksdienst voor pensioenen, bureau 17, derde verdiep, Zuidertoren, 1060 Brussel.

Chambre d’hôte

geschreven op 21/11/2009

“Meer dan een geslaagde combinatie van gastvrijheid en gastronomie!” Bij deze citeer ik Jan, vriend van Willy en Linda. Voor wie het zich nog herinnert uit een vorig artikel, Linda en Willy hebben in Bertem naast een grote boerderij ook een aantal prachtige gastenkamers, zie daarvoor “www.bertemnatuur.be”. Die luxe chambre d’hôtes heb ik ooit nog vermeld in een vorig schrijfsel (De Rol, van 5-2-2008).
Eigenlijk schreef Jan ook nog in het gastenboek “een verscholen diamant tussen berg en dal”. Let wel, dat gaat over ons, over l’Yserttout, over Geert haar kookkunst, haar gastvrijheid en mijn aanwezigheid. Niet te geloven. Misschien moet ik er wel bij vermelden dat ik op zijn vingers stond te kijken toen Jan die prachtige woorden neerpende: geslaagd, een diamant en niet eens geslepen. Ze zijn hier een tweetal dagen komen logeren, voor ons was het een eerste echte “chambre d’hôte” ervaring en om eerlijk te zijn, het smaakt naar meer. Wel heel vermoeiend, ge moet mee aan tafel zitten, mee het glas heffen en niet als eerste slapen gaan. Het ambetante is dat ze dan ook verwachten dat Geert of ik als eerste opstaan. Of Geert en ik, dat is pas belachelijk. Misschien moeten we dat duidelijker vermelden: die verse croissants ‘s morgens kunt ge vergeten, ik ga zeker een beetje in alle vroegte naar Lunac rijden. Het is hier nu trouwens te koud om eender welk soort vers brood te halen! Daarvoor moet ge maar kijken op mijn nieuwe “Hoe warm ist in l’Yserttout?"-gadget, enfin, als het werkt.

Ik zou me beter bezighouden met het verder werken aan mijn blog in plaats van tijd te verliezen met die nutteloze gadgets. Tis niet dat ik geen inspiratie heb, of geen goesting om verder te schrijven, tis dat het er gewoon niet van komt. Zoals nu, vol enthousiasme begonnen, vast van plan om jullie weer wat nieuws uit l’Yserttout te bezorgen, wat leuk leesvoer te geven, maar wie komt me storen? Sabine met haar memmen en het Belgisch weerbericht. Het gaat sneeuwen in belgenland, weeral en op vrijdag (18/12). Hopelijk zijn ze ginderachter voorbereid op die nieuwe sneeuwval en moeten de zoutstrooiers achteraf niet komen vertellen dat ze verrast waren door de plotse sneeuwval. Hoe kunt ge nu verrast zijn door die sneeuwval? Spelen de verantwoordelijke voor het sneeuwruimen ‘s avonds met de kaart in plaats van naar Sabine’s weerbericht te luisteren? Ik weet waarover ik spreek, schrijf, want zondagmorgen, 20 december, zijn we vanuit de Vlaamse Ardennen terug naar Le Cassan gereden. Eerst hadden we een mid-week lang met ons kinderen en kleinkinderen gecenterparct, zeeland200923 waarbij ik ei zo na verdronken ben in zo’n wildwaterbaangedoe. We zijn een tweede week in België gebleven, lang genoeg om opa"s en oma"s en ook broers en zussen en vrienden te laten zien hoe fris we er na vijf maanden Frankrijk nog uitzien. Dus die bewuste zondagmorgen zijn we rond 8u30 vertrokken in diepsneeuw en met een flink geladen remorque. Ondanks winterbanden en een zeer bekwame ex-buschauffeur was het ploeteren tot aan de Franse grens. Dat het nipt was op de binnenwegen wil ik aanvaarden, maar zelfs de autostrade leek eerder op een skipiste.  En als we dan een schuivende 50 km/h bereikten dan moesten we remmen voor een opa die aan 5 km/h broodjes ging halen bij de bakker. Levensgevaarlijk! “Maar vrouwke”, zei hij, toen hij zijn Toyota uit de verwarmde garage had gereden, “ik heb 65 jaar rijervaring en natuurlijk is dat voor mij geen probleem om door de sneeuw voor jouw verse pistolekes te halen en een grof gesneden zevengranenbrood voor in de diepvriezer”. Dat hij dan drie km verder zowat in zijn broek kakte wegens opkomende sneeuwdiaree vertelde hij zijn vrouwke niet. Man toch, zet je vehikel aan de kant, laat die broodjes aan huis afleveren en laat vrij de baan voor internationale reizigers met nog 970 km voor de boeg. Het kan me echt niet schelen als je bij het voorbijsteken betekenisvol naar je voorhoofd wijst. Door die ijskakkers en door de niet opgeruimde sneeuw zijn we pas twee uur later aan de Franse grens geraakt. Maar vanaf dan, mensen, grote luxe: gaspedaal iets straffer ingedrukt, maar niet boven de 110 km/h wegens aanhangwagen en tot op 5 km van Le Cassan sneeuwvrij door kunnen rijden! Vanaf de eerste meter voorbij de grens tot op 5 km voor Le Cassan was alles volledig sneeuwvrij gemaakt, tot en met de pechstroken.. Hoe zou het komen dat de franse sneeuwruimers niet verrast waren door de sneeuw? Awel, ik betaal met plezier péage om veilig naar huis te rijden. Alleen de laatste vijf kilometer vielen een beetje tegen, klein wegskes, wat bergop en bergaf, het ging steeds moeilijker vooruit. Om uiteindelijk, 300 meter voor de eindmeet helemaal stil te vallen. De laatste bocht voor Le Cassan is nogal scherp en met een serieus stijgingspercentage en dat was er teveel aan. We vielen kompleet stil, efkes toch want na een paar seconden kwamen auto en remorque terug in beweging ... naar beneden, dalwaarts ...  enfin, we zijn erin geslaagd de remorque te blokkeren aan de kant van de weg, hebben dat ding afgekoppeld en zijn met de auto slipsgewijze thuis geraakt.
Erg veel werk is hier in Le Cassan ondertussen niet verzet. Tis teinde van tjaar en ik moet me een beetje sparen, kwestie van in een goeie conditie te zijn om Kerstmis te vieren, alsook nieuwjaar en de dagen erna.PC242100
Geert is in ieder geval goed gestart. Aangezien we nu wat te ver wonen van ons kinderen hebben we voor kerstavond Karel en Marleen geïnviteerd en heeft Geert al haar culinaire mogelijkheden en kookkunsten op tafel gegooid. Het was verzorgd, het was mooi en ook belangrijk: het was heel lekker. Bind je een servet om de nek om het gezever op te vangen en lees verder.

Eerst waren er de hapjes:
Courgettemousse met handgepelde garnaaltjes
Duo van zalm met guacamole
Broccolimousse met bayonneham
Aardperensoepje met fois gras

dan soep:
Bisque van garnalen (gemaakt met zelfgepelde garnalen)
een voorgerecht:
Scampis en st. Jacobsvruchten met gewokte groenten en champagnesaus
als plat consistant:
Roti de biche met gebakken champignons, gekarameliseerd witloof en gratin dauphinois
en tenslotte, speciaal voor Karel:
Chocolademarquise met crème anglaise en vers fruit.PC242097

Zo’n exquise menu’s zullen natuurlijk ook te krijgen zijn als ge hier in l’Yserttout komt logeren. Volgens Geert is zo’n menu, met aangepaste wijnen, te doen voor 35 euro. Ik dacht dat we hier rijk zouden worden? 35 euro, dat zijn weggeefprijzen! Solden! Zullen we de logeerkamer(s?) al verhuren voor belachelijk weinig geld en dan zouden ze nog superieur voedsel verwachten? En een koffie met een cognac achteraf? Waarom geen Irish coffee? Toppunt zou zijn dat we dan ook nog mee aan tafel zouden moeten zitten en onderhoudend vertellen over Lescure Jaoul, de wijde omgeving en het dagelijkse leven der inboorlingen. Vergeet het, Geert moet koken en ikzelf zal, mits een niet onaardig supplement van een paar tiental euro’s, de borden met inhoud en saus en al voor jullie neus neerkwakken. En de wijn, schenk die zelf maar uit. Een handgepeld aardperensoepje met fois gras en gewokte crème anglaise, waarom niet!

Ik moet nog vragen aan Ann en Luc of ik hun leuke nieuwjaarstekst op de blog mag zetten. Aangezien ik het voor ons nogal toepasselijk vind doe ik het toch, bij protest kan ik het er rap weer afhalen.

Denk iets goeds,
denk iets lekkers,
denk iets geks,
of nog iets gekkers,
denk iets aardigs,
denk iets liefs,
maar hoe dan ook ...
iets positiefs!
Veel geluk in 2010.

Bedankt Ann en Luc!

Patchwork.

geschreven op 9/11/2009

Sommige mensen denken dat die keuken nieuw is, in Frankrijk gekocht en door een Franse installateur geplaatst. Ts, ts, ts ... die keuken is meeverhuisd uit België en door ondergetekende en zijn assistenten geplaatst. Aan de mysterieuse warmwateromweg is dus geen enkele Fransman schuldig. Just is just. Het gedeelte dat tegen de muur staat was de bestaande keuken uit Leefdaal en het eiland met geïntegreerd afwastoestel en drie spoelbakken en 120 op 240 cm en allemaal in inox en schoon dat het is, is nieuw.
PB102051
Wat er ook schoon is, maar niet nieuw, dat zijn ons vandaag opgehangen gordijnen. Mooi romantisch roze kleurtje. Bij gebrek aan passanten en dus ook geen binnenkijkers was dat niet erg nodig, maar ik vind dat een stofje voor het raam een zekere charme heeft en de avonden nog gezelliger maakt. Alleen jammer dat men die ramen te hoog gemaakt heeft, nu zal ik Geert toch nog carte blanche moeten geven om in Albi gordijnstof te kopen. Of Geert moet van haar nieuwe hobby een full-time bezigheid maken. Ze is namelijk aan het patchen, iedere maandagnamiddag naar de les, allemaal vierkantjes et en Français. Niks beter om te integreren dan te patchen zegt vriendin Marleen van La Salvetat. Ruw geschat denk ik dat er per gordijn zo’n paar duizend van die vierkantjes nodig zijn. PB112071.
Het was hier de laatste dagen rotweer. Wind, regen, mistig, koud, modderig, natte koeiestronten voor de deur, zelfs geen zon en pikkedonker ‘s nachts. Laat de modder, de koeien en dat pikkedonker eruit en je zou je zelfs terug in een herfstig Leefdaal wanen. Wie weet mag ik dan terug met een bus rondrijden en in dezelfde wind, regen en kou lijn 651 afdweilen. Terug naar de donkere sokken? Terug naar de epauletten en de Lijndas?  Terug naar het oogkontakt maken met Jan en alleman? Of bij gebrek aan Jan en alleman oogkontakt maken toevallige passanten?  Nee, dan glij ik nog liever uit over een natte koeiestront, ‘s nachts en in het pikkedonker.
Vandaag en gisteren hard gewerkt. Van die kleine appelen geperst om cider te maken (gisteren) en planken gezaagd om parket te leggen (vandaag). PB112052PB112069 Samen met Roger en zijn vriend Michel hebben we zo’n 150 liter sap uit die appelen geperst. Die machine die op een reuze gehaktmolen lijkt diende om de appelen te vermalen, de andere foto’s hoeven geen uitleg. Stok- en stokoud zijn die machines maar ik kan iedereen verzekeren dat alles heel “bio” is, van de zuiverste pure natuur. PB112059 Vandaag heb ik zo’n 10 m2 parketplanken gezaagd om onze prachtige kastanjevloer verder uit te breiden. Twee m2 zijn bruikbaar als parket, 8 m2 kunnen eventueel dienen als leggers in een of andere werkruimte.  Ik had het moeten weten, tenslotte is het niet de eerste kastanjeplank die onder mijn zaagmachine passeert. Maar iedereen, iedereen daag ik uit om op zicht het verschil te zien tussen kastanje- en populierhout, op voorwaarde dat die planken zo’n 50 à 60 jaar in een schuur gelegen hebben en zowat hetzelfde stofferig uitzicht hebben. Zoals iedere avond ging Roger zijn koeien binnenhalen, hij bekeek mijn zaagwerk en vroeg wat ik met die populierplanken van plan was? Tja, dan zie je het natuurlijk zelf wel: populier is bleker van kleur, zaagt gemakkelijker en weegt minder. Stom kiek! Roger probeerde me nog te troosten: dat het hem ook al overkomen was en dat bij zo’n oude planken het verschil niet direct te zien is. Bedankt vriend, maar hij zal het verschil wel gezien, gevoeld hebben na een paar planken en niet na de 32-ste plank. Stom kiek. PA312029

Vier keukens!

geschreven op 24/10/2009

Geen vliegen meer, allé, nog een paar, maar na de spray-tsunami van een paar dagen terug is het hier gedaan met die beesten. Maar goed ook want Veerle is toegekomen en we willen de mensen proper ontvangen. Veerle, de zus van Geert, arriveerde in Le Cassan, wreef in haar handen en sprak aldus:” Allé mennekens, wat valt hier nog te doen?” Een brok en al energie waar we dankbaar gebruik van gemaakt hebben. De definitieve keuken, nog in een pril stadium bij haar aankomst, was tien dagen later zowaar een modelkeuken geworden. Bekijk de foto’s , zie wat we gerealiseerd hebben en kijkt van waar we komen: van een houtvuurtje met bijhorende hulpkok tot een superkeuken waar meesterkok Geert van L’Yserttout mij dagelijks zal verwennen. En wie weet, als het God en de president belieft mogen trouwe lezers komen meegenieten.
Le Cassan mei 2008 024
P5310030
P3300169
PB062045
PB062047
Het plaatsen van de keuken is al bij al vrij vlot verlopen, met dank aan de firma Theyssens uit Huldenberg (http://www.theyssens.be) en met dank aan weeral Veerle die me hielp bij het ondersteunen van weerspannige ophangkasten. Geert heeft wat last van haar schouder en die zet je dan best niet onder hangkasten.  PB012036
Dat alles redelijk vlot verloopt is vrij logisch, tenslotte heb ik toch al heel wat doe-het-zelf-ervaring en kan ik het werk delegeren om dan uiteindelijk blogsgewijs met de eer te gaan lopen. De tijd dat ik de WC liet doorspoelen met warm water of dat de radio begon te spelen als de verwarming in het lokaal aansloeg ligt al lang achter mij. Het zou de perfectie kunnen zijn ware daar niet één probleempje : de warmwatertoevoer naar de keuken. Ik heb de seconden geteld: 32 seconden, meer dan een halve minuut duurt het vooraleer het water uit de kraan warm wordt. Dat kan niet en zou niet mogen kunnen want de afstand tussen boiler en kraan is maar een tiental meter. Mysterie, vraagteken en onverklaarbaar, een situatie een vaardige doe-het-zelver onwaardig. Handige Harry’s of slimme mensen die me dit fenomeen kunnen uitleggen en de doorstroomtijd kunnen beperken tot, laat ons zeggen 15 seconden zijn welkom. Hun reiskosten worden gaarne terugbetaald, hun verblijf zal gratis zijn en de maaltijden copieus en gepeperd.

La douce France.

geschreven op 13/10/2009

Het wordt tijd dat ik doe waar ik goed in ben, tis te zeggen, artikeltjes schrijven en geen pogingen meer doen om foto-reportages te maken. Al die foto’s, dat is goed als bladvulling of, om eerlijk te zijn, dat komt goed van pas als de schrijfgoesting er niet is.
Alhoewel, af en toe een illustratie van ons werk en van ons dagelijks leven kan heel leerrijk zijn. Getuige daarvan onderstaande foto’s. Daar doet ook Geert waar ze goed in is: kuisen en in dit geval het afschuren van de balken. Merk wel dat ons Geert een stofbril opheeft maar geen stofmasker en dat is niet slim. Een stofbril is in dit geval vrij waardeloos, door de ongelooflijke hoeveelheid fijnpoederig en vies stof dat van die balken afkomt zie je na twee minuten gewoon niks meer, leg me dan maar eens uit waarvoor die bril dient. Een masker daarentegen lijkt me wel een nuttig beschermmiddel en als Geert wegens stoflongen vroegtijdig aan haar einde komt, zeg niet dat ik haar niet verwittigd heb! Laat het dan een troost zijn dat ik er mooie balken aan overhoud.
PA201983PA211988PA211987
Wat doet ge tegen vliegen? Op dit eigenste moment zitten er twee op het computerscherm, drie op de printer en nog enkele dwalen in de onmiddelijke omgeving rond. Oeps, vier op het scherm, nee nu terug twee. Strontvliegen zijn het en volgens de lokale bewoners is dat typisch voor de maand oktober. O ja? En die vliegenmiserie die we eind juli hadden? Zeker ook typisch voor juli? Voor alle zekerheid ben ik bij de buren op controle geweest en wat stelde ik vast? Geen vliegen, op een paar uitzonderingen na, uitzonderingen die ongetwijfeld van bij ons komen, op de vlucht voor mijn woest “mepgeweld” met zo’n elektrische tennisraket. En hier bewijst een foto terug zijn nut. PA231997Seffens ga ik slapen en goed of niet goed voor de natuur maar ik ga eens flink spuiten met de “spray tegen vliegende insekten”, zelfs al bevat die 0.3% tetrametrin en 0.15% D-phenotrin. Vooral van die D-phenotrin heb ik schrik! En wat zie ik nu? Twee vliegen zitten op de H van mijn toetsenbord en nog wel op elkaar zeker. Ge moet niet vragen wat ze aan het doen zijn! Voila, een ferme spuit tetrametrin en een portie D-phenotrin, weg ermee, geen onnozelheden op mijn toetsenbord.
Eindelijk, eindelijk ben ik met zaag- en schaaf- en boormasjien en heel mijn hobbygedoe van de benedenstal verhuisd naar een verdiep hoger. In die vroegere stal is nu een bruikbare slaapkamer, een WC met doorspoelmogelijkheden, een badkamer met dubbele lavabo en een douche voor mensen niet groter dan 1m82. Plus Geert haar voorraadkelder en voorlopige keuken. En, heel belangrijk voor toekomstige logés, daar zitten geen vliegen. Het zijn toch ongelooflijk arrogante rotinsekten: nu zit er een op de A en ernaast een op de letter Z. Seffens is het weer van poeperdepoep en mijn spuitbus is bijna leeg. Volgende keer koop ik een toetsenbord met Qwerty-klavier, dan gaan ze tenminste al wat verder uit elkaar zitten, ik moet ze tenslotte ook niet aanmoedigen!
Ge moet niet denken dat wij hier altijd aan het werk zijn, op tijd en stond herinneren we er elkaar aan dat we leven in La Douce France. Zo durven we bv. twee keer per dag scrabbelen, Geert om te winnen, ikzelf om de aperitief. Morgen, zaterdag, ga ik met Karel wijn inkopen in Gaillac, bij de betere wijnboer, eigenlijk is het een wijnboerin. Ik ben er nog niet geweest dus is het nog een beetje afwachten! Ondertussen gaan ons madammen de markt afschuimen in Cordes sur Ciel. Maandagavond gaan we Veerle oppikken in Najac, Geert haar zus blijft hier een tiental dagen en nog dezelfde avond starten we haar verblijf met een etentje in restaurant Belle Rive, ook in Najac. Woensdag gaan Geert en Veerle naar Albi, een schoon stad maar ik ga niet mee, er zijn daar niet eens straatartiesten. Trouwens, vanmorgen zijn we uitgebreid gaan winkelen in Rodez, wat zou ik dan nog in Albi gaan zoeken? Ik ga liever mee met Roger en zijn drie border collies de koeien halen. Niet te geloven hoe gericht die koeien met hun staart de vliegen van hun lijf meppen. Ik zie het mij nog niet doen, zo met mijn staart.P6090077

Vorderingen.

geschreven op 12/10/2009

In het vorig artikel had ik het over “Blanche en zijn peird”, alles rustig aan, te rap is voor niks goed. Awel, zo niet in Le Cassan, opastis werkt gestaag verder, hierin gesteund door oma Geert of tante Geert of Geert tout court. Ten bewijze van onze werkijver zijn er een paar foto’s bijgevoegd, en om veel commentaar overbodig te maken, een foto van vroeger, van hoe de huidige kelder was bij aankoop. Trouwens, wat die foto’s betreft, tis niet altijd duidelijk: de tekst wil de foto’s niet volgen, of omgekeerd. Ik moet dringend eens aan Bart vragen wat daaraan kan verholpen worden.PA090009PA121967PA121965
Al zeg ik het zelf (wie anders), we zijn goed bezig.

Voor een paar weken kwamen Pieter en Siegrid hier aangefietst, of is het al drie weken geleden? Niet te doen, de tijd gaat hier rapper dan ik weet niet wat, in ieder geval heel rap. Vroeger, toen ik nog Lijnbuschauffeur was, dan leefde ik van dag tot dag, nu als gepensioneerde, leef ik van week tot week. Precies of dat een week nu rapper voorbij gaat als vroeger een dag.
P9251916P9251919
1480 km hebben ze gefietst, gestart in Wilsele en via les routes départementales de France tot in Le Cassan. Dat ze nog jus in de benen hadden en geen blaren op hun gat kwam ons goed uit: een vloerke moest gebetonneerd worden en wat jeugdige werkkracht is dan altijd welkom. P9281925
Pieter was de laatste dag iets minder beton-minded en het is hem vergeven, met een tractor hooi binnenbrengen is ne keer iets anders dan in Brussel met loeiende sirenes de straten onveilig maken! P9291928

Wat is er in Le Cassan nog gebeurd? Wacht, laten we starten van lang geleden, toch zo’n drie maanden. Drie maanden, dat wil zeggen dat ik al heel wat vergeten ben, gelukkig zijn er foto’s om opastis weer op dreef te helpen. We hebben een bosbrand gehad, enfin, een bosbrandje. DSCF5976Alhoewel, als zo’n dertig hectaren bos opbranden zowat naast je deur, dan doet dat vies! Vergeleken met bosbranden zoals in Griekenland of Portugal is dat natuurlijk niks, maar had de wind niet door een of ander toeval, dank je heilige pater Damiaan, kompleet gedraaid, dan was het hier wel serieus spannend geweest. Tuurlijk, als Roger zijn koeien binnen moeten, bos of gene bosbrand, de brandweer moet wachten. P8011773
Onverstoord bleef Serge Foulquier de voegwerken verder zetten, dat is duidelijk een man die al meer meegemaakt heeft. Om een goed resultaat te bereiken moeten de stenen en de voegen eerst gereinigd worden met een hogedrukreiniger. Ons huisje, L’Yserttout is met modder ineengezet. Zo’n tweehonderd jaar geleden was er duidelijk meer modder dan cement, Foulquier zal het geweten hebben....! P7211721
P7211725

En we zijn naar Barcelona geweest, op vakantie. Schoon stad, indrukwekkende gebouwen en op de Ramblas een heel goeie straatartiest, heb ik uren naar gekeken.P9211911 Heel schoon stad met een goed openbaar vervoer. Kan De Lijn nog een snoepje van opsteken, een poepje van snoepen of is het een snoepje van in de poep steken? In ieder geval, na vijf dagen intens passagieren op hun bussen kan ik zeggen: goe bezig mannen, schoon gerief, allemaal heel recente bussen, geen deuren die blokkeren, geen zonneschermen die te smal zijn en vooral, vooral, geen gerammel. Bijna, ik zeg wel bijna, kreeg ik zowaar goesting om in Barcelona de personeelverantwoordelijke op te zoeken en te informeren of ze geen zeer bekwame en uiterst vriendelijke buschauffeur nodig hadden, gespecialiseerd in oogkontakt en eigenaar van een assortiment dassen en epauletten.
War hoorde ik vandaag op het nieuws? Dat de Lijn haar passagiers een beetje nauwkeuriger moet tellen? En geen fictieve aantallen meer opgeven? En dat ze iets zullen moeten doen aan dat nutteloos rondrijden met bijna lege bussen? Tiens, tiens, tiens, dat ik dat nog mag meemaken! Moet ik iets op drinken! P9191876
La marche gourmande mag ik niet vergeten: duizenddriehonderd deelnemers dit jaar en ik heb niet meegestapt, Geert wel. De avond voordien hebben Geert en ik meegewerkt aan de culinaire voorbereidingen DSC01556en de dag zelf heb ik me nuttig gemaakt, met een fluo-vestje aan zo’n 400 auto’s schram- en blutsloos ter parking begeleid. En oogkontakt gemaakt, en Français! DSC01569_1
Jan Willem en Vanessa zijn hier ook geweest, met kleindochter Mara, tof tof tof.
Zijn deze zomer ook langsgekomen, in alfabetische volgorde: Bart, Jan, Jefke, Hilde, Hilke, Lieve, Maud, Malin, Rien, Sven en Wim. Heel tof, tof, tof!!!
P7201709
P7211716
P8021799

Blanche en zijn peird …

geschreven op 25/08/2009

Ik heb de kruispuntenbank leren kennen. Dat is een computer met alle gegevens van alle Belgen, opastis inbegrepen. En op dat kruispunt zit ik vast, sta ik in de file. Op 15 juni heb ik op het gemeentehuis in Bertem alles netjes geregeld: dat we gingen verhuizen en naar waar en wanneer en dat ik De Lijn ging verlaten en dat ik op pensioen ging. Al het nodige paperassewerk werd ingevuld en ondertekend, soms zelfs met “gelezen en goedgekeurd”. Ook bij de belastingen langsgeweest, zelfde verhaal en ook veel ondertekend, zij het zonder “goedgekeurd”. Hier in Frankrijk zijn we ook al aardig gevorderd: domicilie en ziekenkas in orde, we hebben voldoende drank en we rijden zelfs al rond met een Franse nummerplaat: AC-512-LK, dat zijn de nieuwste EU-platen. Vroeger eindigde die plaat op een “12”, zijnde het nummer van ons departement Midi-Pyrénées, maar dat hebben ze afgeschaft, jammer.
Er ontbreekt nog een kleinigheid om met een Franse pas (of is het een verblijfsvergunning?) rond te lopen: een bewijs van inkomen. Een bewijs dat ik centen heb en voedsel kan kopen zonder nood te hebben aan de maaltijdcheques van de Staca. Dat die voedselbonnen een maand na het afleggen van mijn Lijnuniform met een volledige euro in waarde gestegen zijn vind ik trouwens hoogst onrechtvaardig. Vijf jaar lang heb ik net geen honger geleden en me beholpen met de Aldi-aanbiedingen en nu verneem ik dat mijn ex-collega’s de Aldi straal voorbijlopen en gaan eten in de betere frituur!  Hoewel, ik klaag niet, hier in Le Cassan, huize L’Yserttout blijft Geert volop kokkerellen en nieuwe dingen uitproberen, dit alles met het oog op de toekomstige “table d’hôte”. Ik kan er maar wel bijvaren.
Juist, die kruispuntenbank: die moet mijn nieuw adres doorgeven aan de pensioendienst. Geen probleem zou je denken, gewoon met de computer doorsturen en enkele tienden van een seconde later zit je gewassen en geluierd in hun bestand. Hola hola en how-how, zo niet bij de pensioendienst! Vandaag, drie maanden later, hebben ze mijn adres gevonden en als het meevalt en er geen problemen opduiken, zou mijn dossier eventueel, hoogst waarschijnlijk en als er zich geen calamiteiten voordoen reeds begin november in orde kunnen zijn. Als ge aan de fiscus zegt dat ge in Lescure Jaoul gaat wonen, dan hebben die daar het volste vertrouwen in en sturen u prompt een afrekening waar ge efkens van naar asem moet snakken. Bij de pensioendienst moet dat drie à vier maanden duren: ik veronderstel dat ze mijn pensioen cash gaan opsturen, in briefkes van vijf euro en met paard en kar, op het ritme van “Blanche en zijn peird”, van Willem Vermandere. Zolang het maar niet “ Traagzaam trekt de witte wagen ...” van Guido Gezelle wordt!
Omdat de avonden donker worden en de temperatuur aan het zakken is zitten we binnen, bij de kachel, lekker en gezellig warm. De kachel (een occasie Jotul) is nog in testfase en we moeten nog wat leren stoken, vooral met mate stoken.  Ik vind dat ze bij de firma Boomer best een soort gebruiksaanwijzing zouden mogen geven, dat in zo’n super geïsoleerd huis een paar houtblokskes voldoende zijn, we zitten hier nu met 26° C en dat is net iets te warm. Vandaar dat ik twijfel tussen TV-Vlaanderen met een fris glas witte wijn of verder werken aan de blog. Er een paar foto’s tegenaangooien, wat vertellen over de werk-vorderingen, een paar anekdotes over het dagdagelijkse Le Cassan leven, ... eigenlijk genoeg om een paar bladzijden mee te vullen, ... een andere keer.

Te warm.

geschreven op 14/08/2009

Alle mensen die bijgedragen hebben tot de verfraaing van l’Yserttout via de “bouwlijst”, heel erg bedankt. Jullie vrijgevigheid overtrof onze stoutste verwachtingen. Een persoonlijk gerichte bedanking volgt nog.
P8141825
P8141827
P8141824
P8131823
Ik heb er weer een paar foto’s van ons kotteke en de waterafvoer opgezet. Dat ziet er simpel uit, die rioolwerken, maar hier is dat rotsgrond en dat is iets lastiger werken dan pakweg op de Limburgse heide. Vandaar dat opastis er vermoeid en vermagerd bijloopt. Verouderd als het ware. Ik wil ‘s avonds voor de TV hangen en wat rondzappen, geen artikels moeten schrijven over l’Yserttout en vertellen hoe leuk het hier is. Het is hier begot snikheet en poeierdroog en alleen al denken aan schrijven, laat staan denken aan werken doet me overvloedig zweten. Mensen met zin voor detail zullen gezien hebben dat er op de tweede foto een fleece van De Lijn zichtbaar is. Voor de rest van de week blijft het hier zo’n slordige 35 graden, misschien kan ik die bewuste fleece beter maar bij die andere zes leggen.
En de naamverandering gezien? Opastis? Mooi gevonden door Frans en Liliane!  Zij kennen mij goed en ze voelden aan hun vingertoppen dat “opabus” voorbij was, passé. Ze hebben mij een hele reeks naamsveranderingen doorgestuurd:  opafrance, opapensioen, opacassan, opakassang, opas, opastis, opakoe of opaboeh, opaling, opaysser, ysseropa, cassanopa (cassanova?), lingopa, koeopa, boehopa, boempa
of foempa (van het nu stilaan gekende werkwoord foempen). Ik heb gekozen voor het toepasselijke “OPASTIS”. En daar ga ik nu eerst iets op gaan drinken, een pastis. Ter verduidelijking: drank en bar (en TV) zijn te vinden aan de caravan, werken en schrijven en computer zijn te vinden in het huis. En dit tot nader bericht.P8151828

Allé hup, en avant.

geschreven op 12/08/2009

Dinsdag 11 augustus en ik ga er terug aan beginnen, aan de blog. Er zijn mensen die me lastig vallen omdat ze al anderhalve maand zonder nieuws zitten en das niet leuk, vooral voor mij. Ik kan het uitleggen: vroeger, in een ver verleden, woonden we in Leefdaal. Opabus had veel vrije tijd, reed af en toe met een Lijnbus rond en amuseerde zich met het schrijven van artikels. Deels om Lijnbus-ergernis te verwerken, deels omdat ik dat gewoon graag doe. Nu echter is de situatie kompleet veranderd, De Lijn? Wie? Ach, ge bedoelt die witte bussen met een gele streep? En, wat is ermee? Ik zit nu anderhalve maand in Le Cassan en ik moet nog altijd de eerste lijnbus tegenkomen. Niet dat ik erop zit te wachten, maar toch, het oogkontakt, de opstap-ceremonie, de collega’s, het uniform en de controleurs, de passanten en de donkere sokken, tante Lieve en de Staca, Peter en de voedselbonnen: allemaal weg. Als ik hier werk doe ik heel dikwijls mijn Lijn-polo’s aan, en als het ‘s morgens nog wat fris is draag ik er een blauwe Lijn-fleece bovenop. Dat doet deugd, gisteren nog ben ik in polo en fleece boodschappen gaan doen en Geert heeft me erop attent moeten maken dat ik moest ophouden met zwaaien naar de tegenliggers. En dat ik mijn bochten best wat korter mocht nemen. “Ge zijt zeker weer met uw bus aan het rijden!” zegt ze dan. Maar Geertje toch!
Het leven is hier helemaal anders, de dagen beginnen als we opstaan, let op de nuance: niet als we “moeten” opstaan, en eindigen als we slapengaan, let op dezelfde nuance. Tijdens al die vrije dagen werken we wat, richten we l’Yserttout verder in, nu nog voor het welzijn en welverblijven van toekomstige bezoekers, binnenkort voor ons eigen welzijn en comfort. Geert geraakt haar voorlopige keuken enigszins beu en kijkt uit naar de plaatsing en het gebruik van haar definitieve keuken. Komt in orde!
Bon, efkes recapituleren en er ook wat foto’s tegenaan gooien. Waar beginnen we? Waar herbeginnen we? Met het afscheidsfeest? Was heel goed, zeer geslaagd, er zijn veel beste beentjes voorgezet geweest en de sfeer, de ambiance behoorde tot de top drie van ons feestgedruis.
Nog maar een paar foto’s en ge moet weeral wat geduld hebben want vandaag, woensdag 12 augustus, heb ik met Roger zware betonwerken uitgevoerd.P8121815 P8111810 P8111811Rioleerwerken voor als het nog eens regent zoals een tiental dagen geleden, verslag volgt waarschijnlijk overmorgen, tenzij ik na een zware werkdag gevolgd door een scrabble met aperitief en lekker souperen met aangepaste wijn te moe ben. Tenslotte ben ik gepensioneerd, vogelvrij, sorry, werkvrij en 62 jaar oud verklaard. Maar kijk maar uit naar toekomstige schrijfsels, bv. over een bosbrand op zo’n 300 meter afstand met 86 pompiers en 32 bluswagens en veel verkeer in Le Cassan, een blikseminslag met als gevolg internet en van die dingen foetu en “La Marche Gourmande” Allemaal heel erg boeiend met heel mooie foto’s. Ge krijgt van dat alles een uitgebreid verslag, met commentaar en uitleg en nog veel meer. Allez, nog wat geduld en tot heel binnenkort. 

Foto’s van het feest

geschreven op 21/06/2009

Door een misverstand (?) met telenet waren we iets te vroeg afgesloten van internet en telefoon. Gelukkig zijn we tot 1 juli terug bereikbaar (in België).
Verslag van het afscheidsfeest volgt, en blijkbaar heeft zoon Pieter ondertussen de foto’s gepubliceerd.

Alle foto’s van het feest zijn te zien op http://www.flickr.com/photos/fireboomer/sets/72157620087586812/.

Een schunnig gebaar!

geschreven op 12/06/2009

Tis mislukt. Ik had nog zo gehoopt mijn Lijn-carrière in schoonheid te eindigen, het mag niet zijn! Ik heb vandaag 12 juni van De Lijn een klacht gekregen onder de codificatie 9.1.7. service chauffeurs: conflicten met andere weggebruikers. En daar zijt ge toch effen niet goed van. Niet op je effen dus. Ik heb op 30/04/09, om 13u35 een gevaarlijk maneuver uitgevoerd. Sorry, een zeer gevaarlijk maneuver, juist is juist en dus voel ik mij verplicht de klacht letterlijk te citeren:
tatati en tatata en eerst wat informatie over plaats en tijd en busnummer, en nu “de chauffeur heeft een zeer gevaarlijk manoeuver uitgevoerd op Woluwedal. Mijnheer kwam aangereden met zijn wagen, hij moest bruusk stoppen omdat de bus plots drie rijvakken overstak. Mijnheer heeft getoeterd waarop de chauffeur met zijn hand een schunnig gebaar maakte”. Einde citaat.
Nu verwacht De Lijn, explotatie Leuven, van mij een antwoord. Lieve mensen, ik herinner me van geen kanten welk gebaar ik op 30/04 om 13u35 gemaakt heb. Dat is tenslotte al enkele weken geleden en mijn kort geheugen is al niet veel beter dan mijn lang geheugen, zodoende!  Wat ik wel weet is dat ik de gewoonte heb om mijn duim op te steken naar “storende” weggebruikers, in de stijl van:” goe bezig menneke, doe dat nog maar een paar keer!”. Maar dat is bijlange niet schunnig, dat is eerder opvoedkundig verantwoord. Zou het kunnen dat ik in een plotse ondoordachte opwelling mijn middenvinger opgestoken heb? Of, o gruwel, mijn bloot gat door het raam heb laten zien? Dat laatste geloof ik nooit want ik ben zeer zuinig met het in het openbaar laten zien van blote onderdelen.  En ik had plots drie rijvakken overgestoken? Had die meneer gezegd 1 of 2 rijvakken, dan zou dat eventueel, in het beste geval, nog gekund hebben, maar drie???  Mag ik mijn gedacht eens zeggen? Die meneer lijdt aan een Lijnbus-fobie, behoort tot het soort weggebruikers dat niet verdraagt dat een bus voorrang neemt als hij zijn halte verlaat. Klacht verworpen, zou ik zeggen. Maar stelt dat de Lijn, in al haar wijsheid, besluit om de klacht toch te aanvaarden, dan verkies ik een gevangenisstraf boven een geldboete!

Bonjour Lescure Jaoul!

geschreven op 12/06/2009

Zopas een leuk mailtje ontvangen, ah que ça fait du bien. Ik denk dat we welkom zijn in Lescure!

Bonjour,
Les valises sont certainement bouclées, et le déménagement prêt, nous sommes ravi de vous accueillir comme nouvel habitant à Lescure-Jaoul. Vous allez devenir Lescurois et Lescuroise.
à très bientôt.
Nelly Lacombe

En wie is Nelly Lacombe? Nelly is een belangrijke Lescuroise, une Lescuroise importante, de rechterhand van de burgemeester van ons gemeente. Waarbij ik Nelly kan beloven que bientôt le blog sera bilingue, en Français et en Flamand, mais alors, il faut que la voisine, Léa, corrigera les fautes!. Waarom moet ik nu plots aan de paus denken? Expression Néerlandaise:” Zaaaalig Paasfeest!”? Ik zie eerlijk gezegd geen verband.
Geert vindt dat ik een bericht moet sturen telkens als er een nieuw artikel verschijnt. Zelf vind ik dat niet zo’n goed idee, maar “ce que femme veut, Dieu le veut”, of een gezegde dat daar op gelijkt (binnenkort vraag ik dat aan Léa).
Bon, wie de blog leest en niet verwittigd wordt van een nieuw schrijfsel mag nu zijn email-adres opgeven. Misschien wordt die dan opgenomen in de L’Yserttout-lijst. Pas op, ik ben daar redelijk streng in, niet de eerste de beste Vlaams Blokker wordt zomaar toegelaten, eigen schuld dikke bult, ge moest maar niet op het VB stemmen. En de LDD stemmers moeten nu niet lachen, hun kandidatuur hangt ook aan een zijden draadje. Waarmee ik maar wil zeggen dat uw aanvraag moet vergezeld worden van een paar serieuse gegevens: sexuele geaardheid bijvoorbeeld: homo, lesbienne, noch mossel noch vis, hetero of misschien een bospoeper? Een recente foto moet er ook bij met uw afmetingen (de hoogte van de logeerkamer is niet voor steltlopers) en het vermelden van uw hobby’s, waarbij doe-het-zelvers een absolute voorkeur krijgen. Ook heel belangrijk: uw drankvoorkeur, geheelonthouders besparen zich best de sollicitatie-moeite. En ook of ge een beetje kapitaalkrachtig zijt: er zijn al genoeg profiteurs die in L’Yserttout willen komen logeren. Eigen volk, pardon, eigen centen eerst!

Voegwerken.

geschreven op 6/06/2009

Serge Foulquier is in Le Cassan met de voegwerken begonnen. Ik kan de werken ter plaatse niet meevolgen en bewonderen, heel spijtig.  Volgens de foto’s die buur Jon doormailt ziet het er veelbelovend uit!  We gaan op een of andere manier die stomme telefoon- en elektriciteitspaal moeten zien te verwijderen, dat is esthetisch niet verantwoord.  Begin juli zijn we ter plaatse (nog 24 dagen) en dan volgt er een uitgebreid verslag.Voegwerken
Ondertussen is er nog een kleinkind bij: het luistert naar de naam Malin, het woog bij de geboorte 4,3 kg en we gaan het straks bezoeken en de fiere ouders, Maud en Wim, feliciteren.
Tot binnenkort voor meer nieuws en foto’s. 

Een miljoentje meer of minder …

geschreven op 3/06/2009

Ook dat artikel in de krant gelezen? Of op het nieuws gehoord? Dat de Lijn zich een beetje vergist zou hebben en in 2008 een paar miljoen reizigers teveel zou geteld hebben? Daar heeft een professor en zijn team veel tijd ingestoken om dat te becijferen. Dat konden ze toch evengoed aan mij vragen? Ik hou me al een paar jaar bezig met het opvolgen van het aantal reizigers, vooral tussen Leuven en de Luchthaven van Zaventem en omgeving. Niet dat ik die cijfers ga publiceren, in ieder geval nu nog niet, maar als ze bij de Lijn geïnteresseerd zijn, voor hun statistieken ... in ieder geval lijkt het me verstandiger om eerst foutloos mijn 20 laatste dagen Lijnparcours af te leggen.
Van de Vreken, woordvoerder des Lijns ontkent heftig en beweert dat er bv. nog steeds klachten komen van te volle bussen ondanks de toename van 42 % bussen. Zou het kunnen, zou het heel misschien kunnen dat die 42% bussen niet ingelegd zijn op de drukste routes? En dat er daar veel van rondrijden op tijden dat er gewoon niemand behoefte heeft aan een bus? Alles kan bij de Lijn! Ze beweren bv. dat de abonnees in de stad gemiddeld 90 ritten doen per maand en buiten de stad 52 ritten. Denk toch eens na mensen!
Van de Vreken zegt ook:"De onderzoekers (die prof en zijn team dus) komen uit op zo weinig ritten dat abonnees meer zouden betalen per rit, dat houdt toch geen steek.” Kan er mij iemand de betekenis van die zin uitleggen? Ik weet als Lijnchauffeur veel af van abonnementen en van ritten, maar die zin snap ik niet, die houdt echt geen steek.
Hoe zou het zijn met de betekenis van “passanten”? Zou Els dat al gevonden hebben? Volgens mijn opzoekingen zijn passanten de strepen die zich op de epauletten bevinden. (Wat zie je op opabus zijn epauletten? Op opabus zijn epauletten zie je twee gouden passanten.) Nu nog op een bevestiging van Els wachten.
Niet lang geleden kocht ik in de Aldi een GPS toestel, een Medion. Kompleet overbodig voor Geert maar héél nuttig voor mij. Dat ding doet zijn werk naar behoren, meer nog, het geeft zelfs extra nuttige informatie. Eender waar je bent in België of in Frankrijk en andere landen, steeds kunt ge op dat scherm zien waar zich de dichtsbijzijnde Aldi bevindt. En wat stelde ik tot mijn grote vreugde vast? Kort bij Le Cassan is er een Aldi. Enfin, dat kort is relatief, volgens diezelfde GPS moet je er 20 km voor rijden, via de korste weg. Maar waarom zou ik nog de dichtsbijzijnde Aldi opzoeken? Vanaf volgende maand is het gedaan met de voedselbonnen, kan ik mijn madam niet meer naar de Aldi sturen met maaltijdcheques: “allé, haal eens een tros bananen voor mij”. Tenzij Greet Van Pee, van de Staca, mij als afscheidscadeau een pakje van die cheques zou geven om de eerste Zuid-Franse weken te overbruggen? Om de dorstigen te laven en de hongerigen te spijzen?

Zelfs in dichtvorm

geschreven op 30/05/2009

wordt er aan ons gedacht!

Weg zijn jullie
Op naar een ander bestaan
1000 kilometers hier vandaan
maar weet we komen eraan.

Een reis met een nieuwe start
De start van een nieuw leven.
Steen voor steen kwam er een huis
Met jullie warme harten
Wordt het vast een echte thuis.

Een ritje tot Le Cassan met de Lijn
Zou iets te ver zijn.
En zonder Willy aan het stuur
Wordt het zeker te duur.

Dus we hopen op een ritje in de streek
En de gerechten proeven we dan van Geert.

Leef en geniet
Heb vreugde en geen verdriet
Blijf gezond
Met een glaasje wijn… op tijd en stond

Salut, het gaat jullie goed
In alles wat ge doet

Groetjes
Hilde & Jan

Ah, dat pakt ons, dat ontroert ons! Vijf strofen rijmelarij om ons te steunen in het afscheid nemen. En dat terwijl we helemaal geen afscheid nemen: we gaan simpelweg verhuizen, een beetje verder wonen.  Als er een feest of receptie gegeven wordt, dan is dat gewoon omdat Geert graag feesten geeft. Ondertussen kunnen we eens ons familie en al ons vrienden vragen en veel cadeaus krijgen. Vooral dat laatste vind ik heel belangrijk en het moet gezegd, de bouwlijst wordt bekeken en de verkoop begint te draaien. De verlichting van de waterput is een feit en de tractor zal overuren moeten draaien. Nog even benadrukken: er mogen 4 (vier) rondjes gereden worden, tenzij ge erin slaagt om de flos te pakken, dan moogt ge een extra rondje rijden. Naast mij aan tafel, aan mijn linkerzijde zal een echte BV zitten. Er is zwaar op de prijs afgedongen want het is, om haar woorden te citeren “een belegen BV” en nee, het is niet de nog meer belegen Lutgart Simoens, maar ge zit in de goeie richting. Een koppel wil met opabus meerijden op de Lijnbus en betaalt daar 60 euro voor. Goed zot, pak dan toch gewoon de bus en koop een kaartje, dat kost je maximum 2,70 euro. Wat een verspilling!
Ik ga jullie op tijd en stond op de hoogte houden, lijkt mij een leuk idee.

De www.

geschreven op 2/05/2009

Eindelijk kan ik overschakelen van de Yserttout-blog naar een echte website! Met dank aan Bart, de webmaster. Sta even stil bij de prachtige achtergrond en bewonder Lescure Jaoul. Bemerk ook dat er een blog is, een archief, een bouwlijst en een contact.

Over die bouwlijst heb ik al geschreven in een vorig artikel, namelijk het “afscheidsfeest”, gepubliceerd op 2 april en terug te vinden in het archief..
Die bouwlijst staat nu uitgewerkt met foto’s en uitleg op de website. Wel, wel, wel, wat er allemaal niet mogelijk is.

Nog effe volhouden!

Fluo-vissen.

geschreven op 2/05/2009

Peter + fluo
Vorige vrijdag ben ik gaan luisteren naar Peter Dedecker. Voor hij zijn babbel begon was hij nog gewoon wetenschapper, na zijn babbel was hij gepromoveerd tot “Dokter in de Wetenschappen”. Simpel.
Ik heb aandachtig geluisterd, een paar “to the point” vragen gesteld en mijn besluit staat vast: van zodra ik gepensioneerd ben ga ik me toeleggen op het kweken van fluoriserende vissen.  Ik heb een handleiding en Peter zal me begeleiden. Ge moet gewoon een beetje verstand hebben van “The photophysics of the fluorescent protein Dronpa and its application in diffraction-unlimited fluorescence enzovoort”, maar dan toegepast op zoetwatervissen natuurlijk.  Het voordeel is dat ikzelf geen onderzoekswerk meer moet doen: alleen een paar moeilijke formules onthouden en beschikken over zeer zuiver bronwater. Dat onthouden van formules moet de komende paar jaar nog lukken, dat zuiver bronwater hebben we in overvloed. Jef zal wel zorgen voor een paar dozijn visjes (voorn, bliek, zwaardvis en zo) en ik geef ze een fluo-kleurtje.

Zonder twijfel wordt dat een toeristische topattraktie in Le Cassan en een commerciële voltreffer. Massa’s volk gaan er toestromen en huiswaarts keren met blauwe, groene of zelfs roze fluovisjes. Twee kopen en een derde gratis. En als ik hier nog lang ga zeveren zal ik vroegtijdig dement verklaard worden en zal mijn blog alleen nog gelezen worden door ondergetekende, altijd maar opnieuw. Alhoewel, er zijn mensen rijk geworden met nog onnozeler ideeën. Héél rijk. Trouwens, voor wie het niet gelooft: bekijk de volgende foto maar eens!DSC_1824
Nog 29 dagen werken, de gekende laatste loodjes verteren en dan met ons hele hebben en houden en mijn fluo-handleiding naar Lescure Jaoul, Le Cassan, L’Yserttout verhuizen. Dus naar het zuiden. Ik stel voor dat ge op tijd uw vissen bestelt en vooral niet vergeet de kleur op te geven. Aan huis afleveren zal iets duurder zijn.

Lescure Jaoul en Le Cassan.

geschreven op 2/05/2009

Omdat velen het jammer vinden dat het kerkje van Lescure Jaoul verborgen is achter tekst (er is juist niks van te zien), hierzo, een aparte foto. En daarbij nog een paar foto’s van de omgeving.
DSC_1373-43
P3290140Le Cassan 5-5-07 048PA090042-1PA090050-1Le Cassan 5-5-07 045DSC_7163

Niet akkoord.

geschreven op 2/05/2009

Voor een keer ben ik niet akkoord met Geert. Niet dat ik nu mijn eigen goesting ga doen, maar ik ben niet akkoord.  Mijn idee is (enfin: was) die bouwlijst, alias bijdragelijst voor ons afscheidsfeest op 20 juni, nu al te publiceren. Ik heb Geert proberen uit te leggen waarom. Pfiew, ons Geert kan goed koken, maar ze is een commerciële ramp. Luistert, ik ga het uitleggen.
Ik ben voorstander om mensen eerst te laten betalen en dan een uitnodiging te sturen. Gewone mensen betalen bijvoorbeeld 10 euro om te mogen komen. Wilt ge boven het ordinaire gepeupel staan en aan de eretafel zitten, dan betaalt ge 100 euro. En wilt ge naast opabus zitten, aan zijn linkerkant, dan betaalt ge 1000 euro. Ge moogt dan eten en drinken à volonté.
Geert was niet akkoord.
Nochtans, wat denkt ge te moeten betalen om een avond naast een zogezegde BV te mogen zitten, bijvoorbeeld naast Nicole en Hugo? Tienduizend euro? En die kunnen niet eens met een bus rijden!  OK, dan is er soms wel een goed doel aan verbonden en wordt dat geld doorgestort naar arme kindjes met grote honger die lid zijn van Artsen zonder Grenzen. En wat dan nog? Wij gaan wel verhuizen zunne!!!  Wij gaan ons dierbaar België, o heilig land der vaad’ren, verlaten met pak en zak en as! Daar gaat ge wel niet dood van maar ik ben er wel moeten voor op pensioen gaan, op 62 jaar en aan 758 euro per maand. Ik ga geen honger moeten lijden maar misschien wel zwaar afzien van de dorst! Dus vind ik dat vooraf storten een heel goed idee is, om aan mijn linkerkant te mogen zitten.
Enfin, het mag niet, ... er zijn geen commerçanten meer!
Ons Geert is gaan slapen, het goeie moment voor mij om rap efkes vals te spelen: ga toch maar eens kijken op de bouwlijst. Kies iets uit de lijst, laat u maar eens goed gaan en stort in alle stilte op 083-4624607-38, maar ssstt ..., niks zeggen ...!

Dat was het!

geschreven op 2/05/2009

Mijn hart doet pijn en bloedt overvloedig, het einde nadert, nog minder dan 40 werkdagen en ik ga De Lijn, de Staca en mijn dierbare bussen verlaten. Gedaan met belevenissen waar altijd iets leuk over te schrijven viel, gedaan met kleine en grote ergernissen waar ik ook al iets over schreef. Gedaan met dromen van L’Yserttout en stoppen aan haltes om iets te noteren op lijnticketten.P5031564-1

Awel, als dessert en om in schoonheid te eindigen nog één Lijnartikeltje. Niet dat ge het moet lezen, maar ik wil het kwijt want anders blijf ik er tot jaren na mijn pensioenstart mee zitten!
De laatste dagen heb ik regelmatig lijn 651 gereden, van 17u tot 24u30 (ongeveer), en dan passeert ge zo’n zes keer langs de cargo-afdeling van de luchthaven van Zaventem. Het is daar tegenwoordig beangstigend kalm, een paar keer stond daar zelfs geen enkel vliegtuig te laden of te lossen, stilte alom. Het zal crisis zijn zeker? Ondertussen passeren daar gedurende dezelfde tijdspanne tientallen bussen van De Lijn, leeg of met een paar passagiers. Crisis? Welke crisis?
En nu ook nog een positieve Lijn-noot!
Sedert 15 april hangt er een schrijven, een dienstbevel van De Lijn aan het prikbord. We mogen rondrijden met een polo, i.p.v. de klassieke uniform-attributen: hemd, das en epauletten (passanten). Vijftien april, dat is vroeger dan andere jaren, en dat bewijst dat de Lijndirectie beseft dat de opwarming van de aarde een feit is en het dragen van een luchtige polo vanaf 15 april verantwoord is. Om een hoge peut, sorry, piet van De Lijn te citeren: “wij houden de vinger op de pols en volgen de situatie op de voet!” Ah, wat een geruststelling, De Lijn is in goede handen. Toch eigenlijk wel straf: tot 15 april riskeert ge bijna een gevangenisstraf als ge durft rondrijden zonder das , en nu moogt ge plots kiezen: een hemd met epauletten maar zonder das en bovenste knoopje open (!) of een simpel poloke. Leg het de reizigers maar uit!
Ik twijfel nog: ga ik mijn epauletten (8 stuks) en mijn dassen (6 stuks, waarbij 1 splinternieuwe) op ebay.be verkopen of op 2dehands.be? Zou dat veel geld opbrengen? Tenslotte zijn ze gedragen door opabus en dat betekent een serieuse waardevermeerdering.P4301555
De Lijn blijft altijd spreken van “passanten” in plaats van epauletten. Volgens mij zijn passanten zoiets als voorbijgangers en heeft dat niets te maken met die gestreepte schouderstukken. Tiens, dat moet ik eens aan Els vragen. Els is baas van de bibliotheek van Wetteren, is daar bibliothecaris en dus heeft ze ongelooflijk veel naslagwerk ter beschikking om dat eens op te zoeken: wat zijn passanten?

Misschien had ik toch beter nog een paar jaar doorgereden, tot mijn 65ste. Wie weet gaan ze met de opwarming van de aarde het Lijn-uniform niet definitief afschaffen? Maar dan moet ik mijn mening herzien: hoe meer bussen er rondrijden, zelfs zonder reizigers, hoe rapper de aarde opwarmt en hoe sneller ze dat uniform gaan afschaffen? En ook, ik had nu eindelijk de juiste houding gevonden, met veel oogkontakt. Mijn ingesteldheid had zowaar de perfectie bereikt:

* werken de zonneschermen niet of zij ze te klein? Doe je ogen toe en rij verder.
* piept de chauffeurszetel bij ieder putje of bultje? Das goed, blijft ge wakker van.
* warmt uw cola op in de bekerhouder als de verwarming van de bus opstaat? Warme cola is ongezond, giet er soep in.
* rijdt ge de helft van uw dienst rond met een lege bus? Zaag niet en zet uw verstand op nul.
* rammelt uw bus zo ongeveer uit elkaar? Zet uw radio of MP3 speler op maximum volume.

Maar ook voor de Staca wil ik eindigen op een positieve noot: ik ben altijd, iedere maand opnieuw stipt betaald geweest, tot de laatste centiem. Het zou er nog aan mankeren ook.

Er is groot nieuws! Jawel, de geboorte van het eerste kind van een hele reeks bij Hilke en Bart en tis een ventje, Jef, en schoon dat ie is, is groot nieuws!Jef
Maar er is super-groot nieuws over de blog en een afscheidsfeest en l’Yserttout, uitleg krijgt ge binnenkort, ten laatste over 10 dagen. En ondertussen kan Els dat van die passanten opzoeken. 

Frans.

geschreven op 4/04/2009

Op mijn Lijnbusronde passeer ik al eens het woonhuis van een of andere vriend of bekende. Galant als ik ben, en ook bezorgd, maak ik ze dan via een sms-berichtje attent op een of ander probleem, of zelf gevaar. Bijvoorbeeld dat ze de lichten hebben laten branden, of dat hun garagepoort nog open staat, soms ook dat hun auto niet netjes geparkeerd staat. Alles in functie van de vriendschap. Frans, van Winksele, had zondagavond zijn chique donkergroene Audi niet correct geparkeerd, teveel met de neus op het voetpad, vond ik. Dus een berichtje gestuurd in de hoop dat bij een volgende passage (ik reed lijn 352) zijn voiture minder opvallend zijn snuit zou laten zien. Belangrijk detail: het was al donker, na 22 uur en dus creëerde dat volgens mij een extra gevaarlijke situatie. Nog een verduidelijking: onze Frans had een berichtje teruggestuurd dat zijn oprit “pertang” verlicht was! Aan de volgende halte direct een reactie van mijnentwege dat het misschien wel “pertang” het geval was, maar niet “perbus”. Je moet een beetje Westvlaams taalgevoel te hebben om de woordspeling te vatten: “per tank <=> per bus”, snap je het?

Ik publiceer hier zijn reactie, het bespaart mij een artikel, en het mag, zei hij.

In verband met het li(ch)(g)t op straat
° er is meestal licht op de straat = openbare verlichting
° meestal slaat dat op des avonds en des nachts, als het donker is buiten (daar waar geen verlichting is)
° begrijp langs geen kanten wat je bedoelt met ‘’jaja, maar niet per bus”
- heeft dit betrekking op een brievenbus?
- heeft dit betrekking op een bus van De Lijn?
- heeft dit betrekking op een andere bus, waarvan ik het bestaan niet ken?
° in Winksele is het de gewoonte om de auto, die op een op(af)rit staat, zo te plaatsen dat deze geen gevaar vormt voor in eerste instantie een doordeweekse voetganger; een voetganger die tijdens het weekend voorbij komt, is uiteraard niet doordeweeks, hij/zij weet perfect waaraan hij/zij dient te houden. Voor een lijnbus zou dit ook geen gevaar mogen zijn; maar oh wee!! Spaar ons in de gemeente van halstarrige De Lijn chauffeurs, die gezeten op hun verhoogde & voorverwarmde zetels, op het normale geupel neerkijken, en dan ook nog
hun opgehitste & aberante SMSen de wereld insturen, om zich ervan te vergewissen dat de modale burger direct in het gelid springt & een onderdanige buiging maakt bij het doorsuizen van een accordeon- of andere geleedkundig vervoermiddel.
Om maar te zwijgen van de brutale en bruuskerende toetergeluiden die menig De Lijnvervoermiddel ten gehore brengt als de modale en neerbuigende burger niet diep genoeg neerbuigt.
Heb al menig ongenoegen en gemor mogen waarnemen in de buurt, en wel van zodanig niveau dat maatregelen zouden kunnen genomen worden om paal en perk (ook wezemaal en diegem) te stellen aan deze uitvergroeide ramp; misbakken vorm van irregulariteit.

frans

En nog iets, beste Frans, uw reactie ontgoocheld mij een beetje. Het klinkt wat hautain, wat spottend, precies of je neemt De Lijn niet au sérieux! Ben je dan vergeten, beste Frans, dat je eigenste schoonvader,oude bus Jan Crabbé, tot de pioniers van het openbaar vervoer behoorde? Dat hij bij de eerste chauffeurs van de Staca was? En dat hij in die langvervlogen tijden voor 4 uur ‘s morgens met zijn bus vertrok om de mijnwerkers naar hun koolputten in het verre en toen nog onbekende Limburg te brengen? Denkt daaraan Frans, als er nog eens een Lijnbus uw huis passeert. 

Afscheidsfeest.

geschreven op 2/04/2009

Natuurlijk gaan we op zaterdag 20 juni niet iedereen kunnen vragen, zo’n 160 genodigden is het maximum. Trouwens, die uitnodigingen zijn nog niet voor direct, maar ik kan nu al zeggen dat niemand, maar dan ook niemand zal vergeten worden: van het feest komt er een verslag, een artikel, zo natuurgetrouw geschreven dat afwezigen de indruk zullen krijgen dat ze erbij waren.
Betreffende dat feest heeft Geert een heel goed idee en daarom wil ik daar een beetje over uitweiden.
Veel mensen komen naar een feest met bloemen of een fles wijn: niet doen! Die bloemen verslensen na een paar dagen en belanden op de composthoop en van die flessen wijn herinner je je achteraf alleen maar de kater. Daarom stelt Geert een beter systeem voor. Iedereen zal via een Le Cassan-bankrekening een “gerichte” bijdrage kunnen leveren en op die manier kunnen meewerken aan de inrichting en de afwerking van zijn of haar toekomstig vakantieverblijf. Er komt een lijst met allerlei nuttige zaken: zakken cement, gyprocplaten, terrasplanken en andere benodigdheden. Je zal dus kunnen kiezen welk onderdeel van je toekomstig vakantieverblijf een soort gedenkteken of stempel moet krijgen in de zin van: “dank zij de steun van onze vriend Sef Quaghebeur is dit project succesvol gerealiseerd”. Dat is veel beter dan geld te verspillen aan bloemen of aan een paar flessen flutwijn.
De mogelijkheden tot het kopen van een onderdeel of zelfs maar een pietluttig detail van het huis zullen talrijk zijn en geschikt voor ieders beurs. Wat dacht ge van een lavabostop of een nieuwe ontsteking voor de foemper ter waarde van 50 cent? Of een halve vierkante meter voegwerk, zo’n 20 euro waard? Tien vierkante meter terrasplanken kan ook, minstens 250 euro waard? Of 25 liter water voor het zwembad, helemaal gratis, voor de sukkelaars?
Hendrik, getrouwd met Lieve, is een wijs man, een echte psychiater met veel nuttige ervaring. Wel, Hendrik beweert dat niets zo bevorderend is voor een perfect vakantiewelzijn dan het gevoel te hebben om “een beetje thuis te komen”. Hendrik zegt dat hij een halve muur gaat kopen! Met in het midden van die muur: zijn foto.
Ik zie toekomstige vakantiegangers al zachtjes een steen beroeren, met een gelukzalige glimlach en in het heerlijke besef dat ze op dit intieme moment hun eigenste stukje “L’Yserttout-investering” aanraken. En stelt dat ge die bijdrage ook nog eens fiscaal zou kunnen aftrekken? Tenslotte moogt ge stortingen voor bv. Artsen Zonder Grenzen toch ook fiscaal in vermindering brengen? Ik mag niet vergeten dat aan Brigitte te vragen, zij weet al die dingen.
Enfin, het moet allemaal nog netjes en gebruiksvriendelijk uitgewerkt worden zodat het lijkt op een soort trouwlijst, in ons geval bouwlijst, waarvoor nu alreeds mijn dank aan de firma Blau.

Alhoewel, een groot probleem steekt dreigend de kop op: wegens dat verwarmd zwembad met bar en sauna en dat luxe terras met nog een bar en een zonnebank, allemaal dank zij jullie bijdrage, zal de vakantiehuur natuurlijk ontieglijk duur worden. En dan gaan alleen nog onze heel rijke vrienden op vakantie kunnen komen en aangezien Bart zegt: “hoe rijker, hoe stinker”, hebben we dat liever niet.
Nu moet ik hard nadenken en een oplossing zoeken, maar dat is voor volgende keer, want opabus en nadenken ..... 

hoofdpijn

geschreven op 4/03/2009

Ik heb nagedacht en nu heb ik natuurlijk hoofdpijn, en nog geen klein beetje ook. Maar met resultaat want ik heb de perfecte oplossing voor mensen die graag betaalbaar op vakantie komen naar de “Chambre d’hôte L’Yserttout”, annex eetgelegenheid. Die eetgelegenheid, dat wordt de kers op de taart van het verblijf in Le Cassan, maar dat is Geert haar afdeling.

Hoe gaan we het doen? Wel:

Heel rijke mensen, die sturen we naar een vijfsterren hotel in Albi. Of naar Karel en Marleen in Le Ran, zou ook kunnen. Dan kan Karel er nog een blote-madammen-schilderij bijmaken zodat ge kunt zien hoe vergankelijk rijkdom wel is.

Heel arme mensen, die sturen we gewoon terug naar huis.

De rest is welkom, maar liefst een beetje deftig, niet de helft van uw vakantietijd rondlopen zoals buur Christian erbij loopt: met zijn broek half open. Maar hij heeft er wel een goeie uitleg voor:"quand la porte est ouverte, c’est que le petit oiseau est mort.”

De 2 + 2 studio, met de ronde poort, zal bestaan uit een ruimte met slaapdivan, kichinette, was- en plasmogelijkheden, plus nog een aparte slaapkamer met andere mogelijkheden. Om het ouderlijk comfort optimaal te verzorgen zullen lastige kinderen hun tentje mogen opslaan in de tuin. Onder toezicht van opabus.P5050081

Mijn streefdatum voor het verhuren van de studio is vanaf 1 juni 2010, die van Geert daarentegen ....enfin, ge gaat vroeg moeten reserveren, anders wordt het aanschuiven in de gekende rijen van drie.

Al die luxe, al dat supercomfort gaan we aanbieden tijdens het hoogseizoen voor 355 euro per week. Niks geen reden voor hoofdpijn tot nu toe, een schappelijke huurprijs voorstellen dat kan iedereen. Maar nu komt mijn gericht denkwerk naar boven: de “toekomstgerichte meerweken vakantie-verhuur met garantie”. Op voorhand 4, 8 of zelfs 12 weken huren (en betalen) met aangepaste kortingen en met de mogelijkheid om na de eerste twee weken de rest te annuleren en je geld terug te vragen, bijvoorbeeld omdat je de Aveyron met zijn prachtige natuur, zijn pittoreske dorpjes en zijn kunststeden maar niks vindt. Of omdat opabus zijn handen niet kan thuishouden. Geef toe, geniaal denkwerk.

Voor wie het nog niet snapt een voorbeeld: je huurt 6 weken aan de verminderde prijs van 325 euro per week of 9 weken aan 310 euro per week en die weken soupeer je op wanneer het je best uitkomt en desnoods gespreid over verschillende jaren (max. 8 jaar). Als je na de tweede week vindt dat er betere Cote d'azurvakantieoorden zijn, de Côte d’Azur bv., dan geven we je met plezier (gggrrrrr) het resterende bedrag terug, met vermindering van, ik zeg zo maar iets, 15% onkostenvergoeding.

Aangezien mijn hoofdpijn voorbij is ga ik dat nu verder uitwerken. Wie ook aan het nadenken is mag altijd commentaar geven, een mailtje sturen of een asperientje vragen. Ieder verstandig voorstel zal mijn volle aandacht krijgen. Nog effe samenvatten: er gaat 5 euro per week af, dus 10 weken reserveren komt op 305 euro, in het hoogseizoen (vakantieperiode). In het laagseizoen gaat daar simpelweg nog eens 90 euro van af. Niet te geloven.

Natuurlijk blijven de werkvakanties met veel kost en weinig inwoon geldig. We zorgen zoals altijd voor gratis logement en lekker eten. DSC_6665Van dat lekker eten ben ik zeker, dat logement daarentegen kan een tent of caravan zijn, of in open lucht, er is een prachtige sterrenhemel te bewonderen in de Aveyron. Reserveren hoeft niet, je bent welkom. En vergeet vooral niet je sport-outfit mee te brengen: de foemp-schietstand behoort tot de prioritaire werken. 

Zonsondergang.

geschreven op 3/03/2009

P2261399Prachtig nietwaar, die zonsondergang? Was te bewonderen in Le Cassan, eind februari. We hebben schoon weer gehad en dat heeft iet of wat autopech gecompenseerd en ook een paar discusies zijn stillekes met de zon mee ondergegaan.
Wat is er zoal gebeurd tijdens de krokusvakantie? Onkruid gewied, haag geplant en ook bessenstruiken en frambozen en van die dingen met stekels. De afvoer en toevoer van ‘t water is provisoir in huis gelegd en 220 volt is een beetje verdeeld. Met of zonder goesting iedere avond gescrabbeld en geaperitiefd (tiefde, getiefd, met goesting), lekker gegeten en video’s bekeken vanuit ons caravanbed!
De eerste dag had ik een spade, een hark, een viertand en veel goede moed bovengehaald. Gerief dat van pas komt om aan voorbereidende natuurwerken te doen en de vroegere groententuin om te vormen tot een toeristisch aantrekkelijk geheel. Daar moet ooit een zwembad komen, een pétanquebaan en een foemp-schietstand. Dat zwembad, das voor Geert, die pétanquebaan, das voor echt oude mensen, maar die foemp-schietstand: woeha!
Enfin, ik was druk bezig aan de straatkant onkruid bestaande uit vuistdikke bramen en dergelijke te verwijderen toen Roger langskwam: “Allé joeng, steekt dat toch in brand!” Maar dan in het Frans: “Bonjour mon grand ami Willy. Il y a le vent du nord d’une force de 2 à 3 beaufort, connu dans la région comme le vent d’autan, alors je peux peut-être vous proposer une meilleure solution, donnez-moi un briquet que je puisse mettre le feu a ces mauvaises herbes. Et pendant que ça brule, on discutera des problèmes bancaires et politiques de votre pays natal.”P2221394
Ik heb hem stekskes moeten geven want van al ons aanstekers is het ontstekingsmecanisme gedemonteerd. In de voorbije zomervakantie was dat een onmisbaar onderdeel van het foemptoestel, om patatten af te vuren.
Van het tuinwerk zijn we weer eens tevreden, eigenlijk van de rest ook, behalve van de ramen voor de kelders. Geert had die correct opgemeten, maar als opabus in zijn dementerende toestand de hoogte met de breedte verwisselt is er sprake van enig plaatsingsprobleem en ook esthetisch is dat minder geslaagd. Soit, ook die discussie is met de zon ondergegaan.
Ik moet nog een typisch streekverhaal vertellen, ook leuk: Geert heeft gekookt voor ons 96-jarige tante Tati, en dus ook voor achterneef Christian. Steak béarnaise met fritten, niet speciaal moeilijk voor ons superkokkin, zij het dat Geert ook hun keuken voor dit eetfestijn ingepalmd had. We denken dat Tati en Christian de laatste tien jaar niet meer zo lekker gegeten hebben, we denken ook dat hun keuken in dezelfde laatste tien jaar niet meer gekuist is. En zoals altijd ten huize Christian en Tati: één diep bord en één glas: voor aperitief, soep, voorgerecht, hoofdschotel en dessert. Dat went, want van vorige gelegenheden kennen we hun gewoontes: altijd brood op tafel om uw bord mee uit te vegen en op tijd uw glas leegdrinken of ze kappen er pernot bij, of wijn, of koffie. Voor henzelf, ge gelooft het niet, gieten ze een bodemtje wijn in dat glas en de rest vullen ze aan met water. Verschrikkelijk echt waar, het moest bij wet verboden worden!
Tante Tati, in haar 96-jarige culinaire euforie, stelde deze keer voor om na de koffie nog een glas champagne te drinken. Voor ons geen probleem, een frisse bubbel na een copieuze maaltijd kan altijd en dus hoopten Geert en ik op andere glazen, van die fluitglazen, een goeie champagne waardig. Weet ge hoe “Veuve Cliquot” smaakt in glazen waar ge zojuist koffie uitgedronken hebt en die nog lauwwarm zijn? Weet ge dat niet? Maar best ook!
Omdat we willen dat Christian en Tati in de toekomst het verschil zien tussen een glas Gaillac (AOC van 2005) en dezelfde Gaillac maar aangevuld met 4/5 water heeft Geert die glazen afgewassen: met een schuursponsje en Cif.

Ik moet nog iets vragen: wie (man of vrouw) heeft een rijbewijs C en heeft goesting en tijd om vanaf vrijdagavond 26 juni tot maandagavond (dinsdagmorgen?) 29 juni met de verhuiscamion mee te rijden? Opabus heeft een “king-size"verhuiswagen gehuurd en zou een tweede chauffeur op prijs stellen. Kandidaten mogen mailen naar

Afgekeken van blog Bart & Hilke.

geschreven op 9/02/2009

Als ge naar hun blog gaat op: http://tweekleinewegenstraat28.blau.be/, dan vindt ge daar ook zo’n letterfantasie. Poepsimpel. Wel efkes op klikken, met de muis.

Wordle: Woordspel

Het leven zoals het is …

geschreven op 2/02/2009

Of: “een dag uit het leven van een Lijnbuschauffeur”.
Mijn werk begon dinsdag 10 februari om 13u44 en dienst 30 eindigt om 22u18. Zeventien busritjes tussen Roodebeek en Zaventem Luchthaven (Brussels Airport) op een gewone weekdag. Ik heb bij: twee bananen, één sinaasappel, één appel, een halve liter spuitwater en een pak fruitbiscuits, allemaal gekocht in de Aldi. En ook nog veel goede wil om de resterende 139 dagen van mijn Lijncarrière vol te maken, vol te houden.
Ik moest eerst even bij Peter passeren, ge weet wel, de man die op de Staca voedselbonnen verdeelt en nog ander nuttig werk doet: ze waren op zoek naar een chauffeur, een veertig plusser met zwart haar en iemand die op zijn bus naar zijn radio luisterde met een veel te hoog volume. Terwijl we helemaal niet naar de radio mogen luisteren van De Lijn. En of ik dat soms was?
Een 40-plusser? Ik weet dat ik er nog vrij jong uitzie maar ik mag wel gerekend worden bij de 60-plussers. Zwart haar? Voor alle zekerheid ben ik nog eens in de spiegel gaan kijken: er zitten al wat grijze haren tussen waardoor ook die informatie niet klopt. En een radio die te hard staat? Ik heb niet eens een radio bij! Wegens het gerammel van de meeste bussen valt er niet van muziek te genieten en dus vind ik radio’s overtollige bagage.
En Peter, enfin, ik denk ons bazin, had nog een probleempje: maandag, de vorige dag dus, had ik 27 minuten langer gereden dan voorzien was op het werkschema. De tachograaf, de schijf waar alles van rijtijden en stoptijden en snelheden en zo op terug te vinden is, vertoonde een verdacht patroon en of die 27 minuten extra wel correct waren? Wat is er verdacht om tijdens het spitsuur 27 minuten aan te schuiven tussen Zaventem centrum en de lichten in Nossegem, om eens de lichten voorbij aan normale snelheid tot aan de Staca te rijden? Dat lijkt mij zo normaal dat ik niet begrijp wie zich daar in godsnaam mee bezig houdt en ondertussen zijn tijd verspilt om zoiets te kontroleren? Getuigt vanwege de directie van veel vertrouwen in hun werknemers! Akkoord, 27 minuten overuren moeten betalen, dat is voor een firma een pijnlijke aderlating, vooral in tijden van crisis. Tiens, waarom moet ik nu plots denken aan de talloze bussen die leeg rondrijden, vooral in en rond de luchthaven?
Het stopte niet, voor de bewuste dienst had men mij geprogrammeerd op een bus van het type 405. Dat zijn ouwe knarren die trouw hun kilometers afmalen, maar die niet wat ik zou durven noemen de meest comfortabele chauffeurszetel hebben. Voor een 60-plusser (zelfs met het uitzicht van een 40-plusser) is dat een vrij pijnlijke bedoening voor de rug, tenslotte duurt zo’n dienst bijna negen uur, en op een Lijnbus dient die tachograafschijf niet om rusttijden te kontroleren. Dat gebeurt alleen maar in toerismebussen en vrachtwagens. Lijnbuschauffeurs mogen probleemloos negen uur aan een stuk doorrijden, who cares? Dus dacht ik dat het geen onterechte vraag was om een Citaro-bus te krijgen (eisen?), wegens meer zitcomfort en zetels met bv. een regelbare lendensteun. Laten we stellen dat een discussie met lichte stemverheffing nodig was om meneer Marcel, de chef de garage, te overtuigen van het nut van een betere bus.
Mooi, ik kon met enkele minuten vertraging vertrekken met bus 09, een Citaro, klaar om de volgende negen uur oogkontakt te maken met opstappers en uit te kijken naar verdekt opgestelde kontroleurs.
En of ze present waren, de mannen met de extra strepen . Om 21u46, mijn laatste rit naar Zaventem luchthaven (Brussels Airport), er stapt nog een man op in Zaventem die tot aan de luchthaven meewil, vier haltes verder. Prijs van het ticket: 1,60 euro. Had die brave man alleen maar 2 briefjes van 20 euro bij en of ik die wou wisselen. Die wilde ik niet wisselen want ik zat al krap in kleingeld en dus zei ik, de gekende klantvriendelijkheid van De Lijn indachtig, dat meneer mocht gaan zitten en een volgende keer maar twee keer moest betalen. Na dat geval van agressie een paar weken terug heb ik trouwens geen zin meer om over dergelijke futiliteiten moeilijk te doen. Eén halte verder: prijs! Twee kontroleurs! En of ik niet wist dat ik in zo’n geval een formulier moest invullen: “reiziger zonder gepast geld”. In drievoud en met noteren van het nummer van meneer zijn identiteitskaart, adres, geboorteplaats en geboortedatum, datum en juiste uur van het delict, welke lijn, welke halte, busnummer, waar meneer opgestapt is en waar meneer zal afstappen. In te vullen in drukletters en in de vakjes schrijven a.u.b. (Zou ik geen briefje sturen naar Saskia Schatteman, de manager van het jaar die erin geslaagd is om tickettenverkoop op de bussen af te schaffen ... met als bijlage een formulier:"Reiziger zonder geld / - zonder gepast geld”?) Bijna vergeten, ook het juiste bedrag dat zou moeten betaald geweest zijn ware het niet dat de reiziger geen gepast geld bij heeft moet genoteerd worden, in de juiste vakjes en tot op twee cijfers na de komma. En het identificatie-nummer van de chauffeur in kwestie (3296359). C’est tout.
Ik heb nog van mijn lange leven niet zo’n formulier ingevuld, ik heb niet eens zo’n formulieren bij.
Achteraf dacht ik: stom kieken, want ik wist dat er nog kontroleurs op pad waren in de omgeving van de luchthaven. Collega’s geven dat dikwijls door via de Staca-radio: “Pas op, er staan er met strepen op halte x, of halte y”. Dus de kans op kontrole was vrij groot. Zou daar in tijden van crisis ook niet kunnen op bespaard worden? Tenslotte kontroleren die mannen op dergelijk late uren overwegend lege bussen, op jacht naar ...???
Morgen nog 138 dagen en daarna kan me het allemaal gestolen worden. Salut en de kost. 

Agressie.

geschreven op 17/01/2009

Toch wel opvallend, ge vertelt uw collega’s dat ge een geval van agressie op uw bus meegemaakt hebt en ze vragen direct of het een “zwarte” was! Wat, gene zwette? Dan toch minstens ne donker-gekleurde? Nee mensen, ik heb mot gekregen van een ordinair Vlaams stuk onbenul.
En waarom? Omdat mijn dienst om één uur s’nachts er in Kortenberg opzit en en omdat die zatte medemens absoluut nog naar Leuven wilde. Pech, want ik was de laatste Lijnbus en er rijden op woensdagavond na één uur geen bussen meer, niet naar Brussel, niet naar Katmandoe en jammer genoeg ook niet naar Leuven Centraal, waar zo’n agressief drankorgel eigenlijk thuishoort. De klootzak, ik dus, wilde niet naar Leuven rijden, en hoe moest hij dan thuisgeraken en wie dacht ik wel dat ik was? Voor ik kon antwoorden dat de naam niet klootzak is maar wel opabus, althans voor de vrienden, had ik al prijs. Baf en een rake linkse tegen mijn kaak. Enfin, het was eerder een schampschot want ondanks mijn al redelijke hoge leeftijd zijn mijn reacties nog vrij goed en kon ik nog net een afwijkende beweging maken.
Op zo’n moment stel je vast dat je als chauffeur een weerloos slachtoffer bent, in ieder geval schrijver dezes toch want ik ben niet getraind in eender welke gevechtstechniek, wat héél jammer is, achteraf gezien. Je zit daar achter je stuur, naast u staat er een individu dat duidelijk aan het doordraaien is en ge kunt alleen maar afwachten. Uw wijsvinger opsteken en zeggen: “Maar meneer toch, dat mag niet hoor!” helpt niet want hij luistert niet. Staat alleen maar te schreeuwen en met zijn vuisten tegen de deur te slaan en je ziet zo het bloed van zijn hersenen naar zijn ballen afzakken, voor zover hij hersenen heeft natuurlijk. Het kost me geen moeite om toe te geven dat ik serieus schrik had en schietgebedjes las en al afscheid aan het nemen was van mijn geliefde en mijn kinderen en mijn kleinkinderen en mijn toekomstige achterkleinkinderen. Net toen ik me afvroeg van welke vrienden ik ook nog afscheid moest nemen stapte hij uit. Niet na nog een soort karatetrap te geven tegen dat geel etiketmachien, het pro-data toestel voor de kenners. Geïnteresseerden kunnen nog altijd de afdruk van zijn schoenzool bewonderen op dat toestel. Het zou me geen eens verwonderen dat je die afdruk ook regelmatig kunt bewonderen op zijn vrouw en kinderen.
Natuurlijk had ik op de alarmknop geduwd. Dan gaan uw vier pinkers aan, komt er op de film: “Help, politie gevraagd”, en kan de dispoatching in Leuven gedurende één minuut meeluisteren naar wat er zich in uw bus afspeeld.
Aan het Craenenplein in Kortenberg zijn tegenover de halte 2 cafés, wel, die mensen waren alleen maar verre-afstand-toeschouwers. Heel geruststellend.
Na die bewuste minuut roept de dispatching u op via de boordradio en vraagt of ze de politie moeten verwittigen? Nee, liever koningin Fabiola. Prins Philip mag ook.
Toen ik al de garage binnengereden was, mijn bus getankt, mijn rekening gemaakt en klaar stond om (met de fiets!) naar huis te rijden kwam de politie eraan en vroeg of ik klacht wilde neerleggen, tegen onbekenden? En hoe die onbekende eruit zag? Tja, hoe ziet een onbekende eruit? Niet dus. Ik wil niet zagen maar ik zou durven Mitterand citeren en zeggen: “Et alors?”
Al bij al denk ik dat het best was dat ik (uiterlijk) rustig achter mijn stuur ben blijven zitten en (redelijk) kalm ben gebleven. En volgens mijn bescheiden mening is er geen andere optie want tenzij je fysiek tegen zo iemand opgewassen bent heb je geen enkele uitweg en zou de enige oplossing een volledig afgesloten bestuurdersplaats kunnen zijn. Niet erg sociaal, wel veilig.
Voor de toekomst heb ik wel een oplossing. Als ik nog eens de laatste dienst doe die eindigt in Kortenberg en men vraagt mij of er nog bussen zijn naar Leuven? Natuurlijk meneer, binnen een kwartiertje komt nog een 358 die tot Leuven rijdt. Ook niet erg sociaal, wel veilig. Dank u wel, chauffeur. 

Aan Marc Vervenne

geschreven op 2/01/2009

Dag Marc,

Op het trouwfeest van zoon Pieter heb ik een oude vriend teruggevonden. Aan tafel verdedigde hij met zoveel vuur, met zoveel verve uw beleid, was hij terecht hoogst verontwaardigd over de niet-verlenging van uw mandaat, dat het me deugd deed en ik dacht: die man weet wat hij vertelt, die verdient een verblijf in Le Cassan.
Voor alle zekerheid heb ik zijn CV nog eens nagekeken op “www.kuleuven.be” en dat was een meevaller. Professor Eddy Decuypere van de faculteit landbouw doet iets met dieren, meer bepaald is hij gespecialiseerd in kiekens. Dat komt geweldig goed uit: Lea, ons 82-jarige buurvrouw in Le Cassan heeft nog één kieken en dat beest legt geen eieren meer wegens sterk dement en beginnend palliatief. Goed, ik zal Eddy inviteren en hem een week, maximum tien dagen geven om zijn kunnen te bewijzen en mij bij mijn ontbijt een vers eitje te presenteren.
En Marc, ook al ben ik helemaal niet thuis in de universitaire wereld, weet ik niets af van universitaire intriges of jaloersheid, ik kan je ontgoocheling begrijpen. Vooral omdat er tussen ons een paar frappante gelijkenissen zijn:

* we besturen alletwee iets: ik een bus van de Lijn, jij de Leuvense universiteit,
* ik ga op 31/7/09 op pensioen, jij neemt op 31/7/09 een uitgebreide sabbatical,
* ik zal eind april voor de tweede keer opa worden en jij zult eind april voor de tweede keer opa worden.

Maar juist in dat laatste zit een groot verschil: terwijl jij dan tijd zult hebben om het nieuwe kleinkind vast te pakken, te knuffelen en onnozele woordjes tegen te zeggen zal ik alleen telefonisch kontakt kunnen hebben, daar in het verre Cassan. Je kent dat, de ouders zullen bellen en zeggen: “wacht, nu gaat hij of zij iets zeggen tegen opa.” De eerste maanden hoort ge met wat geluk een puf, een boerke, de volgende maanden is er gewoon een doodse stilte. Vroeger duurde dat niet lang want een telefoon naar het buitenland kostte geld. Nu, met dat gratis internet-telefoneren duurt die stilte eindeloos.
Wel, daar heb ik een oplossing voor. Gezien je vele toekomstige vrije tijd en je voornemen om weer bij te lezen stel ik een verblijf in Le Cassan voor, in l’ Yserttout. Ik beloof je de meest rustige plaats en het koelste plekje in de schaduw om bij te lezen, om “Prediker” te herlezen. Misschien word je zelfs geïnviteerd bij onze gastvrije buren voor een diner. Het is er wel nog niet Het Oude Testament, maar het gaat in de goeie richting. Pas op, dat doe ik niet zonder enig eigenbelang want ondertussen kan ik lange wandelingen maken met ons kleinkind, laat ik de kalfjes zien en vertel ik over de bijtjes en de bloemekes.
Ik weet ook wel dat ik niet een echt echte opa ben. Daarvoor moet ik eerst langs het stadhuis passeren en trouwen met Geert. Maar als je ons kleinkind durft uitleggen dat opabus niet een echt echte opa is, wel, dan ga ik alsnog tegen je verlenging stemmen, in het geheim natuurlijk.

Opabus. 

Facebook.

geschreven op 23/12/2008

Of ik ook uw vriend wil worden? Eigenlijk niet.
Ik kan mijn computer niet meer opzetten of de een of de ander wil mijn vriend worden, via Facebook. Dat lijkt mij te simpel en ik zou dergelijke verzoeken liefst weigeren. Maar stel dat je zijn enige vriend zou zijn? En stel dat je die persoon enkele dagen later op straat tegenkomt? “Awel, ben ik soms niet goed genoeg? Scheelt er iets aan mij? Heeft meneer belangrijkere vrienden? Met meer centen zeker?”
Nee, ik vind dat vriendengedoe op Facebook geen goed systeem. Ik gooi mijn vrienden niet te grabbel op internet. Ik heb er al niet veel en ik moet er trouwens niet te veel hebben. Een paar goeie vrienden, dat volstaat. Doe dus geen moeite meer, op facebook heb ik uitgelogd.

Groot nieuws: zopas heeft opabus zijn pensioen aangevraagd. Langs het gemeentehuis gepasseerd en de nodige paperassen ingevuld. Bon, nu wordt het een beetje echt, vanaf 1 augustus 2009 zet ik mijn geliefde Lijn -carrière stop, neem ik afscheid van lijn 358, 351, 352 en vooral van lijn 651 en ik vind het niet eens erg. Ik durf zelfs veronderstellen dat het"niet erg vinden” wederzijds is.  Ik pas niet goed in het ideale, geüniformeerde “Lijn-plaatje”. Nog 126 werkdagen, ongeveer.
Tijdens de krokusvakantie gaan we naar Lescure Jaoul, naar l’ Yserttout. Ons laatste werkbezoek voor de grote verhuis. Alhoewel, ik weet niet of we er deze keer echt hard gaan werken, we hebben maar een week en opabus heeft behoefte aan een paar dagen ontspannend verlof.
Als het weer een beetje meewil zou ik me willen concentreren op het “beheersen” van het regenwater. Anders gezegd: de koer en directe omgeving bij regenweer moddervrij houden. Een paar draineerbuizen leggen en ook afvoerbuizen rond het huis om het water in de goeie richting te laten wegvloeien. En ondertussen ook zorgen voor toevoer en afvoer naar Geert haar toekomstige buitenkeuken. Als voorbereidende werken voor een toekomstig terras en als werk tout court lijkt mij dat ruim voldoende. Er mogen weeral mensen komen helpen, zoveel is zeker, maar in februari kan het er nog koud zijn, het kan er ook zonnig en aangenaam zijn, alles kan daar. In ieder geval, als het rotweer is en er buiten niet kan gewerkt worden, geen zorgen, ik vind nog wel een werkje dat binnen kan gebeuren: gasleidingen, elektriciteit, water (warm en koud), vloerbekleding, valse wanden maken, cement afkappen van de binnenmuur, beton uitbreken in de tweede stal, en zo voort en doe zo verder.
Wat er ook zou kunnen gedaan worden tijdens het krokusverlof is het plaatsen van de ramen in de eerste stal. Die ramen zijn besteld bij Boomer bvba en normaal worden die voor 20 februari geleverd.  Heb je trouwens gekeken naar de nieuwe website van de Boomer mannen? Is een hele verbetering. Ik vind het een voorbeeld van doeltreffende eenvoud. Klaar, duidelijk en geen gezever, zowat het tegenovergestelde van de blog van l’Yserttout. Weeral eens knap werk van de firma blau. Voor ons moet Bart niet zo’n super website maken, zijn moeder vindt dat het best wat simpelder mag zijn. En dan kan hij bij zijn recente ontwerpen op de rechterkolom van zijn website ook die van l’Yserttout toevoegen. Zou nogal een publiciteit zijn.

Vanaf 1 juli gaan we er wonen en zal ik een zee van tijd hebben om resterende werkjes uit te voeren. Akkoord, dat wonen zal de eerste paar maanden nog wel in de caravan zijn maar dat is helemaal niet erg, daar kijk ik zelfs naar uit: op de camping in Lescure Jaoul, enfin, de improvisatie-camping op het terrein van l’ Yserttout is in het hoogseizoen ambiance verzekerd. Ook leuk meegenomen is het feit dat ons Geert een echte caravan-madam is en dat het bij ons is van “hoe kleiner de leefruimte, hoe groter de liefde”.

L’Yserttout en speech.

geschreven op 1/12/2008

Ik heb een foto van het dak bijgevoegd.PB301309 Omdat ik dat een heel schoon dak vind, zo met de winterzon er een beetje op. Dat was vorige week, eind november, en ik was op tijd opgestaan om de zon te zien opkomen en dan zie je die mooie kleurschakeringen van de dakbedekking,
dat zijn geen gewone schaliën, dat zijn heel oude, heel zware en handgekapte “lauzes”.
Mortel
Kelder
rust
Die week is de beton gegoten in de eerste stal, bijna kelder, en zijn er nog wat voorbereidende werken gebeurd om later een plankenvloer te leggen op het eerste verdiep. De werken zijn weer eens heel vlot verlopen en dat vooral dankzij mijn helpers. Het zijn geen Polen, maar ze werken als de Polen: hard en goedkoop. Meer zelfs, ze werken gratis, omdat Karel, Roger en Christian mijn vrienden zijn.
Opabus gaat terug werken in l’ Yserttout in februari of maart, opabus heeft veel vrienden.

En iets belangrijk: als ge goed opgelet hebt, dan zag je dat ik l’ Yserttout geschreven heb. Met l’ is het beter, klinkt het beter. Gaan werken in Yserttout, dat is voorbij. Vanaf nu is het te doen in l’ Yserttout. Lees dit nog eens hardop, l’ Yserttout, en bemerk het subtiele verschil. Uitspreken als liessèrtoe, ça sonne mieux.

Omdat Luc, van Lucas Dental, het mij gevraagd heeft zal ik mijn speech ter gelegenheid van het trouwfeest van zoon Pieter met Siegrid publiceren. Luc is een trouwe lezer van l’ Yserttout, is iemand die mijn kwaliteiten als schrijver weet te waarderen, iemand die eerst mijn blog leest en dan pas het nieuwste boek van Herman Brusselmans. Dus verdient Luc een extra attentie.
Het was een zeer geslaagd trouwfeest, die zaterdag 6 december. De afwezigen hadden ongelijk. Veel volk, veel ambiance, prachtige en met smaak versierde feestzaal (met dank aan de mama’s), ook lekker gegeten (met dank aan de Waaiberg) en af en toe iets gedronken.
Een beetje uitleg bij de foto’s mag ook. Eerst zijn Siegrid en Pieter in het Leuvense stadhuis officiëel getrouwd. Ge kent dat: de geloften van eeuwige trouw en kuisheid afleggen en dat voor de rest van uw leven. Als ze buiten kwamen stonden de brandweercollega’s hen op te wachten in gala-uniform. En omdat het brandweermannen zijn, en dus houden van een beetje spektakel, is het jong koppel vanop de trappen van het stadhuis zo’n 40 meter de hoogte ingegaan, alwaar ze een fles champagne op de enthousiaste menigte hebben leeggekieperd.

trouw pieter 1
trouw Pieter 2

En nu de integrale versie van mijn speech, allé dan maar.

Het hoort bij een trouw zoals het zout bij de patatten: een speech. En of ge nu goesting hebt of geen goesting, tis van moeten. Laat ik direct duidelijk zijn en het eerlijk toegeven: bij mij is speechen van moeten, niet van de goesting.

En om wat te vertellen? Dat Pieter voor zijn familie, voor zijn vrienden en voor de rest van de wereld door het vuur gaat? Maar dat weet toch iedereen. Dat Pieter een fidele kerel is met sterke principes? Daar twijfelt toch niemand aan? Of dat Pieter een klein hart heeft met een grote mond? Een grote mond met een klein hartje?

Wat is het nu eigenlijk? In ieder geval heeft hij een groot hart.

Een andere mogelijkheid is dat ik zijn levensgeschiedenis vertel, maar wie is er geïnteresseerd in het aantal pampers die hij dagelijks verbruikte? Wie is geïnteresseerd in het feit dat hij als baby een hopeloos slechte slaper was? Ge moogt gerust zijn, ik ga niet uitweiden over zijn kleuterjaren, niet over zijn eerste communie, zelfs niet over zijn plechtige communie. Als ge Pieter daar ziet zitten, dan ziet ge toch dat die jongen een prachtige jeugd gehad heeft waar weinig commentaar bijhoeft. Ok, met hoogten en met laagten en hij kon erin vliegen met af en toe een uitschieter. Want als Pieter iets deed, dan deed hij dat grondig en met overtuiging, geen half werk. Ik denk dat het in zijn elfde levensjaar moet geweest zijn dat de echte en enige Tour de France ons dorp aandeed. Pieter, een klein manneke met een klein fietsje is gaan kijken en heeft zich daarna langs de steilste helling van Winksele naar beneden gestort. Toch tot halfweg, want op het toppunt van zijn kunnen en op het toppunt van zijn snelheid is hij over kop gegaan. Zijn fietsje was helemaal kapot, Pieter zelf iets minder want anders zat hij hier niet, te blinken te glunderen naast Siegrid.

Wat ik ook zou kunnen doen, en dat lijkt me een bijzonder leuk idee, dat is enkele jaren overslaan en jullie vermaken met straffe verhalen over het komen en gaan van zijn diverse lieven …. Nee Pieter, ge moet nu niet bleek worden en onrustig beginnen schuifelen op uw stoel. Ik zou dat nooit doen zonder eerst met u te brainstormen, om dan in gezamelijk overleg de meest genante passages te censureren, eventueel te schrappen. Alhoewel ... nu ik daar over nadenk ... zal ik het toch maar niet doen. Het probleem is dat ik niet goed ben in het onthouden van namen, ik verwissel die soms en het zou niet de eerste trouw zijn die uitmondt in een massale vechtpartij.

Wat ik nooit goed zal begrijpen is het feit dat Pieter altijd fantastische dingen meemaakt. Mijn eigenste leven kabbelt rustig verder en men zou mogen veronderstellen dat ik van mijn oudste zoon hetzelfde mag verwachten. De genen nietwaar. Nee dus, kompleet verkeerd en helemaal derneffen. Ik daag jullie uit om met Pieter eens mee te reizen met de auto, een simpele dagtocht is voldoende Wedden dat ge thuis komt met fantastische verhalen? Ge zit naast Pieter in de auto, hij rijdt of ge rijdt zelf, dat speelt nu geen rol, en plots zegt Pieter: “Laps, dat moest ervan komen!” Enkele meter voor u vindt er een vreselijk accident plaats met stukken metaal die in het rond vliegen en geplette ledematen en zo nog vanalles.

Of er steekt een auto waar een remorque aanhangt voorbij. Ge zult het zien, die remorque begint te slingeren en 6 stères hout, gekliefd en op 40 cm gezaagd versperren de volledige autostrade. Zijn broer Jan Willem kan de waarheid van dit verhaal bevestigen, die weet trouwens alles over aanhangwagens en over houtblokken met een koninklijk geurtje aan.

Of Pieter passeert langs een oude schuur, en die schiet dan wel in brand zeker! Je zou haast denken dat hij het uitlokt, maar niets is minder waar. Men wacht gewoon tot hij in de buurt is, beseffend dat men dan in goede, zoniet de beste handen is.

Eigenlijk zou het beter zijn om Pieter dat allemaal zelf te laten vertellen. Hij kan dat prima, zolang ge maar goed luistert en hem niet teveel tegenspreekt. De laatste keer dat ik dat geprobeerd heb, dat tegenspreken, daar ben ik lange tijd niet goed van geweest: Ge wilt dan als vader die jongen wat goede raad geven, wat levenswijsheid bijbrengen en dan maakt hij u vakkundig af. Zoals een pompier met zijn spuit het vuur dooft, vakkundig. Dat is absoluut geen goeie vergelijking, maar ik probeer nu naadloos en speech-gewijze over te schakelen naar pompieren in het algemeen en Pieter pompier in het bijzonder. Ik heb daar avonden en avonden over nagedacht, ganse bladzijden volgeschreven, verfrommeld en shit en fuck en opnieuw begonnen. Tenslotte ben ik eruit geraakt, na veel brainstormen en nog juist op tijd voor de trouw: ik heb gisterenavond besloten het simpel te houden, het kort samen te vatten, to the point te gaan:

Pieter, ik ben fier op je, fier op wat je bereikt hebt en fier op wie je bent.

Siegrid en Pieter, het ga jullie goed in het leven en ook al zullen we in de toekomst een goeie 900 km verder wonen, weet dat ge welkom zijt, trouwens, met jullie voordeur-sleutel van ons huisje in Le Cassan kunt ge altijd binnen.”

Spontaan applaus, gesnotter… dank u wel, dank u wel.

Aftellen.

geschreven op 14/10/2008

Wat las ik deze morgen, vrijdag 14 november in de krant? Saskia Schatteman werkt voor De Lijn en ze werd bekroond tot “Marketeer van het Jaar”. En om even De Morgen te citeren: “Het is de vrouw die ervoor gezorgd heeft dat uw tram- of buschauffeur geen tijd meer verspilt aan ticketjes verkopen!” Dat is kras, want op een paar euro na weet ik het niet meer, maar deze week heb ik voor een goeie driehonderd euro aan ticketjes verkocht op mijn bus. Ofwel ben ik een zeldzame uitzondering en mogen ze mij verkiezen tot “Commerciëel Lijnchauffeur van het Jaar” ofwel heeft mevrouw Schatteman nog nooit het openbaar busvervoer gebruikt. Toch niet de laatste drie jaar. Toevallig weet ik ook, en dat kunnen mijn collega’s bevestigen, dat tickettenverkoop op drukke lijnen zoals de 358, meer dan 100 euro per dag kan bedragen. Met andere woorden: de chauffeur moet dan minstens 50 keer een ticket verkopen, geld wisselen, ondertussen abonnementen kontroleren, vriendelijk blijven en oogkontakt maken. En vooral geen tijd verspillen met ingebeelde ticketjes verkopen, bijvoorbeeld. Tenzij je geluk hebt en op een van die succesvolle lijnen naar Zaventem Luchthaven (Brussels Airport) rijdt. Dan heb je tijd zat wegens weinig of geen reizigers. Maar misschien val ik in herhaling en wisten jullie dat al? Ah zo. En weet ge waar De Lijn vooral succesvol in is? In het interpreteren en manipuleren van cijfers en statistieken. Zeg dat opabus het gezegd heeft. Dat hij het gezegd heeft. Opabus.
Bon, genoeg daarover, er is toch geen mens die luistert en voor mijn pensioenleeftijd zal er wel niets meer veranderen. Nu nog exact 149 werkdagen en ik zal voor de laatste keer mijn bus voltanken! Zal ik dan, woeha, in een diep zwart gat vallen? Doelloos en depressief in kamerjas door het huis slenteren? Of met een zatte kop snikkend Lijnbussen nastaren? Dat moet vreselijk zijn, je werk zo graag doen dat je angstig je pensioen afwacht. Wel, ik kijk daarnaar uit, naar dat pensioen. Voor mij is vijf jaar Lijnen voldoende geweest, zeker als ik geen definitieve hersenschade wil oplopen en nog normaal wil functioneren in de maatschappij.
En dan, echt waar, beloofd, dan zal ik alleen nog leuke en interessante artikeltjes schrijven. Over ons nieuwe leven in Le Cassan en over de koetjes en de kalfjes en de buren. En over de vorderingen in het huis en over hoe erg we ons kleinkinderen missen. En wat kleinkinderen betreft mag ik in het meervoud spreken want er zijn er nog een paar onderweg, hun moeders zitten nu zo ergens tussen de bevruchting en het werpen, sorry, het bevallen.Mara 2Mara 1
Mara zal ons niet in de steek laten, zoveel is duidelijk. Ze is al volop aan het leren telefoneren, in het Frans en in het Nederlands. En voor de zuiderse zon is ze nog op zoek naar een gepaste zonnebril.

De aardappelraapsters.

geschreven op 12/10/2008

We zijn terug en bijna weer weg. En zo hoort het, eind november ga ik terug om de eerste stal, nu ook kelder genoemd, verder te “funderen”. Voor geïnteresseerden: van 24 november tot en met 1 december. Ik zou er best nog een week langer willen blijven maar op 6 december trouwen Pieter en Siegrid en ze willen dat ik erbij ben. Komt daarbij dat tante Lieve van de Staca vindt dat af en toe nog eens met een bus rijden goed is voor De Lijn in het algemeen en mijn portemonné in het bijzonder. Vandaar.

Het waren best leuke werkdagen eind september, begin oktober. Prachtig weer in Le Cassan en ons Geert in een bijzonder enthousiaste werkvorm. Getuige de bijgevoegde foto’s. Geert en MarleenRustWilly en GeertZoals altijd waren Karel en Marleen op post om een handje (Marleen) en een reuzehand (Karel) bij te steken.
Ons vrienden van Le Ran, Karel en Marleen dus, hebben een fantastische aankoop gedaan. Een mobilhome, een kampeerkar, een verplaatsbaar luxe verblijf. Om te oefenen hebben ze er eerst een gehuurd en ze zijn ermee naar Spanje gereden. In dat poppenhuisje op wielen was het effe wennen en moet je vanalles leren en al eens de gebruiksaanwijzingen raadplegen. Ook een belangrijk onderdeel van de reis is waar je de goedkoopste diesel tankt. En hoe doe je dat? Aha, wel, de meeste mensen doen dat in een daartoe voorziene tank en dat via een vulteut. Hèèl simpel. Karel daarentegen heeft de watertank, de vers-watertank (200 liter!) gekozen om extra diesel op te slaan. Veertig liter kon er nog bij. Was het een moment van verstrooidheid? Wou hij een paar extra liter goedkope Spaanse diesel de grens mee overnemen? Soit, het stinkt er in die buurt nog altijd naar dieselolie die ze, heel anoniem, via het het verswaterkraantje en een kan (of was het een karaf?) in de gracht gekieperd hebben. Foei en foei en foei. (foei).Kampeerauto
Al bij al waren ze tevreden van die kampeerauto, een Hymer met airco, GPS, een fietsenrek, een groot bed en een grote dieseltank, ze waren zo tevreden dat ze die gekocht hebben. Met een serieuze korting vertelde Karel mij. Jaja, serieuze korting, Karel zal het wel uitleggen. Volgens mij stonk dat ding zo vreselijk naar goedkope diesel dat hij die kampeerauto heeft moeten kopen. Op straffe van een schadevergoeding die ruimschoots de betaalde waarborg overtrof.
Ondertussen hebben ze de leidingen zo’n 24 keer doorgespoeld met alle mogelijke produkten en is er van dieselgeur niets meer te merken. Als Karel nu ook nog zijn scheten buiten de kampeerauto zou laten ontsnappen, enfin, alles op zijn tijd.
Ons Geert is enthousiast en maakt al grootse plannen. Zoals het een goede boer betaamt moet Karel dagelijks zijn beesten verzorgen en Willy moet onverdroten verder werken aan huisje Yserttout. Marleen, mede-eigenares van de kampeerauto, wil niet rijden met een voertuig groter dan een familievoiture van het kleinere soort zoals daar zijn: een Peugeot Partner, een Renault Kangoo of een Citroën Berlingo. Voelt ge al iets? Wie gaat er aan het stuur van die kampeerauto zitten? Ons Geert natuurlijk om dan samen met Marleen naar de kindjes en kleinkindjes richting België te rijden en zelfgebreide kousjes en onderbaaitjes in geschenkverpakking af te geven. Ze doen maar, ze doen maar, dromen kan geen kwaad. En Karel en ik zullen ze wel uitwuiven: vaart wel o dierbaren en levet scone, ons hart scheurt van verdriet en rijdt niet te rap en doe ze daar allemaal de groeten.

Sedert enkele dagen is een groot en onverwacht probleem mijn deel geworden: ik mag van mijn papa niet meer schrijven over De Lijn. Hij vindt dat ge over uw baas geen stoute dingen moogt zeggen. Allé dan maar. Mijn papa is oud en wijs en de gehoorzaamheid vormt de grondvesten van ieder katholiek en kroostrijk West-Vlaams gezin. Denk ik.

Lescure Jaoul, Le Cassan, huisje Yserttout: we gaan over 6 volwaardige logeerbedden beschikken, toch tegen de vakantie van 2010. Twee in de studio (vroeger tweede stal), twee in de logeerkamer (vroeger eerste stal) en twee in de caravan. Die caravan vermeld ik erbij want daar kunnen 2 volwassenen en als het moet zelfs hun kinderen comfortabel in logeren. Ze hebben het mooiste vergezicht, er is water en elektriciteit. Zelfs een douche met toilet is voorzien maar van dat toilet ben ik niet erg te spreken. De fabrikant, Fendt in dit geval, heeft dat naar mijn mening iets te hoog gemonteerd: ik mag graag beide voeten stevig op de grond plaatsen, kwestie van eens goed te kunnen doordrukken. Op “camping Yserttout”DSC_7010 is er plaats genoeg voor nog caravannen, kampeerauto’s, camping-cars of tenten. Maar niet allemaal tegelijk.
Vakantiegangers of passanten zullen kunnen kiezen tussen vol pension, half pension, alleen maar ontbijt of helemaal niks. Als Geert met Marleen gaat reizen met die fameuze kampeerauto zal het helemaal niks worden.
Het afscheidsfeest van Opabus en tante Geert is zopas geregeld. Ons kinderen, familie, vrienden en misschien nog een paar andere mensen moeten het W.E. van 20 en 21 juni vrijhouden. Of in ieder geval zaterdagavond 20 juni. Het etablissement Heiberg is afgehuurd voor dat W.E. en we zullen uitgebreid en met veel gesnotter een reusachtig afscheidsfeest organiseren. Wat veel kan helpen om het onnoemlijke leed te verzachten is het storten van een gepaste bijdrage. Daarom twijfel ik of ik nu al ons bankrekening zal geven of nog een paar maanden ga wachten? Ik denk dat ik nog wat ga wachten, met de financiële crisis en al die onbetrouwbare banken zou het weggegooid geld kunnen zijn. Weet trouwens iemand het email-adres van Gilbert Mittler? Dan vraag ik of hij 0,1 % wil storten van zijn 4,3 miljoen euro afscheidspremie, dat moet genoeg zijn voor flink wat bakken bier en een paar dozijn kreeften. Ten slotte zijn wij ook afscheidnemers, zijn we dus een soort collega’s, en dan mag meneer Mittler, buiten het hoogseizoen weliswaar, komen logeren in Le Cassan om er te genieten van de rust, de eenvoud en de simpele dingen des levens. Het moet niet altijd een vijf-sterren hotel in Monaco zijn.Geert

Voedselbonnen.

geschreven op 12/09/2008

Zo rond de tiende van de maand is altijd feest want dan mag ik bij Peter mijn maaltijdcheques gaan ophalen. Als werknemer bij de firma Staca heb ik namelijk recht op één maaltijdcheque per dag, dus een 20-tal per maand. Niet dat die cheques op zich veel redenen geven om te feesten, maar toch, iedere avond na mijn werk zeg ik tegen mezelf: flink Willy, alweer een voedselbon verdiend. En dat helpt om de volgende dag opnieuw het Lijnuniform aan te trekken en gemotiveerd mijn taak als chauffeur te beginnen. Waar die maaltijdcheques, in de volksmond ook voedselbonnen genoemd, (armoebonnen, zeggen ons kinderen) jammer genoeg niet voor helpen, dat is om eten te kopen, om onze voedselvoorraad aan te vullen. Althans, niet in de Delhaize, niet in het betere warenhuis. Gelukkig hebben we een Aldi in de buurt met prijzen aangepast aan het bedrag vermeld op mijn bonnen: 2 euro en 72 cent of 2,72 euro. Niet meer, niet minder. En dat is een beetje pijnlijk want ons kinderen gaan wel met hun maaltijddinges naar het betere warenhuis. En die kunnen dat, want ons kinderen krijgen cheques van bijna 7 euro. Wat nog meer pijn doet, echt zeer doet, dat is als we onze kinderen inviteren voor een gezellig en smakelijk etentje: roergebakken eieren met spek en bruine bonen. Ha, zeggen ze dan, haha en smakelijk, zeker weer naar de Aldi geweest met uw armoe-bonnekes? Pas op, ik heb niks tegen de Aldi, maar ik vind bruine bonen niet lekker.
Sorry, ik werd juist efkens afgeleid: 19u47 en het weerbericht van Sabine op de één, amai die heeft toch wel serieuse memmen, ik zou wel eens willen weten hoeveel euro haar voedselbonnen waard zijn.
Nu ben ik kompleet de draad van mijn verhaal kwijt, best is dan teruglezen van bij het begin. Ik heb me een glas wijn uitgeschonken en denk dat ik ga herbeginnen, iets totaal anders.
Bijvoorbeeld over ons volgende (werk-)vakantie in Le Cassan en hoe ik erin slaag om weeral een paar weken verlof te nemen. Toch niet jaloers zeker? Maar mensenlief, ik heb op dit moment 108 kredieturen open staan bij mijn werkgever en daarmee kan ik rustig de Lijn een paar weken in de steek laten. Ik zeg wel kredieturen, geen overuren en daar is een subtiel verschil tussen. Paul van de ABVV heeft het mij proberen uit te leggen maar het was een beetje ingewikkeld. Wat ik ervan onthouden heb: kredieturen, dat is leuk voor de werkgever en overuren, dat is leuk voor de werknemer. Bij de Staca werken iets van 140 mensen en die hebben samen zo’n 17000 (zeventienduizend) kredieturen uitstaan. Doen we dat maal dertig euro bruto-uurloon, dan wil dat zeggen dat ons bazin over 510.000 euro beschikt en die kan investeren , dat zou bijvoorbeeld kunnen in voedselbonnen van 7 euro, niet meer, zeker niet minder. Ongetwijfeld is die redenering echter te eenvoudig en ziet mijn simpel chauffeurs- of Lijnverstand een paar details over het hoofd.
Vanmorgen stond ik op de luchthaven van Zaventem (Brussels airport) te wachten op mijn vertrekuur en ik zie zonder echt te willen kijken een bende volk uit het luchthavengebouw komen. Tot mijn aandacht getrokken werd door een detail. Een dame voorop hield een bord in de hoogte met daarop een tekening van een kerk of kathedraal en de tekst “Bedevaart”. Ondanks het feit dat mijn dienst begonnen was in alle onmenselijke vroegte en mijn redeneringen dan nog simpelder zijn dan over die kredieturen ging mij een licht op. Vanwaar kwamen die reizigers? En waar is onze paus nu? Te Lourdes op de bergen, daar is Hij nu, onze Benedictus. Toen de bedevaarders langs mijn bus passeerden op weg naar hun luxe touringcar viel het me op dat ze er niet goed uitzagen. Moe, wat getrokken, ze sleepten zuchtend hun valiezen vol flessen wijwater ... ik denk dat het beloofde mirakel niet gebeurd is. Hebben ze daarvoor een dure reis betaald, ginderachter luidop gebeden, in processie langs de souvenirstalletjes getrokken, gezongen van te Lourdes op de bergen en uren voor die grot gestaan terwijl het kaarsvet langs hun handen drupte, hopend op een echt mirakel. Sociaal voelend als ik ben deed ik mijn raam naar beneden en stak mijn hand uit, de duim naar omhoog: “en ofdat ze veel volle aflaten gekregen hadden?” Alleen een wat oudere man reageerde, dat hij nu met zijn vrouw voor de vierde keer geweest was en dat het nu genoeg geweest was en dat hij godver de volgende keer beter met zijn duiven op Lourdes zou spelen. Ik kan die man begrijpen, als ik naar het gezicht kijk van paus Benedictus, dan word ik daar ook niet direct vrolijk van.
Commercieel is dat niet goed van de kerk. Voor wat hoort wat. Er is toch redelijk wat keuze in de kerkelijke snoepwinkel? Waarom geen simpele heiligverklaring? Desnoods maar voor enkele dagen en dan schaffen ze die terug af, wegens een procedurefout of zo. Of wegens wat men noemt “verborgen fouten” en te laat ontdekte doodzonden: te veel naar de memmen van Sabine gekeken bijvoorbeeld. Als ik naar Lourdes zou bedevaarten, dan zou ik dat doen met de fiets en met mijn fietszakken vol met maaltijdcheques, die van 2,72 euro. Wedden dat ik terugkom met cheques die mirakelsgewijze 7,5 euro waard geworden zijn? En nee, niet met nieuwe fietsbanden, die mop ken ik al. Maar misschien wel met als extra bonus 4 gouden strepen op mijn epauletten in plaats van twee. Zouden ze nogal verschieten bij de Lijn! En dan ga ik met Geert winkelen in de Delhaize en we inviteren onze kinderen, om te komen eten. 

Last minute.

geschreven op 28/08/2008

Opabus is een tevreden man en tante Geert is een tevreden vrouw. Mooi toch!  De werkvakantie in augustus was een succes: geen drupje regen, alleen maar zon en er is veel gewerkt, er is veel gelachen en er is veel gegeten en gedronken. Ook mooi. Alles verloopt volgens plan, nog een paar werkvakanties en Yserttout wordt stilaan bewoonbaar.
Geert en ikzelf gaan terug van 28/9 tot 9/10/2008. Bedoeling is onder andere het voorbereidend werk uit te voeren in de eerste stal om daar dan tegen februari 2009 beton te laten storten. Dus zullen we verder uitgraven en een plastiekske leggen met wat bewapeningsijzer bovenop. Daar kan dan tegen onze volgende werkvakantie een bruikbare keldervloer liggen. Moet kunnen. Luk heeft daar al een flink gedeelte van uitgegraven waarvoor ik hem nogmaals uitgebreid wil danken: dank je Luk, ik ga dit nooit vergeten.

De mooiste Aveyron-maanden zijn september en oktober. Gewoonlijk een zacht en aangenaam weertje en de periode om noten en (eetbare) kastanjes te rapen. In de bossen kunnen kenners paddestoelen zoeken die Geert dan zal verwerken in een roomsaus, met bijvoorbeeld een malse steak van een Limousine-koe en fritjes? En wat dacht ge van een voorgerecht van versgeplukte vijgen, in de oven opgewarmd met schijfjes mozarella? Het dessert moogt ge zelf kiezen maar vanille-ijs met braambessen is een aanrader. Een Irish-coffee vind ik de perfecte afsluiter, maar een gewone koffie kan ook.
Ja, dat zou allemaal kunnen. Bijvoorbeeld voor mensen die een last minute reis plannen en nog geen bestemming weten is dit de perfecte aanrader: Le Cassan in herfstkleuren. En zoals altijd zal er gratis werkkledij ter beschikking liggen in small, medium en large uitvoering.
In februari gaan we terug, minstens voor twee weken, als het kan wat langer. Liefst zou ik er dan blijven maar de plicht roept en tot eind juni 2009 moet ik nog opabussen, waarna ik op 1 juli het Lijnuniform zal afleggen en gewone opa worden ...  dat is wel nog veel keer slapen!

Foempen.

geschreven op 19/08/2008

Je moet het correct uitspreken. Met de juiste intonatie. Niet op zijn Westvlaams: vompnen, ook niet op zijn Limburgs: fooeemmpen, neen, het moet bijna met een frans accent: “faire une foempe”.
Want dat is het belangrijkste: het geluid dat geproduceerd wordt tijdens het fabriceren van een foemp. De afstand is een interessant gegeven, de hoogte kan best indrukwekkend zijn, maar het geluid, de vibratie van de ontploffing in een PVC-buis van 110 mm diameter, dat is het, daar doen we het voor: de ultieme FOEMP. Voor mij klinkt het een beetje als een koe die loeit, maar dan heel, heel kort.
Het foemptoestel schittert door zijn eenvoud:DSC_6913

een PVC-buis van 110mm, mits de juiste overgang gekoppeld aan een PVC-buis van 50mm, men demonteert een aansteker voor de ontsteking en koopt in de supermarkt de goedkoopste deodorant. Voila. Vergeet ook geen draaistop (diameter 110) en enkele patatten. Geïnteresseerden krijgen tijd tot een volgende “Yserttout-vakantie” om zich voor te bereiden. Besef wel dat jullie een bijna niet te overbruggen achterstand hebben: in Le Cassan, op de Yserttout-camping is er avond na avond gefoempt, door groot en klein, door jong en oud.
Misschien kunnen enkele foto’s jullie op de goeie weg helpen.DSC_6958
DSC_6958DSC_6958DSC_6958DSC_6958
Bewonder bv. de stijl, de juiste houding en de aangepaste klederdracht, bekijk ook de perfecte attitude van Bart, stichter en voorzitter van de OAF (l’Organisation Aveyronèse de la Foempe) .
Erg jammer dat diezelfde Bart tijdens de finale zwaar in de fout gegaan is, een overtuigde foemper en zeker een toekomstig olympisch kampioen moet ten alle tijde zijn outfit verzorgen: wat je ziet op de volgende foto kan dus niet.DSC_6958We wachten de uitspraak af van de IFO (the International Foemp Organisation), die waarschijnlijk gaat kiezen voor een schorsing de volgende 3 wedstrijden. Persoonlijk had ik liever onze topspeler en gouden medaille kanshebber Bart Houben twee matchen zonder publiek zien spelen, maar daar zouden onze hoofdsponsors, de firma Boomer bvba en de firma Blau niet kunnen mee lachen.
Ook doe je er goed aan om de omwonenden en de aanpalende dorpen en steden te verwittigen van de juiste datum en het exacte uur van de foempwedstrijd.
De gevolgen kunnen best indrukwekkend zijn en bij onwetende inboorlingen voor enige paniek zorgen.DSC_6958

Met dank aan Pieter voor de prachtige foto’s.

La marche gourmande.

geschreven op 19/08/2008

Prachtig initiatief: een souper met alles erop en eraan verdeeld over een wandeling van 10 km. Dat is wat ze jaarlijks met succes organiseren in Lescure Jaoul. Stappen via de aperitief naar het voorgerecht en verder over de heuvels en door de prachtige natuur naar het hoofdgerecht om na 10 km te eindigen bij het dessert. Wij, die van huize Yserttout, hadden ons ingeschreven met 15 deelnemers met het naïeve idee daar indruk te maken met ons aantal. Er waren 1040 deelnemers!!! Zowat 5 maal het inwonersaantal van Lescure Jaoul.DSC_7165
Ik had aan mijn conditie gewerkt door dagelijks de eieren van ons kippen te gaan rapen, helemaal achter in de tuin. Toch wel een wandeling van 80 meter, op en af dus 160 meter. Ook qua uitrusting was ik perfect voorbereid, maar met ouder worden is mijn geheugen er niet op verbeterd, zo wat lag er nog thuis, vergeten in Leefdaal? Mijn spiksplinternieuwe en heel erg dure Nordic-wandelstokken en ook mijn bergschoenen, maar aangezien drank en spijs mij toelonkten ben ik toch maar, sportief en optimistisch van geboorte, de 10 km wandeling gestart.Wandeling Geert
Tot aan de aperitief, geen probleem, ik ben sober gebleven en heb slechts één glas witte wijn gedronken. Er was ook nog water en fruitsap en zo, maar zo erg uitgeput was ik nog niet, daar bleef ik wijselijk van af.
Tweede deel, via de “Cheval du roi” naar het voorgerecht, brood met paté en nog van die dingen, ik herinner het me niet zo goed meer, wat ik me vooral herinner is dat koele gras en mijn al lichtjes verhitte voeten. En ook dat de rode wijn best lekker was. Twee glazen leek mij voldoende om het derde deel aan te vatten.
En dat was het langste stuk, zo’n 5 kilometer, goed om de honger extra aan te scherpen en te genieten van een uitgebreid hoofdgerecht. Een gekalkte aanmoediging op de weg “Allé Willy” heeft me door een moeilijk moment geholpen, zijnde een lichte kramp en geen jus meer in de benen. Om die bezorgde onnozelaars van antwoord te dienen: als ik soms iets achterop kwam gewandeld, wel, daar is een heel simpele uitleg voor: als dieren- en planten- en insecten- en bloemenliefhebber heb ik nu eenmaal meer tijd nodig om de natuur te bewonderen!Wandeling Willy
Het moet gezegd, het hoofdgerecht was verzorgd en de organisatie was voorbeeldig.DSC_7202
Alleen, toen ik die reusachtige voederbakken zag waar worsten en bijhorende bestandelen in ronddreven moest ik onwillekeurig terugdenken aan het restaurant “Au petit ventre” in Limoges. Trouwe lezers van de blog weten waarover ik het heb als ik zeg dat ik nog steeds culinaire nachtmerries krijg als ik denk aan “Les fraises de porc” van dat eethuis. Trouwens, twee blaren op mijn rechtervoet begonnen zich overtuigend te manifesteren zodat ik me meer zorgen maakte over de nog komende kilometers dan over de lokale culinaire specialiteiten. Na overleg en wijs beraad met mijn lotgenoten besloten we het dessert te laten vallen en in rechte lijn terug naar Le Cassan te wandelen. Voor mij was het ondertussen meer strompelen dan wandelen en dat we op een paar honderd meter van le Cassan nog verkeerd liepen is echt niet mijn schuld. Ik liep immers niet voorop, dat deden Luk en Bart en Hilke. Heel lang heb ik nog pijn geleden en met mijn voeten in een lauw zoutbadje gezeten, terwijl ik nadacht over de gepaste straf voor de snoodaards die mij nog op het einde verkeerd lieten lopen, en dat met twee blaren op mijn voeten, als eurostukken zo groot.Willy na 10 km
Volgend jaar stap ik terug mee, tenzij ze iemand zoeken om ergens ter plaatse te helpen, niet te ver van Le Cassan en bereikbaar met de auto.

Boomer bvba en de isolatiewerken.

geschreven op 12/08/2008

Het is niet mijn gewoonte en het is éénmalig, maar wat die mannen gepresteerd hebben verantwoord de begintitel: Boomer bvba. En het is niet eens als reclame bedoeld want ze hebben toch al werk genoeg. Op zaterdag om 16u30, exact een week na de aankomst van het Boomer -geweld, werd het laatste vlokje Isofloc-isolatie erin geblazen. Een perfecte timing van een perfect samenwerkend team. Raf en Pieter hebben daar een demonstratie gegeven van hoe je op een recordtijd een kompleet huis isoleert en “en passant” ook nog de oude ramen vervangt door vier nieuwe en drie tweedehandse ramen, die nieuwe ramen eveneens geleverd door de firma Boomer.
Natuurlijk is dat resultaat ook te danken aan mijn onvoorwaardelijke steun, mijn totale inzet en mijn niet in te tomen werkkracht en zeker ook dank zij de catering verzorgd door tante Geert. Want die mannen eten geen boterhammeke, die vreten halve broden op, met korst en toespijs en al. Waren ook nog aanwezig, in willekeurige volgorde: Sigried, Bart, Veerle, Luk, Hilke, Frans, Liliane, Jef, Monique, Roger, Christian, Karel, Jon, Steve, Jef, Erik, Heidi, Karin, Jos, Hilde, Jan, Mark, Jan Willem, Marleen, Vanessa, koningin Fabiola, Anne-Leen, Mara, Lieve, Peter, Christine… stop, stop stop, ik ben in al mijn enthousiasme al bezig toekomstige werkers te vermelden. Kan geen kwaad.
Maar laten we beginnen op maandag, de dag dat Geert en ikzelf eindelijk Pieter en Raf konden vervoegen in Le Cassan.
We waren onderweg van de Provence en naderden Le Cassan, de caravan achter de auto. Rond vier uur kregen we net geen paniektelefoontje van Pieter:” Pa, kom niet het wegske naar Le Cassan naar boven gereden, de leverancier van de Isofloc-isolatie zal (na het lossen) terug naar beneden rijden en langs die camion kan zelfs geen fietser meer langs. Wacht op een bericht van mij”. Bekijk de foto van de camion, dan weet je het wel.
Ik ga het trouwens nooit begrijpen: de chauffeur sprak alleen en uitsluitend Russisch, de 40 ton vrachtwagen kwam uit Litauwen met een lading Isofloc-isolatie opgepikt in Duitsland en die man is zonder problemen in Le Cassan geraakt, iets wat ik mij met een ordinaire lijnbus nog niet zie doen.
Wat na het lossen in de schuur van buur Jon lag, dat moest dus voor een groot gedeelte geblazen worden in het dak en de muren van ons boerderij.
Ik mag trouwens de voltallige Le Cassan gemeenschap niet vergeten te bedanken voor het helpen lossen van de zakken. Zo’n 460 zakken aan 12,5 kg per zak en van die 460 zakken Isofloc-isolatie zijn er 230 verbruikt. Van de rest is een deel terug mee naar België en een deel is blijven liggen in de schuur van Jon. Voor later?

Het accent lag de eerste week op hard werken, maar evengoed hebben we ons reuze geamuseerd en was het op de improvisatie-camping-Ysertout leuk vertoeven. Mede ook dank zij het prachtige weer, deze keer waren de weergoden me gunstig gezind en is de belofte van Peter uit Hasselt uitgekomen! Het zomers hogedrukgebied van jewelste was present.
Bekijk wat foto’s en als er vragen zijn betreffende het verblijf en de camping, de ontspanning en de sex of de drank en het eten, vraag uitleg aan Geert of opabus. Zijn er technische vragen betreffende de uitgevoerde werken en het isoleren van huis Yserttout, of vragen voor een prijsofferte, vraag het aan de mannen van
Boomer bvba.





















































De tweede week is er nog gewerkt, maar eerder op het gemakske. Af en toe was er een uitschieter, en hier denk ik vooral aan Luk die het zelfs vertikte om met ons mee te gaan zwemmen bij Karel en Marleen.  Hij heeft, ook zwemmend maar dan in het overvloedige zweet zijns aanschijns, in de eerste stal de beton verder uitgegraven en verdient hiervoor een speciale vermelding: “Bedankt Luk, ik zal dat nooit vergeten”.


























Om iedereen gerust te stellen: niemand heeft een arm gebroken, zijn schouder uit de kom geforceerd of zelfs maar wat tandpijn gehad, een kater daarentegen ....  Alleen een splinter in Geert haar grote teen heeft voor wat ongemak gezorgd. Ons medisch team, Raf (ex-verpleger) en Sigried (verpleegster) hebben deskundig en pijnloos dat splintertje verwijderd.

Foto’s isolatiewerken.

geschreven op 12/08/2008

Fotos blog Yserttout. 038DSC_6995
DSC_6992DSC_7020
DSC_7004DSC_7003DSC_6976DSC_7013DSC_7323DSC_7340

Werken, wandelen, foempen.

geschreven op 4/08/2008

Het wordt veel te veel om in één artikel te verwerken.
Er komt een schrijfsel over de werken in le Cassan waarover ik zéér tevreden ben (ik bedoel wel degelijk de uitgevoerde werken...!) , er komt ook een schrijfsel over de wandeling, La Marche Gourmande, maar daarmee wacht ik tot mijn voeten minder zeer doen en tenslotte een artikel over het foempen. En daar kijk ik geweldig naar uit. Ik wil jullie het foempen leren kennen: ik foemp, ik foempte, ik heb gefoemt. Later zal op mijn grafschrift komen te staan, naast klassiekers zoals “Ridder in de orde van de Lijn” en “Drager van 16 gouden epauletten”, zal ook komen te staan, gebeiteld in sierlijke letters: “Op 25 juli om 2Ou33 heeft opabus éénmaal gefoempt, kort maar krachtig, waarna hij schielijk is overleden”.
Geduld beste mensen, eerst moet ik nog de foto’s van Pieter krijgen, de foempbewijzen als het ware, en dan vliegen we erin.

Speech 61 jaar, en Français!

geschreven op 4/08/2008

Chers amis Belges, Françaises, Français,

Le Cassan, c’est à dire, la maison l’Yserttout est à vendre. J’en ai marre. Ou bien il pleut, ou il y a trop de vent et maintenant il fait beaucoup trop chaud. Et quand il fait chaud, il y a trop de mouches, et comme je n’aime pas les mouches, je vais mettre le tout à vendre.
En plus des mouches, il y a les voisins. Ils sont sympa, oui, mais ils m’embètent.
Par exemple celui qui habite en haut: il ne travaille pas trop, mais quand il travaille, il sait choissir les meillieurs moment pour m’embeter et toujours devant mes yeux. Et ca m’ennuye. Prenons par exemple ce matin, Geert et Veerle étaient au marché à Villefranche et Luk et moi voulions en profiter pour passer un avant-midi tranquille et de faire de temps en temps semblant de travailler. Qu’est-ce qu’il vient faire, ce monsieur Pons avec son tracteur qui pue le gasoil? Il vient décharger une benette de buches de bois. Pendant un quart d’heure avec la main droite, puis il fait le tour de son tracteur, prend une demi heure de repos et continu a jeter les buches avec la main gauche. Vous pensez que c’est amusant de le voire travailler?
Il y a aussi les voisins à gauche. Ils s’habitent dans une grande ferme oü il y a déja tout le comfort nécessaire. Et tous les jours, ou presque tous les jours, ils m’invite à admirer le beau travail qu’ils ont fait. Croyer moi, ça fait mal. Moi qui essaye de restaurer une vieille petite ferme que j’ai payer beaucoup trop cher! Non, je n’aime pas les Américains ni les Irlandais, je n’aime surtout pas Le Cassan.
Et attention, ce n’est pas encore fini, parce-que, un peu plus bas habitent Lea et Roger Cayssials. Déjà le nom, Cayssials, trop difficile à prononcer pour les Flamands.
Roger, il travaille tout le temps. Il passe en vélo, à pied, parfois en voiture, mais toujours accompagné des vaches. Je n’aime pas les vaches qui produisent des grosses tartes juste devant ma porte. Et je m’enfous si se sont des Limousines, des Charolaises ou des Blondes.
Et quand il passe, Roger, c’est toujours avec le grand sourire, un homme heureux qui aime le travail. Il lève la main et il dit bonjours, bonsoir, parfois bon après-midi ou bon appetit. Mais qu’il me laisse tranquille, je n’aime pas sont grand sourire. D’ailleurs, à 61 ans, je trouve que j’ai le droit de me méfier des gens qui travaillent tout le temps.
Ah, j’oublie prèsque Lea, madame Cayssials. Elle pense d’avoir trouvé le système pour nous garder au Cassan et de nous séduire avec des petits cadeaux. Soyons sérieux mes amis Belges, Françaises et Français. Lundi une dizaines de patates, des toutes petites. Mardi des haricots verts et mercredi quelques haricots beurre. Je n’aime pas les haricots, je n’aime pas le Cassan.

A 61 ans, on a le droit de prendre sa retraite, de ne rien faire et de regarder les gens qui aiment le travail. Mais alors, si je veux voire des gens qui travaillent, peut-être il faut mieux rester au Cassan, à l’Yserttout? Et de ne pas le vendre, mème pas pour quelques dix-mille euro’s, hors TVA? Je pourrais admirer le lancement des buches de bois de Christian et dire bonjours ou bonsoir, parfois bon après-midi ou bon appetit à Roger, pendant que je pèle des patates ou des haricots avec Lea. Pourquoi pas?

Je veux en profiter pour remercier chacun et chacune qui m’ont aider à réaliser la restauration de l’Yserttout et surtout, je veux en profiter pour vous encourager à continuer le travail et je vais vous admirer bien installé dans mon fauteuil, un pastis à portée de main.Le Cassan Frans 056

Ah, que j’aime le Cassan.

Ssstt..

geschreven op 2/07/2008

Nog een paar dagen en we vertrekken richting Le Cassan. Eerst een week vakantie en dan twee weken keihard werken. Er volgt een uitgebreid verslag met de resultaten als we terug thuis zijn en het dagelijkse leven hervat wordt. Omdat ik me volledig moet concentreren op de komende werken ten huize Yserttout kan ik me nu niet permitteren om artikels te schrijven. Dat is begrijpelijk wegens te vermoeiend want geestelijk moet ik scherp staan om daar het jonge geweld ten gepaste tijde verbaal in te tomen en lichamelijk ga ik mij er twee weken te pletter forceren.
Dus volgt op de blog van mijnentwege nu een gepaste stilte en laat ik graag het woord aan ons Lea:
En nu zou een video-opname moeten volgen maar die doet het nog niet op de website. Nog wat werk aan. Pech.

Het vervolg.

geschreven op 4/06/2008

Het zou natuurlijk kunnen dat er voor die kapotte zonneschermen onderdelen besteld zijn, dat ze al een tijdje onderweg zijn richting Staca. Dat zou kunnen. Maar ondertussen moet er nog steeds rondgereden worden met een soort van “doe-het-zelf-en-trek-je-plan” vastgeknoopte zonneschermen. Ai ai, dat is slecht nieuws. Zo komen we er niet.

Dus wordt de pen iets aangescherpt: “akke akke tuut tuut” en we zijn weer weg.
Dit keer doen we lijn 651 met bus 544, een vrij recente bus (november of december 2008), een goeie chauffeurszetel (piept niet) en nog maar een klein beetje gerammel. Zo’n bus valt best te pruimen. Maar toch, maar toch, mijn slecht karakter kruipt waar het niet gaan kan, ik moet een paar puntjes vermelden. Een paar? Das wat weinig en drie is ook niet goed, altijd van dat drie en dan nog scheepsrecht ook. Zeven zou kunnen maar dat is een heilig getal, daar blijf ik af. Vier dus, niet meer, zeker niet minder.

1. Het zonnescherm.
2. De bekerhouder.
3. Opnieuw de bekerhouder.
4. Verrassing.

Punt een.
Lijn 651, dat is naar Zaventem Luchthaven (Brussels Airport), dat moet ge nu stillekesaan beginnen te weten, ik ga dat niet elke keer opnieuw herhalen. ‘s Avonds gaat de zon onder in het westen (en niet in het zuiden, dank je Hilke) en dus trekken we, indien nodig, het zonnescherm naar beneden. Tot zo ver alles goed. Met een soepele beweging, vertrekkend vanuit de schouder via de arm en mijn linkerhand naar de toppen van mijn vingers (oppassen voor een hernia) komt dat scherm op de gewenste hoogte terecht. En blijft daar, maar ook de zon blijft daar, recht in mijn ogen. Chauffeurs van de rol op Zaventem knikken nu begrijpend van ja, voor leken wil ik wat uitleg geven. Het voorste raam van zo’n Mercedes Citaro is 220 cm breed, het zonnescherm is 102 cm breed. Dan is het niet moeilijk om te beseffen dat er nog 118 cm overblijft waardoor de zon genadeloos verblindend kan zijn. Vandaar mijn dringende vraag aan de aankoopverantwoordelijke van de Staca: Mevr. Van Pee, als je nog eens bussen bestelt, wil je dan voor het zonnescherm een maatje XXL vragen? Dank u wel.

Een pet met een zonneklep zou natuurlijk ook helpen maar dat hoort niet bij ons uniform en mag dus niet.P6040501P6040502

Dat was punt één, we rijden verder, begin juni was het uitzonderlijk warm en een koude cola of een flesje spa in de bekerhouder is een welkome verfrissing. Op het laatste stuk, binnen het luchthaventerrein zijn er een paar venijnige bochten, en daar hebben de busontwerpers duidelijk geen rekening mee gehouden. Zo’n bekerhouder in geborsteld aluminium, dat staat chique, maar een busje cola dat omkiepert op je uniformbroek zodat de stof voor de rest van je dienst aan je billen blijft plakken, dat staat minder chique. Vandaar opnieuw een dringende vraag aan Mevr. Van Pee (mag ik Greet zeggen?): wil je bij Mercedes erop aandringen dat ze die bekerhouders een paar centimeter dieper maken? Dank u wel.P6040504

Voor punt drie blijven we verder borduren op punt twee. Je vraagt je ongetwijfeld af wat er met een bekerhouder nog mis kan zijn? Daarvoor moet ik enkele maanden teruggaan in de tijd. Een koude januaridag, chauffage comfortabel en computergewijs geregeld en voor in geval van nood, een Red Bull binnen handbereik. Na zes, zeven uur dienst begint bij mij de vermoeidheid toe te slaan, ge kent dat, met de ogen knipperen, geeuwen, de armen strekken, je hoofd naar links en naar rechts forceren (weer oppassen voor een hernia), dus tijd voor een slok Red Bull (suikervrij). Bwurk, blurk en bèkes, die is begot warm! Als ge daar een soeplepel honing bij doet is dat ongetwijfeld goed voor een opkomend hoestje, maar ik had die dag geen keelpijn. Laat ik het dus maar direct vragen: bij een volgende bestelling, graag bussen waarvan de in geborsteld aluminium uitgevoerde bekerhouder niet mee opwarmt met de chauffage. Dank u wel. Een simpel houdertje, zoals in de oudere bussen, dat mag ook en dat scheelt weer een slok op een borrel.

Het vierde punt is eerder een leuk detail. Eind vorig jaar stond ik op de luchthavenparking, met een van die toen nog splinternieuwe bussen, het raam half open en de krant op pagina drie. Tok tok tok, een dame wil een inlichting en vriendelijk als ik ben duw ik op de schakelaar, bzzzzt, om het raam helemaal te laten zakken. Het is inderdaad een detail, en die dame keek nogal ontgoocheld, maar dat raam ging terug dicht, tzzzzb! Ondanks mijn vermoeidheid na zeven uur dienst en het niet kunnen drinken van een energiedrankje wegens een te warme in geborsteld aluminium uitgevoerde bekerhouder, had ik het mankement vrij snel door. Knop naar boven duwen en bzzzzt, het raam gaat naar beneden. Knop naar beneden duwen en tzzzzb het raam gaat naar boven. Dat ondertussen die dame ongelovig kijkend en hoofdschuddend was weggewandeld is een beetje vervelend, maar ik heb gelukkig oogkontakt kunnen maken. Eerst dacht ik: niks aan de hand, foutje van een fabrieksarbeider in Turkije die de Duitse gebruiksaanwijzing niet goed gelezen heeft. Zoiets mag niet, het zijn tenslotte Mercedesbussen, de crème van de crème. Je gelooft het niet: op al die nieuwe bussen is het van “tzzzzb” en niet van “bzzzzt”! Die arbeider mag van geluk spreken dat hij nog niet ontslaan is, ginder in dat verre land.P6040507

Akkoord, een beetje chauffeur overleeft die probleempjes, het is alleen af en toe wat ambetant, wat irritant. Maar stel dat ik met mijn cursiefjes bereik dat de zonneschermen hersteld worden? Dat zou toch schitterend zijn? Dan zou ik meer bereikt hebben dan de verzamelde vakbonden op de Staca!
En wie weet, als ik op al of niet vervroegd pensioen ga, krijg ik dan geen aandenken van de andere chauffeurs? Een bord, zo’n tinnen teljoor met een ontroerende tekst op:
“Voor Opabus, onze geliefde collega, die ons eilaas te vroeg verlaten heeft.”
Snik en snotter en je moe nie huil nie, je moe nie treur nie.

Als ik heel oud zal zijn, en mijn hersenen nog veel ouder, dan gaan ze terug mijn Lijn-uniform aandoen, met epauletten en gestreepte das. En ze gaan mij voor dat tinnen soepbord zetten en ik ga zachtjes “akke-akke-tuut-tuut” zeggen en spatjes speeksel voor mij rond strooien.

Avonddienst.

geschreven op 2/06/2008

Al bij al is het voor een chauffeur die de late dienst rijdt op lijn 651 een rustige job. Weinig of geen volk op de bus behalve rond vier, vijf uur als de scholen gedaan zijn. Dan krijgt ge nogal wat jeugd mee die in Meerbeek of Everberg afstapt, maar die hebben allemaal een abonnement, dus daar heb je geen werk mee. En het mag dan ook wat vooruit gaan, deuren open vooraan, deuren open achteraan en laat ze maar binnenstromen. Het oogkontakt is voor een andere keer. Dat is heel klantvriendelijk want die kindjes willen na een vermoeiende schooldag zo vlug mogelijk bij hun mama en hun papa zijn. Als ze alleen maar bij hun mama of alleen maar bij hun papa willen zijn, dan zijn dat misschien kindjes van gescheiden ouders. Dat is heel droevig.
Naarmate de avond valt wordt het steeds kalmer en daalt de rust neder over De Lijn. Het spitsuur is voorbij en de dorpswegen worden zo goed als verkeersvrij. Tijd om te dromen, vakantieplannen te maken of na te denken over toekomstige cursiefjes.
Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik dat eigenlijk niet zo leuk vind: al dat rustig gedoe, dat rondtjokken van dorp naar dorp en wachten aan haltes op volk dat maar niet wil komen… Misschien heb ik te lang als zelfstandige gewerkt, maar voor mij mag het best ietsje drukker zijn. Trouwe lezers weten dat ik een hekel heb aan doelloos rondrijden met lege bussen, nieuwe “Yserttout"-lezers weten dat nu ook.
Nu heb ik wat te veel tijd om te fantaseren, om rond te kijken, om te zien of alles wel in orde is. Tiens, juist, wat dat in orde zijn betreft, zouden die zonneschermen gemaakt zijn? We zijn immers al 14 dagen verder, er zal toch wel al eentje hersteld zijn? Straks na mijn dienst eens gaan kijken. Ik rij als een der laatste de garage binnen en zowat alle andere bussen staan er dan. Eerst moet er wel getankt worden, zo’n 140 à 160 liter en de ontvangsten geteld, 2 tot 4 euro.

Mensen die het lezen beu zijn, wel, die kunnen wat prentjes kijken.
Ik heb van ons buren in Le Ran foto’s gekregen van de betonvloer in Le Cassan. Het ziet er goed uit. Zondejammer dat ook ik alleen maar foto’s kan bekijken. Nog 38 dagen.







Maar nu moet ik gaan werken, tis te zeggen, met de bus rijden. Fietsend overbrug ik de tien km naar de Staca, een ideale afstand om mijn conditie wat te onderhouden en een al te geprononceerde buik te vermijden. Ik wil er ondertussen Lieve, van de bureau, op wijzen dat ondanks haar voorspelling van een drietal jaar geleden, ik nog steeds niet rondloop met een chauffeursbuik, en ook geen bierbuik, want ik hou het bij wijn. Rode wijn, dat is goed voor mijn hart.  Ok, en nu ik moet dringend weg, ik heb nog juist 25 minuten en dat is een beetje nipt.

Zonneschermen en zo …

geschreven op 18/05/2008

Ik weet dat ik niet altijd met de breedst mogelijke smile op mijn gezicht mijn taak als Lijnbuschauffeur uitvoer. Ooggetuigen beweren zelfs dat ik er soms nogal stuurs en nors kan bijzitten. En gelijk hebben ze! Om direct de juiste toon te zetten en mijn bij tijd en wijle norse stuursheid te verklaren geef ik een korte samenvatting van wat er in dit artikel gaat volgen, verdeeld over vier punten:

1. het zonnescherm
2. de airco
3. de passagiersbel of afstapbel (een opstapbel is er niet)
4. de voorste deuren.

Akke akke tuut tuut en we zijn vertrokken: enkele dagen terug reed ik met bus 309, dienst 14, dat is Leuven - Brussel (heen) alsook Brussel - Leuven (terug). De zon gaat onder in het westen en in combinatie met de grote voorruit van mijn bus kon ik die dag richting Brussel (heen) een prachtige zonsondergang bewonderen. Een bloedrode zon die langzaam achter Brussel verdween, heel mooi! Zo verblindend mooi dat ik om blijvende oogschade te voorkomen mijn zonnescherm naar beneden trok, tot op de gewenste hoogte. In een normaal onderhouden bus blijft dat ding op zijn plaats. Niet in bus 309, floep en tot mijn ergernis schoot dat kreng met een rotvaart terug naar boven. Half verblind begon ik te remmen en kon ei zo nipt een kinderwagen onwijken, een dubbele, met een tweeling in. Vermeldenswaardig en belangrijk in dit verhaal is het feit dat die bus (en ook sommige andere bussen) al weken rondrijdt met een kapot zonneschermmechanisme. Dat is dus een probleem waar ik niet direct een verklaring voor vind. Zou het kunnen dat er bij ons in de firma, de Staca, te weinig techniekers zijn? Dat ze de tijd niet vinden om dergelijke herstellingen uit te voeren? Nee, want aan de straatkant hangt een groot bord: “Staca werft chauffeurs aan”. Geen techniekers, dus dat kan de reden niet zijn. Is het misschien gewoon onverschilligheid van de directie? Dat geloof ik nooit, ons bazin zegt dat het comfort, de veiligheid en het algemeen welzijn van de chauffeurs haar zeer nauw aan het hart ligt! Wie ben ik om daaraan te twijfelen? Zou het kunnen dat de Staca geen centen meer heeft, dat we daarom moeten blijven rondrijden met omhoogfloepende zonneschermen? Ook niet, de financiële toestand bij de Staca is gezond. Er blijft nog een mogelijkheid over: zuinigheid, Vlaams-Brabantse zuinigheid, de moeder van de porseleinkast. Op zich niet slecht, hoe meer ze besparen op het materiaal, hoe beter ze de chauffeurs kunnen betalen. Zouden kunnen betalen.

Dat was punt één, nu punt twee.
We rijden nog altijd met dezelfde bus, dienst 14. Herinner jullie de warme dagen begin mei en je begrijpt dat het heet kan worden in zo’n bus, vooral met de volle zon op die grote voorruit waarvan het zonnescherm niet werkt. We hebben airco, enfin, zouden er moeten hebben, maar die werkte ook niet. Ergens te begrijpen, het was tenslotte de eerste warme periode van 2008 en misschien moeten de airco’s nog nagekeken worden of aangesloten of zo, ik weet dat niet, ik ben geen technieker.

Laten we overgaan naar punt drie: de bel werkte niet. Ola, das erger want heel ambetant. Dank zij die bel weten we dat er een afstapper is voor de volgende halte. Er komt ook een signaal op het computerscherm dat verwittigend pinkt, maar dat ziet ge niet altijd, vooral niet als je richting Brussel rijdt tegen de zon in en met een zonnescherm dat omhoogfloept (zie punt één). Geloof me vrij, als ze zes keer geroepen hebben: “Ei chauffeur, STOPPEN, ik moet er hier uit” dan heb ik de zevende keer serieus goesting om mee uit te stappen! Ook mijn oogkontakt beantwoordt op zo’n momenten niet aan De Lijn-voorschriften . Schuchtere reizigers zijn zich al komen verontschuldigen dat ze gebeld hadden en zeiden dat ik gerust nog een paar haltekes mocht verder rijden!

Om af te ronden: punt vier, nog altijd bus 309, dienst 14: ook mijn voordeur deed het niet zoals het zou moeten. Die wilde niet altijd sluiten en dat is onnodig en enerverend tijdverlies.
Ik ga er verder geen woorden aan vuilmaken, ik heb al teveel tijd verloren met dit artikel maar het moest even gezegd worden. Ik hou jullie in volgende cursiefjes wel op de hoogte.

PS.: Begrijp je nu dat als ik een halte nader, ik de mensen soms zie denken: “Tis godver weer die nurk die aan het stuur zit!”!?

Een betonneke.

geschreven op 6/05/2008


Foulquier Serge, gespecialiseerd in: rénovation, maçonnerie, charpente et couverture (tel: 0033.565299161, ) zal in Le Cassan een betonneke gieten.


Toen hij de raamopeningen gemaakt had heeft hij me opgebeld: “Willy, als ge de houten balken boven de stallen nu niet vervangt door een betonnen vloer, dan zou je daar later wel eens veel spijt van kunnen hebben.” Ik heb al van teveel dingen in mijn leven spijt gehad en dus heb ik er Karel uit Le Ran bijgeroepen, een eikenbalken -liefhebber in hart en nieren en ook zijn advies was: “Doen, haal er al die scheve en kromme en soms halfvergane balken uit en laat een betonnen vloer plaatsen.” OK dan maar, Serge Foulquier kent zijn vak, dat zie je aan de raamopeningen die hij in april gemaakt heeft, en hij heeft mijn vertrouwen.

Een en twee mei waren vrije dagen, gevolgd door een W.E., dus heb ik Frans meegevraagd en zijn we, begeleid door de muziek van Het Brabants Volksorkest, daar efkens een paar balken gaan uitbreken. Die naam moet ge onthouden: Frans Smout uit Winksele. Een handige doe het zelver, niet onaardige cineast, kan ook koken, doet spontaan de afwas en is niet te veeleisend qua comfort. Alleen vertikt hij het om in dezelfde ruimte van een snurker te slapen, dus heeft hij drie nachten gelogeerd bij Lea en Roger. En bijna vergeet ik het voornaamste: hij is gepensioneerd!  Karel is ons zaterdag komen helpen, Marleen bracht een heerlijk middagslaatje en twee flessen witte wijn en Roger was weer eens onmisbaar om met zwaar materiaal die balken uit de muur en naar buiten te trekken. Als er iemand geïntereseerd is: die balken zijn ongeveer 40 op 40 cm en zo’n 5 meter lang. Te verkrijgen na het betalen van een niet onaardig voorschot en de rest cash bij afhalen. Wie ze allemaal samen koopt en ze zelf op zijn porte-bagage legt krijgt korting.

Voor de mensen die denken dat deze vierdaagse het bekende “fluitje van één cent” was: toch nog een korte samenvatting.
Frans en ik zijn vertrokken de donderdagmorgen om 4 uur, zijn aangekomen in Le Cassan rond 15uur en hebben er nog redelijk wat werk verzet, onder andere het verplaatsen van de OSB-platen van de eerste verdieping (boven de stallen) naar de tweede verdieping. Na een heel goede nachtrust (Frans) en een ietwat onrustige nacht (Willy) hebben we vrijdag en zaterdag middels een tractor, katrollen, een kettingzaag en veel spierkracht (Karel) die eiken balken buitengesleurd zodat de aannemer zonder tijdverlies en in een open ruimte aan zijn werk kan beginnen.  Hoe en wat hij juist zal doen moet ge mij niet vragen, ieder zijn vak, maar tegen 14 juli ligt boven de stallen een effen betonnen vloer van 20 cm dik. Meer moet dat niet zijn! Zondagmorgen zijn we terug naar huis gereden en na het verteren van 27 km file (des bouchons) en de rest van de mazurka’s, polkas en walsen van Het Brabants Volksorkest waren we rond middernacht thuis.
Bij deze wil ik me excuseren voor al de mensen die maandag 5 mei de lijnbus genomen hebben met chauffeur nr. 399 aan het stuur: ik heb geen oogkontakt gemaakt, ik ben haltes vergeten, ik ben naar Kraainem gereden via Zaventem en eigenlijk weet ik niet eens of er wel mensen opgestapt zijn. Voor ik nog zo’n vierdaagse doe zal ik eerst op pensioen gaan, zoals Frans.
Of beter nog, ik ga in le Cassan wonen: daar is niet eens openbaar vervoer en de files moeten ze er nog uitvinden. Ik ga er in alle rust mijn patatjes planten en af en toe wat groensels kweken, zoals Lea.

Hogedrukgebied.

geschreven op 19/04/2008

Ah wat een hartverwarmende reactie kreeg ik van de molenaar uit Hasselt. “Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy” en dat met de belofte van een zomers hogedrukgebied van jewelste (van je wie?)! Hoewel, geef me maar een gewoon, doordeweeks hogedrukgebiedje. Anders zit ik geheid weer in de miserie en ben ik zelfs in de zomer niet meer welkom in Aveyron. Want wat durf ik voorspellen? Wat gaan we krijgen? Een hittegolf, die van jewelste, met ongekende recordtemperaturen. Het wordt een bloedhete zomer met stomende zwembaden en melk die zal overkoken in de uiers van de koeien, de geiten en zeker ook van de schapen.
Die foto boven, dat is niet Sammy die omhoog kijkt, dat is dochter Anne-Leen. Een fiere vader kan melden dat ze daar, met de dansgroep “Villa Dansa” uit Herent, op 13 april de finale gewonnen hebben van de wedstrijd moderne dans. En dat ze zich vanaf nu “Ambassadeurs voor de moderne dans in Vlaanderen” mogen noemen. Ik citeer even de woordvoerder van de organisatie: “Zij brachten een dansvoorstelling van hoogstaand niveau waarmee zij Vlaanderen in het buitenland kunnen vertegenwoordigen.” Dat buitenland, dat klinkt bemoedigend, zou Le Cassan een kans maken?
Trouwens, wat ik zelf ooit zou willen organiseren, dat is een circusfestival in Lescure Jaoul. In mijn kinderjaren was circusartiest worden niet direct de betere optie voor een beroepskeuze. Ik zou vast en zeker met mijn klikken en mijn klakken en een achterwaartse salto thuis buitengevlogen zijn. Niet haalbaar, zo’n circusfestival? Dat weet ik nog zo zeker niet. President Sarkozy en dingske, allé help eens effe meedenken, hoe heet die ook weer, juist, dank je, Carla Bruni zouden me ongetwijfeld steunen. Vooral omdat ons Carla ook een artieste is, of was. Zingt ze eigenlijk nog? Maar eerst zal ik bescheiden beginnen, o.a. bij de burgemeester van Lescure. Die zal maar wat enthousiast zijn dat zijn dorpje op die manier op de wereldkaart komt!
Maar dat lost onze zomerse hittegolf annex droogteprobleem niet op. Ge ziet dat de molenaar uit Hasselt gewoon is om met kinderen om te gaan: veel beloven doet in Sinterklaas geloven! Een groot geluk dat we in Yserttout een waterput hebben, 24 meter diep. Een geluk?? Een groot geluk?? Ik mag nog acute uitdrogingsverschijnselen hebben, dat water gebruik ik niet, laat staan dat ik er zou van drinken! De laatste 60 jaar staat dat water roerloos zichzelf te spiegelen in herinneringen van vorige eeuwen. Wat deed men, zo’n 250 jaar geleden, na het berijden van een scheve schaats? Het resultaat 9 maanden later in doekskes wikkelen en door de os en de ezel laten beademen? En dacht ge dat heksen daar op de brandstapel werden gezet? Die werden gewoon in een diepe waterput gegooid. Stelt dat, voor het eerst sinds mensenheugnis zelfs de bron geen water meer geeft, zullen de woedende, radeloze buren me dan ook in die put gooien? Moet verschrikkelijk zijn, als ik nu over de rand kijk word ik al draaierig, wegens hoogtevrees. Een geluk dat Pieter en Raf eind juli met hun vrachtwagen komen, daar kunnen heel wat bakken spuitwater in. Ze moeten ook bakken andere drank meepakken: plat water bijvoorbeeld. Fruitsap van druiven gaan we ter plaatse kopen, bij onze favoriete wijnboer in Gaillac.

Foto’s maart 2008

geschreven op 2/04/2008

Het weer ginderachter wordt voor mij stilaan een obsessie. Als ik aankom in Le Cassan begint het te regenen of te sneeuwen en als ik terug naar Leefdaal moet, schijnt de zon. Dit hoogst onrechtvaardig weersverschijnsel doet zich nu al voor de vierde keer op een rij voor. En voor alle duidelijkheid, het vorig cursiefje “Oskoer” had ik gelukkig al enkele dagen op voorhand geschreven. In de gietende regen valt weinig van een sterrenhemel te zien, laat staan dat ik een avondvuur zou gestookt hebben. Mijn excuses, maar ik dacht dat ik voor één keer mooi weer zou hebben. Wat heb ik God en zijn weergoden toch misdaan om zo zwaar gestraft te worden?  “Eli Eli Lama Sabachtani” Mattheüs 27: vers 45 “Mijn God, mijn God waarom hebt Gij mij verlaten”? Enfin, zo wordt dat uit het Hebreeuws toch vertaald. Volgens mij kan hij evengoed geroepen hebben: “Een pint, een pint, mijn leven voor een pint.” Maar pas op, ik ga volhouden, niet tot in het oneindige maar wel heel lang! We gaan eens zien wie het eerst opgeeft! Ik ben een staalharde volhouder met kilometers geduld. Nietwaar Geert? NIETWAAR GEERT? Ze is aan het koken en luistert niet naar mij. Morgen moet ons Geert zes mensen van voedsel voorzien en het voorbereidend werk vraagt altijd veel concentratie. “Ossobucco met Gremolata” zal ik vanavond als hoofdgerecht proeven en daar mijn overigens zeer deskundige mening over geven. Ietekens meer zout, wat pepperspray bijspuiten (die van de FBI is de strafste) of een kwartje van een vierde knoflook toevoegen.

Terug naar Le Cassan. Foto’s maken veel duidelijk en mijn commentaar overbodig. Kijkt en geniet mee van:
Het weer, het graven van de riolering, met de fourgon de balken halen, het maken van afvoerputtekes, mijn kleinkind, samen met de buren ruïne-resten afbreken, het ontdekken van een verborgen waterput (9 meter diep) en van Roger zijn atelier, Geert haar voorlopige keuken, het improvisatie-terras, en tot slot de laatste dag in de zon: “Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach en Bewonder” en veegt uw snottebellen af. (Ramses Shaffy).
























Die"Ossobucco met dinges” was van lek min lipke van te kan nie beter! Overheerlijk dus. Ik voel me verplicht jullie een dienst te bewijzen en nog eens het GSM nummer van de gastentafel “deBegeerte” door te geven: 0
496-809785.

Oskoer!

geschreven op 12/03/2008

In Le Cassan hebben ze geen last van lichtpolutie. Donker en stil dat het hier is. Ik heb een avondvuurke gestookt, best gezellig en bijna romantisch heb ik genoten van de schitterende sterrenhemel. Maar het werd koud, vooral aan de rug en dus zit ik nu in de caravan, eenzaam en helemaal alleen, want ons Geert komt pas binnen 10 dagen. Ik twijfel: doe ik alle gordijnen dicht of laat ik er een paar open? Als ze dicht zijn dan kan men denken: ha, niemand thuis, tis de moment om in te breken. Laat ik ze open dan kan er best een inbreker voor het plexi-raam staan, met zo’n boeventronie à la Jack Nicholson, hoe heette die film ook weer? The Shining? En die gluurt dan naar binnen en wacht het moment af tot ik slapen ga. De deur is wel op slot, maar zo’n caravandeur sluiten heeft vooral een symbolische betekenis. Maar nee, natuurlijk ik heb genen bang. Trouwens, wie zou het in zijn hoofd halen om naar Le Cassan te rijden en er een roofoverval te plegen? Het kost meer aan kilometers en aan naft dan dat er hier te stelen valt. Ik ga een glas wijn drinken, wat verder schrijven, een glas wijn drinken, wat verder schrijven en straks slapen. Want morgen is het vroeg dag en er staat veel op mijn programma. Hoe zou dat in de kranten verschijnen? Eenzame zwerver vermoord teruggevonden in caravan? Of, oudere man komt gruwelijk aan zijn einde?
Wat ik nu hoor zijn de koeien in de stal van Roger, dat geluid ken ik. En dat geritsel en af en toe een takje dat kraakt: niets verontrustend. Alhoewel, waarom kraken er buiten takjes? De honden van de buren zijn het niet want die zitten ‘s nachts in hun kot. Wolven en beren zijn hier ook niet, die vindt ge meer in het oosten van Europa. Van een kat heb ik geen schrik. Ik doe mijn werkschoenen aan en geef ze een stamp, vlak op hun muil. Ik mot geen zwerfkatten hebben in Le Cassan. En vlam, nog een lel tegen hun kattekont. Ik mot geen poesjemiauw! Wil ik toch eens buiten gaan kijken? Ik pak Geert haar grootste keukenmes mee, als het een echt wild dier is moet ik me kunnen verdedigen. Maar stel dat het een landloper is met slechte bedoelingen? Dan ben ik niets met dat groot mes. Landlopers hebben gewoonlijk van die dikke gevoerde vesten aan, geraak daar maar eens door. Beter het aardappelmesje pakken. Dat is smal en vlijmscherp, maar misschien wat kort. Reken 3 cm voor de kleren, dan heb ik nog 4 cm om tot in zijn hart te geraken zodat de snoodaard bloedend en stervend ter aarde neerstort. Weet iemand of vier cm genoeg is?
Kom Willy, doe niet onnozel, verzet uw gedachten, schrijf een beetje over De Lijn, dat is altijd dolle pret.
Awel, ik heb drie weken na elkaar de avonddienst op lijn 651 naar “Zaventem Luchthaven” gereden en er moet mij iets van het hart. Ik begrijp dat ge uw wenkbrouwen fronst en denkt: daar is hij weer met zijn gezaag, dat hij content is dat hij werk heeft en er nog voor betaald wordt ook. Mis en kompleet derneffen, deze keer ga ik opbouwend schrijven en een constructieve bijdrage leveren tot het opkrikken van de statistieke gegevens van De Lijn.
Even de situatie schetsen: vrijdagavond 22u16, ik sta in Leuven station en op de film van mijn bus staat “651 Zaventem Luchthaven” waarnaartoe ik over exact 4 minuten moet vertrekken.
“Meneer, rijde gij over Leefdaal?” Nee, ik niet, das de 616.
“Meneer, rijde gij over Erps-Kwerps?” Nee, ik niet, das de 652.
“Meneer, rijde gij dan misschien over Everberg?” Stapt in lieve mensen en weest gezeten. Rap nog oogkontakt gemaakt, tickets gekontroleerd, deuren toe en weg wezen, ge kent de opstapprocedure.
Een uur later kom ik aan op de luchthaven, één iemand blijft zitten en kijkt mij afwachtend aan. Even twijfel ik of de reiziger vergeten is het oogkontakt af te sluiten, maar nee, er is duidelijk een probleem van grotere orde.  “Chauffeur, wanneer komen we in Zaventem centrum?” Niet met mij, Zaventem Luchthaven is mijn eindbestemming, “Jamaar, er staat toch Zaventem op uw bus?” Dat is heel goed gezien, maar toch rij ik niet naar Zaventem, dat doen vele andere lijnen, maar niet lijn 651. Vriendelijk leg ik de ontgoochelde reiziger uit dat ik stop en zal genieten van mijn welverdiende rustpoze op de luchthaven van Zaventem . Kakske doen (smeuig), krant kopen (De Morgen), een tong draaien met een airhostess (en passant) en zo nog van die dingen die het leven van een lijnchauffeur draaglijk en zinvol maken.
Godver, dat is toch geen normaal nachtelijk geluid buiten? Dat kan toch niet van een klein beest zijn? Ik ga kijken, ik wil weten wat er hier rond de caravan gebeurt. Wel eerst een paar keren door de knieën zakken en diep ademhalen zodat ik, als het moet, in een ruk kan doorsprinten tot bij de dichtste buur en mijn leven in veiligheid brengen. Het is hier echt wel pikkedonker, iet of wat lichtpolutie zou ik nu niet erg vinden.Bij Christian is nog licht te zien, en dat geflikker is vast van zijn TV. Dat toestel staat natuurlijk keihard want tante Tatti is hardhorig. Laps, aan zo’n buren heb ik dus niets. Het zal veel helpen als ik om hulp roep en “hulp” met een Westvlaams accent zullen ze hier al helemaal niet kennen. Trouwens we zijn in Frankrijk, ik moet koelbloedig blijven en in ‘t frans denken en terwijl die landloper mijn strot dichtknijpt luidkeeels “OSKOER” roepen (x3)!  Vijf lange minuten heb ik buiten gestaan en muisstil was het, niks maar echt niks te horen, dat is toch ook niet normaal?
Wat ik zeggen wou betreffende “Zaventem Luchthaven”: waarom staat er op ons bus, op de film niet dat lijn 651 rijdt naar “Brussels Airport via Everberg en Steenokkerzeel”? En lijn 652 naar “Brussels Airport via Erps-Kwerps en Zaventem”? En lijn 616 naar “Brussels Airport via Den Zoeten Inval en Onder den Kerktoren” ?  Maar waarom daar nog verder over nadenken? Er zijn bij De Lijn ongetwijfeld knappe geesten die daarvoor speciaal aangeworven zijn. Geesten, dat is ook geen geruststellend woord als ge alleen in een caravan zit, nog wel in ‘t donker en van God en klein Pierke verlaten. Ik ben een avondmens, ik ga zelden slapen voor 24 uur en dat komt hier niet goed uit want anders was ik allang vredig aan het snurken. Maar pastop, wie zal dat gesnurk horen? Juist, die landloper. Die staat nu wellicht met zijn oor tegen de caravandeur te luisteren. Ik ga alvast alles klaarleggen: mijn portefeuille, mijn bankkaart van de Credit Agricole (met die van Dexia is hij niets), mijn GSM, de autosleutels (die auto is toch van Karel) en dat allemaal direct aan die landloper afgeven. Stom natuurlijk, ik had al het geld van de Credit Agricole gisteren moeten overzetten op de Dexia rekening, maar soit, het zij zo. En ik zal zeggen dat ik geen frans versta: “excuse moi je”. Of in het Russisch: “я не говорю франчуза!” Ongetwijfeld zal die vieze, naar drank en knoflook uit zijn bek stinkende slechterik dan aangenaam verrast en enigszins verwonderd wegwandelen, waarna ik eindelijk mijn artikel kan afwerken.
Voor morgenavond los ik dat beter op. Ik rij naar Le Ran, naar Marleen en Karel. Zogezegd omdat mijn artikel dringend gepubliceerd moet worden. Marleen heeft een nieuwe laptop en witte landwijn in de frigo. Bedien uzelf, zegt ze altijd. Ik zal dat doen, direct twee glazen, misschien drie. In ieder geval tot ze bezorgd vraagt of ik zo nog kan terugrijden naar Le Cassan, en dan nog met Karel zijn auto. Niet dat er veel alkoholkontroles zijn maar één is voldoende. Mooi zo, die landloper zal nogal verschieten als hij zijn slachtoffer niet vindt, haha, hahaha, en ik kan rustig naar de Laatste Show in het algemeen en naar Frieda Van Wijck in het bijzonder kijken. Leve TV-Vlaanderen en de schotelantennes.
Voor morgenochtend graag 2 bokes met een zachtgekookt eitje en geen melk in de koffie.

How how how!

geschreven op 7/03/2008

Tot mijn stomme verbazing schijnt het dat ik me voor de verkiezingen van de ACV als kandidaat-afgevaardigde heb opgegeven. Jaja, en het schijnt dat mijn grootmoeder koningin Fabiola is. Merk ik hier een lichte vorm van wishfull thinking? Zou er een tekort aan kandidaten zijn? Howhowhow met die vakbond, rustig aan jongens.Voor alle zekerheid heb ik me gedesyndicaliseerd. Ge weet maar nooit wat ze me nog allemaal proberen aan te smeren. Al bij al kan ik nu aan mijn kleinkinderen vertellen dat ik bij de vakbond geweest ben. Akkoord, 3 maanden is niet lang, maar toch voelde ik al een lichte vorm van vrijheidsbeknotting. Opluchting is nu mijn deel en ik ga terug vrij en ongebonden door het leven. Dat past beter bij mijn karakter, denk ik. Howhowhow!

www.lecassan.com

geschreven op 24/02/2008

Ge moet eens kijken op www.blau.be. Knap werk, niet? De man achter dit werk is Bart en dat is de zoon van Geert en met Geert leef ik ondertussen al 11 jaar succesvol samen.
Op die toekomstige “www.lecassan.com” zoek ik een combinatie van Geert haar gastenkeuken “deBegeerte” en mijn “Opabusschrijfsels” te maken. Hoe verwerk je een gastentafel met reservaties, ideeën, workshops, menu’s en dergelijke met cursiefjes over Yserttout, de Lijn en andere vertelsels? Er moet een combinatie komen van enerzijds mensen die graag onnozeliteiten onder de vorm van schrijfsels lezen en anderzijds liefhebbers zijn van de betere keuken.
Dat wordt pijnlijk nadenkwerk waar een hulplijn onontbeerlijk is. Bart, voelt ge mij komen, op kousenvoeten? Rustig verder lezen Bart, straks haal ik het zwaar geschut boven.

Le Cassan, dat ligt in Frankrijk en tot nader order spreekt men daar de taal van Molière en voor 80% van de volwassen Fransen is dat alléén de taal van Molière.  Dat heb ik op Google gelezen, en ook dat Arabisch de grootste immigrantentaal is. Al die mensen via het web bereiken, het zal niet simpel zijn. In Le Cassan zelf moet de eerste computer nog aangesloten worden...! Jawel, al een paar jaar staat er bij boer Roger een computer, maar die is nog altijd niet uitgepakt. Ter plaatse is er echter geen probleem, de geruchten gaan er tamtamsgewijze nog heel snel rond.
Je kunt stellen dat Geert en ik in Le Cassan sneller kontakt zullen hebben met ons kinderen en kleinkinderen via internet, skype, webcam, noem maar op, dan onze buren, Roger en Christian, die op 150 meter van elkaar wonen! Maar laten we duidelijk afspreken: wij willen niet op de hoogte gesteld worden van iedere scheet waar een verdacht geurtje aan hangt!
Akkoord, we verhuizen pas volgend jaar, maar die website mag er nu al komen. Om te oefenen, omdat “lecassan.com” tijd moet krijgen om te groeien en meertalig volwassen te worden.
En op wie kunnen we daarvoor rekenen? Wie zal zijn moeder heel graag dat plezier doen? Wie kijkt er naar uit om zijn talenten te demonstreren in een perfecte en originele website? De enige en echte Bart Houben, die van www.blau.be zal dat ongetwijfeld doen voor Geert, zijn moeder.
In de beginperiode zou dat een soort testversie voor de gastentafel “deBegeerte” in Leefdaal kunnen zijn, in een later stadium moet die website dan dienen voor “Yserttout” in Le Cassan. Maar nu zou ik bijvoorbeeld op die “www.lecassan.com” al kunnen vermelden dat Geert etentjes geeft voor 6 tot 12 mensen of workshops voor een zelfde aantal mensen. Dat ze op bestelling gerechten aan huis levert en ook recepties verzorgt. Ik zou ook kunnen vermelden dat Geert te bereiken is op haar GSM 0032-496809785 of op “geertrui.desmet@telenet.be”. Op de toekomstige website zal dat allemaal kunnen. De naam “www.lecassan.com” ligt al vast, daar heeft Bart voor gezorgd. Nu nog uitwerken, beetje vorm geven en wat kleur insteken en zo. Ook een fluitje van één cent? Of een schuiftrompet van veel euro’s? Allé Bart, tis voor uw moeder.

Werkschema.

geschreven op 11/02/2008

Van 19 maart tot 5 april ben ik in Le Cassan, ik ga er de eerste week o.a. verder de kelders uitgraven (hoor ik nog iemand?) en een WC en een douche installeren. Vriend Karel komt in zijn vrije tijd helpen en de tweede week komt Geert met de auto samen met Jan Willem, Vanessa en Mara. Hopelijk regent het niet te veel anders wordt dat een probleem met ons kleine Mara, trouwens, ook als het niet regent is het er nog niet direct “de beter uitgeruste kindercrèche”.Zij gaan logeren bij boer Roger en Lea, daar zijn nog een paar kinderkamers van veel vroeger met een kinderbedje van nog veel vroeger, zou kunnen leuk worden.
Voor mensen die opzien tegen de ongeveer 1000 autokilometers naar Le Cassan: ikzelf ga deze keer met het vliegtuig. Met Ryanair tot Carcassonne (45 euro) en dan de trein van Carcassonne naar Carmaux, via Toulouse (17 euro, voor een zestig plusser!)Van Carmaux tot ter plekke is het nog zo’n 30 km. Daar komt Karel me oppikken, of Roger, of Marleen. Christian wil ook wel, maar die rijdt met de restanten van een stokoude Simca Talbot, nee, liever niet. Ik heb liefst dat Marleen me komt oppikken, het weerzien is altijd heel warm en er wordt wat afgekust! Ook Brussels Airways heeft regelmatig aanbiedingen op Toulouse (49 euro), dan zijt ge nog iets rapper ter plaatse.Bon, nu de hoofdbrok, de twee super-werkweken! We hebben de werkplanning van de eerste week (van 21/7 tot 27/7) tot in detail vastgelegd. Zaten rond de tafel: die van de firma Boomer dat zijn Raf en echtgenote Nele, plus mijn zoon Pieter en vriendin Siegrid, Geert en ikzelf hebben geluisterd en veel bijgeleerd. Ze komen met hun vrachtwagen en al het nodige om de isolatiewerken (dak, muren, vloer) uit te voeren en tegen het einde van die week af te werken. De algemene leiding komt bij Raf, Pieter houdt een oogje in het zeil en ikzelf zal zeggen als het goed is, als ik de kans krijg.
Siegrid komt ook mee maar Nele zal met haar twee klein kindjes thuis blijven, aangezien de kindercrèche niet tot de prioritaire werken behoort. De vrijwilligers van de eerste week zullen dus moeten luisteren naar Raf. Wie moeite heeft met autoriteit en gezag kan alsnog de tweede week komen, dan zal opabus voor een vlot werkritme zorgen. Het dak wordt verder geïsoleerd, idem voor de buitenmuren en ook de vloer boven de stallen en nog van die dingen en de nieuwe vensters, die zouden er ook in moeten. Drie oude eiken balken moeten vervangen worden en er komt een nieuwe vloer in OSB, liefst waterpas. De nodige honderden meter balken en keepers en latten worden bij een houthandel in de buurt aangekocht en op maat gezaagd door buur Roger, die heeft een vooroorlogs reusachtig zaagmasjien. Veel werk, en toch zeggen Pieter en Raf dat ze tegen het einde van die week hun isolatiewerk zullen afronden en de kroon op hun werk zetten: namelijk huisje Yserttout volblazen met de fameuze Isofloc (zie hun web voor details).

En dan mensen, dan gaan we feesten! Zaterdagavond zal er een grote barbecue zijn met een nog groter kampvuur.  En rond het kampvuur gezeten zullen we instrumenten bespelen en liederlijk zingen, pardon, liedekens zingen. Persoonlijk laat ik graag een traan langs mijn neus druppen bij het zingen van “ Hoe schooooon op de wéééééreld ...” Ook de Schotse herder Mc’ Charles zal langskomen en zal zijn doedelzak bespelen terwijl vrouwe Marieline de la Garrigue d’Yserttout zachtjes tegen hem aanleunt en liefdevol naar hem opkijkt. Alhoewel, als iemand een doedelzak bespeelt, dan moet die het instrument toch opblazen? De Schotten doen dat met van die driftig pompende elleboogbewegingen, kan vrouwe Marieline de la Teutereteut en nog iets achter dan zachtjes tegen hem aanleunen? Laten we Mc’ Charles iets anders te bespelen geven. Een schalmei bv. of nee, een fluitje. We geven hem een fluitje, van één cent. Toch wel jammer dat Nele er niet bij zal zijn, zij zingt in een echt koor, en dat zou samen met Luk en Veerle, die ook in een koor zingen, zij het minder echt, dat zou met hen samen ontroerend mooi kunnen zijn. “Oh Suzahahanina en de zeven herderkens die hun schaahahaapjes op het droge hebben” zou ik dan aanvragen. Rond middernacht wankelen we, weer mis, wandelen we zo’n 500 meter verder naar de “Table d’orientation du Cheval du Roi”, het hoogste punt in de buurt (623 meter) en steken er een vuurwerk af. Waarna we nog iets drinken en een bisnummer zingen. Vierstemmig heffen we het licht erotisch maar zo wondermooie lied aan: “Zeg kwezelken wilde gij dansen, ik zal u geven mijn fluit”.De zondag is het de “Dag des Heren”, gezamelijk gaan we bekotst en bekaterd via de wandelweg naar het kerkje van Lescure Jaoul, alswaar we de communie, een volle aflaat en het biechtsel ontvangen. Op de terugweg, in staat van genade en verlost van ons angsten en zonden houden we er flink de pas in en hier denk ik aan een stevig marslied:” Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein und das heißt, één, twee, drie, vier ... Erika. Eins! Zwei! Drei! (x2) In der Heimat wohnt ein kleines Mägdelein ...” Marieline snort ons voorbij op de weg naast het wandelpad met haar solex richting Yserttout, een mand verse croissants et quelques baguettes op de bagagedrager. We gaan op zondag ook twee keer aperitieven en tussendoor wat rusten.
Ah mensen toch, nog 174 keer slapen!De maandag starten we een nieuwe week die we leuk willen opvullen met resterende werkjes (elektriciteit en sanitair en nog teen en tander), vol te houden tot 2 augustus. Ongetwijfeld zullen er Yserttout-verslaafden zijn die maar niet naar huis willen: die mogen blijven en alsnog een luxe zwembad uitgraven aan de valleikant. Het water van de bron is er al, alleen de put ontbreekt nog, fluitje van een cent.

Ons Geert en ikzelf vertrekken vroeger, al op 14 juli. Dat is op een maandag omdat ik het W.E. ervoor nog moet werken, tenminste als ik de rol, ge weet wel, die van Zaventem goed bekeken heb.We gaan eerst de caravan aan de auto hangen in Le Cassan om dan op dinsdag naar een camping in Visan te rijden (zo’n 350 km). Daar wachten ons een paar leuke vakantiedagen, waarmee ik “echte” vakantie bedoel: Wim, van Geert, gaat er trouwen met Maud, van Parys en dit op zaterdag 19 juli. Aangezien het een uitbundig tuinfeest wordt gaan we een paar dagen vroeger om mee te werken aan de voorbereiding, wijn op flessen trekken en tafels, stoelen en parasols klaarzetten. Ook veel wijn proeven en nog ander noodzakelijk kwaad, iemand moet het doen.
Siegrid kan er alvast wat oefenen:  in Le Cassan zal zij namelijk streng toezicht houden op het werkritme en luierikken of profiteurs zo nodig aanporren. Wie denkt ‘s middags al te aperitieven, een siësta te houden, of, God bespare het ons, te spijbelen om in de natuur met zijn tweetjes te gaan wandelen, wel, die zal het aan de lijve ondervinden. Van boer Christian mag ik een staaf lenen met batterijen in en met twee pinnekes erop. Dat werkt heel efficiënt om varkens in de stal te krijgen. Zet de voltage op het maximum en je krijgt er zelfs een uit de kloten gewassen, maar opa toch, een uit de kluiten gewassen stier mee op de beestenwagen. Ik heb het uitgetest op vriend Karel, op halve kracht, je moet die foto nog eens goed bekijken, dan weet je het wel.

Ge zult u nu wellicht afvragen waarom al die haast? Waarom die slavendrijverij? Tis simpel, tis omdat we op 1 juli 2009 willen verhuizen naar Le Cassan. Tis daarom.

Zondagdienst.

geschreven op 10/02/2008

“Zondagdienst”. Tijd om na te denken, te fantaseren en af en toe aan een halte te stoppen om je gedachten te noteren. Het verwerkingsproces van zo’n zondagdienst kun je hieronder nalezen.

Je ziet ze al van ver aan de halte staan, kleurrijk en op z’n zondags, druk babbelend en gesticulerend met hun vriendinnen. Ze praten Swahili, Chichewa of een andere prachtige Afrikaanse taal en altijd met de volumeknop op tien. Ik stop, open mijn voordeur (eerste rode knop) en roep “Lowani” wat betekent “Kom binnen” in het Chichewa. Madame trekt zich aan haar armen de bus binnen, zwaait haar handtas (eerder een handkoffer) op het dashbord en begint te zoeken: “Oü j’ai laissé mon abonnement?”.
Kijk, daar durf ik me lichtjes aan ergeren. Reken maar dat haar imposante boezem u alle zicht naar rechts belemmerd. en dat haar indrukwekkende derrière geen verdere doorgang in de bus toelaat. Tien minuten later, als ze de helft van haar inboedel heeft uitgestald en ik haar vriendelijk gevraagd heb of ze van plan is om daar te kamperen, duwt ze haar abonnement onder mijn neus. Het familiehoofd weigert elk oogkontakt, draait zich om en schrijdt waardig, alsof ze de hoofd-aandeelhoudster van de De Lijn is, door de middengang naar haar plaats. O wat bekruipt mij dan soms de goesting om haar waardigheid te toetsen middels een speels kneepje in haar machtige derrière of middels het geven van een lichte dot gas.

Erger vind ik de slungels die opstappen en onverschillig met een vodje papier zwaaien dat dan hun abonnement moet voorstellen. Lange slungels, die zwaaien zo ongeveer te hoogte van hun knieën en of daar nu een chauffeur op die stoel zit of een hondendrol, het laat hen totaal onverschillig. Tegenover een geüniformeerde busbestuurder van De Lijn is zo’n houding ongepast, en dat laat ik soms subtiel aanvoelen. Ik kijk in de spiegel en wacht tot ze in het midden van de bus zijn en geef dan geen dotje maar wel een ferme scheut gas. Ondertussen geef ik een licht snokje aan het stuur, naar links, want de meeste mensen zijn rechtshandig. En dan tel je eenentwintig, tweeentwintig en je lost terug je gas. Die eenentwintig en tweeentwintig, dat zijn de twee seconden die ze nodig hadden om terug hun evenwicht te herstellen. Dan kijk je beter niet meer in de spiegel, de grijns op je gezicht zou je kunnen verraden! Ik wil de nieuwe chauffeurs waarschuwen: doe dat maneuver niet met iedereen. Ooit is zo’n gast terug naast mij komen staan. Ik wees met trillende vinger naar de sticker: “Niet praten met de chauffeur tijdens het rijden”. Hij zei ook niks, hij bekeek me alleen maar. Tot de eindhalte aan het Noord-station heeft hij daar gestaan. En ik zweer het u, nog nooit heb ik mijn gaspedaal zo zachtjes gestreeld, mijn stuur met zoveel gevoel door mijn handen laten glijden en mijn remmen nog amper beroerd!

Soms vraagt men mij of al mijn vertelsels echt gebeurd zijn: natuurlijk is alles echt gebeurd, alleen wat niet mag, dat is soms een beetje gefantaseerd.

De rol.

geschreven op 5/02/2008

Vraagt ge u af waarom die scheldtirade er was in een vorig schrijfsel? Wel, geef me drie zinnen de tijd om het uit te leggen. In 2006 ben ik bijna 6 maanden thuis geweest wegens hernia problemen, dat weten trouwe lezers. En dan valt uw inkomen op ziekenkasniveau, kunt ge juist mee leven, of juist niet, of helemaal niet. Welke bruine enveloppe krijg ik toegestuurd op 26 januari 2008? Juist, een aanslagbiljet personenbelasting en aanvullende belastingen: dat ik voor 2006 nog 963,64 euro moet bijbetalen, en dit tegen 25 maart 2008. Dat is bijna 1.5 maal de som die ik maandelijks kreeg van de ziekenkas! En dat omdat de ziekenkas te weinig afhoudt “aan de bron” en de gemeente Bertem ook zijn deel van de buit wil. Ze waren wel vriendelijk bij de belastingen, die van Tervuren, ik mag een klein deel betalen in april, nog een klein deel in mei en dan de rest in juni met mijn jaarlijkse vakantiepremie. Ggggrrrrr....
Kijk, dat maakt me serieus lastig, ik voel de colère weer opkomen, ik voel het weer opborrelen. Rustig blijven Willy, let op je taal. Diep inademen, rustig uitademen, diep inademen, rustig uitademen, losjes met de handen wapperen… het gaat al beter. Laat ik ter compensatie een Lijnartikel fabriceren, dat helpt altijd om wat frustraties kwijt te raken, dat is therapeutisch verantwoord schrijfsel.

Ik werk voor een pachter. Een pachter, dat is iemand die zijn bussen verhuurt aan De Lijn, chauffeurs inbegrepen. Soms vragen we ons af wat het belangrijkste is: de bussen of de chaufeurs. In ons geval is het een pachteres, maar dat doet hier niets ter zake. Chauffeurs van De Lijn en dus ook van de pachters, die rijden niet zomaar kriskras door elkaar, die volgen een rol. Ge kunt bv. in de rol op Aarschot zitten, of in de rol op Brussel, of die op Zaventem, of nog een andere.
Ik ben begonnen met de rol op Aarschot. Niet te lang echter, Leuven-Aarschot op en af, ik vond dat niks voor mij. Beetje raar publiek daar op de bus, veel antiek en ook nogal wat inteelt. Nee, altijd maar rijden naar dat verneukeld middenstandersnest strookte niet met mijn Lijnverwachtingen.
Nu zit ik in de rol op Zaventem. En geef toe, voor mijn stand, mijn niveau klinkt dat toch al veel beter: ik bedien de Luchthaven van Zaventem. Nog liever had ik gereden naar “Brussels Airport”, maar De Lijn houdt het bij “Zaventem Luchthaven”. Het is dikwijls drummen op de parking van de luchthaven. Geprangd tussen tientallen andere bussen staan we trappelend, snuivend klaar om te vertrekken. Een paar naar Roodenbeek Metro, een andere naar Kampenhout, sommigen naar Mechelen of naar Moorsel, in het totaal iets van 32 bestemmingen. Je ziet de sliert mensen uit het luchthavengebouw stromen en in mijn onschuldige beginperiode keek ik verwachtingsvol en met opgepoetste “épauletten” uit naar kortgerokte opstappende hostesjes, met of zonder air. Popelend om de correcte opstapprocedure uit te voeren, met nadruk op het oogkontakt. Helaas, helaas, helaas: er staat daar ook één enkele MIVB-bus, een zilvergrijze Mercedes Citaro, zo’n dubbele voor 140 man. En die rijdt naar “Brussels City”, met viertalige vermelding van de vertrektijd. Vertrek 7 minuten, départ 6 min., abfahrt 5 min., departure 4 min. Precies of ze erdoor aangezogen worden zie je die mensenmassa verdwijnen, richting “Brussels City”.
De Lijnbussen druipen af, elk naar zijn bestemming, dikwijls leeg, soms met een paar mensen, uitzonderlijk met redelijk wat volk. Vorige zondag had ik dienst, reed ik lijn 359, Roodenbeek Metro - Zaventem luchthaven op en af. Ik heb de opstappers geteld, je wilt het niet weten, ik ga het ook niet vertellen. De talrijke nieuwe lijnen dienen om Zaventem en de luchthaven te ontsluiten, zegt men. Zaventem en de luchthaven moeten wel een heel sterke sluitspier hebben! En ook nog om de ring rond Brussel te “ontlasten"… Dan lees je diezelfde dag in de zondagskrant over het grote succes van het openbaar vervoer en dat de bussen nooit zo populair waren en dat dit vooral te danken is aan de 13 nieuwe lijnen op Zaventem Luchthaven (Brussels Airport). Ammehoela!

‘s Avonds laat zie je soms nog één enkeling die op de Lijntabellen zijn bestemming probeert te vinden, om dan, ten einde raad, aan de chauffeur te komen vragen hoe je best in Leuven geraakt? Dan begroet ik die reiziger, maak oogkontakt en geef uitleg: er is bijvoorbeeld de 652, die via Steenokkerzeel, Everberg en Meerbeek naar Leuven rijdt. Zorg voor een plaatsje aan het rechterraam, dan krijg je zicht op de cargo-aktiviteiten van de luchthaven. Heel dikwijls zie je een Boeing 747 die aan het laden is, met Unicef in grote letters erop. Ernaast staat een kleinere boeing , van Royal Air Maroc. Ik denk dat die kreeften en oesters komt ophalen, en verse noordzeegarnalen. Leuk en zeker het proberen waard is lijn 652 want dan kom je door Erps-Kwerps, Veltem-Beisem en Herent. Erps-Kwerps is een typisch dorp waar je die vrouwen ziet met hun doorzichtige plastieken regenkapjes, met lintjes om toe te binden, en hun grote boodschappentassen met bussels prei, voor de soep. In Herent mag je vooral niet vergeten te zwaaien naar een wat oudere man op sandalen, dat is Willy Kuypers, de burgervader, zeg maar Willy.
Mijn absolute voorkeur gaat uit naar lijn 616, een toeristische topper. Via Sterrebeek slingert de bus zich door Leefdaal, Bertem en een stukje Dijlevallei, soms heel bochtig en smalletjes: zorg dat je vooraan zit en let vooral op het deskundig centimeterwerk van de buschauffeur. Met wat geluk tref je een vrouwelijke chauffeur, dikwijls pitsen zij er nog enkele millimeters af, en dat zorgt dan net voor dat beetje extra spanning.  Een aanrader is een tussenstop met overnachting in “Bertem Natuur”, goed en soms noodzakelijk om je busavontuur te verwerken en dit in een zeer verzorgde Bed & Breakfast mogelijkheid.Hoe je het snelst in Leuven geraakt? Wat is dat nu voor een vraag? Misschien met de trein? Als er tenminste geen bovengrondse onderleidingen op de sporen terecht gekomen zijn. Moet ik nu ook al de vertrek- en aankomsturen van de andere lijnen weten? Ik vind het al een hele prestatie dat ik weet dat er bussen naar Leuven rijden. Wat denken ze wel dat er in mijn hoofd zit? Een harde schijf met zes triljoen gigabytes aan opslagcapaciteit misschien? Dat ze op de web van “De Lijn” gaan surfen, daar dient dat ding voor. Kijk, ik voel het weer opkomen, het begint weer te borrelen … diep inademen, rustig uitademen, diep inademen, rustig uit ademen, losjes met de handjes wapperen. Het gaat over. Maar het is me wat, het openbaar vervoer. Ik durf er een etentje in “De Begeerte” in Leefdaal voor verwedden dat Vlaanderen de meest “belijnde” regio van Europa is, bovenaan het lijstje staat. Dat ze niet bovenaan het lijstje staan qua bezettingsgraad van hun bussen, daar wil ik mijn extra te betalen belastingen voor verwedden.

PS: Lijn 651 start ’s morgens om 4u20 en stopt om 24u31. En de bus doet er 58 minuten over. Dat weet ik, want die lijn ken ik, die rij ik zelf. En de 651 vertrekt 39 keer per dag vanuit Leuven station en 42 keer vanuit Zaventem Luchthaven (Brussels Airport). Tiens, laten we eens verder rekenen: er zijn 13 nieuwe lijnen van en naar de luchthaven die elk ongeveer 80 keer vertrekken, hetzij naar de luchthaven, hetzij ervan weg. Bon, 80 x 13 dat is 1040 ritten. Wat stond er ook weer in de Zondagskrant? Vijftienhonderd reizigers per dag? Schitterend toch! Sta je me nog een kleine vergelijking toe? De Lijn, dat is zoals een restaurant met 100 plaatsen, waar maar één tafeltje bezet is. Wat doet men? Men opent een tweede restaurant, goeie kans dat er ook een tafeltje bezet is. Wat lees je de volgende dag in de krant? “Groot en goed nieuws: het aantal klanten is verdubbeld.”

Opabus.

Ons buren.

geschreven op 27/01/2008


Die met zijn gitaar is Jon, een Amerikaan van 67 jaar die zowat overal gewoond heeft, o.a. in de Dorpsstraat in Leefdaal (!) en die nu zijn vaste stek gevonden heeft in Le Cassan en de man met de pint op de achtergrond is Steve, een Ier van 37 jaar. Twee handige Harry’s en sympathieke mannen de grote hoeve bewoonbaar aan het maken zijn.
De tweede foto, dat is Tatti, 95 jaar en nog iedere dag in de weer om te koken voor Christian, onze jongste in Le Cassan en de kleinneef (zegt men dat zo?) van Tatti. We drinken er op gepaste tijden een Ricard en we zijn er ook al een paar keer uitgebreid gaan eten. Tatti was de laatste bewoonster van Yserttout, maar haar lange termijn geheugen is wat om zeep, veel kan ze er ons niet meer over vertellen. Als ik bel neemt zij altijd de telefoon op, een paar dagen terug duurde het erg lang voor ze opnam, ze is gevallen en heeft haar arm gebroken.  Ik hoop dat er toen iemand in de buurt was!
Christian is altijd klaar voor een babbel en heeft steeds pastis in huis. Hij runt zijn relatief kleine boerderij naar behoren, maar daarbuiten is hij liever een aandachtig toeschouwer. Als die Belgen zo zot zijn om in de modder met stenen te sleuren, dan vindt hij dat best prima. We moeten wel voorzichtig zijn om het evenwicht te bewaren met zijn buur Roger. Op oneven dagen bij de een binnenspringen, op even dagen bij de ander, volgend jaar omgekeerd. Boer Roger is zowat het tegenovergestelde, zwijgzaam, harde werker en steeds klaar om te helpen. En ze drinken alletwee bijna uitsluitend water! Sterke drank en bier, zelfs wijn is aan hen niet besteed. Hoe bestaat het! Roger was eigenlijk bakker van opleiding, maar toen zijn vader stierf moest hij de boerderij verder doen. Nog twee jaar en hij gaat op pensioen. Gelukzak! Roger zijn moeder komt in principe niet verder dan de grens van de boerderij, ze is ook nog nooit op reis geweest. Maar het is een kwieke madam, niet te onderschatten. Weduwe vanaf haar vijfenveertigste met negen kinderen in huis, ge moet het maar doen.  Als ge er ooit gaat koffie drinken, of zoals ik “un Ricard”, dan moet ge er eens op letten: met haar 1m60 klimt ze vlot op een stoel om in de linkerbovenkast de koekedoos uit te halen. En ze is wel al 82 jaar oud! Ze heeft een moderne keuken en ge krijgt er vers gerief om uit te drinken, iets wat ge niet van iedereen in het gehucht kunt zeggen. Maar dat is een verhaal voor een andere keer. Telt er bij de bevolking nog ons Geert en ondergetekende bij en we zijn kompleet. Op het gemeentehuis van Lescure zijn ze heel tevreden: de bevolking van Le Cassan is verdubbeld, of zal in de toekomst verdubbelen. En dat is goed nieuws want het totale bewonersaantal van La Salvetat, waar Le Cassan deel van uit maakt, vermindert de laatste jaren, nu nog iets van 1060 koppen. Nelly, de secretaresse van de burgemeester van Lescure Jaoul, een nest van 268 inwoners en deelgemeente van La Salvetat, is super vriendelijk. Vorige week belde ze ons nog spontaan op om de hoogte te vragen van de stallen in ons huis. Minder dan 1m80? Mooi zo, dan wordt die ruimte beschouwd als niet bewoonbaar en moeten er ook geen taksen op betaald worden. Drie zoenen voor Nelly.
Hoezo we zijn de grond van die stallen aan het uitgraven??? En dan? Komt het op die paar centimeters aan? Gaat gij het misschien komen opmeten? Stuk moeial! Bekrompen gemumifiëerde mierenneuker! Staat er een taalfout in? Et alors? Het is niet omdat ge zelf met een kruipkelder zit dat ge op ons moet jaloers zijn! Dat is toch wel straf, werken we ons het zweet van het lijf, graven mestgrond uit om te renoveren en dan krijgen we kommentaar van zo’n bleekscheetvent. Subsidie zouden we er voor moeten krijgen! Natuurlijk geeft dat wat winst in de hoogte, dat weet een klein kind. Zie, daar krijg ik het platte schijt van, genieten we voor een keer van een klein financiëel voordeel en dan krijgen we kommentaar van zo’n neuspeuteraar! Maar het is al goed, blijf thuis, ge moet niet meer komen helpen. Ga op een ander profiteren van gratis vakantie!  We hebben toch veel betere vrienden: Karel en Marleen,dat zijn pas echte vrienden en die komen niet werken met een lintmeter op zak, als Karel met zijn kop tegen de balken loopt, wel dan is het niet veel hoger dan 1m80! Onnozele controleur! Ga bij de belastingen werken! Als ze u er tenminste willen. Nurk!

Voor wie de streek wat van uit de luie zetel wil verkennen, er wordt gewerkt aan een toeristische website

Des fraises de porc.

geschreven op 23/01/2008


We zijn terug een week gaan werken in Le Cassan en hebben ons huisje “weltevree” verder opgeknapt. Het grootste deel van de plankenvloer is uitgebroken en daar viel niets van te recupereren, de hoop brandhout is alleen maar toegenomen. Eén tussenmuur is “ontpleisterd”, zodat we nu de originele stenen zichtbaar hebben. Mooi, enfin, dat vinden wij toch. De aansluiting van het stadswater ligt klaar, er moet wel nog een drukregelaar tussenkomen want er zit zowat 8 kg druk op de aanvoerleiding. En waar we vooral héél tevreden mee zijn: we zullen tegen de zomer fatsoenlijk kunnen kakken, kunnen douchen en Geert zal haar wasmachien kunnen aansluiten, ‘k ben stief content! De aannemer die al 8 maanden beloofde de werken uit te voeren heeft eindelijk de klus geklaard. Tot nu kapte ik de opvangbak van ons caravantoilet leeg “ergens in de natuur”, nu ik heb de laatste dag met een zeker welbehagen diezelfde bak laten leeglopen in de afvoerbuis naar de septische put. Enfin, ik hoop het, want van het huis naar die septische put moet 60 meter overbrugd worden, dat is flink ver maar volgens de aannemer geen enkel probleem! Ik hoop het, ik hoop het.
Bon, wat is er nog gebeurd? Het hout is netjes gestapeld, er is al een deel van de beton van de eerste varkensstal uitgebroken (dank je Karel), we hebben geaperitieft zowel bij Christian als bij Roger en het eten was altijd lekker (dank je Geert, dank je Marleen).
Er is al bij al hard gewerkt die week en er mogen een paar van de twaalf werken van Yserttout geschrapt worden. Ikzelf heb niet zo hard gewerkt, ik heb vooral hard laten werken. Wegens een blauwe nagel: als het gietijzeren deksel van een houtkachel dichtvalt, juist op de nagel van je middenvinger: mens dat doet zeer.
Als ik er nog maar aan terugdenk ... GadvergedvergodverPffiieeuuwAiaiaiOeoeoewoehoeAiaiMerdmerdmerde. Tommetoch.

De terugreis hebben we dit keer toeristisch uitgevoerd. Vertrokken op zaterdagnamiddag en via een stop in Rodez zijn we in Limoges gaan overnachten. Omdat we tevreden waren van de voorbije week en vooral van onszelf hebben we ons culinair verwend in “Les petits ventres”. Een gezellig en knus restaurant in het oude centrum van Limoges. Als voorgerecht had ik “Des fraises de porc” gekozen, een lokale specialiteit en als hoofdgerecht niertjes op een of andere wijze van de chef. Om de vier à vijf jaar durf ik me wel eens bezondigen aan gerechten die bij mij verre jeugdheringeringen oproepen, gebakken hersenen zijn daar ook bij, als ze maar met een krokant korstje zijn.
Goed, ik kreeg dus als voorgerecht “Des fraises de porc” of in ‘t Vlaams: Aardbeien van het varken. Aardbeien? Aambeien, ja! Een vrij grote soeptas werd me voorgezet waarin een sliertige vleesachtige substantie dreef. De geur herkende ik direct: de varkensstallen van Le Cassan, maar dan iets geconcentreerder en korter bij de neus. Geert heeft, kok zijnde en professioneel tot veel in staat, proefsgewijze een paar van die dingen naar binnengewurmd, waarna ze met rollende ogen mijn voorgerecht naar de verste hoek van de tafel heeft geschoven. Voor de fijnproevers onder jullie: des fraises de porc zijn varkensingewanden, toch in dat restaurant. De niertjes daarentegen waren geurvrij en dus voor menselijke consumptie geschikt. En voor wie eraan denkt te overnachten in Limoges, je vindt het restaurant in de rue des boucheries. Smakelijk en Geert kan beter koken, véél beter.
Op 28 maart gaan we terug naar Le Cassan. En niet op 27 maart. Dit voor alle duidelijkheid en ter attentie van Lieve. Want zij, Lieve dus, maakt op het werk de uurroosters van de chauffeurs en is dus een heel belangrijke tussenschakel voor mijn vakantieplanning. We gaan weer maar voor een week op en af, dat is veel kilometers en veel péage op korte tijd. Het zou beter zijn om minder kilometers te doen door langer daar te blijven. Ideaal zou zijn: afwisselend één maand ginder werken en drie maanden hier busrijden, maar kan dat wel? Zou Lieve zoiets kunnen regelen? Ik denk het wel, Lieve kan veel regelen, zij zou dat wel doen, voor mij, denk ik.
Ik hoop dat tegen dan mijn blauwe wijsvingernagel niet meer stoort, dan kan ik het werkritme van mijn vriend Karel volgen, allé, toch voor de helft. Die nagel plus een halve centimeter vinger is nu zwart van kleur Ik mag niet terrugdenken aan dat kacheldeksel, mens wat deed dat zeer ...
MerdemerdeAiaiaiWoehawoeoeAiaiPfffiiieeeuuuwGodvergadverDjudedju...
Excuse-moi je.
We kunnen alleen maar een paar foto’s laten zien van de afvoerwerken, alle andere foto’s zijn mislukt. Jammer, heel jammer.
Men mag altijd sponseren voor een nieuw fototoestel. Dan krijg je een vermelding in mijn volgend schrijfsel onder de vorm van: “ads door Opabus”.

Zesde en zevende werk

geschreven op 18/12/2007

Het jaareinde nadert, tijd om iedereen het beste te wensen en goede voornemens te maken. Onzekere lieden, twijfelaars en besluitlozen wil ik graag helpen. Een prachtige mogelijkheid om alsnog je goede daad voor het jaar 2008 vast te leggen is een werk plannen in Le Cassan. Vandaar de publicatie van het zesde en het zevende der twaalf werken.
Eerst toch nog wat uitleg bij de foto’s van de terraswerken. Het had toen echt wel dagen aan een stuk geregend, iets wat zelfs ons oudste buren nog niet meegemaakt hadden. En dan moet je weten dat ons koerke er zelfs na een kleine regenbui vrij modderig kan bijliggen. Vandaar dat er zal moeten gedraineerd worden en dat op een of andere manier het water zal moeten afgevoerd worden richting vallei (dat is bergaf). Dakgoten, dat schijnt ook veel te helpen. Ik ben nogal vergeetachtig, dus herinner mij eraan, een van de laatste werken wordt het hangen van de dakgoten. Voor het terras (ex-koerke) bestaan er Eco-Profil planken. Dat zijn houtcomposietplanken en zeer milieuvriendelijk maar niet goedkoop. Het is altijd hetzelfde: hoe meer centen ge hebt, hoe milieuvriendelijker ge kunt zijn.

Voor het zesde werk stel ik voor dat we de plancher “begaanbaar” maken. De bestaande planken zijn jammer genoeg niet meer te recupereren, dus komen er OSB platen op. De steunbalken liggen wat te ver uit elkaar en zijn een beetje ongelijk, er komt wel wat werk bij kijken. En pas op, want zo kent ge mij niet, de kontroles op waterpas, loodrecht en evenwijdig zullen veelvuldig en streng zijn. Ik heb mij een laserwaterpas aangeschaft (nee, niet op ebay deze keer) en dat ding, dat liegt niet! Later, als we centen hebben en milieuvriendelijk zijn, willen we er een echt parket leggen in eik of kastanjehout. Liefst in kastanje, dat is het hout van de streek. Ondertussen zal de Boomer firma wel gedaan hebben met het isoleren van het dak (hé Pieter, dat zult ge dan gedaan hebben?) en zou ik willen keepers van bv. 4/4 cm tegen de muren plaatsen waartegen dan gyprocplaten komen. (Werk zeven) Achter de gyproc worden natuurlijk de nutsleidingen weggewerkt. Enfin, zo kan ik blijven doorgaan, het zal terplaatse wel allemaal zijn eigen uitwijzen. Om het kort samen te vatten en ons streefdoel nu eens duidelijk te maken: we willen de buitenkant van de boerderij zoveel mogelijk authentiek houden, binnenin moet het strak en wit worden, met enkele accenten van vroeger. Wat dacht ge van iets in de stijl van dit stulpje? Er met de muis op geklikt? En ..? Of is dit iets of wat overdreven? Wacht maar, als we groot zullen zijn, en sterk zullen zijn, en de lotto gewonnen, dan ... ja, wat dan?

Tu quoque, filii mei?

geschreven op 11/12/2007

“Ik heb mij aangesloten bij een vakbond”!!!
Mensen die me kennen zullen ongerust hun wenkbrauwen fronsen. Mensen die me goed kennen zullen effenaf achterover vallen. Mensen die me heel goed kennen lezen best niet verder.

Ik ga dus vanaf nu gesyndiradicaliseerd door het leven. En niet zomaar bij de eerste de beste, nee, bij den ACV!
Wie er ook effenaf zou achterovervallen, ware het niet dat hij zich alleen nog maar kan draaien in zijn graf, is mijn broer André. Ik ga dat proberen uit te leggen, zo eenvoudig mogelijk, luistert. Als student geneeskunde stopte hij halfweg zijn vijfde jaar om in de putten van de Limburgse mijnen te gaan werken, studeerde jaren later toch nog af als arts en ging werken in de Lommelse groepspraktijk “Geneeskunde voor het Volk”.
Overtuigd van het onrecht in de arbeiderswereld, en vooral van de macht van het kapitalisme, stond hij mee aan de wieg van Amada: Alle Macht Aan De Arbeiders. Een beweging die de marxistisch-leninistische ideeën van linkse denkers als Marx, Lenin en Mao propageerde en dit vooral vanaf de Limburgse mijnstaking in 1970. Op alle betogingen en akties in die toen vrij turbulente periode stond André vooraan, onverzettelijk, vastbesloten en idealist. In ons bibliotheek hou ik nog 3 delen bij van de verzamelde werken van Lenin. Ontroerend en soms beangstigend om mijn broer zijn nota’s in de rand te lezen. Ik citeer uit Lenin’s verzameld werk, door André indertijd met rode bic onderstreept: “De eerste en fundamentele les is , dat alleen de revolutionaire strijd van de massa in staat is, enigszins serieuse verbeteringen in het leven van de arbeiders en in het bestuur van de staat af te dwingen. Geen sympathie van de beschaafde kringen voor de arbeiders, geen heldhaftige strijd van terroristische eenlingen heeft de tsaristische alleenheerschappij en de almacht van het kapitalisme kunnen ondergraven.” Einde citaat. Niet simpel. Ik zou willen schrijven dat hij gestorven is, vechtend op de barricade met het rode boekje in zijn opgeheven rechtervuist. Mijn oudste broer is in juni 1990 met zijn R4-ke onder een vrachtwagen terechtgekomen, tijdens een van zijn eerste huisbezoeken. Hij heeft er niet veel tijd voor gekregen, maar ik weet dat hij ook een zachte, gevoelige geneesheer was.

Op 21 november ben ik dus lid geworden van de vakbond. En behalve een mailtje dat ze het genoteerd hadden, geen verder nieuws. Niet dat ik verwacht had dat ze mij met de fanfare zouden binnenhalen of mij verwelkomd hebben op een receptie met champagne, nee, dat niet. Maar een zestigplusser die alsnog lid wordt van een vakbond en dit ondanks 35 jaar zelfstandige aktiviteiten, tja, ik kan het van de ACV geen goede start noemen. Laten we dus beginnen met één jaar lid te blijven en daarna het syndicalisme te evalueren. Is de gemeenschap er beter door geworden? Wat heeft het mij opgebracht? Is het al bij al zijn lidgeld, 14 euro per maand, waard? En er stelt zich wel een levensgroot probleem! Ik ben principiëel tegen stakingen van openbare diensten! Behalve die van De Post, maar die werken ook keihard en hebben neig veel stress. Ik vind dus dat men het recht niet heeft om duizenden (wat zeg ik, tienduizenden) mensen te gijzelen of onrecht aan te doen. Maar weest niet gegriefd en leest verder: er is voor dergelijke gebeurtenissen een elegante oplossing. Ik zou tijdens de duur van een eventuele staking mijn lidmaatschap kunnen schrappen. Onze geliefde, helaas te vroeg overleden vorst, heeft in april 1990 getoond hoe het moet: le roi Bauduin kreeg een plotse opstoot van onmogelijkheid tot het regeren van ons land gedurende één dag. Ziek? Een diepe inzinking? Crisis in de familie? Doet er allemaal niet meer toe, maar als voorbeeld kan het tellen.
En dan de dag na het gebeuren: opstaan, goed warm stortbad, lekker ontbijt met een zachtgekookt eitje, de vogelkes fluiten en hier zijn we weer, vrij van zorgen en vrij van last, holadié, holadio!
We zijn drie weken verder en nog steeds geen nieuws van het ACV. Mijn geduld is bijna op. Stel dat er al een staking geweest was? Mocht ik dan thuisblijven en toch centen krijgen? Van de vakbond? Ik denk dat ik ga overlopen, naar de ABVV of naar de liberale vakbond, de ACLBV . En ook, die van de ACLBV lopen op betogingen rond in van die blauwe vuilniszakken, ik hou zo niet van groen en rood is ook al niet mijn lievelingskleur.

Om te besluiten nog een citaat, de schrijver is mij onbekend en zelfs mijn toch wel heel verstandige zus weet het ook niet: ‘Ce ne sont que les foux et les imbéciles qui ne changent jamais leurs idées.’

Tussendoortje.

geschreven op 1/12/2007

Dat van die vakbond, dat komt nog, daar moet ik lang over nadenken, is moeilijke materie!

Ik ga geen emails meer sturen als er een nieuw artikel verschijnt. Zo precies van hela mensen, nu moet ge allemaal mijn schrijfsel lezen. Beetje belachelijk, beetje pretentie, vind ik. En met al die blogs moet ge oppassen. Ik kwam nog onlangs iemand tegen die enthousiast vroeg of ik de foto’s van haar babytje op den blog gezien had. “Babytje? Hoezo? Waart ge dan zwanger?” Heel genant!
En ook, mijn blog-teller staat nu bijna op 500 en dat volstaat. Ik heb het zo niet voor grote massa’s. Als mijn bus vol zit dan zitten (staan, hangen, zweten, kokhalsen) daar zo’n goeie 100 mensen op. Dat is meer dan genoeg. Ik vind het trouwens altijd leuk om te zien dat wanneer je dan je achterste deur opent (tweede rode knop, naast die gele) er dan altijd twee of drie mensen uitrollen die helemaal de bedoeling niet hadden om de bus te verlaten. En er zijn een paar haltes op de Brusselse steenweg waar je best goed uit je doppen kijkt, vooral in de achteruitkijkspiegel. Het fietspad loopt daar vlak naast de halte. Ik heb al een paar keer heel erg mijn billen toegenepen(*), zo nipt was het. Maar die fietsers zouden toch moeten weten dat als het een bus aan een halte stopt, er een goeie kans is dat er mensen uitstappen? En nu ik toch over fietsers bezig ben wil ik even mijn ergernis uitspuwen, mijn gal uitschreeuwen, mijn frustraties door het toetsenbord rammen! In Leuven zijn twee soorten fietsers: gewone fietsers en studenten. En bij die studenten zijn ook twee soorten fietsers: kiekens en superkiekens. Of nee, er is zelfs een derde soort: de kamikaze-kiekens. Die ziet ge alleen in Leuven centrum, als het donker is. Eigenlijk zie je ze niet want ze rijden steevast zonder licht. (Dat mag trouwens in Leuven.) Hun specialiteit is het zich tussen bus en voetpad wringen en terwijl ze net niet geplet worden en door de achterwielen tot moes vermalen, nog de kans zien om hun middelvinger op te steken. Die moest men, de fiets om de hals gebonden, in het diepste deel van de Dijle werpen!
Alhoewel, sedert 12 november rij ik ook op een van de vele nieuwe lijnen richting Zaventem en daar is het rustig op. Soms iets te rustig naar mijn goesting. En dat begrijp ik niet goed: als De Lijn een nieuwe lijn begint, dan mag ik toch veronderstellen dat daar marktonderzoek naar gedaan is? Dat daar vraag naar is? Maar als er vraag naar is, hoe komt het dan dat ik steeds meer lege bussen zie rondrijden? Iemand die al langer in de lijnwereld zit zei me een paar dagen terug: “Willy jong, een chauffeur stelt zich geen vragen. Als ge rijdt, dan moet ge uw verstand op nul zetten en uw blik op oneindig”. OK, dat eerste dat komt bijna vanzelf, moet ik steeds minder moeite voor doen, maar mijn blik op oneindig? Wat doen we dan met het oogkontakt? Soit, er zijn veel nieuwe lijnen bijgekomen, dus is het ook logisch dat die nog niet zo goed gekend zijn en dus minder bevolkt en De Lijn werkt ongetwijfeld niet met de blik op oneindig maar met een toekomstplan, een toekomstvisie. Voila.

(*) dan laat ge van die piepende scheten.

De tijd van toen.

geschreven op 27/11/2007

Of hoe het allemaal begon, het ontstaan van de blog Yserttout en wat schrijfsels die te lezen waren (en zijn) in de blog van La Garrigue.
Wie daar geen goesting in heeft, moet wachten op mijn volgend artikel. Het zal dan gaan over de vakbonden in het algemeen en het syndicaliseren in het bijzonder.

We schrijven eind juni 2006.

Wegens een dubbele hernia met complicaties heeft men mij op 19 mei 2006 geopereerd. Een herstelperiode van zes tot acht weken was voorzien en vooral de eerste paar weken moest ik mij zeer rustig houden. Sombere vooruitzichten, ware het niet dat Marleen en Karel ons hun huis, La Garrigue in Le Ran, gedurende een twintigtal dagen ter beschikking stelden. De dokters waren akkoord, de ziekenkas zag er geen graten in en mijn Geert rijdt met plezier een afstand van 1000 km zoals andere mensen naar een supermarkt rijden.
Het verblijf in Le Ran zou rustig en herstelbevorderend zijn, zoveel was zeker. Marleen en Karel gingen zelf 14 dagen op reis en we moesten alleen de plantjes water geven, een paar kiekskes en enkele eendjes wat graan toewerpen en verder zouden we ons dagen slijten met luieren en aperitieven naast het zwembad. Er waren ook een hond en een kat, maar daar in het zuiden lopen die beesten vrij rond, geen probleem. Op 3 juni heeft Geert de bagage ingepakt, heb ik mijn halskraag omgedaan en zijn we vertrokken.Het weerzien was hartelijk, hun bezorgdheid ontroerend. De zon scheen, de ligzetel stond klaar, de witte wijn stond fris in de frigo en we mochten zelfs in hun eigenste bed slapen.Een korte rondleiding met bijhorende instructies leerde ons dat er zo’n 20 kippen waren, dat er ook nog 14 eenden waren, 10 konijnen, een visvijver, een onoverzichtelijk aantal te begieten bloemen en planten, een te besproeien groententuin en een tweede groententuin zowat een kilometer verderop.  Tenslotte ook nog de geitekaas regelmatig omdraaien en de vlierbloesemsiroop op tijd doorroeren en zeven.
Daar ik geen fervente zwemmer ben, wegens te nat, vond ik het niet erg dat het zwembad aan het leeglopen was. Alhoewel, aperitieven naast een leeg zwembad? Enfin, er werd ons verteld dat water na 5 jaar niet meer zwemwaardig is en dat ze het speciaal voor ons wilden verversen. Het bad, (11m op 5m) moest alleen gekuist worden, ontsmet en gedweild! Mijn doktersbriefje (mag de woonst verlaten) heeft me gevrijwaard van lichamelijke arbeid. Gelukkig heeft Geert een overschot aan werkenergie en een ongelooflijk organisatietalent, zodat het zwembad dezelfde avond terug aan het vollopen was, 90000 liter water!
Na nog wat tips en goede raad (melk voor de kat, korrels voor de hond, bloemen ook begieten bij de buren, chloor niet vergeten in het zwembad en ook in dat van de buren) zijn Karel en Marleen vertrokken voor het eerste deel van hun verlof. Vijf dagen met de rugzak gaan stappen, te voet en in de brandende zon! Enfin, d’er moeten van soorten van mensen zijn.
Heerlijk rustig was het er toen onder ons tweetjes. De zon scheen, het zwembad was terug vol, we dronken onze pastis en Geert kookte heerlijk! Mijn herstelverlof was 5 sterren waard. Och, wat kon ons het nachtelijk gebrul van 50 bronstige kikkers in de vijver schelen? We stoorden ons niet aan de hanen die begonnen te kraaien om 4u ‘s morgens.  Zelfs het geblaf van de honden bij het ochtendgloren kon ons niet deren. De nachtelijke plattelandsperfectie als het ware. Maar dat om twee uur s’nachts de huiskat via het open veluxraam de slaapkamer binnensprong en naast ons in bed belandde, daar was niets van afgesproken. Het mocht dan nog de geliefde privékat van Marleen zijn, er zijn grenzen. Ik heb dat beest met een rake mep de weg terug naar buiten gewezen, bonkte ondertussen keihard met mijn hoofd tegen een van die oude eiken balken (*) en trapte halfweg de trap in de melk van de kat. OK, het zal wel de straf van Gaia zijn, maar voor iemand die herstellende is van een mega-hernia zijn dat geen leuke momenten! In ieder geval, dat beest is de rest van ons verblijf ver uit mijn buurt gebleven. Met de hond Vasco daarentegen klikt het sindsdien perfect: Attaque, Vasco, ATTAQUE!Verder was het er de zaligheid zelve, het nuttige werd aan het zeer aangename gepaard en de dagen vlogen voorbij.....
(*) Dat is trouwens ook de reden waarom er in Yserttout na de restauratiewerken nog weinig oude balken zullen zichtbaar zijn!

Oktober 2006


We hebben un bien, een doening, een stokoud boerderijtje gekocht in de buurt van Karel en Marleen. Ver genoeg om elkaars deur niet plat te lopen en toch ook niet te ver. Niet te ver, want Karel heeft een zelden geziene voorraad aan spullen “die nog kunnen dienen”. In november zijn we een week in Le Ran gaan logeren en ondertussen hebben we heel wat zaken kunnen afhandelen. En het moet gezegd, zonder Karel en Marleen stonden we nog niet half zo ver. Bij de bank een rekening geopend, langs de notaris geweest, een dakhersteller aangesproken, met een restaurateur onderhandeld, van de eigenaar nog een extra stukje grond losgepeuterd, bij een buur hetzelfde geprobeerd en het moet gezegd: steeds stond Karel aan ons zijde. Tussenkomend waar het moest, zich discreet op de achtergrond houdend indien nodig. Zoveel energie, zoveel belangloze inzet verdiende een wederdienst. Diezelfde week zou Geert koken en ik zou Karel helpen met het uitbreken van een muur. Tussen de living en de nieuwe aanbouw in La Garrigue stond nog een muur in de weg, 70 cm dik en voor de kenners: een steunmuur.Stof, veel stof, daarmee valt die werkweek nog het best samen te vatten. En nochtans, we deden er alles aan om dat stof tijdig door te spoelen. Aperitief om 12u30, aperitief om18u30 en een glaasje wijn of twee, of drie bij het eten, enfin, in ieder geval toch een paar flessen. Overigens heel lekker gegeten, een combinatie van de kookkunsten van het duo Grauwels – De Smet: super. Het zou drie sterren kunnen geweest zijn ware daar niet een kat die ongegeneerd op tafel sprong en, begot nog aan toe, dit onder het goedkeurend oog van Marleen.Bouwkundig bekeken heb ik ook veel bijgeleerd. Goeie beton mag niet plakken. Dan heb je teveel cement gebruikt. En dat komt goed uit, want cement is duurder dan zand. En een betonmolen, ook al is die 35 jaar oud, is nog altijd beter dan handmatig mengen in een kruiwagen. Van de kruiwagen was Karel trouwens ook heel tevreden: 30 jaren trouwe dienst! Er zijn ook eiken balken geplaatst en poutrellen, ter ondersteuning en om te voorkomen dat de volledige muur zou instorten. Wat uiteraard teveel stof zou geven. Ook als wederdienst hebben we een TV-schotel meegenomen uit Vlaanderen. Nu kunnen ze in Le Ran zo’n 400 kanalen (ook de Vlaamse) ontvangen. Ik had Karel al mentaal voorbereid: kanaal **, niet te missen, goed voor lange eenzame winteravonden. Beetje veel aahhh en oohhh en geen ondertitels maar wel met een DVD-kwalitiet, sorry: kwaliteit.

Januari 2007

We zijn deze keer in Le Ran geweest in het putje van de winter. Een week bij Karel en Marleen gelogeerd en o.a.  bij de notaris de officiële aankoopakte van “Yserttout” ondertekend: ons boerderijtje en 25 are grond voor een prijs waar je in Leuven nog geen garage voor vindt!  Ik wilde ook onze nieuwe woonst wat opruimen, noem het maar uitmesten, maar het is er niet van gekomen.  Zolang er 2 varkens<
en 11 biggen van de boer, ex-eigenaar, verblijven in de benedenverdieping valt er weinig te doen, is het dweilen met de mestkraan open. Et les excuses sont fait pour s’en servir: het was er vooral te koud, te nat, en moeilijk bereikbaar wegens te veel sneeuw.  Ik begrijp niet waarom al die Nederlanders en Engelsen absoluut een tweede verblijf in de Aveyron willen kopen! In ieder geval,het was véél gezelliger en lekker knus bij Marleen en Karel! Aperitiefke links, aperitiefke rechts, ge kent de stijl van het huis.
Ik heb ook mijn franse woordenschat uitgebreid, een nieuw woord geleerd:  “assainissement”. Een niet te onderschatten onderdeel van de wettelijke bepalingen om een huis te mogen bewonen, een “certificat d’urbanisme” te verkrijgen. In het geval van Yserttout betekent “assainissement” dat we niet meer op de mesthoop moeten kakken, maar in de toekomst komfortabel gezeten op een luxe toilet met voldoende elleboogruimte ons behoefte zullen doen. Alleen, ik begrijp het niet zo goed. In België volstaat een septische put van 1500 liter voor een gezin van 4 personen en in Frankrijk is de minimum verplichte inhoud 3000 liter. En die moet om de 4 jaar geledigd worden door een erkende firma! Lang geleden kwam bij ons de strontboer alleen langs als de put vol was, te vroeg was”t geldverspilling, te laat was’t burenruzie. Dat moet in Le Cassan , enfin, in Frankrijk, ook gebeuren, maar wel verplicht om de vier jaar, kak of gene kak. Wat dus betekent dat Geert en ik in Le Cassan op vier jaar tijd 3000 liter, of ongeveer 3000 kg uitwerpselen moeten produceren. Dus ongeveer 1 kg per dag en per persoon . Niet min! En dat alleen aan vaste materie want het vloeibare deel wordt via een wettelijk verplicht en ingenieus overloopsysteem en 75 meter draineerbuis gescheiden van de vaste massa. Ge kunt ook stellen dat we dagelijks 1 euro aan afvalstoffen moeten erdoor jagen om de septische put rendabel te maken. Geert mag dan nog veel en lekker koken, we hebben een serieus probleem van overcapaciteit.
De boerderij naast ons is een paar weken geleden gekocht door Engelsen. Via de notaris, die het verteld heeft aan de aannemer, die het dan weer aan Karel toevertrouwde, weten we dat die boerderij sanitaire problemen heeft. Te weinig onmiddellijk aangrenzende grond om 75 meter draineerbuizen in te graven. Ze zouden moeten passeren via ons stukje weiland.  Schitterend! Want wat ligt er in ons wei? Juist, de fameuze septische put met de volledige 75 meter gaatjesbuis! Enfin, die zal er binnen een paar maanden liggen. En een extra buis van die boerderij naar ons put, waarom niet?, Wij zijn niet racistisch, we zijn niet zoals Filip Dewinter, bij ons geen: “eigen kak eerst”!
Goed, er zullen dus in de zomermaanden toeristen komen logeren.  En wie is bekwaam om die Engelsen een oplossing te bieden? Weer juist, ondergetekende! Mits het laten betalen van een niet onaardig bedrag, een soort tolgeld, zouden we de installatiekosten kunnen recupereren. Vermoedelijk is wat Engelsen produceren in niets te vergelijken met een stevige Vlaamse gedraaide drol. Eerder een iets te platte shit met weinig bezinksel. We hebben natuurlijk nog geen ervaring terzake, maar om te starten lijkt 1 euro per zitting me dan ook voldoende. Geert droomt ervan om voor toeristen te koken: doen Geert, ik sta volledig achter uw keuze. Mits een aangepaste menu zouden we het niveau van onze septische put kunnen regelen. Maandag: rijst, dinsdag: rijst, woensdag: rijst, donderdag: niveau van de put kontroleren en indien nodig omschakelen op fritten met mayonaise.
En is er onvoorzien een teveel aan verse kak, een soort middeleeuwse versie van spontane diaree? Wel, we hebben toch gastvrije vrienden in de buurt, met een groot én verwarmd zwembad. Waar we onze toerista-buren kunnen naartoe sturen!? Eerst kakken, dan zwemmen, of liever omgekeerd? Karel zou er ongetwijfeld ook munt uit slaan: een abonnement van negen keer zwemmen, tiende keer gratis, kakken inbegrepen.  Ik mag er niet aan denken hoe Karel, mits een aangepast menu van Geert, er in geen tijd de zware kosten van zijn zwembadverwarming zou kunnen uithalen!Prachtige vooruitzichten, en al bij al mogen we ons gelukkig prijzen dat ons toekomstige buren geen Nederlanders zijn.


Ergens in juli 2012 ... La Garrigue d’Yserttout.

Later, in de verre toekomst, zullen geschiedkundigen zich afvragen waar de naam “La Garrigue d’Yserttout” vandaan komt? Na veel opzoekwerk en opgravingen zal men misschien uitkomen op: “la Comtesse Marilyne de la Garrigue d’Yserttout”, getrouwd met een zekere Mc Charles, een schaapsherder van Schotse afkomst. Terwijl alles zo eenvoudig is!
Onze linkerbuur in Le Cassan gaat binnen drie jaar op pensioen. Wegens kind noch kraai om de dagen mee door te brengen, en dan ook geen koeien en kalveren meer, zal boer Roger zijn huis verbouwen voor toeristen, met terras en zwembad aan de rand van de vallei. Onze rechterbuur, Christian, is nog jonger en heeft wel nog een boerderij met twee tractoren en koeien en kalveren en bijhorende beesten.  Daartussenin wonen wij en we hopen tegen die tijd een soort mini-restaurant, of traiteurdienst, of afhaaldienst gerealiseerd te hebben. Roger logeert de buitenlanders, wij geven ze te eten en Christian wordt toeristisch ingeschakeld voor “het leven zoals het is op een boerderij in de Aveyron”. Prachtige vooruitzichten. We tonen de toeristen, dus stadsmensen die vlees alleen maar kennen van de supermarkt, de schoonheid van de echte koeien, les Charolais. Dat die koeien alleen maar dienen om kalveren groot te brengen (téter les veaux) en niet meer gemolken worden lossen we wel op. We gieten vooraf een paar liter melk in een emmer en vinden nog wel een koe die een paar drupjes uit haar uier laat persen terwijl we ondertussen de aandacht deskundig afleiden naar een te vroeg geboren kalfje dat in de couveuse ligt. Dat is zonder meer te regelen met boer Christian, die geeft zijn kleinste kalf een lichte verdoving en legt het in een kist onder zo’n rode lamp, waardoor het voor die stadspreuten helemaal echt lijkt. “Heeft het kalfje al een naam?” “En hoe noemde gij, kindeke?” Het kalfje wordt ter plekke Ashleena gedoopt, tranen bij de moeder, de vader haalt zijn chequeboek boven, reserveert voor een volgende vakantie en Ashleena-tje mag nog een uurtje bij het kalfje blijven. Voor geïnteresseerden: Ashleena is een Engelse meisjesvoornaam en betekent: “vlakte vol olijfbomen”. Wat cultuur is altijd meegenomen.
Het mooiste, Bokrijk op zijn best, bewaren we voor de laatste dag. Daarvoor hebben we Karel ingehuurd, met zijn voltallige kudde schapen. We zitten op het terras, de toeristen zijn wat droevig, het einde van een schitterende vakantie nadert.  Ashleena-tje gaat nog een laatste huilende blik op het kalfje werpen en de aperitief is op kosten van het huis. Geen lokaal fris landwijntje deze keer, nee, wijn met bubbels, een Blanquette de Limoux, de week ervoor in promotie in de Aldi.
Maar kijk, maar mensen kijk dan toch, wie komt daar in de verte afgestapt?
Horen we daar in de vallei geen schapen blaten? Dat moet de schot Mc’ Charles zijn, zelfs van ver herkennen we zijn wilde haardos, herkennen we zijn typische stap in zijn iets te grote botten. Welk een ongelooflijk toeval, welk een hemels geluk dat onze toeristen dit nog mogen meemaken. Kan een vakantie een beter einde kennen? Absoluut moet de schaapsherder mee aan tafel, we dringen aan, we zetten een bord bij, een extra fles wordt ontkurkt en vader toerist betaalt. De bezwete Mc’ Charles gaat zich wassen aan de bron, meneer kijkt jaloers naar de bruine, gespierde torso van de herder, en madame onderdrukt nog net een orgastisch kreuntje. Wie weerhoudt mij ervan dat ik op dit prachtige moment denk aan de schitterende volzin van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst: ”Haar pruim is nat en ‘t regent niet”.
En terwijl het sap van een schapenbout van zijn kin afdruipt vertelt de herder met zijn typisch Engels accent over zijn hard bestaan, over de eenzaamheid en hoe hij de lange uren vult met schilderen, zijn grote passie. Ik hoop bij God en bij Yserttout dat die toeristen geen vragen zullen stellen, want Karel schildert geen landschappen of schapen, Karel schildert alleen maar blote madammen! En in de vallei tussen Le Ran en Le Cassan zijn die eerder zeldzaam.
Gewoontegetrouw komt op zaterdagnamiddag ook Marleen, Marilyne van de Garrique, met haar Solex een mand verse groenten brengen. Uit eigen tuin en onbespoten. Wie ziet ze daar, tot haar grote vreugde terug? Mc’ Charles, de herder. Ze kijken elkaar aan en men voelt het aan het trillen van de zon op deze bloedhete namiddag: er is hier iets schoons op komst. Zou het kunnen dat tussen deze tere dame, in haar vroeger leven professor geschiedenis in het verre Vlaanderen, en deze ruwe bolster met zijn voorliefde voor schapen en blote madammen, een passie ontstaat, waar zelfs de Amerikaanse toeristen in hun beste feuilletons niet kunnen van dromen?

De surprise.

geschreven op 24/11/2007

Het is straf, het is godgeklaagd, het is, bij Yserttout, bijna niet te geloven! Een surprise aanbieden en daar zijn ze. Nog een duw erbij en ze staan in Le Cassan te vechten voor de eerste spadesteek!
Op 23 november om 15u36 een eerste reactie. Bijna direct daarop, om 15u49 nummer twee, van Ignas Herman E. Te laat, spijtig, en dat moet pijn doen. Dat het hem pijn doet valt ook enigszins af te leiden uit zijn reactie. Laten we hem een troostprijs aanbieden: een gratis toegangsticket tot de eerstvolgende workshop van Geert betreffende het verwerken van verlies. Om 21u10 komt Wim nog smeken om een troostprijske. Allé Wim, laat je niet kennen. En dan doet om 21u40 K.L. uit B. ook een poging: rapper zijn hé man, rapper bij de pinken zijn, beste Karel Lamont uit Bertem! Veerle was er wel al om 18u17, maar zij reageerde op het verkeerde artikel, wat doen we daarmee? Zeker teveel gewerkt overdag en te weinig geslapen ‘s nachts? Het was me al opgevallen dat Luk serieuse wallen onder zijn ogen begint te krijgen.
En de winnaar is (scheur-scheur, ritsel-ritsel, openvouwen), de winnaar is:
Bart Houben die nu op het podium mag komen om zijn prijs in ontvangst te nemen. “Zijne Koninklijke Hoogheid, de voorzitter van de Rotary Club, excuseer, de Lions Club, de rektor van de KULeuven, de slimste mens ter wereld, ook aanwezig zijn o.a. miss Veronique De Cock, Alexandra Coolen, Wendytje Van Wanten met haar kleintje, hahaha, de sponsors , de talrijke supporters .... Aan Bart Houben wordt aangeboden (scheur-scheur, ritsel-ritsel, openvouwen):
“Een intiem etentje met zijn echtgenote Hilke Vervenne in het etablissement De Begeerte in Leefdaal, alwaar de bediening zal gebeuren door opabus in hoogsteigen persoon, voor deze speciale gelegenheid uitgedost in het gala-uniform van De Lijn!"”

Ik voel me in een vrijgevige bui, ik ga er nog een schep bovenop doen. Sinterklaas komt op 6 december en het is toch Geert die kookt: er ligt een nieuwe verrassing te wachten voor de 15de reactie, en voor de 30ste, en voor de 45ste, en de ..... tot we oud worden en ziek worden en dood gaan. (*)
(*) Beroemd citaat uit de werken van Ignas Herman E.

235, tweede en derde werk.

geschreven op 22/11/2007


We zijn 23 november en het getal 235, dat is het aantal keren dat de blog bekeken werd. Na zowat een maand op de blog-wereld is dat veel, ware het niet dat ikzelf ongetwijfeld een flink deel van dat aantal uitmaak. Maar mijn profiel werd 124 keer bekeken en dat is andere kloek, sorry, koek. Ik zie me dagelijks in de spiegel, dus mijn profiel ken ik, daarvoor moet ik geen blog hebben. Maar dat betekent wel dat een goeie 100 mensen geïnteresseerd zijn in Yserttout of in opabus, of in alletwee en daar verschiet ik van. Ik heb trouwens mijn profiel veranderd: ik sta nu naast boer Christian en we zijn geflankeerd door 2 Charolais-koeien. Wil ik de volgende keer de koeien in vooraanzicht laten zien en Christian en ik met ons bloot gat? Ondanks het feit dat dit het aantal bezoekers van mijn blog gigantisch de hoogte in zou jagen denk ik niet dat dit de nominatie verdient van het (de?) idee van het jaar.
Wat wel vreselijk ontgoochelend is: geen reacties, jawel, gewone mailtjes met positieve reacties, dat wel, maar op de blog zelf: niets, rien, de ballen, nada, noppes! Misschien pak ik het slecht aan, moet ik de mensen meer uit hun kot lokken. Awel, luistert:  “de eerste die publiekelijk reageert krijgt een .” Wat dat wordt weet ik nog niet, dat moet nog met Geert besproken worden en dat is voor later want Geert is nu vorming gaan geven, in Schaffen, voor de CM, iets over dementie, denk ik.
Het leuke aan zo’n blog is dat je er altijd opnieuw kunt aan veranderen. Bijvoorbeeld een woord verbeteren, of een zin veranderen… word ik ‘s nachts wakker met een idee? Oeps, bed uit en computer aan. Een echte schrijver kan dat niet. Eens hun boek gedrukt zitten ze vast. Veronderstel dat pakweg Herman Brusselmans ‘s nachts wakker wordt met een geweldig probleem, dat hij nog iets wil veranderen: kan niet, alleen een volledig nieuw boek schrijven, dat kan wel. Daarom dat ze steeds nieuwe boeken moeten uitgeven. Gelukkig schrijft Herman Brusselmans goed en geeft ieder boek me een uiterst bevredigend leesgenoegen. Zal ik ooit Herman mogen zeggen?

Bon, genoeg gezeverd, er moet gewerkt worden: laten we er twee nieuwe werken tegenaan gooien.


Er is in Le Cassan parkeer- of kampeerruimte nodig en er moet hout gestapeld worden.
Voor het huis kan dat niet, daar is maar een klein koertje.  Maar stel dat bv. F&L toekomen, wat ze trouwens mailsgewijze bevestigd hebben, dan moeten die toch hun auto kwijtraken, en als ze graag een eigen parkeerplaats hebben met een bordje ervoor, dan moet de groententuin of de wei aangepast worden. Tiens, van L&K heb ik nog geen reactie gehad, ze zijn nochtans geweldig goed in het stapelen van hout. Soit, geen probleem, ik ga alvast de nummerplaat van F&L vragen om hun bordje te maken.

Alles wat nodig kan zijn zal beschikbaar zijn: handzaag, tafelzaag, boomzaag, kettingzaag en met dank aan boer Roger, ah, qu’on s’aime bien: een tractor met een bak eraan, une pelle mècanique. Met die tractor rij ik zelf, ik ben tenslotte beroepschauffeur met lijnbuservaring en hout zagen laat ik liever aan anderen over, ik heb mijn 10 vingers nodig om artikels in te tikken. En ter attentie van B&H (dat zijn Bart en Hilke), die planken zitten vol nagels en die moet ge niet inkloppen, die moet ge uittrekken!
Als ge op de “route naar Yserttout” sterk inzoomt, dan kunt ge de boerderij van Roger zien staan. Niet die met dat rood dak, die is van Christian en het kleine gebouw juist op het kruispunt, dat is van ons, dat is Yserttout. Alhoewel, 19 m op 7 m, zo klein is dat nu ook weer niet, seffens vindt men het de moeite niet meer om te komen werken.

Nog een Lijntoemaatje.
De Lijn vraagt ons om eerst oogkontakt te maken, dan te begroeten en tenslotte het vervoerbewijs te controleren. Ik vind dat prima en ik sta daar achter. Soms vergis ik me nog eens in de juiste volgorde en als mijn werk begint om 4u30 en eindigt om 14u45, wel dan moet ik toegeven dat mijn oogkontakt het laatste werkuur eerder lodderig wordt.
Persoonlijk zou ik de opstapfase nog beter willen afwerken: oogkontakt maken, begroeten, vervoerbewijs bekijken en tenslotte handen schudden. Natuurlijk alleen als de reiziger een geldig ticket heeft, of een abonnement , of een 65 plusser is, of een controleur is, of ...

En een PS-ke: misschien, héél misschien zal Peter efkens, héél efkens met die tractor mogen rijden.

Opabus

Terraswerken: geen commentaar!!

geschreven op 7/11/2007



Inschrijvingen.

geschreven op 4/11/2007

Op die korte tijd dat het blog Ysserttout bestaat hebben we al verrassend veel inschrijvingen. Dat zijn dus mensen die zeggen dat ze er eventueel zullen over nadenken of die periode zou kunnen passen in hun vakantieplanning en het werk voor hen wel geschikt zou kunnen zijn.
Twee mensen verdienen terecht een speciale vermelding en maken nu reeds kans op een van de vele grote prijzen. Ik verklaar me nader: Hilke en Bart (zoon en schoondochter van ons Geert) hebben zich een huis aangeschaft. Een oefen-huis als het ware, om er alle-doe-het-zelftechnieken aan te leren. Speciaal om in Le Cassan hun vaardigheden te demonstreren, zijn ze dat huis nu volledig aan het verbouwen. Misschien kunnen ze tegen juli volgend jaar al aangesteld worden als werfleiders? Elektriciteit, afvoer, toevoer, isolatie, toilet, verwarming, dakgoten, koud water, zelf warm water ... niets stelt hen nog voor problemen. En bijna vergeet ik nog Hilke’s specialteit: het proper, stofvrij en ordentelijk houden van de werf! Willen de lezers bewijzen zien? Ten overvloede te bekijken op hun werkverslag
Geert en ikzelf zien met vertrouwen de toekomst tegemoet.

Mara!

geschreven op 2/11/2007


We hebben nog geen mascotte voor Yserttout. Ik dacht aan Mara, mijn eerste (en voorlopig enige) kleindochter. Veel kan ze er niet doen, tenzij iedereen afleiden en de boel in ‘t honderd laten lopen. Alhoewel, voor een beetje ontspanning kan ze al zorgen. Ze staat nu, met haar 8 maanden, al recht op haar vaders hand, ik verwacht dat dit binnenkort een handstand op haar vaders hoofd wordt. Wat veel verklaart is dat haar pa, Jan Willem, circusartiest is en haar ma, Vanessa, occasioneel en hobbygewijs wat aan trapezezwieren doet. Over hun circusactiviteiten kunt ge meer vinden op hun website:Les p’tits bras.

Eerste van de twaalf werken.

geschreven op 31/10/2007


Boer Poutrel (mijn vriend Karel van Le Ran) beweert dat de ammoniak die vrijkomt uit de varkensmest overal intrekt en zorgt voor een blijvende penetrante geur. Boer Poutrel heeft gelijkVandaar Yserttout-werk nummer één: het uitgraven van de met mest doortrokken beton in de varkenskoten.
Voorwaar, een eenvoudig werkje.
Er is aangekoekte, of aangestampte aarde, nodig: een degelijke spade.
Er is een soort betonachtige bodembedekking, nodig: hamer en beitel.
En er is rotsachtige grond, nodig: iet of wat dynamiet
Voor het gebruik van dynamiet kan ik de mensen gerustellen. Het varken is onlangs geslacht en ligt nu vakkundig in mootjes verdeeld en gediepvriesd naast het kalf Ashleentje. (*)
Wat Karel, boer Poutrel betreft is enige voorzichtigheid aangewezen. Karel is namelijk doof, of toch een beetje, aan zijn rechteroor. Dus als ge het laat ontploffen, doe het dan links van hem. Dan hoort hij tenminste wat er gebeurt. En wees gerust, Karel is een sterke, stevige kerel, van geen klein geruchtje vervaart.


(*) Ashleentje: zie schrijfsels van opabus in: La Garrigue

Halte l’Yserttout.

geschreven op 28/10/2007

Ik citeer even Marleen van La Garrigue: “Terwijl hij reizigers met de bus vervoert droomt en fantaseert hij van zijn huizeke in de Aveyron.”

Marleen, als ik met mijn bus rij, dan vervul ik mijn taak zoals het hoort. Ik rij anticiperend, defensief, alert, attent en zeer klantvriendelijk, kortom, ik bestuur mijn bus met een zelden geziene perfectie!
En ik moet toegeven, ik geniet van de bewonderende blikken als ik fier achter mijn stuur gezeten, in mijn toch wel mooie De Lijn Uniform, de opstappende reizigers minzaam toeknik.
En met het uniform, mensen, daar wordt niet mee gespot: zwarte schoenen met donkerblauwe sokken, een donkerblauwe broek in een door De Lijn goedgekeurde stof , een wit hemd met een grijs-gestreepte das en vooral, belangrijk, zeer belangrijk: de passanten. Een op de linkerschouder, een op de rechterschouder. Alleen links of alleen rechts zou wat belachelijk zijn. Voor niet kenners: passanten dat zijn epauletten, of schouderopvulstukken. Ge weet wel, met van die gouden strepen op. Ik heb 2 gouden strepen, dat is het minimum. Het maximum weet ik niet, misschien wel zestien?
Onlangs nog kregen we een schrijven, een dienstbevel van een diensthoofd betreffende het dragen van Het Uniform. Dat ten alle tijde Het Uniform moet gedragen worden, dat er geen uitzonderingen worden toegelaten en dat de boetes en de controles veelvuldig en streng zullen zijn. Ook een doktersvoorschrift zal geen reden meer zijn om af te wijken van het correcte Uniform. (Laps, daar gaat mijn doktersbriefje wegens allergie voor uniformen ...)
En voor wie nog mocht twijfelen aan het nut van het dragen van Het Uniform stond ook nog in dat dienstbevel vermeld dat “Het Uniform bijdraagt tot het herkenbaar maken van de chauffeur tussen de reizigers”. En ik die alijd dacht dat een buschauffeur vooral herkenbaar is omdat hij aan het stuur van zijn bus zit! Tja ... ik vermoed dat de schrijver van dit dienstbevel wel zestien gouden strepen heeft.
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de chauffeurs tussen 15 mei en 15 september de lange broek, het hemd, de das en de passanten mogen vervangen door een donkerblauwe bermuda en een witte De Lijn polo (bovenste knopje mag openstaan). Wel blijven de zwarte schoenen en de donkere sokken verplicht. Van mijn lange leven niet!!
Want van 15 mei tot 15 september is het warm in België, heet zelfs. Goed dat er nog zekerheden in het leven van een buschauffeur zijn. En ondertussen maar uitkijken naar controleurs, die verborgen achter bushaltes, of achter bomen en hagen, ijverig de geringste afwijking op het dragen van Het Uniform rapporteren. In 2006 werden 455 buschauffeurs betrapt op een overtreding van de uniformvoorschriften.Waarvan een opvallend hoog aantal in Vlaams-Brabant, namelijk 159 overtredingen. Schande!

Een andere zekerheid is dat ik uitkijk naar de verhuis naar Le Cassan om daar eventueel nog wat uit te bollen op de Zuidfranse wegen. Maar ons Geert moet ook volgen, en ons Geert volgt alleen maar als daar een proper, net en voldoende ingericht huizeken op haar wacht.P4141508
Vandaar die blog, zodat men zich kan inschrijven in functie van godsvrucht en vermogen, van vrije tijd en van doe-het-zelver capaciteiten. Dus gelieve jullie ten gepaste tijde aan te melden in rijen van drie en in een zuiders werkuniform. (bovenste knopje mag openstaan).

PS: Een chauffeur van De Lijn wordt geacht geen kontakt te hebben met de pers. Niet met de geschreven pers, niet met de gesproken pers, zelfs niet met de buitenlandse pers. Het kan toch niet dat ik die regels zou overtreden? Allé, die zes of zeven lezers van mijn blog vertegenwoordigen toch niet de verzamelde internationale pers?
En als men op Google “yserttout” intikt komt men naadloos terecht in mijn schrijfsels. Ik ga straks eens bij Google “De Lijn” intikken....

Wacht, verder lezen, want heet van de naald, de kers op de lijntaart!
Er hangt een nieuw Lijnbericht aan het prikbord. De Lijn heeft namelijk jobstudenten aangenomen die anoniem zullen meereizen en de chauffeurs zullen kontroleren op, en ik citeer:
 het correcte oogkontakt bij opstappende reizigers (pardon?)
 niet roken (OK)
 niet met de GSM bellen (pech)
 niet lezen, ook niet voor de rode lichten (gedeeltelijk pech)
 niet naar muziek luisteren (pech)
 geen reizigers laten gratis opstappen (bwah ..)
Het zal er nog aan mankeren dat een snotjong met jeugdpukkels een zestig-plusser zal zeggen hoe hij oogkontakt moet maken! Ik heb vandaag nog mensen teruggeroepen: “élà, ja, gij daar, kom ne keer were!” “Uw abonnement? Nee menneke, uw oogkontakt!”
En ge moet in Brussel maar eens flink oogkontakt maken als er een knappe Marokkaanse opstapt! Ge zult maar pech hebben dat haar man of vriend mee opstapt!

Enfin, oogkontakt must sein und befehl ist befehl, en ik zou er nog iets heel lelijks kunnen aan toevoegen ... maar schrijven lucht op en ik kan er weer een tijdje tegen.

Isolatiewerken.

geschreven op 27/10/2007

Aangezien ondergetekende familiale banden heeft met de isolatiefirma “Boomer” wordt het een energiezuinig boerderijtje. Leuke uitdaging voor Boomer: in de zomer tot 40° en meer, in de winter soms heel koud, -15° is niet uitzonderlijk. In september hebben Pieter en Raf, te vinden op Boomer bvba de voorbereidende werken gestart, volgend jaar volgt de rest. In ieder geval, de toekomstige verwarmingskosten van Yserttout zullen op deze blog gepubliceerd worden. Boomer is verwittigd!

Dakwerken.

geschreven op 26/10/2007

In maart 2007 is het dak is hersteld (heropgebouwd) door een aannemer van de streek, gespecialiseerd in het restaureren van dergelijke daken. Een deel van het gebinte werd vernieuwd en de originele “lauzes” werden gerecupereerd. Prachtig werk! Voor meer info over dakbedekking met lauzes ga naar:Les lauzes

De twaalf werken.

geschreven op 24/10/2007

Voor al de enthousiaste mensen die uitkijken naar de werkvakantie in l’Yserttout, graag wat uitleg.

Yserttout is een boerderijtje in Le Cassan. Dat is een gehucht van Lescure Jaoul, postnummer 12440. Te vinden in de Aveyron, zo’n 970 km van Leuven. In le Cassan wonen momenteel 4 mensen: Christian (43 jaar) met zijn groottante Tatti (94 jaar) en Roger (57 jaar) met zijn moeder Lea (82 jaar). En ze hebben samen iets van 60 koeien, voor de kenners: prachtige Charolais-rasbeesten! Het boerderijtje heeft 40 jaar leeggestaan, de laatste bewoonster was tante Tatti. De naam Yserttout komt van de vorige eigenaar (boer Christian). Toen we hem vroegen waarvoor het gebouw en de aanpalende grond dienden zei hij:"Y sert tout” En dus werd het Yserttout, voila.

Geert en ondergetekende zullen in Le Cassan zijn van 22 juli tot 14 augustus 2008. Andere perioden zijn ook mogelijk want onze twee fantastische buren, boer Christian en boer Roger, en mijn vriend Karel, van La Garrigue in Le Ran, maken het mogelijk om er te werken en te logeren zonder dat wij er moeten zijn of ons zorgen zouden moeten maken.
Geert zal zorgen voor lekker eten, ikzelf voor voldoende drank. Er is plaats voor een tent of een caravan, voor wie meer luxe wil kunnen we uitkijken naar logement in de buurt, bijvoorbeeld in La Garrigue op zo’n 17 km, info vindt je op La Garrigue. Marleen kookt er ook lekker en is een groooot zwembad!
Iedere maand zullen er op de blog van l’Yserttout een paar uit te voeren werken gepubliceerd worden. Kwestie dat men zich zowel mentaal als fysisch kan voorbereiden op wat komen gaat. Plaats dus http://www.lecassan.com bij je favorieten en geniet op voorhand van het werk dat er op jullie ligt te wachten.
Een mogelijkheid is bv. 1 dag werken, 1 dag toerist spelen, maar alle andere ideeën zijn welkom. Aperitief s’avonds? Aperitief s’middags? Aperitief s’middags en s’avonds? En tussendoor iets drinken tegen de dorst?

Er komt na de werkvakantie natuurlijk een grondige evaluatie. Wie heeft zich het meest in het zweet gewerkt? Wie had de origineelste ideeën? Wie heeft werkbesparende en wijze raad gegeven? Wie heeft door te veel te zuipen zijn logement ondergekotst? Enzovoort, enzoverder.
En in functie van die evaluatie zullen er prijzen uitgedeeld worden. Van eenvoudige prijzen zoals daar zijn een extra rantsoen drank, een paar asperines, een uurtje extra rust, suiker bij de koffie, ... tot grote prijzen, bv. een gratis etentje in de gastentafel “De Begeerte” te Leefdaal. Maar de superprijs, de euromillions-hoofdprijs, de reden waarom men zich in ‘t zweet werkt is, en verschiet niet: een week gratis verblijf in l’Yserttout en dat tijdens de vakantiemaanden! Dus hoe harder er gewerkt wordt, hoe rapper het huis comfortabel bewoonbaar zal zijn en hoe leuker een week gratis verblijven zal zijn! Ikzelf zie me al luieren met een fris wit wijntje .... bij zonsondergang ... aan het zwembad ...
Alhoewel, water… dat is voor de vissen, wegens te nat.